Tibetan
་ཡང་དེ་ཉིད་ཡིན།། དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་རྒྱུན་འབྲངས་སྤྱོད་ཡུལ་ཚད་མར་བཞག་ནས་བློ་ཡིས་འཇིག་བྱེད་དེ།། རྟོག་མཐའ་མེད་ཕྱིར་དཔྱོད་མཐའ་མེད་དེ་སྙིང་པོ་མེད་ན་ཚད་མར གང།། རང་སེམས་རྣམ་པར་དག་པས་དོན་གྱི་གཏིང་དང་ངང་ལྡན།། དེ་མེད་མི་རྟོག་དེ་ཉིད་དོན་གྱི་ལུང་ལྡན་ཤེས་རབ་མཚུངས་མེད་དེ།། དེ་ཡང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་འདི་ལ་ཅི་ཡང་བྱ་མི་དགོས་ཏེ་ཡིན།། དཀའ་ཐུབ དཀའ་བས་འདི་ལ་སྦྱང་མི་དགོས་ཏེ་རང་ས་ཉིད་ན་གནས།། སྟོབས་ལྡན་ཆགས་པའི་ཡུལ་ལ་རྟེན་འཆང་བྱ་མི་དགོས།། ལམ་དེ་སྟགས་ལ་བརྟེན་ཏེ་ས་ལ་སྦྱངས་ནས་འབྲས་བུ་འཐོབ་ཏུ་མེད།། ཡོ་ཀླུང་བྱ་མེད་དོན འདི་སྐུ་གསུང་ཚིག་ལས་འདས།། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་རྣམ་པ་མང་པོ་འདི་ལ་སྐྱེད་མི་དགོས།། འདི་ལ་ཅི་ཞིག་བསྒྲུབ་ཏུ་ཡོད་དེ་གང་ཡང་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད།། བསྔགས་པར་བྱར་མེད་ཀུན་གྱིས་བསྔགས་སུ་མེད་བས་ཁྱད པར་མཆོག།སྐྱེ་བོ་ཀུན་གྱི་སེམས་ལ་མངོན་སྣང་ཕྱི་ནང་གྲགས་པའི་ཆོས་འདི་ནི།། འཛིན་པ་དྲུག་གིས་ཇི་ལྟར་མཐོང་བཞིན་བརྟག་པ་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་འཁྲུལ།། རང་གི་རྟོགས་པས་མྱོས་ཤིང་བཟུང་བ་དེ་བཞིན་བདེན་ གྱུར་ན།། སྣང་བ་དབང་པོས་བརྟགས་པའི་ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་ཚད་མར་འོས།། དེ་ལྟར་རང་རིག་རྟོགས་པ་ཀུན་བཟུང་འཁྲུལ་པ་འདི་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག། དེ་ལྟར་དངོས་པོ་མེད་རྟོག་དགྲ་བཅོམ་འདྲ་བར་གྲོལ་བར འགྱུར་བར་རིགས།། འཕགས་པའི་རིགས་ཀྱིས་རང་སེམས་བརྟེན་པར་མ་མཐོང་བ་ནི་ཡོང་མི་འཕགས།། སྐྱེ་མཆེད་འདུ་མཆེད་ལྷག་པའི་ཁྱད་པར་ཀུན་ལ་འཛིན་བྱེད་པ།། དེས་ནི་སངས་རྒྱས་བསྐལ་བའི་ལམ་ལ ཞེན་པར་ནུས་པ་མིན།། དེ་དག་དུས་དགྲས་འཇོམས་དང་སྡུག་བསྔལ་ཉོན་ལས་དེས་འཁྲུལ་མངོན་པར་འགྱུར།། གཞན་ཏུ་སྐྱེ་མཆེད་སྒོ་ནས་རིག་པ་དེ་དག་ཚད་མར་གྱུར་ན་ནི།། དེ་ཉིད་ཚད་མར་གྱུར་པས་འཕགས པའི་ལམ་དེ་སུ་ལའང་དགོས་མི་འགྱུར།། ལམ་དེ་རྣམ་གྲོལ་ལམ་དུ་བསྟན་ཅིང་དབང་པོའི་ཤེས་པས་མི་ཐར་ཏེ།། རང་རིག་སྙིང་པོ་ཚད་མར་གང་གནས་པ་འདི་ཚད་མའང་ཡིན།། དམིགས་པའི་ཡུལ་ནི་སྙིང་པོ མཆོག་གི་ཡུལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་ཉིད།། ཐར་ལམ་འཛིན་པའི་དོན་ལ་རྣལ་དུ་གང་འཇོག་པ་དེ་མཆོག། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་པདྨོ་པདྨོ་ཅན་ཏེ་པད་མའི་ཀློང།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པའི་རྒྱུད་ལས།། གསང་བ་མན་གང གི་སྐབས་བདུན་པའོ།།།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཐམས་ཅད་གཏན་ལ་དབབ་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོས་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་བཤད་གསོལ བ་བཏབ་པས།བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ཁོ་ནའི་དོན་བཤད་པ། ཀུན་འབྱུང་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་མཆོག་གི་ལམ་ཆེན་ཁྱད་པར་འདི།། འཕགས་ཆེན་ཆེར་འཕགས་ཁྱད་པར་ཡོད་མིན་གཉིས་ལས་ འཕགས།། བླ་མེད་བདེ་གཤེགས་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ཆོས་དབྱིངས་སྐུ་བརྙེས་པ།། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་ནོར་བུ་རྒྱལ་མཚན་རྒྱལ་པོ་ལམ་པོ་ཆེ།། མཆོག་གི་མཆོག་ཉིད་ཀུན་གྱི་ལམ་ཆེན་ཁྱད་པར་འཕགས་པའི་ལམ།། ཀུན་གྱི རང་བཞིན་ཞི་བ་འདི་ལ་གསལ་ཞིང་བླ་མེད་ལམ་མཆོག་སྟེ།། མི་ལྡོག་པ་ལ་སོགས་ཏེ་དབང་བཅུ་རྒྱལ་བ་ཀུན་དང་གཅིག་བརྙེས་པ།། ཀུན་གྱི་རང་བཞིན་མཆོག་གི་ཆོས་ཉིད་དེ་ནི་ཀུན་གྱི་མཆོག། འགྲོ་དྲུག་གནས