Tibetan
ང།། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་དེ་ལྟར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར།། ལུས་སོགས་སེམས་ཀྱང་ཡེ་ནས་དེ་བཞིན་ཏེ།། འདི་ལ་རྩ་བ་མེད་ཕྱིར་གང་ལྟར་ཡང།། དེ་ལ་གནས་པ་མེད་དེ་དེ་ལྟར་ན།། མི་འགལ་ཙམ་དུ་གྱུར པ་དགོངས་པ་ཡིན།། ངོ་བོ་ཡོད་མིན་ཅི་ཡང་འབྱུང་བ་དེ།། ཅི་ཡང་མི་བསམ་མི་བསམ་བསམ་མི་བྱ།། བག་ཆགས་ངན་པ་བསམ་པ་སྟེ།། མ་བསགས་རང་བཞིན་བཞག་པས་བསྒྲིབ་པར་བྱ།། བསམ་དུ་མེད་པའི ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ།། བསམ་གྱི་མི་ཁྱབ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན།། དེ་བཞིན་མ་ཉམས་མི་འབྱེད་མཉམ་བཞག་ན།། དེ་དོན་ཅི་ལའང་མི་རྟོགས་མི་དམིགས་ཏེ།། མྀ་རྟོག་བ་ལ་དོན་དེ་མི་གནས་སོ།། བསམ་དུ མེད་པའི་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཉིད་ལ།། གཉེན་པོས་རྡུལ་ཙམ་བཅོས་སུ་ག་ལ་ཡོད།། དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་འདོད་ཅེ་ན།། རང་གི་རིག་པ་སྨྲ་བསམ་ལས་འདས་པ།། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་དབྱིངས་དང་དབྱེར་མེད ཅིང།། རིག་པ་བསམ་ཡས་དེ་བཞིན་དེར་བཞག་པ།། དོན་ལ་ཞུགས་པའི་བསམ་གཏན་ཞེས་བྱའོ།། བདེན་དང་མི་བདེན་སེམས་ནི་མི་འབྱུང་སྟེ།། ཡོན་ཏན་སྐྱོན་ཏུ་མཐོང་བ་གང་འགག་པ།། བདེན་པའི་དོན་ལས་མ ཉམས་དགོངས་པའི་མཆོག།བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པའི་རྒྱུད་ལས། སེམས་རྩེ་གཅིག་པའི་དོན་ལས་མི་འདའ་བའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་བསམ་གཏན་གྱི་སྐབས་བཞི་པའོ།།།། དེ་ ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས།བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་ཚད་མས་གཞིག་ཏུ་རུང་ངམ་མི་རུང་ཞེ་ན།། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཤིན་ཏུ་བརྟག་དཀའ་གཏིང་དཔག་ཡངས་པ་འདི།། འཁྲུལ་པ་རྟོག་ པ་བདེ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན།། མི་དམིགས་མི་དམིགས་དམིགས་སུ་ཡེ་ནས་མེད།། སེམས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་དེ་ནི་ཇི་ལྟ་བུ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་དེ་སེམས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཡིན།། སེམས་དང་བྱང་ཆུབ་གདོད་ནས་དབྱེར་མེད པས།། མ་ལུས་སེམས་ཅན་མི་ལུས་ཐམས་ཅད་དང།། དུས་གསུམ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཉིད་ཡིན།། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་བགྲངས་པའི་ཆོས་སོ་ཅོག། སེམས་དང་བྱང་ཆུབ་དབྱེར་མེད་ཉིད་དུ འུབ།། དྲང་སྲོང་བློ་རྩལ་རབ་དང་ལྡན་པ་ཡིན།། ཅི་ལ་འང་མི་དཔྱད་ཆགས་ཐོགས་མེད་པར་གནས།། དེ་ལྟར་གནས་པ་ཉིད་ན་གང་ལའང་ཆགས་མེད་ཅིང།། དུས་དང་མཐའ་མེད་པར་ནི་མ་ཉམས་གནས།། ཇི་ལྟར སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ལ།། སོ་སོ་གྲངས་སུ་འཛིན་པ་རྣམ་རྟོག་ཡས།། མངོན་སུམ་ཚད་མས་ཇི་ལྟར་རྟོག་མཐོང་ཡང།། ཇི་ལྟར་སྣང་ཡང་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟེ།། དེ་བཞིན་ཡང་དག་གཉིས་སུ་ཀུན་རྟོགས ན།། ཚད་མས་གཞིག་ནས་གཏན་ལ་དབ
Chinese
