Tibetan
་གིས་མི་གཙང་མི་བརྟགས་པ། དེ་ནི་ཚད་མ་མ་ཡིན ཏེ།། འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཕྱིར་རྟོག་བཅས་ཕྱིར།། ཕྱི་ཡི་རྣམ་པ་ཡིན་ཕྱིར་རོ།། ཕྱི་ཡི་རྣམ་པ་བློ་རྣམས་ནི།། གལ་ཏེ་མཚན་མ་ཉིད་བཏགས་ན།། རྨི་ལམ་ལ་སོགས་སྣང་བ་ཡི།། བློ་རྣམས་ཀྱང་ནི་དེ་འདྲ་འགྱུར།། གལ་ཏེ ཚད་མ་གཉིས་པ་ཡིས།། དེ་ནི་མི་གཙང་བཞག་པས་ན།། རྟགས་མེད་མི་འབྱུང་པ་ཡི་ཕྱིར།། འདི་ལ་རྟགས་ནི་ཡོད་མ་ཡིན།། ཁ་དོག་སེར་པོ་དྲི་ང་བ།། མི་གཙང་བ་ཡི་རྟགས་ཡིན་ན།། གསེར་དང་སྒོག་པ་ལ་སོགས པ།། མི་གཙང་བ་ཉིད་ཐལ་བར་འགྱུར།། ལྟོ་བའི་དྲོད་ཀྱིས་ཡོངས་སྨིན་པས།། ཁ་དོག་སེར་པོ་མི་གཙང་ན།། བ་ཡིས་ལྟོ་བའི་དྲོད་མིན་པ།། འོ་མ་ཡང་ནི་མི་གཙང་འགྱུར།། དེ་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱི་ནི།། གང་ཞིག རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ།། དེ་ནི་མི་གཙང་བ་འམ།། སྲིད་པ་བཅིང་བས་ཇི་ལྟར་བཏགས།། འབྱུང་བ་ཆེན་པོ་ལས་བྱུང་ཀུན།། མི་གཙང་པ་ནི་ཇི་ལྟར་བཤད།། ཇི་ལྟར་གཙང་བ་བཤད་པ་སྟེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་མ་མཐོང ཕྱིར།། དག་བྱེད་བསམ་པ་དམ་པ་དང།། མི་འགྱུར་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་བ།། དག་དང་འཆིང་བའི་གནོད་པ་ཡིས།། མི་གནོད་པ་དང་སྐྱོན་མེད་པ།། འདུ་འཛི་མེད་ཅིང་གདབ་ཐབས་མེད།། ཁྱབ་བདག་བདག་ཆེན་ཀུན ལ་ཁྱབ།། ལོངས་སྤྱོད་འགྲོ་བ་འབྲས་བུ་ཡི།། ལུས་ཅན་ཀུན་གྱིས་རྟེན་གྱུར་པ།། རྟོག་དང་རྟོག་མེད་ལས་འདས་པ།། ཆ་ཤས་མེད་ཅིང་ཆ་ཤས་ཅན།། འགྱུར་བ་མེད་ཅིང་སྣང་བ་མེད།། དངོས་དང་དངོས་མེད་སྣང་བ བཅས།། ཁྱབ་བྱེད་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བ།། ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལ་དཔྱད་པར་བྱ།། རང་བཞིན་སྤྱོད་ཡུལ་བསམ་མི་ཁྱབ།། ཡང་ན་རྣམ་པར་སྤྱོད་མི་བྱ།། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསམ་མི་ཁྱབ།། དེ་ལྟར་ཚིག་གི་བྱས་པ རྣམས།། སེམས་ནི་རྟོག་པར་བྱེད་པ་ཡིས།། སེམས་ཀྱི་སེམས་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ།། བོང་བ་སྐྱར་བ་གྱིས་འཛིན་ཏེ།། སྐྱར་བ་པོ་ལ་མ་ཡིན་པ།། དེ་བཞིན་དུ་ནི་སེམས་ཤེས་ཀྱིས།། སེམས་ཀྱི་སེམས་ཉིད་མ་ཡིན ནོ།། སེམས་དང་སེམས་མིན་སེམས་ངོ་བོ།། ཤེས་དང་ཤེས་བྱའི་ངོ་བོ་ཉིད།། བསྒོམ་བྱ་མ་ཡིན་ཐོབ་བྱ་མིན།། ཟབ་པ་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་གསུངས་པའོ།། རྒྱ་མཚོ་ཤིན་ཏུ་གཏིང་མེད་དང།། ནམ་མཁའ བཞིན་དུ་མཐའ་དང་བྲལ།། ཚིམ་བྱེད་ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་བཞིན།། མར་མེ་བཞིན་དུ་མུན་སེལ་བ།། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་གང་ཞེས་པ།། བདེ་འགྲོ་ལ་ནི་ཐེ་ཚོམ་མེད།། མི་ཤེས་ཤེས་པའི་དབྱེ་བ་ཡིས།། སྲིད་དང་མྱ ངན་འདས་གནས་པ།། དེ་ནི་སྲོག་གི་འབྱུང་བ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས། གཙང་དང་མི་ག
Chinese
认为不净是不合理的，因为那是错觉，因为那是伴随概念的，因为那是外在的显现。如果是外在的显现，那么，如果那些心识被认为是相状，梦境等等的显现，那些心识也会变得一样。如果第二个量（ प्रमाण ）成立，那是不净的，因为没有理由，所以这里没有理由。如果黄色和恶臭是不净的标志，那么黄金和大蒜等等也会变成不净的。如果腹部的热量完全成熟，黄色是不净的，那么，因为牛没有腹部的热量，牛奶也会变得不净。因此，在两个量中，哪一个自性没有成立？那是不净的吗？或者，它是如何被存在束缚的？所有从大种产生的，怎么能说是不净的呢？怎么能说它是清净的呢？因为没有见到大乘，净化之念是神圣的，不变，与生俱来分离，不受清净和束缚的伤害，没有损害，没有过失，没有纷扰，没有造作的方法，遍及一切的遍入者，一切众生的受用、果报的所依，超越了概念和无概念，没有部分，也没有部分，没有变化，也没有显现，具有有和无的显现，像遍及的虚空一样，应该考察智慧本身。自性的行境是不可思议的，或者不应该以各种方式行事。心的自性是不可思议的。因此，所有语言的行为，心是思考者，不是心的自性。就像陶轮被陶匠抓住，但不是陶匠一样，同样，心识也不是心的自性。心和非心是心的自性，知识和所知的自性，不是要修习的，也不是要获得的，甚深的是佛陀所说的。像非常深邃的海洋，像虚空一样没有边际，像满足愿望的如意宝，像蜡烛一样驱散黑暗。被称为大菩萨的人，对善趣没有怀疑。通过无知和知识的区别，存在和涅槃存在。这就是名为生命之源的大续，关于清净和不净。
