Tibetan
དབྱིངས་ལ་བ་སྤུའི་ཆ་ཙམ་བརྗོད་རྒྱུ་མེད།། ཀུན་གྱི་དགོས་པ་རྣམ་གཉིས་བསམ་མ་དགོས་པར་རྫོགས།། འདི་ལ་བསྐྱེད་དང་དགུག་དང་སྦྱོར་སྒྲོལ་བྱ་མི་དགོས།། ཐབས ཆེན་ཐབས་ཀྱི་སྤྲུལ་པས་འཇིག་རྟེན་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར།། ཡེ་ཤེས་དབྱིངས་ཀྱི་སྤྲུལ་པས་ཡེ་ནས་མ་ཁྱབ་མེད།། འདུ་འཕྲོ་བདེ་གནས་ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོ་འདི་དང་རང་བློ་མཉམ།། དེ་ཕྱིར་སེམས་ཅན་གང་ལ་གནས་པར་རང བློ་ཡིན།། རང་བློ་དེ་བཞིན་དེ་ལྟར་གནས་པ་དགོས་པའི་མཆོག། དབང་པོ་ཡུལ་དུས་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཟག་དང་བཅས་པ་ཡིན།། འདི་ལ་ཟག་མེད་ཀུན་གྱི་ཡོན་ཏན་རྒྱ་མཚོའི་མཆོག། ཡེ་སངས་རྒྱས་པར་རང རྒྱུད་སྦྱངས་ནས་སངས་རྒྱས་བཙལ་དུ་མེད།། ངན་སོང་གསུམ་དང་སངས་རྒྱས་སོ་སོར་ཡོད་མི་གནས།། སངས་རྒྱས་ཞིང་དང་ཕུང་པོ་ཁམས་སུ་དབྱེ་བ་ཡོད་མ་ཡིན།། ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་ཡེ་ནས་མཉམ་པ་བདེ མཆོག་སྐུ།། འགྲོ་དྲུག་དུས་གནས་བྱང་ཆུབ་ལམ་དུ་ཡེ་ནས་གནས།། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ལས་སངས་རྒྱས་གུད་ན་ཡོད་མ་ཡིན།། ཅི་ལའང་མི་གནས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཚུལ་དུ་ཁྱབ།། ཐུགས་རྗེ་གཉིས མཉམ་པའི་ཞིང་ལ་རྟག་པར་གནས།། འདིར་མི་ཆུད་པ་གང་ཡང་མེད་དེ་ཡངས་པ་ཉིད་དུ་སྦྱོར།། ཆེ་ཆུང་གཉིས་མེད་དབྱིངས་སུ་རང་བློ་དེ་བཞིན་བཞག། རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའི་མཆོག་ཅེས་བྱ།། དེ་ནས གསང་བའི་བདག་པོ་ཆེན་པོ་དེས།བཅོམ་ལྡན་འདས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གང་ལ་བརྟགས་ལ་གང་ལ་འཇུག། ཅེས་གསོལ་པས།། བརྟག་ཏུ་མེད་ཅིང་འཇུག་ཏུ་མེད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་ བཀའ་སྩལ་པ།རང་བཞིན་མེད་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ནོར་བུ་རིན་པོ་ཆེ།། སུས་ཀྱང་མ་བཅོས་མ་བྱས་ངང་གིས་རྣམ་པར་གསལ།། མིང་དང་ཐ་སྙད་འཛིན་པ་ཡེ་ནས་གསལ།། ཐམས་ཅད་རང་འབྱུང་དཀྱིལ་ འཁོར་ཉིད་དུ་རྣམ་པར་དག།བདེ་དང་མི་བདེ་མེད་པ་འདི་ལ་ཇི་ཡང་བརྟག་ཏུ་མེད།། ཐམས་ཅད་དབྱེར་མེད་བྱང་ཆུབ་ལམ་ཆེན་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་ཡོད།། འདི་ལ་སྐྱེ་བ་མེད་དེ་སྐྱེ་བ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེ།། སྐྱེས་པ་ཉིད་ན་ སྐྱེས་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད་དེ་དེ་བཞིན་ཉིད།། ཅིས་ཀྱང་མ་གོས་ཅིས་ཀྱང་མི་ཤིགས་ཐམས་ཅད་ཡིན།། ཕྱི་དང་ནང་མེད་ཕྱི་ཉིད་དེ་བཞིན་ནང་ཡང་ཡིན།། སངས་རྒྱས་ཞིང་ཁམས་མ་ལུས་བཀོད་པ་ཆེན་པོའི་སྐུ།། རྣམ པར་བྱང་དང་ཉོན་མོངས་སོ་སོར་མི་འབྱེད་ཡེ།། ཅིས་ཀྱང་མི་ཚུགས་ཐམས་ཅད་འདུས་ཏེ་གོང་ནའང་མེད།། ཕྱོགས་བཅུ་དུས་བཞི་དུས་གསུམ་མི་འབྱེད་མཉམ་པ་ཉིད།། གང་ཡང་མི་དམིགས་པ་ལས་དམིགས་པ་སྣ ཚོགས་འབྱུང།། རྒྱུ
Chinese
法界之中，无有丝毫可言说。 一切所需二利，无需思虑自然圆满。 于此无需生起、勾招、合修与度脱。 以大方便之化身，遍布世间之故。 以智慧法界之化身，本初即无不遍。 聚集、散布、安乐住，此法之精髓与自心等同。 是故众生所住之处，即是自心。 自心如是安住，乃为所需之最胜。 根、境、时等一切，皆为有漏。 于此无漏，一切功德如海之最胜。 本已成佛，无需修习自续而寻觅佛陀。 三恶趣与佛陀，各自独立而不存在。 佛土与蕴界，无有分别。 一切无别，本初平等，乃为大乐之身。 六道轮回、时处、菩提道，本初即已存在。 佛陀非于法界之外存在。 不住于任何处，以遍布一切之方式而遍布。 慈悲二者，恒常安住于平等之境。 此处无有不容纳者，故与广阔之性相结合。 大小无二之法界中，如是安住自心。 此乃诸佛之意之最胜。 其后，秘密主大士请问道：世尊！世尊！于何处观察，于何处趣入？ 世尊于不可观察且不可趣入之等持中入定，并开示道：无自性之菩提心，乃如意宝。 无人造作，无人为之，自然清明。 执持名相与言说，本初即已清明。 一切皆于自生坛城之中清净。 无有苦乐，于此无有任何可观察。 一切无别之大菩提道，于此有何存在？ 于此无有生，然生起种种生。 于生起之时，无有丝毫生起之事物，即是如是。 不为任何事物所染污，不为任何事物所毁坏，乃为一切。 无有内外，外即是如是，内亦如是。 所有佛土，皆为大庄严之身。 清净与烦恼，本初即不作分别。 不为任何事物所束缚，一切皆聚集，然亦非于顶端。 十方四时三世，不作分别，即是平等性。 不缘于任何事物，然生起种种缘念。