哦！自性即是如此转变之故，身体等心也本来就是这样。因为这没有根本，无论如何，它没有安住，既然如此，成为不相违背，是其密意。本体存在与否，无论发生什么，什么也不要想，不想也不想。恶习就是思念，不积聚，安住自性，就能遮蔽。于不可思议之法的自性中，不可思议之诸法全部，如是无损，不分别而平等安住，则于此事什么也不分别，不执著，于不分别中，此义不住留。于不可思议之法的法界自性中，以对治法稍微修正怎么会有呢？如果问这些全部想要怎样？自己的觉性是超越言说思量的，与不可思议的法界无有分别，觉性是不可思议的，如是安住于彼，称为趣入意义的禅定。真实与不真实之心不生起，功德见为过失的任何止息，不离真实之义，是胜妙的密意。从菩提心修习的相续中，不离一心一意之义的佛陀和菩萨的禅定第四品。之后金刚持问薄伽梵：如是之性，能被量度衡量吗？世尊回答说：此甚难测度，深广无涯，不是错乱分别安乐的行境。不缘，不缘，本来就没有缘。心性菩提是怎样的？菩提心即是心性菩提。心与菩提，本来无别故，所有众生，所有的人，三时诸法，全部是心性。所有无余，所数的诸法，心与菩提无有差别，是具有正直智慧之人。于任何也不观察，无有执著而安住。如是安住之时，于任何也不执著，无有时间和边际而无损安住。无论显现的诸法全部，个个执为数量，是无量的分别。虽然以现量衡量如何分别见，无论如何显现，也是没有实物的。如是于真实与虚妄二者都分别时，以量度衡量而决定。
English
O! Because of the nature changing in this way, the body and mind are also inherently like that. Because this has no root, in any way, it does not abide there, and since it is so, becoming non-contradictory is its secret meaning. Whether the essence exists or not, whatever happens, do not think of anything, do not think or not think. Bad habits are thoughts, not accumulating, abiding in the nature, one can obscure. In the nature of the unthinkable Dharma, all the unthinkable Dharmas, like that, without loss, without distinguishing, abiding equally, then in this matter, one does not distinguish anything, does not cling, in non-distinction, this meaning does not remain. In the Dharma realm nature of the unthinkable Dharma, how can there be a slight correction with antidotes? If you ask how all these want to be? One's own awareness is beyond speech and thought, inseparable from the inconceivable realm, awareness is inconceivable, thus abiding there, it is called meditation entering into meaning. True and untrue minds do not arise, whatever stops seeing merit as fault, not departing from the true meaning, is the supreme secret meaning. From the continuum of cultivating Bodhicitta, the fourth chapter of the meditation of Buddhas and Bodhisattvas who do not deviate from the meaning of single-mindedness. Then Vajradhara asked Bhagavan: Can suchness be measured by valid cognition? The Blessed One replied: This is extremely difficult to investigate, deep and vast, not the realm of delusion, thought, and happiness. Non-objective, non-objective, there is no object at all. What is the nature of mind Bodhi like? Bodhicitta is the nature of mind Bodhi. Since mind and Bodhi are originally inseparable, all sentient beings, all people, the three times of all dharmas are all the nature of mind. All without remainder, the counted dharmas, mind and Bodhi are without difference, are those with upright wisdom. Do not examine anything, abide without attachment. When abiding like that, one does not cling to anything, and abides undiminished without time and end. In all the dharmas that appear, each one is held as a number, which is limitless distinction. Although one sees how to distinguish with direct perception, no matter how it appears, it is without substance. Thus, when both truth and falsehood are distinguished, it is determined by measuring.