English
Considering impurity is unreasonable, because it is an illusion, because it is accompanied by concepts, because it is an external manifestation. If it is an external manifestation, then, if those minds are considered to be characteristics, the appearances of dreams, etc., those minds will also become the same. If the second valid cognition (pramana) establishes that it is impure, because there is no reason, so there is no reason here. If yellow color and foul smell are signs of impurity, then gold and garlic, etc., will also become impure. If the heat of the abdomen is completely ripe, and yellow color is impure, then, because the cow does not have the heat of the abdomen, milk will also become impure. Therefore, in the two valid cognitions, which one's nature is not established? Is that impure? Or, how is it bound by existence? How can all that arises from the great elements be said to be impure? How can it be said to be pure? Because the Great Vehicle is not seen, the thought of purification is sacred, unchanging, inherently separate from birth, unharmed by purity and bondage, without harm, without fault, without disturbance, without a method of fabrication, pervading everything, the support of the enjoyment and fruition of all beings, beyond concept and non-concept, without parts and with parts, without change and without appearance, with the appearance of existence and non-existence, like the pervading space, one should examine wisdom itself. The realm of nature is inconceivable, or one should not act in various ways. The nature of mind is inconceivable. Therefore, all the actions of language, the mind is the thinker, not the nature of mind. Just as the potter's wheel is held by the potter, but is not the potter, similarly, the mind is not the nature of mind. Mind and non-mind are the nature of mind, knowledge and the nature of the knowable, not to be practiced, not to be obtained, profound is what the Buddha said. Like the very deep ocean, like the sky without end, like the wish-fulfilling jewel that satisfies, like a candle that dispels darkness. The one who is called a great Bodhisattva has no doubt about the happy realms. Through the distinction of ignorance and knowledge, existence and nirvana exist. This is the great tantra called the source of life, about purity and impurity.