འགྲོ་མཆོག་གི་བསོད་ནམས་མཁའ་ལ་རྒྱས་པའི་མཐའ།། གནས་གསུམ་མཉམ་ཉིད་དེ་ལ་མཚན་མེད་ཡིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་དད་པས་མོས།། ཤེས་བྱ་མཆོག་གི་ཡུལ་ཆེན་དམ་པ་འདི་ནི་རྒྱལ་མཆོག་ཉིད་ཀྱི་ཀུན་གྱི རྒྱ།། སྟོན་པ་འཇིག་རྟེན་སྒྲོན་མར་གྱུར་པ་ཀུན་གྱིས་རབ་བསྔགས་པ།། ཆོས་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པས་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུའི་སྙིང་པོ་ཉིད།། ཀུན་འབྱུང་འཕགས་ལམ་རྒྱལ་བའི་ཐུགས་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ དམིགས་པ་ལམ།། འདི་ལས་གཞན་དུ་དོན་གཉེར་རྒྱུས་ཀྱིས་འགྲོད་དེ་འགྲོ་ཕུགས་བཙལ་དུ་མེད།། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཐུགས་ཉིད་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཏེ་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དེ་ལ།། གཞི་དང་རྩ་བ མེད་དེ་ཁ་དོག་དབྱིབས་ཀྱིས་ཡོང་ཤིག་མཚོན་དུ་མེད།། བདེ་གཤེགས་མ་ལུས་ཡུམ་དུ་གྱུར་པས་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་ལམ་མཆོག་གོ། ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་སོགས་ལམ་སྤྱོད་རྒྱ་མཚོའི་གཞིར་གྱུར་པ།། སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་ཏེ་འབྲས་བུ་གྲུབ་པའི་ཐབས།། ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་ཡུལ་དང་དབང་པོར་བལྟས་ཏེ་མཐོང་ནས་བརྟག་མི་བྱ།། ཇི་ལྟར་བརྟག་མི་བྱ་ལ་ཁྱད་པར་བརྟགས་ནས་བརྟག་ཏུ་མེད་པས་མཐོང་ནས་དེ བཞིན་གནས་པ་མཆོག།རྣམ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ངང་ཚུལ་ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡོན་ཏན་འཕུངས་པའི་སྐུ།། འདི་ལས་མཆོག་གི་མཆོག་ཏུ་གྱུར་ཅིང་བསྒོམ་པའི་ཡུལ་དུ་དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཁྱད་པར་ ནི།། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་ཀུན་གྱི་ཡུལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་མ་ལུས་འདི་རྟོགས་པ་ལས་བྱུང།། དེ་ཕྱིར་རྣལ་འབྱོར་འབྲས་བུའི་ལམ་འདོད་ལམ་ལ་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་འདི་ལ་བརྟག། བློ་ལྡན་ནམ་ཞིག་སེམས ཀྱི་དམངས་དེ་ནི་མངོན་དུ་གྱུར་ཅིང་རྙེད་པ་ན།། དེ་ལ་སྐུ་གསུམ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་རྒྱལ་བས་གསུང།། བླང་དང་དོར
Chinese
也即是那本身。将证悟那本身的相续作为行持的处所，以理智来摧毁（烦恼），因为思辨无边，所以考察也无边，如果没有精髓，又如何能成为量？自心完全清净，具有意义的深邃和本性。如果没有那个，不思辨的那个本身具有意义的教证，是无与伦比的智慧。那也是不共的，对于这个，什么也不需要做。苦行，不需要以苦行来修习这个，因为安住于自地。不需要依仗强力贪执的对境。那条道路依靠斧头，在地上修习后是无法获得果实的。瑜伽的空性意义，这个超越了身语意。不需要生起禅定和众多形象。对于这个，有什么可以成就的呢？什么也无法成就。没有可以赞颂的，因为一切都无法赞颂，所以是殊胜的。一切众生的心中显现内外周知的法，以六种执着所见而进行观察，那样是不对的，是错乱的。如果以自己的证悟而陶醉和执取，那样成为真实的话，那么感官所观察的这些法都应该成为量。那样，自明觉证悟的一切执取错乱都是颠倒的。那样，无有实事的思辨，应该像阿罗汉一样获得解脱。高贵的种姓没有见到依靠自心，那是不高贵的。对于生处、聚集处等殊胜的差别都进行执着，那不能够执着于佛陀劫的道路。那些被时间之敌摧毁，以及痛苦烦恼，那会显现错乱。否则，如果从生处之门而来的觉知成为量的话，那么，因为那本身成为量，所以高贵的道路对谁也不需要。那条道路被显示为解脱道，不是依靠感官的意识而解脱，自明觉的精髓安住于何处成为量，那个也是量。所缘的对境是精髓，是殊胜的对境，也就是佛陀本身。对于执持解脱道，如实安住于何处，那个是殊胜的。智慧的精髓，莲花，具有莲花，也就是莲花的领域。从修持菩提心的续部中。秘密曼[口*邦]的第七品。之后，薄伽梵进入了安住于抉择一切法的禅定中，金刚持大士祈请道：
English