Tibetan
བ་ཏུ་མེད།། གང་ཞིག་སྟོང་པའི་ངང་ཡོད་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཏེ།། མཚོན་ཕྱིར་ཚིག་ཙམ་གདགས་སུ་རུང་མོད་ཀྱི།། ཚད་མས་གཞག་པ་མོ་ཤམ་བུ་འདོད་འདྲ།། རི་བོང་རཝ ལྟར་ཚད་མས་གྲུབ་མི་སྲིད།། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་སྟོང་ཉིད་མེད།། ཐམས་ཅད་མ་ལུས་ཡེ་ནས་སྟོང་ཟེར་ཏེ།། ཕྱི་ནང་འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན།། གདོད་ནས་གདོས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་མིན ཏེ།། ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་འབའ་ཞིག་ཁོ་ན་ཡིན།། གང་ཡང་གཉིས་མེད་མཉམ་ཉིད་ཀླུང་ཆེན་རྟོགས་གྱུར་ན།། དེ་ཉིད་དོན་དམ་ཡང་དག་དབྱིངས་ཡིན་ཏེ།། གཞན་ནས་བཙལ་ཞིང་གཅིག་ཏུ་བཞག་ཏུ་མེད།། མེད བཞིན་ཡོད་ལས་བཙལ་ནས་སྒྲོས་བཏགས་འགྱུར།། ཡོད་བཞིན་མེད་ལས་བཙལ་ན་སྐུར་བཏབ་སྟེ།། ཡོད་མེད་གཉིས་ལས་སངས་རྒྱས་བཙལ་བྱས་ན།། སངས་རྒྱས་མི་རྙེད་ལུང་དུ་ཡོད་མ་བསྟན།། བསམ་འདས བརྗོད་ལས་འདས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས།། ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་བརྟག་ཏུ་མི་སྣང་སྟེ།། རྣམ་རྟོག་མི་མངའ་སངས་རྒྱས་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས།། དེ་ཡིས་མི་མཁྱེན་ཅི་ཡང་མེད་པ་སྟེ།། སངས་རྒྱས་དགོངས་པ་ལྟ་བུ་དེ་ལྟ བུ།། འཁྲུལ་པའི་ཚིག་གི་སྔ་ཕྱི་ཡོད་མོད་ཀྱང།། ཐེག་མཆོག་འདི་ལ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར།། ཚད་མས་གཞིག་ཏུ་འདི་ལ་ག་ལ་ཡོད།། དོན་གྱིས་ཅིག་ཅར་རྫོགས་པར་སྒོམ་དགོས་པས།། འགྲོ་ཉམ་འདུག་སྡོད་མི བསམ་ལོངས་སྤྱོད་བྱ།། སེམས་ཀྱིས་ཆོས་རྣམས་མཉམ་པ་མ་གཏོགས་ན།། ལོག་རྟོག་འཁྲུལ་བའི་ཚིག་གིས་མཉམ་པས་སངས་མི་རྒྱ།། ཐབས་མཁས་རྣལ་འབྱོར་དོན་ཆེན་རྟོགས་པ་ཡིས།། ལེ་ལོ་བྱ་བྱེད་མེད་པའི བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས།། ཚད་མས་མི་གཞིག་གཅིག་ལས་ཉམས་མི་བྱ།། དུས་མཐའ་མེད་པར་གཅིག་པོ་དེ་ལྟར་བསྒོམ།། སྤྱོད་ཡུལ་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་ཀུན་གཅིག་ནས།། བཟོད་ཅིག་དེས་ནི་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ ལེན།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པའི་རྒྱུད་ལས། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་བརྟག་དཀའ་བའི་དོན་ལ་ཚད་མས་གཞིག་ཏུ་མེད་པའི་སྐབས་ལྔ་པའོ།།།། དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས གསོལ་ཏོ།། བཅོམ་ལྡན་འདས་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པའི་རྒྱུ་གང་ལགས། ཞེས་གསོལ་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཉོན་མོངས་ཆགས་སྡང་རྣམ་པ་ལྔ་པོ་ཉིད།། རབ་ཏུ་འབར ཞིང་ཀུན་ཏུ་གཡོ་བ་ཉིད།། མ་རིག་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་ཀུན་སྤྱོད་པ།། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་ལས་སུ་རུང་རྣམས་ཀྱིས།། མི་སྡང་མི་གཡོའི་ཡེ་ཤེས་ལོངས་སྤྱོད་དེ།། མི་སྤོང་གནས་སུ་བཞག་པ་ཤེས་རབ་སྟེ།། བྱང ཆུབ་སེམས་ནི་སྙིང་རྗེས་ཀུན
Chinese
无有也。任何空性之中，存在与不存在的自性，为了表示，虽可安立名言，然以量成立，如欲石女儿，如兔角般，以量不可能成立。一切法皆唯名，无有空性。说一切无余，本来即空，内外如此显现的一切，本来非是有实之法，唯是识之错乱。何时证悟无二平等大虚空，彼即是胜义真实界，不从他处寻，亦不可安立为一。若于无中寻觅有，则成增益，若于有中寻觅无，则成诽谤，若于有无二者中寻觅佛，则不得佛，经中未曾如此宣说。思议之外，言说之外的菩提心，于任何皆不执着，不可观察，亦不显现，无有分别，佛陀之意，彼不遍知，无有任何不知者，如佛陀之意，如是。虽有错乱之语的前后，然因此殊胜乘无有退失，以量度衡量，于此如何存在？以意义需一时圆满而修，行住坐卧，勿思享用。若心未将诸法平等，则以邪分别错乱之语平等，不能成佛。以方便善巧瑜伽，证悟大义，以无有懒惰所作之精进，不为量所破，不从一中退失。无有边际之时，如是唯一而修。行境一切皆为佛陀，从一切唯一中，忍耐，彼即能取菩提之精华。从修持菩提心之续中，大圆满不可思议之义，以量度不可破之第五品。之后金刚持，向薄伽梵如是请问：薄伽梵，获得果位佛陀之因为何？世尊答言：烦恼贪嗔五种，极炽燃且遍动，以无明错乱之力而行持，大瑜伽所应机者，不嗔不动的智慧受用，不舍弃安住，即是智慧，菩提心即是慈悲一切。
