Tibetan
ལས་དང་པོ་ཡི་དད་ལྡན་ལ། །དངོས་པོ་ཡུལ་ལ་བརྟེན་ཏེ་བསྟན། །སྣང་བ་མི་འགོག་ཐབས་ཡིན་པས། །དེ་བསྟན་ཡུལ་དང་འབྲལ་མེད་དགོས། །ཚོར་བ་བདེ་བ་འཇམ་དང་ཞིམ། །དགའ་བ་རང་ཉམས་མྱོང་བའི་ཚེ། །ཡུལ་མེད་ཉམས་སུ་མྱོང་ཚད་ནི། །མན་ངག་ལུང་གི་ཆོས་སྐུར་ཤེས། །དེ་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་རང་ཤར་ཡིན། །ད་ཡང་ འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །ཚོར་བ་བདེ་སྡུག་སྡུག་བསྔལ་དང་། །ན་ཚ་མི་ཞིམ་རྩུབ་པ་དང་། །དགའ་དང་མི་དགའ་ཅི་བྱུང་ཡང་། །ལུང་ལྡན་རིན་ཆེན་རྐྱེན་གྱིས་ནི། །ཆོས་སྐུར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཕྱིར། །ལུང་ལྡན་གནས་སྐབས་མཐར་ཐུག་གི། །འདྲེལ་བ་མེད་ཤེས་ཉམས་ཀྱི་ཚད། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །ཡུལ་འདི་རིག་མེད་འཁྲུལ་པར་ཤེས། །འདུས་བྱས་ཡིན་ཕྱིར་ཆོས་སྐུ་མིན། །སྡུག་བསྔལ་ཚོར་བ་གང་བྱུང་ཡང་། །དེ་དག་རྟག་ཆད་མཐའ་མར་ལྟུང་། །བྱིང་རྒོད་བླང་དོར་སྐྱོན་མ་གོས། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་སྐུ་བསྒོམ་མི་དགོས། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །ཡུལ་གྱི་དྲན་རྟོག་ཅིར་སྣང་ཡང་། །གང་འཕྲད་ཆོས་སྐུར་ཉམས་སུ་མྱོང་། །ད་ཡང་ཡུལ་དྲུག་འདྲེལ་མེད་ཤེས། །གྲངས་ནི་རྣམ་པ་དགུར་ནི་བསྟན། །གང་མཐོང་གང་དྲན་ལྷག་མཐོང་ལ། །རྐྱེན་ཐུབ་དྲུག་ནི་དོན་གྱིས་རྫོགས། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །མཐའ་རུ་མི་འཛིན་ལྟ་བ་ལ། །རིག་པ་རྒྱ་ཡན་ཆོས་སྐུར་གསལ། །ཡོད་ལ་གདེང་གིས་ཟིན་པ་ལ། །ཉམས་དང་ལྡན་པའི་ཚད་ཅེས་གསུངས། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ཐམས་ཅད་འདུས་པ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། ཡེ་ཤེས་རང་ཤར་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བརྒྱ་དང་བཅོ་ལྔ་པའོ།། །།དེ་ནས་ཀུན་རིག་ཆོས་རྗེ་ཡིས། །ཐ་མལ་རྣམ་རྟོག་མི་འགག་པའི། །ལ་ཟློའི་སྤྱོད་པ་བཀའ་སྩལ་པ། །གཞི་ཤེས་བློ་དངོས་གཅིག་པ་དང་། །བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་དང་བགེགས་མེད་པའི། །ལ་ཟློའི་སྤྱོད་པ་དམ་པར་ཟུང་། །གཞི་ཤེས་རང་སར་སྤྱོད་པ་ནི། །ལུང་ལྡན་ངེས་པའི་གདམས་ངག་གིས། །ཡུལ་མེད་ཆོས་སྐུ་ངོས་ཟིན་པས། །ལུས་ངག་བྱ་བྱེད་རྗེས་མེད་པའི། །གཞན་དུ་འཛིན་མེད་རང་རིག་སྐུ། །སྔ་ཕྱི་མ་བསླད་མ་བཅོས་པའི། །འདུ་འབྲལ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །སུས་ཀྱང་མ་བྱས་རང་བྱུང་བདེ། །གཞི་ཉིད་ཤེས་པས་ནམ་མཁའ་འདྲ། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །ཆོས་སྐུ་རིག་པ་འགྲོ་འོང་མེད། །རྟག་ཆད་མཐའ་ཡི་སྒྲོ་སྐུར་ བྲལ། །རང་རིག་སྤྱོད་པ་གང་སྤྱོད་ཀྱང་། །ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལས་མ་གཏོགས་པར། །རྡུལ་ཙམ་གཞན་ནས་ཡོད་མི་སྲིད། །དེ་ཕྱིར་ཤེས་པ་ར
Chinese
对于最初的有信者， 事物依赖于对境而显现。 由于这是不阻止显现的方法， 因此，所显现的与对境不可分离。 感觉是舒适、柔软和美味， 喜悦是亲身经历之时， 无对境的体验程度， 知晓是口诀传承的法身。 因此，是智慧自生。 现在又， 听闻汇集之精华。 感觉是苦乐、痛苦， 疾病、不美味、粗糙， 无论发生喜悦与不喜悦， 以具传承的珍贵缘起， 体验为法身之故， 具传承的暂时究竟之， 无关联的知晓体验之程度。 现在又听闻汇集之精华。 此对境知晓为无明之错觉， 由于是积聚所成，故非是法身。 无论产生何种痛苦感觉， 那些都堕入常断之边。 沉掉掉举取舍之过失未遮蔽， 因此，无需修持法身。 现在又听闻金刚萨埵。 无论对境的忆念如何显现， 无论遭遇何事都体验为法身。 现在又知晓六对境无关联， 数量上显现为九种。 无论所见所忆，于胜观中， 能胜六缘起，意义上圆满。 现在又听闻汇集之精华。 于不执边的见解中， 觉性广大显明为法身。 于以定解把握存在之中， 被称为具有体验之程度。 大圆满一切意义汇集，智慧等同虚空之续部中，开显智慧自生之品第一百一十五。 之后，具一切智法王， 开示不间断平凡分别念之， 还灭之行。 基智与心识真实为一， 以殊胜行为和无有障碍之， 还灭之行持为殊胜。 基智于自处之行持是， 以具传承的确定口诀， 认识无对境之法身之故， 身语行为无有痕迹之， 不执著他者之自明智身， 前后不混淆不造作之， 无有聚散之智慧是， 谁也未做之自生乐。 知晓基即如同虚空。 现在又听闻汇集之精华。 法身觉性无有来去， 远离常断之边的增益诽谤， 无论行持何种自明智行， 除了法身之外， 微尘许从他处有也不可能。 因此，知晓是