English
Within the expanse, there is nothing to be said, not even a hair's breadth. All needs, both twofold benefits, are fulfilled without the need for thought. Here, there is no need for generation, summoning, union, or liberation. Because of the emanation of the great method, the world is pervaded. By the emanation of the wisdom expanse, there is nothing that is not pervaded from the beginning. Gathering, scattering, dwelling in bliss, this essence of Dharma is equal to one's own mind. Therefore, wherever sentient beings dwell, it is one's own mind. One's own mind abiding in such a way is the supreme of what is needed. All faculties, objects, and times are with outflows. Here, without outflows, the qualities of all are the supreme of the ocean. Having been enlightened from the beginning, there is no need to cultivate one's own continuum and seek enlightenment. The three lower realms and the Buddhas do not exist separately. Buddha-fields and aggregates-elements have no distinction. All is undifferentiated, primordially equal, the body of great bliss. The six realms of existence, times, and the path to enlightenment are primordially present. The Buddha does not exist apart from the expanse of Dharma. Not abiding in anything, it pervades in a way that pervades everything. Compassion and emptiness always abide in the realm of equality. There is nothing that is not contained here, so it is joined with vastness itself. In the expanse without smallness or greatness, abide your own mind in such a way. This is said to be the supreme of the Buddhas' intention. Then, the great Lord of Secrets asked: "Bhagavan! Bhagavan! Where does one examine, and where does one enter?" The Bhagavan entered into a samadhi that is unexaminable and unenterable, and spoke: "The mind of enlightenment, without inherent existence, is a wish-fulfilling jewel. Unfabricated by anyone, unmade, naturally clear. Grasping at names and terms is clear from the beginning. Everything is completely pure in the self-arisen mandala itself. Without pleasure or pain, there is nothing to examine here. In this great path of enlightenment, where everything is undifferentiated, what is there? Here, there is no birth, yet various births arise. At the moment of arising, there is not even a particle of what has arisen; it is just as it is. Untainted by anything, indestructible by anything, it is everything. Without outer or inner, the outer is just as it is, and the inner is also the same. All Buddha-fields are the body of great adornment. Purity and affliction are not distinguished from the beginning. Unobstructed by anything, everything is gathered together, yet it is not on top. The ten directions, four times, and three times are not distinguished; it is equality itself. Not focusing on anything, various focusings arise.