Tibetan
ཙང་སེལ་བ་ཞེས་བྱ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བདུན་པའོ།།།། དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཀུན་ཏུ བཟང་པོས་དགའ་བས་སྤྱན་ཕྱེ་ཞིང་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ནི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ།། ཨེ་མ་ཧོ་སངས་རྒྱས་ཚུལ་རེ་བཟང།། ཨེ་མ་ཧཽ་དེ་ཡོན་ཏན་དྲི་མ་མེད།། ཨེ་མ་ཧཽ་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་དང།། རྣམ་སྦྱོངས་ལྡན་ཀྱང མཚུངས་པའོ།། མགོན་པོ་ཁྱེད་ལ་གསོལ་བ་བཏབ།། རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ཇི་ལྟར་ལགས།། དེ་ཡི་སྒོམ་པ་ཇི་ལྟར་དང།། དེ་ཡི་སྤྱོད་པ་ཇི་ལྟར་དང།། དེ་ལྟར་བདག་ཉིད་ཐེ་ཚོམ་ནི།། མགོན་པོ་ཁྱེད་ཀྱིས་སེལ་བར མཛོད།། ཁྱབ་བདག་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོ།། དེ་ནས་བདག་པོས་བཀའ་སྩལ་པ།། མདོར་ན་རང་བཞིན་གྲུབ་པའི་མཐའ།། སྐལ་ཆེན་བུ་ཁྱོད་མཉན་པར་གྱིས།། ཁམས་ཀྱི་དབྱེ་བས་རང་བཞིན་ནི།། སེམས་ཅན་སྣོད དང་ཐ་དད་པས།། གནས་པ་དེ་ནི་སེལ་མིན་དང།། མཁས་པས་ཀྱང་ནི་བསྒྲུབ་མི་བྱ།། བྱེ་བ་ཕྱེད་དང་བཞི་ཡི་ཚད།། རྩ་ཡི་འཁོར་ལོ་ལུས་ཅན་གྱིས།། དེ་ནི་བསྒོམ་པར་མི་བྱ་སྟེ།། རང་བཞིན་གྲུབ་ཕྱིར་མེ་དྲོད བཞིན།། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་བྱང།། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་ཐ་མི་དད།། ཐབས་དང་བློ་ནི་གྲུབ་མཐའ་མིན།། ལས་ལས་ལོག་པ་གྲུབ་མཐའ་འོང།། རང་རིག་པ་ཡི་ངོ་བོ་ལ།། སྒོམ་པ་ཉིད་ནི་མི་རིགས ཏེ།། དངོས་མིན་ལ་ཡང་བསྒོམས་པ་མེད།། གཉིས་ཀའི་ཆ་དང་ལྡན་པ་ལ།། སྔ་མ་བཞིན་དུ་སྦ་བ་མིན།། གྲུབ་མཐའ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་ན།། གང་ཞིག་གང་གིས་ཇི་ལྟར་བསྒོམ།། མཐོང་བར་དེ་ཉིད་མེད་པས ནི།། བསྒོམ་པས་དེ་ནི་ཐོབ་མི་འགྱུར།། ཐོབ་པར་དེ་ཉིད་ཡོད་པས་ན།། དེ་ཚེ་སྒོམ་པ་དོན་མེད་འགྱུར།། སྒོམ་པ་དྲི་མ་སྤོང་བའི་ཕྱིར།། གལ་ཏེ་བྱྀས་པས་བྱེད་པས་ནི།། ནམ་མཁའ་དྲི་མ་ཉིད་ཡིན་པས།། དེ་ཚེ་གང གིས་གང་ཞིག་སྤོང།། སྤོང་བ་འམ་ནི་མི་སྤོང་བ།། དོན་དམ་པར་ནི་ཡོད་མ་ཡིན།། གང་ཞིག་མ་དོར་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར།། སྒོམ་པ་ཤེས་པར་བསྒོམ་པར་བྱ།། མིག་འཛུམ་པ་དང་མིག་མི་འཛུམ།། ལོངས་སྤྱོད་ཉིད་དང བདེ་དུས་སུ།། གཏན་དུ་དེ་ཉིད་གང་གནས་པ།། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཆུང་བར་བྱ།། ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་ཁྱབ་བྱེད་པ།། བསྟན་དུ་ལ་སོགས་རྣམས་སྤངས་པ།། ཁྱབ་བྱེད་ནམ་མཁའ་གང་གི་ནི།། བུམ་པ་ཙམ་ཇི་ལྟར་ལ གཞག་པར་བྱེད།། རྒྱ་མཚོའི་ཆུ་ཡི་ཕུང་པོ་ནི།། ཕ་རོལ་ཚུ་རོལ་མ་མཐོང་བ།། འཐོར་འཐུང་བླངས་ནས་ཆུ་རྒྱུན་དང།། སུ་ཞིག་གིས་ནི་གཞལ་བར་བྱེད།། རི་རབ་སུམ་ཅུ་རྩ་དྲུག་གི། རྡུལ་ཕྲན་རབ་ནི ཇི་སྙེད་པ།། སོར་རྩེ་
Chinese
名为“遣除”之章节，第七。 此后，菩萨摩诃萨普贤以欢喜之心睁开双眼，特别宣说此偈： 唉玛吙，佛陀之行何其善哉！ 唉玛吙，彼功德无垢！ 唉玛吙，虽具一切烦恼与清净。 然亦平等。 祈祷怙主您！ 您的宗见如何？ 其修持如何？ 其行持如何？ 如是，我之疑惑， 祈请怙主您遣除！ 遍主金刚持大士。 此后，世尊开示道： 总而言之，自性成就之宗见， 具缘之子，汝当谛听！ 以界之差别，自性即， 与有情器，互为异体故， 安住彼者非遣除， 智者亦不应修证。 四百五十万之量， 脉之轮，有身者之， 彼不应修持， 以自性成就故，如火之暖。 一切烦恼皆清净， 自性上则无差别。 方便与智慧非宗见， 离于业者宗见生。 于自明之体性上， 修持实不应理， 于非实有亦无修持。 具足二者之分上， 如前者般非隐瞒。 若宗见自性成就， 何者以何如是修？ 以不见彼性故， 修持彼亦不得证。 以得证彼性故， 是时修持成无义。 修持为遣除垢染故， 若以作已而作者， 虚空即是垢染故， 是时何者以何遣？ 遣除或不遣除者， 胜义谛中实无有。 何者未舍因之故， 修持应知而修持。 眼闭合与眼不闭合， 受用之时与安乐时， 恒常彼性何处住， 彼当如何令其小？ 遍及三界无余者， 断除见等诸法者， 遍及虚空何者之， 如瓶大小如何置？ 大海之水之蕴聚， 不见此岸与彼岸者， 取饮散滴成水流， 谁人能以量测之？ 须弥山三十六之， 极微尘之数量， 指尖