Also, it is that very nature. By establishing the continuous practice of realizing that very nature as the valid measure of conduct, the mind destroys (afflictions). Since speculation is limitless, examination is also limitless. If there is no essence, how can it be a valid measure? One's own mind is completely pure, possessing the depth and nature of meaning. Without that, the non-speculative itself possesses the scriptural authority of meaning, being incomparable wisdom. That is also unique; for this, there is nothing to do. Austerity, one does not need to train in this through austerity, because it abides in its own ground. One does not need to rely on objects of strong attachment. That path, relying on an axe and training on the ground, cannot obtain results. The meaning of emptiness in yoga transcends body, speech, and mind. One does not need to generate samadhi and many appearances for this. What is there to accomplish in this? Nothing can be accomplished. There is nothing to praise; because everything cannot be praised, it is supreme. This dharma, which manifests in the minds of all beings and is known internally and externally, is mistaken if examined as seen by the six perceptions. If one is intoxicated and grasped by one's own realization, and that becomes true, then all these dharmas examined by the senses should be valid. Thus, all grasping and delusion of self-awareness realization is inverted. Thus, speculation without substance should be liberated like an Arhat. A noble lineage that does not see reliance on one's own mind is not noble. Grasping onto all the superior distinctions of birthplaces and gathering places, one cannot adhere to the path of the Buddha's eon. Those destroyed by the enemy of time, and suffering and afflictions, will manifest delusion. Otherwise, if the awareness that comes from the door of birthplaces becomes valid, then because that itself becomes valid, the noble path is not needed by anyone. That path is shown as the path of liberation, not liberated by sensory consciousness; wherever the essence of self-awareness abides as valid, that is also valid. The object of focus is the essence, the supreme object, which is the Buddha himself. Wherever one truly abides in the meaning of holding the path of liberation, that is supreme. The essence of wisdom, the lotus, possessing the lotus, is the realm of the lotus. From the tantra of cultivating the mind of enlightenment. The seventh chapter of Secret Man[口*邦]. Then, the Bhagavan entered into the samadhi of abiding in the determination of all dharmas, and the great Vajradhara requested:
Chinese
像这样的请求解释意义，世尊就解释了那唯一的意义： 诸法生起总持王之殊胜大路， 胜过大胜，胜过有无二者。 无上善逝不思议智慧法界身证得者， 法身乃如意宝幢王，是康庄大道。 至上之至上，一切之大道，殊胜超绝之路， 一切之自性寂静，于此显明，乃无上胜道。 不退转等十力，与一切胜者一同证得， 一切之自性，至上之法性，即是一切之至上。 六道众生，至上众生之福德，于虚空增长之边际， 三处平等，于此无相，以信心诚挚信奉。 所知至上之大境，此乃胜王之总持， 导师化为世间明灯，一切皆赞颂， 于法中化为法之精华，乃文殊童子之精华。 诸法生起圣道，胜者心中如是观想之路， 除此之外，以因寻求，行之终点无处可寻。 一切佛之意，即是如来之意，于虚空之界， 无基无根，颜色形状无法形容。 一切善逝化为母，乃一切胜者之胜道。 戒律波罗蜜多等，化为行道大海之基础， 大悲乃一切之根本，是成就果之方便。 以大智慧观照境与根，见后不应观察。 如何不观察，若作分别观察则不可观察，故见后如是安住为胜。 清净菩提心之状态，本初清净，功德圆满之身。 胜过此之至上，且作为观修之境而观想之差别是， 不可思议一切之境，一切佛皆由此证悟而生。 是故瑜伽士欲求果位之道，通达道者应于此差别作观察。 具慧者何时心之民众显现且获得时， 彼时三身至上，胜者说名为法身。 取舍
