Tibetan
རྣམ་རྟོག་ཐེག་པའི་གྲངས་སུ་སྣང་བས་སངས་མི་རྒྱ།། ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཚོན་དུ་མེད་པ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ།། སྟོན་པས་ཆོས་སུ་བཏགས་ནས་བསྟན་པར་བྱ་བ་ཡེ་ནས་ནོར།། འདུལ་བ་མདོ་སྡེར་བཏགས པས་འཁྲུལ་ཚབས་ཆེ་བ་ཡིན།། ཆོས་ཞེས་བཏགས་པའི་གཞི་འདི་ཟད་མཐའ་ག་ན་ཡོད།། ཚིག་གི་དཔྱོད་པའི་ཚོགས་ལ་ལམ་མི་གནས་ཏེ་གོལ།། འདས་དང་མ་འདས་འདི་ལྟར་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀུན།། ཡང་དག ཤེས་པས་དོན་དེ་རབ་ཏུ་བརྟགས་གྱུར་ན།། རང་བཞིན་མེད་ལ་ཅིར་ཡང་སྣང་ཞིང་ཅིར་ཡང་འབྱུང།། ཇི་ལྟར་སྣང་བ་ཉིད་ནས་དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ།། དེ་ལྟར་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི།། སྣ ཚོགས་ཆོས་རྣམས་ཀུན་ལ་དབང་ཡང་སྒྱུར།། དེ་ལྟར་ཤེས་པ་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཀུན་ཤེས་སོ།། རྣམ་རྟོག་ཀུན་གཞི་མ་ཡིན་རང་བཞིན་མེད་པའི་གཞི།། ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་ང་དང་བདག་ཏུ་མི་འཛིན ཅིང།། ཀུན་ཀྱང་དབྱེར་མེད་ཐམས་ཅད་མཉམ་ཡིན་པས།། རྟོགས་དང་བརྟག་པར་བྱར་མེད་དུས་གསུམ་ཡང་མི་དམིགས།། དབང་པོ་ཡུལ་རྣམས་དངོས་རྣམས་དབྱེར་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད།། ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་དེ ལྟར་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིན།། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་དེ་ལ་གནས་པ་བསྒོམ་པའི་མཆོག། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒོམ་པའི་རྒྱུད་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་སྒོམས་བསྟན་པའི་སྐབས་གསུམ པའོ།།།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས་གསོལ་པ། བཅོམ་ལྡན་འདས་སེམས་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ཆོས་གུད་ན་མཆིས་སམ། ཞེས་གསོལ་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས བཀའ་སྩལ་པ།ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་འཁྲུལ་པ་སྟེ།། སེམས་ལས་མ་གཏོགས་ཆོས་རྣམས་གུད་ན་མེད།། ཆོས་སུ་མཐོང་བར་སྣང་བ་འཁྲུལ་པའི་སེམས།། རྟེན་འབྲེལ་སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་སྐྱེ་བ་མེད།། སྐྱེ་བ་ མེད་ཅེས་དངོས་པོར་བསྟན་པ་ཡང།། དངོས་པོར་འཛིན་པ་ལས་ནི་བཟློག་ཕྱིར་ཏེ།། སྒྱུ་མ་ལ་སོགས་ཡེ་ནས་སྐྱེ་མེད་ལ།། སྐྱེ་མེད་སྙད་ཀྱི་སྒྲོ་ཞིག་གདགས་སུ་མེད།། ནམ་མཁའ་འདི་ནི་ཡེ་ནས་མེད་དོ་ཞེས།། བླུན པོ་གང་ཞིག་ནམ་མཁའ་རྟོགས་པར་བྱེད།། མཁས་པ་རྣམས་ནི་སྔོན་ནས་ཡོད་མིན་འཛིན།། མེད་པར་མི་བརྗོད་ཚིག་ཏུ་སྨྲ་མི་བྱ།། སེམས་ལས་མ་རྟོགས་ཆོས་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར།། བསྒོམ་བྱའི་ཆོས་ནི་གུད་ན་ཡོད མ་ཡིན།། སེམས་ཀྱང་ཡེ་ནས་མ་བྱུང་མ་སྐྱེས་ན།། བསྒོམ་ཞེས་བྱ་བ་ག་ལ་ཡོད་པར་འགྱུར།། བརྗོད་པར་བྱ་བའི་སེམས་དེ་ཉིད།། མ་སྐྱེས་བས་ན་དངོས་པོ་ཡོད་མིན་ན།། བསྒོམ་པར་བྱ་དང་བསྒོམ་དུ་མེད་བ ཡི།། ཐ་སྙད་
Chinese