English
The seventh chapter, called "Dispelling". Then, the Bodhisattva Mahasattva Samantabhadra, with joyful eyes opened, especially spoke this verse: Emaho, how excellent is the way of the Buddha! Emaho, that quality is without stain! Emaho, although possessing all defilements and purifications, It is also equal. I pray to you, Protector! What is your doctrine like? What is its meditation like? What is its conduct like? Thus, my doubts, May you, Protector, dispel them! The all-pervading Vajradhara. Then, the Lord spoke: In short, the doctrine of self-established nature, Fortunate son, listen! By the distinction of elements, nature is, Different from sentient beings and containers, That which abides is not dispelled, Nor should the wise cultivate it. The measure of four and a half million, The wheel of the channels, of embodied beings, That should not be meditated upon, Because it is self-established, like the warmth of fire. All defilements are purified, In nature, there is no difference. Means and wisdom are not doctrine, Doctrine arises from turning away from action. On the essence of self-awareness, Meditation itself is not reasonable, Nor is there meditation on what is unreal. On the part that possesses both, It is not hidden as before. If the doctrine is self-established by nature, What should one meditate on, with what, and how? Because that nature is not seen, Meditation will not attain it. Because that nature is attained, Then meditation becomes meaningless. Meditation is for dispelling impurities, If one acts by having acted, Because space itself is impurity, Then what dispels what? Dispelling or not dispelling, In ultimate truth, there is neither. Because of the cause of not abandoning what, Meditation should be known and meditated upon. Closing the eyes and not closing the eyes, At the time of enjoyment and at the time of happiness, Where does that nature constantly abide, How can it be made small? That which pervades the entire three realms, That which has abandoned views and so on, Of what does the pervading space, How can it be placed like the size of a vase? The mass of water of the ocean, That which does not see this shore and the other shore, Having taken scattered drops and made a stream of water, Who can measure it? Of the thirty-six Mount Merus, The number of extremely fine dust particles, Fingertip