English
For the initial faithful, Objects are shown relying on the field. Since it is a method of not obstructing appearances, Therefore, what is shown must be inseparable from the field. Feeling is comfort, softness, and deliciousness, Joy is when experiencing oneself, The extent of experiencing without an object, Know it as the Dharmakaya of oral transmission. Therefore, it is self-arisen wisdom. Now again, Listen to the essence of gathering. Feeling is pleasure and pain, suffering, Sickness, unpleasantness, roughness, Whatever happens, joy and displeasure, With the precious causes of the lineage, Because of experiencing as Dharmakaya, The extent of the lineage's temporary ultimate, The unrelated knowing experience. Now again, listen to the essence of gathering. Know this object as the delusion of ignorance, Since it is compounded, it is not Dharmakaya. Whatever suffering feeling arises, Those all fall into the extremes of permanence and annihilation. The faults of sinking and excitement, acceptance and rejection are not obscured, Therefore, there is no need to meditate on Dharmakaya. Now again, listen to Vajrasattva. Whatever memory of the object appears, Whatever encounters, experience as Dharmakaya. Now again, know that the six objects are unrelated, The number is shown in nine aspects. Whatever is seen, whatever is remembered, in Vipassana, The six causes that can overcome are complete in meaning. Now again, listen to the essence of gathering. In the view of not clinging to extremes, Awareness is vast and clear as Dharmakaya. In grasping existence with certainty, It is said to be the extent of having experience. The Great Perfection, gathering all definitive meanings, from the tantra of wisdom equal to space, the chapter of showing self-arisen wisdom, the one hundred and fifteenth. Then, the omniscient Dharma King, Spoke of the practice of reversing ordinary thoughts without ceasing. The base wisdom and mind are truly one, With supreme conduct and without obstacles, Hold the practice of reversal as sacred. The practice of base wisdom in its own place is, With the definitive oral instructions of the lineage, Recognizing the Dharmakaya without an object, Without traces of body, speech, and action, The self-aware body that does not cling to others, The wisdom without gathering and scattering, uncorrupted and uncreated before and after, Is the self-arisen bliss that no one has made. Knowing the base itself is like space. Now again, listen to the essence of gathering. Dharmakaya awareness has no coming and going, Free from the imputation of extremes of permanence and annihilation, Whatever self-aware conduct is practiced, Apart from the Dharmakaya, Not even a particle can exist from elsewhere. Therefore, knowing is
Tibetan