以分别念显现为乘之数，不能成佛。 法的自性无法表示，是极清净的。 导师将之命名为法而进行开示，原本就是错误的。 命名为律藏和经藏，是极大的错误。 名为“法”的这个基础，穷尽之处在哪里？ 词句的辨析之群，不能安住于道，而是迷失。 过去和未来，如此显现的一切。 若以正确的智慧，对此义进行善妙的观察。 无自性中，显现任何事物，也产生任何事物。 如其显现，即是法界之自性。 如是，证悟法之自性的智慧。 也能自在地驾驭各种法。 如是知晓，即知晓一切法。 分别念不是一切的基础，是无自性的基础。 一切法不执着为我与我所。 一切无别，一切平等。 不可证悟与观察，三时也不可得。 根、境、事物，无别即是真如。 一切法如是无自性。 如是，安住于真如，是禅修之殊胜。 在菩提心禅修续中，如何禅修一切法之自性，所示之第三品。 之后，金刚持向薄伽梵请问：薄伽梵，除了心之外，还有其他的法存在吗？ 薄伽梵回答说：一切法都是心的错觉。 除了心之外，没有其他的法。 显现为法所见，是错觉的心。 缘起、幻化等，没有生。 说无生也是为了从执着实有中解脱出来。 幻化等原本无生。 无法安立无生之名。 如同说“虚空原本不存在”。 愚蠢之人如何能了悟虚空？ 智者不执着于先前存在。 不说是无，也不说任何言语。 因为不从心了悟，所以法不存在。 所以没有其他的所修之法。 心也原本没有产生，没有出生。 那么，禅修又在哪里存在呢？ 所说的那个心。 因为无生，所以不是实有。 所以没有能修和所修。 只是名言。
English
One cannot attain Buddhahood by appearing as a number of conceptual vehicles. The nature of Dharma, which cannot be expressed, is completely pure. It is fundamentally wrong for the Teacher to name it as Dharma and teach it. Naming it as Vinaya and Sutra is a great mistake. Where is the end of this basis called "Dharma"? The assembly of verbal analysis does not abide on the path, but is lost. All that appears in this way, past and future. If one thoroughly examines that meaning with correct wisdom. In the absence of self-nature, anything appears and anything arises. As it appears, it is the nature of the Dharmadhatu. Thus, the wisdom that realizes the nature of Dharma. Also has power over all kinds of Dharmas. Thus knowing, one knows all Dharmas. Conceptualization is not the basis of everything, it is the basis of no self-nature. All Dharmas do not cling to me and mine. Everything is undifferentiated, everything is equal. There is nothing to realize or examine, and the three times are not visible. The senses, objects, and things are undifferentiated, thusness itself. All Dharmas are thus without self-nature. Thus, abiding in thusness is the best of meditation. From the lineage of meditating on the mind of enlightenment, the third chapter shows how to meditate on the nature of all Dharmas. Then, Vajradhara asked the Bhagavan: Bhagavan, are there any other Dharmas besides the mind? The Bhagavan replied: All Dharmas are illusions of the mind. There are no other Dharmas besides the mind. What appears to be seen as Dharma is the illusory mind. Interdependence, illusion, etc., have no birth. Saying no birth is also to turn away from clinging to reality. Illusion, etc., are originally unborn. There is no way to establish the name of no birth. It is like saying, "Space originally does not exist." How can a fool realize space? The wise do not cling to what existed before. Do not say it is non-existent, and do not speak any words. Because one does not realize from the mind, Dharmas do not exist. Therefore, there is no other Dharma to be practiced. The mind also originally did not arise, did not be born. Then, where does meditation exist? That mind that is spoken of. Because it is unborn, it is not real. Therefore, there is no meditator and no object of meditation. It is just a name.