English
Upon requesting an explanation of the meaning of suchness, the Blessed One explained the sole meaning of it: This supreme great path of the King of Samadhi, Source of All, Surpasses the great and surpasses the two extremes of existence and non-existence. The unsurpassed Sugata, having attained the non-conceptual wisdom Dharmadhatu body, The Dharmakaya is the wish-fulfilling jewel banner king, the great highway. The supreme of the supreme, the great path of all, the path that is supremely excellent, The peaceful nature of all is clear in this, it is the supreme unsurpassed path. Non-regression and so forth, the ten powers, attained in oneness with all the victorious ones, The nature of all, the supreme dharma nature, that is the supreme of all. The six realms of beings, the merit of the supreme being, the expanse that grows in the sky, The equality of the three places, without characteristics, one is devoted with great faith in this. This supreme great object of knowledge is the all-encompassing of the supreme victor, The teacher who became the lamp of the world, praised by all, Having become the essence of dharma in the dharma, it is the essence of youthful Manjushri. The arising of all, the noble path, the path of contemplating thusness in the hearts of the victorious ones, Other than this, seeking meaning through causes, there is no end to be found. The mind of all Buddhas, the mind of the Thus-Gone One, in that expanse of space, Without basis or root, it cannot be represented by color or shape. Since all Sugatas have become the mother, it is the supreme path of all the victorious ones. Moral discipline, perfections, and so forth, having become the basis of the ocean of conduct on the path, Great compassion is the root of all, it is the means of accomplishing the result. Having seen with great wisdom, looking at the object and the senses, one should not examine. How should one not examine? If one examines with distinctions, it cannot be examined, therefore, having seen, abiding thus is supreme. The state of pure Bodhicitta, primordially pure, the body heaped with qualities. Superior to this is the supreme, and the distinction of taking it as an object of meditation is: The inconceivable is the object of all, all Buddhas arise from realizing this. Therefore, yogis desiring the path of fruition, those skilled in the path should examine this distinction. Whenever the mind of an intelligent person becomes manifest and is found, At that time, the three bodies are supreme, the victorious ones call it the Dharmakaya. Taking and abandoning