ང་ཡན་ལ། །ལྷག་མཐོང་དྲན་པའི་གདེང་གིས་ཟིན། །ཡེངས་དང་མ་ཡེངས་མེད་པར་ནི། །ལྟ་བའི་གདེང་ཀྱིས་འབྲལ་མེད་ཕྱིར། །ཆོས་སྐུ་གཞིར་ཤེས་སྤྱོད་པ་ཡིན། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ཐམས་ཅད་འདུས་པ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། གཞི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བརྒྱ་དང་བཅུ་དྲུག་པའོ།། །།དེ་ནས་ཀུན་རིག་རྒྱལ་པོ་ཡིས། །འདུས་པའི་འཁོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། །བློ་དངོས་སྤྱོད་པ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །གཞི་ཉིད་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ལ། །སྣང་བ་ངེས་མེད་སེམས་ལ་རྒྱུ། །དེ་རྒྱུ་ཙམ་ན་ཆོས་སྐུ་ཉིད། །དེ་ལྟར་ཐག་ཆོད་ངེས་པ་ཡིས། །བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་རང་སར་གྲོལ། །གང་ཡང་ཆོས་སྐུར་འགྱུར་བ་མེད། །བློ་དང་དངོས་པོར་བྱེད་མི་བྱེད། །ནམ་མཁར་འཇའ་ཚོན་མ་འདྲེས་རྫོགས། །བློ་དང་སྣང་བ་དངོས་པོའི་ཆོས། །སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ཅིར་སྣང་ཡང་། །དངོས་མེད་རིག་པ་ཆོས་སྐུར་ཤེས། །བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་ཐ་སྙད་བྲལ། །དེ་ཕྱིར་བློ་དངོས་ཡེ་ཤེས་ཤར། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ཐམས་ཅད་འདུས་པ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། ཡེ་ཤེས་རང་ཤར་གྱི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བརྒྱ་དང་བཅུ་བདུན་པའོ།། །།དེ་ནས་འདུས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ལ། །བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་སྤྱོད་བཀའ་སྩལ་པ། །ལྟ་བ་ལ་ནི་བཟླ་བའི་ཕྱིར། །སྤྱོད་པ་རྩིང་པོ་ཆེད་དུ་དགོས། །དེས་མི་འཆིང་བའི་གདམས་ངག་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་རང་གྲོལ་རྟོགས་པ་གཅེས། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །ངེས་ལུང་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །མ་དང་སྲིང་མོ་ཀུན་སྤྱད་ཀྱིས། །གཞན་གྱི་བུད་མེད་སྨོས་ཅི་དགོས། །སེམས་ཅན་མནར་སྦྱངས་བསད་གྱུར་ཅིང་། །དགེ་འདུན་མཆོད་རྟེན་དཀོར་ཕྲོག་ཀྱང་། །སྐྱོན་སྒྲིབ་མེད་པར་ཡེ་ཤེས་ཤར། །དམྱལ་དཔོན་ལྟུང་བ་མེད་པ་བཞིན། །བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་གི་སྤྱོད་པ་ལ། །བསྲུང་བའི་དམ་ཚིག་མི་འགལ་ཏེ། །ལུང་རིགས་ལྡན་པའི་ཆོས་ འདི་དགོས། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །དེང་སང་དུས་ཀྱི་ཆོས་བྱེད་རྣམས། །ཞི་འཇམ་རྒྱུད་ནི་འབོལ་བ་དེ། །གདམས་ངག་མེད་ཕྱིར་བྱོལ་སོང་རྒྱུ། །དེ་ཕྱིར་རྨོངས་པ་སྙིང་རེ་རྗེ། །ཞི་འབོལ་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་མེད། །ལྷ་རྣམས་འཇིག་རྟེན་ལྟུང་བ་མེད། །ལྟ་བ་མ་རྟོགས་ཐམས་ཅད་ལྟུང་། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ཐམས་ཅད་འདུས་པ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་གི་སྤྱོད་པ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ། བརྒྱ་དང་བཅོ་བརྒྱད་པའོ།། །།དེ་ནས་འདུས་པའི་ཚོག
Chinese
我言道：以胜观忆念之把握而摄持，于不散乱与散乱无有之间，以见解之把握无离故，是知法身为基础之行持。大圆满一切决定义汇集，智慧与虚空等同之续中，开示知基之行持品第一百一十六。 此后，普明国王，对聚集之眷属开示道：为开示智慧实相之行持故，如是了悟基之自性时，显现不定于心而行。仅此因缘即是法身，如是决断定解故，修与不修自处解脱。任何亦不变为法身，不作意为智慧与事物。如彩虹不杂于虚空而圆满，智慧与显现是事物之法。心之显现无论显现为何，知无实有之觉性为法身。修与不修离于言诠，是故智慧实相现前。大圆满一切决定义汇集，智慧与虚空等同之续中，开示智慧自生之行持品第一百一十七。 此后，对聚集之众，开示殊胜行为之行持道：为于见解而复习故，特需粗猛之行持。由此有不束缚之口诀，是故珍重自解脱之证悟。今又谛听聚集之精要，具足决定语之瑜伽士，与母与姊妹皆行淫，何况其他之妇女？于有情施以苦行杀戮，亦或僧众佛塔夺取财物，无有罪障而智慧现前。如地狱主无有堕罪一般，于殊胜行为之行持中，不违越守护之誓言，需具足教理之法。 今又谛听金刚萨埵，现今时代之修行者们，寂静柔和心相续，无有口诀故为旁生之因。是故愚昧者可怜悯，寂静柔和不得果。诸天不堕世间，未证悟见解一切皆堕落。大圆满一切决定义汇集，智慧与虚空等同之续中，开示殊胜行为之行持品第一百一十八。 此后，聚集之众