Tibetan
་འབྲས་མི་འབྱེད་གཞི་དང་རྩ་བ་མེད་པ་ཡིན།། ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་རང་རིག་སེམས་སུ་སུས་རིག་ན།། ལོག་འཁྲུལ་མ་རིག་བ་སླད་པའི་རྒྱུ་འབྲས་རྣམ་པར་དག། ཉོན་མོངས་པ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཞིང སྟེ་ཅིར་ཡང་བསམ་དུ་མེད།། གང་ལ་བརྟག་ཏུ་མེད་པ་ཡང་དག་བྱང་ཆུབ་ལམ།། དོན་ལ་འཇུག་ཏུ་མེད་པས་བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་སྙིང་པོ་ཉིད།། འདི་ལྟར་དྲན་བྱེད་སྟོབས་དང་ལྡན་པ་དགོས་པ་ཡིན།། འཁྲུལ་པས ལམ་ལྔར་རྟགས་པ་རྣམ་རྟོག་ཡིན།། བསྒྲོད་སྦྱོངས་ས་ལ་སྩོལ་བས་ལམ་མི་རྙེད་དེ་གོལ།། རྟོགས་དང་མི་རྟོགས་གཉིས་ཀ་དཔྱད་དུ་མེད་པ་ཡིན།། འདི་ནི་གང་ཡང་གཉིས་མེད་ཡང་དག་ཐར་པའི་ལམ།། ཏིང་འཛིན རྣམ་གསུམ་སྒོམ་དུ་ཡེ་ནས་འཛིན་དང་བྲལ།། ཞི་གནས་ལྷག་མཐོང་གཉིས་སུ་སྦྱར་ཡང་ལྷུང་པའི་ལམ།། སྣ་ཚོགས་ཀུན་བསྒྱུར་ཆོས་ནི་འདི་མིན་པས།། ཐེག་པ་བསམ་ཡས་ཀུན་གྱི་རྒྱལ་པོ་ཡེ་ནས་ཡིན།། འདི་ནི་རྡོ རྗེ་མཆོག་གི་ཐེག་པ་ཀུན་གྱི་པ།། གང་ལའང་དཔྱད་དུ་མེད་པ་དེ་ལ་བསྒོམ་དུ་མེད།། མི་བསྒོམ་པ་དེ་ཀུན་དང་ལྡན་ཏེ་ཀུན་ལ་ཞུགས།། དེ་ཕྱིར་དེ་བཞིན་ཉིད་ལ་དྲང་སྲོང་འདའ་མི་བྱེད།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྒཽམ པའི་རྒྱུད་ལས།སློབ་དཔོན་དང་སངས་རྒྱས་དང། ཆོས་གསུམ་སློབ་དཔོན་དྲན་པ་ཡིན་པ་དང།། ཅི་ལའང་བརྟག་ཏུ་མེད་ཅིང་གང་ལའང་འཇུག་ཏུ་མེད་པའི་སྐབས་གཉིས་པའོ།།།། དེ་ནས་གསང་ བའི་བདག་པོ་ཀུན་མཁྱེན་དེས།བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པ། དཔའ་བོ་ཆེན་པོ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་བསྒོམ།། ཞེས་གསོལ་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཇི་ལྟར་ བསྒོམ་པའི་ཏང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས་བཀའ་སྩལ་པ།བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མི་དམིགས་དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་མི་དམིགས་དགེ་འདུན་ཆོས་མི་དམིགས།། སྡུག་བསྔལ་འཁོར་བར་བཏགས་པ་དུལ་ ཡང་མེད་པ་སྟེ།། དྲང་སྲོང་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པའི་དོན་མི་རྙེད་པ་ཡིན།། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས། ཁམས་གསུམ་སྣང་སྲིད་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀུན་ཉིད་ནི།། དེ་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་མ འཕྲོས་དབང་སྒྱུར་ཏེ།། ཟད་མེད་ཡེ་ཤེས་གཏེར་ལྡན་ཐམས་ཅད་དབྱིངས་སུ་ཐིམ།། འདི་ལ་གང་ཡང་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྙིང་པོའི་མཆོག། འཇིག་རྟེན་འདས་དང་འཇིག་རྟེན་ཐ་དད་པ་འདི་འང།། སོ་སོར་དོན རྣམས་བཏགས་པས་ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག།རྣམ་དག་ལམ་དོར་ཞུགས་པས་མཉམ་པའི་རྒྱལ་པོ་འཐོབ།། ཕུང་པོ་ཁམས་ནི་ཐེག་པ་དགུ་གསུམ་བཞི་དང་གཅིག། ཕྱོགས་དུས་མཉམ་དབྱིངས་རྣམ་པར་དག་པ་མ་ཤེས་ པས།།
Chinese
果不分别，无基无根。 若谁于自明心中证悟真正菩提， 则消除邪谬无明所染之因果。 烦恼即菩提，无须作任何思量。 不可思议者，乃真正菩提之道。 因无所入，故为菩提之胜义精髓。 如是，必须具备忆念之力量。 错谬地将五道标立，乃分别念。 若于进修之地勤作，则不得道而入歧途。 证悟与未证悟，二者皆不可分析。 此乃无有任何二元对立之真正解脱道。 本初即离于执著，无需修习三摩地。 若将止观二者结合，亦是堕落之道。 此非转变一切万有之法， 故本初即为不可思议一切乘之王。 此乃金刚胜乘一切之父。 无可分析者，即无需修习。 不修习者，具足一切且入于一切。 是故，正直者不应违越如是之自性。 于菩提心修习之续中，导师与佛陀，以及三法，乃导师之忆念。 于任何皆不可分析且任何皆不可入之第二品。 其后，秘密主一切智者，向薄伽梵祈请： “大雄，诸法之自性应如何修习？” 如是祈请后，薄伽梵入于如何修习诸法自性之等持，并开示： “菩提萨埵不可得，如是佛陀不可得，僧伽法不可得。 痛苦系缚于轮回，即使调伏亦无有。 正直者亦不得所缘之义。 以一切相智之智慧，三界有寂一切皆是： 不离如是之自性而作主宰。 无尽智慧宝藏具足，一切融入于法界。 于此无有任何所缘，乃胜义之精髓。 此轮回与涅槃之差别， 亦因分别执著诸义而本初清净。 若入于清净道，则得平等之王。 蕴、界乃九乘、三、四与一。 因未了知同时之法界清净。
