Tibetan
ཡིན།། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ།། དམིགས་པའི་དངོས་པོ་གང་ཡང་མི་སེམས་ཤིང།། དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཆོས་ནི་རྡུལ་ཙམ་མེད།། དམིགས་པ་དངོས་པོ་གང་ཡང་མི་སེམས་ཏེ།། དམིགས་བྱེད དོན་ལ་སེམས་པ་སེམས་དཔའ་ཡིན།། སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ།། སེམས་དེ་ཡེ་སངས་རྒྱས་པར་ཐག་ཆོད་དོ།། མི་སྐྱེ་མི་འགགས་དམིགས་སུ་མེད་པ་ལ།། དམིགས་མེད་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྒོམ པ་ཡིན།། སྔར་འདས་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པ་དང།། ད་ལྟར་ཕྱི་མའི་རྒྱལ་བ་སྲས་བཅས་རྣམས།། ཆོས་སྤྱོད་འདི་བཅུ་རྟོགས་པས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར།། བཅུ་པོ་འདི་ནི་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་ཡུམ།། ཞེས་གསུངས སོ།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཤེས་བྱ་མཐའ་གཅོད་ལས།། ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་རྩ་གཉིས་པའོ།།།། དེ་ནས་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེས་ཡང་གསོལ་པ།། སྟོན་པའི་སྟོན་པ་བྱང་སེམས་ཀུན་ཏུ བཟང།། གང་ལ་མི་རྟེན་ལྟ་མེད་ལྟ་མཆོག་ལ།། དེ་ཉིད་མ་བཙལ་བཞག་པའི་སྒོམ་པ་དེ།། བྱང་སེམས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཤོད།། བྱང་སེམས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས་བཀའ་སྩལ་པ།། ཀུན་གྱི་རང་བཞིན ཡེ་ནས་ཕྱི་མོ་ཉིད།། དཔེ་ལས་འདས་པས་མཚོན་པའི་དོན་དང་བྲལ།། ཚིག་ལས་འདས་པས་བརྗོད་པའི་ངག་དང་བྲལ།། སྒྲ་ལས་འདས་པས་ཐོས་པའི་ཡུལ་དང་བྲལ།། རྒྱུ་དང་བྲལ་བས་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ མེད།། རང་བཞིན་མེད་པས་བཅོས་པའི་མཐའ་དང་བྲལ། ཁ་དོག་མེད་པས་དམིགས་པའི་ཡུལ་དང་བྲལ།། ཅི་ཡང་མིན་པས་ཕྱོགས་རིས་ཡོངས་དང་བྲལ།། བཙལ་དུ་མེད་པས་ལྟ་བ་གཟའ་གཏད་བྲལ།། ཅིར་ཡང མི་དགོངས་ཅིར་ཡང་མི་གཡོ་དང།། ཅིར་ཡང་མི་བསམ་ཅིར་ཡང་སྤྱད་མི་བྱ།། གང་ལའང་མ་འདྲེས་སྒོམ་དུ་མིང་ཡང་མེད།། ཅི་ཡང་མི་མཐོང་ཅིར་ཡང་ལྟར་མེད་དེ།། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་ངང་ལ་གང་གནས་པ།། ཐ་སྙད ཙམ་དུ་སྒོམ་ཞེས་དེ་ལ་བྱ།། རིག་པ་ཅིར་ཡང་འདུ་ཤེས་མེད་ན་སྒོམ།། ཇི་བཞི་རང་བཞིན་གཞག་ན་སྒོམ་པ་ཡིན།། བྱ་བྲལ་ངང་དུ་གནས་ན་སྒོམ་པ་ཡིན།། གསལ་བ་དམིགས་སུ་མེད་ན་སྒོམ་པ་ཡིན།། ཇི་ལྟ་བུར ཡང་མ་མཐོང་སྒོམ་པ་ཡིན།། མ་བཅོས་མཉམ་པར་གཞག་ན་སྒོམ་པ་ཡིན།། སྒོམ་དུ་མེད་པའི་དོན་ལ་མ་ཡེངས་ན།། སྒོམ་དུ་མེད་པའི་སྒོམ་པ་མཆོག་ཉིད་ཡིན།། ཞེས་གསུངས་སོ།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཤེས་བྱ མཐའ་གཅོད་ལས།། ལྟ་སྒོམ་བྱེ་བྲག་ཁྱད་བར་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་རྩ་གསུམ་པའོ།།།། དེ་ནས་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེས་ཡང་ཞུས་པ།། སྟོན་པའི་སྟོན་པ་བྱང་སེམས་ཀུན་ཏུ་བཟང།། དུས་གསུམ རྒྱལ་བའི
Chinese
是。心的自性无所缘，不思任何所缘之物，没有丝毫可缘之法。不思任何所缘之物，缘者，思其义者是心。心的自性无所缘，心即决断为本初成佛。不生不灭无所缘，无缘即是修。过去诸佛连同佛子们，以及现在未来的诸佛连同佛子们，皆因通达此十法行而成办，故此十者乃诸佛之母。如是说。出自《菩提心识究竟》，开示十法行之品，第二十二品。之后，心子金刚又禀白道：导师之导师，菩萨普贤，于何不依，无见之最胜见，不寻彼性，安住之禅修，请菩萨普贤亲自宣说。菩萨普贤开示道：一切之自性，本初即是空性。超越譬喻，故离能诠之义。超越言辞，故离能说之语。超越音声，故离能闻之境。远离因，故无所得之果。自性空，故离造作之边。无颜色，故离所缘之境。非任何，故离一切偏执。无可寻，故离见解之执着。不思任何，亦不动摇任何，不念任何，亦不作任何。与任何皆不混杂，禅修亦无名。不见任何，亦无所观，如是安住于彼性中者，仅是名言上称之为禅修。觉性于任何皆无意识即是修，如是安住于本性即是禅修。安住于无为之性即是禅修，明了无所缘即是禅修。如是亦不见即是禅修，不作意平等安住即是禅修。不散乱于无修之义，无修之修即是最胜。如是说。出自《菩提心识究竟》，开示见修差别之品，第二十三品。之后，心子金刚又请问道：导师之导师，菩萨普贤，三时诸佛之