Tibetan
གང་ཞིག་གང་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར།། གྲོལ་ཐར་འགྲོ་བའི་སེམས་རྒྱུ་གཉིས་མི་འཆང།། དེ་ནི་མ་སྐྱེས་རང་གི་སེམས་མི་དམིགས།། དེ་ལས་གཞན་པའི་སེམས་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར།། དེ་ལ་བཅོས་ཤིང གནས་པ་གང་ཞིག་ཡོད།། འཁྲུལ་རྟོགས་རྐྱེན་དཔའ་ཚམས་པར་ལྡན་པའི་བར།། སྨིག་སྒྱུ་ལྟ་བུའི་སེམས་སུ་སྣང་བ་ལ།། རང་བཞིན་ཤེས་པ་འདི་ལས་མེད་པས་བཅོས་སུ་འདི་ལ་མེད།། མི་ཤེས་བླུན་པོའི་སྨིག་སྒྱུ འཆོས་བ་བཞིན།། མི་རྟོག་མཚན་མའི་གདོད་མའི་སེམས་ཉིད་ཀྱིས།། མཚན་མ་མེད་ལ་ཡེ་ནས་གནས་མི་བྱེད།། མཚན་མ་མེད་ལ་སྔོན་ནས་མི་གནས་ན།། མཚན་མར་མི་གནས་པ་ལྟ་སྨོས་ཅི་དགོས།། བསྒྲུབ་པ མེད་ཅིང་གནས་པ་འདི་ལས་མེད།། འདུ་བྱེད་མེད་པས་མཁའ་ལ་མཁའ་འདྲ་བས།། འདུ་བྱེད་ལས་བྱུང་ཐམས་ཅད་བསམ་གཏན་སྐྱོན།། མ་ལུས་ཀུན་གྱི་སེམས་ལ་དགོས་པ་མེད།། ཇི་ཙམ་བརྟག་ཏུ་མེད་པའི་ཟབ མོ་ཞིག།བློ་ཡི་ངང་དུ་གསལ་བར་ཞེན་ཞེ་ན།། གང་ལ་མི་རྟོག་ཟབ་མོའི་ཉམས་མྱོང་བ།། མྱོང་བ་ཡིན་ཕྱིར་དེ་ནི་རྟོག་མ་ཡིན།། རྒྱལ་བ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཀུན་བརྟགས་པས།། དགོངས་བའི་མཆོག་ཏུ་བཞག་ པ་འདི་ལས་མེད།། ཇི་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་ངང་བཙན་པར།། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་ཆོས་ཉིད་མི་འཇུག་སྟེ།། ཇི་ཙམ་ཟབ་མོའི་ཚིག་རྣམས་བརྗོད་བྱས་ཀྱང།། དོན་དང་འཐུན་པར་གང་ཡང་མི་འགྱུར ཏེ།། སེམས་ནི་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་མི་གནས་ཏེ།། སེམས་ལ་གནས་དམིགས་ཡོད་པའི་སྐྱོན་སེལ་བའི།། སེམས་སུ་འཛིན་པའི་ཕྲག་དོགས་དེ་ལ་ཡོད།། སྨིག་སྒྱུ་བཞིན་དུ་སེམས་ལ་དངོས་མེད་ན།། སེམས་ལ་མི དམིགས་མི་གནས་བྱེད་པ་གང།། ནམ་མཁའ་ནམ་མཁའ་རང་ལ་མ་གནས་ཞེས།། བསྒོ་བ་དོན་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ།། དེ་བཞིན་སྐྱིལ་ཀྲུང་དྲང་པོར་འདུག་པ་དང།། ཡང་དག་དེ་ལ་བདག་བློ་གཏང བྱས་ཏེ།། ལུས་ཀྱི་བཅོམ་པས་རང་དགར་ཅི་བྱེད་པ།། ལུས་སུ་མཐོང་བར་ཞེན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན།། མཁའ་ལ་བཅོས་པ་མེད་བཞིན་ལུས་ཀྱང་མེད།། སྒྱུ་མ་བཞིན་དུ་བདག་གི་ལུས་ཤེས་ན།། དྲང་པོར་འདུག་ན་སྐྱིལ ཀྲུང་འཆའ་བ་མེད།། སྤྱོད་ལམ་གསུམ་གྱི་དོན་ལ་དགོངས་པ་གང།། ཆེད་དུ་མི་བྱེད་ཡེ་ནས་བྱར་ཡང་མེད།། ལུས་དང་སེམས་གཉིས་མ་སྐྱེས་གཞི་མེད་པ།། མཁའ་ལྟར་གནས་ས་བཅོས་པའི་ཁ་ན་མེད།། འདོད དོན་ཚད་མར་ལུས་སེམས་འཆོས་བྱེད་པ།། རྟོགས་པ་འཛིན་པའི་ཕུར་བ་དེ་ལ་ཡོད།། ཇི་ལྟར་མཚན་མ་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ནི།། དམིགས་དང་མི་དམིགས་རྩོལ་བའི་ནད་དང་བྲལ།། དེ་བཞིན་སེམས་ཉིད་ནམ མཁའ་ལྟ་བུ་ཡ
Chinese
何者又将入于何处？解脱之心的因和果二者皆不执持，那是不生的，不观待自己的心，因为除此之外没有其他的心。对于它，又有何种修饰和安住？在错觉、证悟、因缘、勇气、界限具足之间，在如阳焰般显现的心中，除了自性智慧之外没有其他，因此对它没有修饰。如同无知愚人的阳焰修饰，不可思议、无相的原始心性，本来就不安住于无相之中。如果本来就不安住于无相之中，那更不用说不安住于有相之中了。没有可修饰的，也没有比这更安住的了。因为没有造作，所以如虚空般与虚空相似，所有从造作中产生的都是禅定的过患。对所有一切的心都不需要。多么深奥，无法衡量！如果执着于在智慧的自性中显现，那么，对于谁来说，会有不可思议的深奥体验？因为是体验，所以那不是分别。诸佛如来都已彻底考察过，没有比这更被视为究竟意趣的了。如实性是佛法的坚固自性，法界不会进入法性，无论说出多么深奥的词句，也不会有任何与意义相符。心不观待任何事物，也不安住于任何事物，为了消除心中安住和观待的过患，对执着于心存在嫉妒。如果心如阳焰般没有实体，那么，什么是不观待、不安住于心的行为？说虚空不安住于虚空自身，那是不符合实际的。同样，以跏趺坐端正坐好，并完全将我的心托付于它，身体的调伏，随意做什么，都是从执着于身体的显现而产生的。如同虚空没有修饰一样，身体也没有。如果知道我的身体如幻，那么端正坐好也就没有跏趺坐了。对于三种行为的意义，有什么需要考虑的呢？不是特意去做，本来就没有可做的。身和心二者不生，没有根基，如虚空般，没有可安住和修饰的地方。如果想要以衡量来修饰身心，那是因为有执着于证悟的橛。如同无相的虚空，远离观待和不观待的勤作之病，同样，心性也如虚空一般。