English
There is nothing. Whatever is in the state of emptiness, the nature of existence and non-existence, although words can be used to represent it, it cannot be established by valid cognition, like desiring a barren woman's child, like a rabbit's horn. All phenomena are merely names, without emptiness. It is said that everything, without exception, is empty from the beginning. All appearances, internal and external, are not inherently substantial phenomena, but merely the delusion of consciousness. When one realizes the great expanse of non-duality and equality, that is the ultimate true realm, not to be sought elsewhere, nor can it be established as one. If one seeks existence from non-existence, it becomes an imputation. If one seeks non-existence from existence, it becomes a denial. If one seeks the Buddha from existence and non-existence, one will not find the Buddha, as it is not taught in the scriptures. The mind of enlightenment, beyond thought and expression, does not cling to anything, cannot be observed, and does not appear. It is without conceptualization, the very mind of the Buddha. It does not know everything, there is nothing it does not know. Like the mind of the Buddha, it is like that. Although there may be a sequence of deluded words, this supreme vehicle is without degeneration, so how can it be refuted by valid cognition? One must meditate on the meaning, perfecting it all at once. Walk, sit, dwell, do not think or indulge. If the mind does not equalize all phenomena, then one cannot attain Buddhahood by equalizing with false conceptual and deluded words. Through skillful means and yoga, realizing the great meaning, with diligence free from laziness and activity, it cannot be refuted by valid cognition, and one does not degenerate from the one. Meditate on that one in this way, without end. The field of activity is entirely the Buddha, and from all that is one, endure, for that is how one takes the essence of enlightenment. From the continuum of meditating on the mind of enlightenment, the fifth chapter on how the great perfection, the inconceivable meaning, cannot be refuted by valid cognition. Then Vajradhara, to the Bhagavan, spoke thus: Bhagavan, what is the cause for attaining the fruit of Buddhahood? The Bhagavan replied: The five types of afflictions, attachment, and aversion themselves, blazing intensely and moving everywhere, acting under the power of ignorance and delusion, for those who are suitable for great yoga, the wisdom enjoyment of non-hatred and non-movement, not abandoning and abiding, is wisdom, the mind of enlightenment is compassion for all.