English
It is. The nature of mind is without object, not thinking of any object of focus, there is not even a particle of dharma to be focused on. Not thinking of any object of focus, the one who focuses, the mind that thinks of its meaning is a hero. The nature of mind is without object, that mind is determined to be primordially enlightened. Unborn, unceasing, without object, without object is meditation. Past Buddhas together with their sons, as well as present and future Buddhas with their sons, all accomplish through understanding these ten practices, therefore these ten are the mother of all Buddhas. Thus it is said. From "The Ultimate Knowledge of Bodhicitta", the chapter on teaching the ten practices, the twenty-second chapter. Then, the hero Vajra again requested: Teacher of teachers, Bodhisattva Samantabhadra, on what does one not rely, the supreme view without view, that meditation of resting without searching for that nature, please Bodhisattva Samantabhadra himself explain it. Bodhisattva Samantabhadra said: The nature of all, from the beginning is emptiness itself. Transcending example, therefore devoid of the meaning of what can be expressed. Transcending words, therefore devoid of the speech of what can be said. Transcending sound, therefore devoid of the object of what can be heard. Separated from cause, therefore there is no result to be obtained. Nature is empty, therefore separated from the extreme of fabrication. Without color, therefore separated from the object of focus. Not anything, therefore separated from all partiality. Unsearchable, therefore separated from the clinging of views. Not thinking of anything, nor moving anything, not remembering anything, nor doing anything. Not mixed with anything, meditation also has no name. Not seeing anything, nor looking at anything, whoever abides in such a nature, is merely nominally called meditation. Awareness without any concept is meditation, resting in such a nature is meditation. Abiding in a state of non-action is meditation, clarity without object is meditation. Not seeing in any way is meditation, resting equally without fabrication is meditation. Not being distracted from the meaning of non-meditation, the meditation of non-meditation is the most supreme. Thus it is said. From "The Ultimate Knowledge of Bodhicitta", the chapter on showing the difference between view and meditation, the twenty-third chapter. Then, the hero Vajra again asked: Teacher of teachers, Bodhisattva Samantabhadra, of the Buddhas of the three times
Tibetan