English
What will enter where? Not holding the two, cause and result, of the liberated mind, that is unborn, not looking to one's own mind, because there is no other mind than that. For it, what kind of adornment and abiding is there? Between delusion, realization, causes, courage, and limits being complete, in the appearance of mind like a mirage, there is nothing other than self-knowing, so there is no adornment for it. Like the mirage adornment of an ignorant fool, the inconceivable, signless, primordial mind-essence does not abide in signlessness from the beginning. If it does not abide in signlessness from the beginning, then what need is there to speak of not abiding in signs? There is nothing to be accomplished, and nothing more abiding than this. Because there is no fabrication, like space resembling space, all that arises from fabrication is a flaw of meditation. There is no need for the mind of all without exception. How profound, immeasurable! If one clings to clarity in the nature of intelligence, then, for whom will there be the experience of inconceivable profundity? Because it is experience, it is not conceptualization. All the victorious Buddhas have thoroughly examined, there is nothing more established as the ultimate intention than this. Reality as it is is the strong nature of dharma, the sphere of dharma does not enter the nature of dharma, no matter how profound the words spoken, nothing will conform to the meaning. The mind does not look to anything, nor does it abide in anything, in order to eliminate the faults of abiding and looking in the mind, there is jealousy towards clinging to mind. If mind is without substance like a mirage, then, what is the action of not looking, not abiding in mind? To say that space does not abide in space itself, that is not in accordance with reality. Likewise, sitting straight in the lotus position, and completely entrusting my mind to it, the taming of the body, whatever one does at will, arises from clinging to the appearance of the body. Just as there is no adornment for space, so too there is no body. If one knows that my body is like an illusion, then sitting straight there is no lotus position. For the meaning of the three actions, what is there to consider? Not intentionally doing, there is nothing to be done from the beginning. Body and mind, the two are unborn, without foundation, like space, there is no place to abide and adorn. If one wants to adorn body and mind with measurement, that is because there is a stake clinging to realization. Just as signless space is free from the disease of effort of looking and not looking, likewise, the nature of mind is like space.