English
I say: Being seized by the confidence of superior insight and mindfulness, without distraction or non-distraction, because of the inseparable confidence of view, it is the practice of knowing the Dharmakaya as the basis. The Great Perfection, the gathering of all definitive meanings, from the Tantra of Wisdom Coextensive with Space, the chapter on teaching the practice of knowing the basis, the one hundred and sixteenth. Then, the King All-Knowing, spoke to the assembled retinue: In order to teach the practice of mind and objects, when the very basis is realized in this way, appearances, uncertain, flow in the mind. Just that cause is the Dharmakaya itself. With such decisive certainty, meditation and non-meditation are liberated in their own place. Nothing whatsoever transforms into the Dharmakaya. One does not make intentions and objects. Like a rainbow complete without mixing in the sky. Intentions and appearances are the dharma of objects. Whatever appears as the appearance of the mind, know the non-objective awareness as the Dharmakaya. Meditation and non-meditation are free from terms. Therefore, wisdom and objects arise spontaneously. The Great Perfection, the gathering of all definitive meanings, from the Tantra of Wisdom Coextensive with Space, the chapter on teaching the practice of self-arisen wisdom, the one hundred and seventeenth. Then, to the assembled gathering, he spoke the practice of supreme conduct: In order to repeat the view, rough conduct is especially necessary. By this, there is the instruction that does not bind. Therefore, it is important to realize self-liberation. Now again, listen to the essence of the gathering. The yogi who possesses definite words, uses mothers and sisters for everything. What need is there to mention other women? Even if sentient beings are tortured and killed, and the wealth of the Sangha's stupas is plundered, wisdom arises without fault or obscuration. Just as the lord of hell has no downfall, in the practice of supreme conduct, the vows of protection are not violated, and the Dharma with reason and scripture is needed. Now again, listen to Vajrasattva. The Dharma practitioners of this present time, their peaceful and gentle minds are soft. Because they have no instructions, they are the cause of animals. Therefore, the ignorant are pitiable. Peaceful and gentle, they do not obtain the result. The gods do not fall into the world. Without realizing the view, all fall. The Great Perfection, the gathering of all definitive meanings, from the Tantra of Wisdom Coextensive with Space, the chapter on teaching the practice of supreme conduct, the one hundred and eighteenth. Then, the assembled gathering