་རང་བཞིན་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས།། སྤང་བླང་མེད་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ངང།། རང་རིག་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཉིད་ལ་འདུས།། ཆོས་རྣམས་ཤེས་བྱ་བསླབ་པའི་མཐའ་བཅུར་འདུས།། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་བྱ་བྲལ་རྒྱུད་ཆེན འདི།། སྣོད་ཀྱི་རིམ་པ་གང་ལ་གདམས་ཤིང་གཏད།། ཀུན་བཟང་མཆོག་གིས་བཀའ་སྩལ་པ།། ཉོན་ཅིག་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཆེ།། ཕྱི་མ་དུས་ཀྱི་སྣོད་མེད་རྣམས།། བླ་མའི་སྐུ་སྨོད་མོས་པ་ཆུང།། མཆེད་ལ་མི་གདུང གཞོགས་ཀྱིས་སྨོད།། རྫས་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་སེམས་ཆེ།། དད་ཆུང་ཉམ་ལེན་གཡེལ་བ་དང།། ཤེས་ནས་མི་བསྲུང་དམ་མེ་དང།། ཚིག་ཏུ་ཞིབ་ལ་དོན་ལ་རྩིང།། ལེ་ལོ་ཆེ་ལ་སྤྱོད་ལམ་རྩིང།། དྲེགས་པ་ཆེ་ལ་རང བཞིན་གོང།། གཟུ་ལུམ་རས་ཆོད་བྱེད་པ་ལ།། དེ་ལྟ་བུ་ལ་འདི་བསྟན་ན།། སྲིད་གསུམ་སེམས་ཅན་བསད་དང་མཚུངས།། རྒྱ་ལ་འབང་བྱ་ཁས་ལེན་ཞིང།། ཡུལ་དང་བུད་མེད་འབུལ་བྱས་ཀྱང། དེ་ལ་བསྲན་པར མ་གསུངས་སོ།། གལ་ཏེ་དེ་ལ་བསྟན་གྱུར་ན།། ཉི་ཚེ་བ་ཡི་དམྱལ་བར་སྐྱེ།། དེ་བས་རྟ་ཤིའི་ཁ་བཞིན་སྡོམས།། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པར་ཉོན།། ཨ་ཏི་བྱ་བྲལ་རྒྱུད་རྣམས་ཀུན།། ཤེས་བྱ་བསླབ་པའི་མཐའ བཅུར་འདུས།། སྣོད་ལ་གདམས་ཤིང་གཏད་པ་ནི།། བླ་མ་ལྷ་ལྟར་མཆོད་ཅིང་གུས།། མཆེད་ལ་གདུང་ཞིང་ཤིན་ཏུ་བྱམས།། རྫས་ལ་ཞེན་ཆགས་ཆུང་བ་དང།། དམ་ཚིག་མིག་ལྟར་འཚོ་བ་དང།། ཤེས་བཞིན་ཉམས སུ་ལེན་པ་དང།། འཁོར་བ་འདམ་ལྟར་ཤེས་པ་དང།། བཀའ་ཡི་དོན་ལ་དམ་པར་བལྟ།། ཤེས་རབ་ཆེ་ལ་གཏད་པ་ཐུབ།། དད་པ་ཆེ་ལ་སེར་སྣ་ཆུང།། དཀའ་བ་སྡོས་ནས་དང་དུ་ལེན།། ཤེས་བཞིན་ཆེ་ལ་བག་དང ལྡན།། ལུས་སྲོག་མི་ལྟ་ཆོས་ལ་མོས།། གྲོང་ཁྱེར་མེད་ཅིང་དམན་ཆ་འཛིན།། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་སློབ་མ་ལ།། ཨ་ཏི་བྱ་བྲལ་རྒྱུད་འདི་བསྟན།། སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཡིད་ལ་ཞོག། སེམས་ལ་གབ་ན་ཤིན་ཏུ་མཆོག། ཅེས གསུངས་ནས་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ལ་རྒྱུད་གདམས་ཤིང་གཏད་དོ།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཤེས་བྱ་མཐའ་གཅོད་ཀྱི་རྒྱུད་ལས། གདམས་ཤིང་གཏད་པའི་ལེའུ་སྟེ་རྩ་བཞི་པའོ།།།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཤེས་བྱ་མཐའ གཅོད་ཀྱི་རྒྱུད་ཅེས་བྱ་བ་རྫོགས་སོ།། སྡུག་བསྔལ་བདེ་བ་ཆེན་པོར་གནས།། ཞེས་གསུངས་སོ།། ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས། ཤེས་བྱ་ཐབས་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ནམ་མཁར་ཐིམ་པའི་ལེའུ་སྟེ་སུམ ཅུ་ལྔ་པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ལ། རང་སྣང་རིག་པའི་འཁོར་གྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ།། རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱིས་གསང་བའི་བདག། བྱང་ཆུབ་
Chinese
自性法界中，无舍无取平等性之境，自明普贤融入其中。诸法摄于所知所学之十边。如此之无为大续，当向何种根器传授与交付？普贤胜尊如是宣说：谛听，勇士金刚！未来无根器之辈，轻蔑上师之身，信心微弱。不疼爱道友，以偏袒而诋毁。于财物极其贪执，信心小而修持懈怠，知晓而不守护誓言，言辞精细而于义粗糙，懒惰且行为粗暴，傲慢且自性高涨，以偏颇之心作决断。若向如是之人宣讲此法，等同于杀害三界众生。口头承诺为他人之奴仆，即使献上土地与女子，亦未曾开许向其宣说。若向彼辈宣讲，将堕入短命之地狱。故当如堵住马尸之口般禁绝。勇士金刚，善谛听！阿底无为诸续，皆摄于所知所学之十边。向根器传授与交付者，当如神般敬奉上师，疼爱道友且极其慈爱，对财物之贪执微小，如护眼般守护誓言，以正知而修持，视轮回如泥潭，珍视教言之义。能向智慧广大者交付。信心大而吝啬小，不畏艰难而勇于承担，正知大且具威仪，不顾身命而信奉佛法，不住城市且持卑劣之行。对于如是之弟子，当宣讲此阿底无为续。勇士金刚，铭记于心！若藏于心中则极其殊胜。如是宣说后，向勇士金刚传授与交付续部。《菩提心所知边断续》中，传授与交付之品，第四根本品。 《菩提心所知边断续》终。安住于痛苦大乐之中。如是宣说。于等同虚空边际之大续中，以所知方便而确定，融入虚空之品，第三十五品。 其后又向勇士金刚，自显智慧之眷属如是祈请：诸佛之秘密主，菩提