English
Without distinguishing results, there is no basis or root. If anyone realizes true Bodhi in their own knowing mind, then the causes and effects tainted by erroneous ignorance are completely purified. Afflictions themselves are the field of Bodhi, there is no need to think about anything. That which cannot be examined is the path of true Bodhi. Because there is nothing to enter, it is the supreme essence of Bodhi. Thus, it is necessary to have the power of mindfulness. To mistakenly mark the five paths is conceptual thought. If you strive on the ground of practice, you will not find the path and go astray. Both realization and non-realization cannot be analyzed. This is the path of true liberation, without any duality. Samadhi, the three aspects, is free from grasping from the beginning, and there is no need to meditate on it. Even if you combine calm abiding and insight, it is a path of falling. This is not a Dharma that transforms all kinds of things, therefore, it is the king of all inconceivable vehicles from the beginning. This is the father of all supreme Vajra vehicles. That which cannot be analyzed, there is no need to meditate on it. That which is not meditated upon is complete with everything and enters into everything. Therefore, the upright should not transgress the suchness. In the tantra of cultivating the mind of Bodhi, the teacher and the Buddha, and the three Dharmas, are the mindfulness of the teacher. The second chapter, in which nothing can be analyzed and nothing can be entered. Then, the Lord of Secrets, the Omniscient One, prayed to the Bhagavan: "Great Hero, how should the nature of all Dharmas be cultivated?" After praying thus, the Bhagavan entered into the samadhi of how to cultivate the nature of all Dharmas and said: "Bodhisattva is unattainable, likewise Buddha is unattainable, Sangha Dharma is unattainable. Suffering is bound to Samsara, even if tamed, it does not exist. The upright also do not find the meaning of the object. With the wisdom of all aspects of knowledge, all phenomena of the three realms are: Without departing from suchness, it dominates. Endless treasure of wisdom is complete, everything dissolves into the Dharmadhatu. In this, there is no object of focus, it is the essence of the supreme meaning. The difference between Samsara and Nirvana, is also pure from the beginning because of the separate clinging to meanings. If you enter the pure path, you will attain the king of equality. The aggregates and elements are nine vehicles, three, four, and one. Because the pure Dharmadhatu of simultaneous time is not known.