English
In the nature of Dharmadhatu, in the state of equality without abandonment or adoption, self-awareness is integrated into Samantabhadra. All dharmas are contained within the ten limits of knowledge and learning. To what kind of vessel should this great, unconditioned lineage be imparted and entrusted? The supreme Samantabhadra declared: Listen, courageous Vajra! Those who lack the capacity of future times, despise the Guru's body and have little faith. They do not cherish their Dharma brothers, and slander with partiality. They are extremely attached to possessions, have little faith and are lazy in practice, they know but do not protect their vows, their words are refined but their meaning is coarse, they are lazy and their behavior is rough, they are arrogant and their nature is high, and they make judgments with bias. If this is taught to such a person, it is the same as killing sentient beings in the three realms. Even if they promise to be a servant to others, and offer land and women, it was not permitted to teach them. If it is taught to them, they will be born in a short-lived hell. Therefore, it should be forbidden like blocking the mouth of a dead horse. Courageous Vajra, listen well! All Ati unconditioned lineages are contained within the ten limits of knowledge and learning. To impart and entrust to a vessel is to worship and respect the Guru as a deity, to cherish Dharma brothers and be extremely loving, to have little attachment to possessions, to protect vows like one's eyes, to practice with mindfulness, to see samsara as mud, and to cherish the meaning of the teachings. It is possible to entrust to those with great wisdom. Great faith and little stinginess, they bravely take on difficulties, great mindfulness and full of dignity, they do not care for body and life but believe in the Dharma, they do not live in cities and hold to humble conduct. To such a disciple, this Ati unconditioned lineage should be taught. Courageous Vajra, keep it in mind! If hidden in the heart, it is extremely excellent. Having said this, the lineage was imparted and entrusted to the courageous Vajra. From the "Bodhi Mind, the Lineage that Cuts Off the Limits of Knowledge", the chapter on imparting and entrusting, the fourth root chapter. The "Bodhi Mind, the Lineage that Cuts Off the Limits of Knowledge" ends. Abiding in the great bliss of suffering. Thus it was said. From the great lineage equal to the edge of space, the chapter on establishing knowledge through skillful means, merging into space, the thirty-fifth chapter. Then again to the courageous Vajra, the retinue of self-appearing wisdom requested thus: Secret Lord of all Buddhas, Bodhi