Tibetan
ང་བ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བརྒྱད་ཅུ་པའོ། །སྡོམ་དུ་བསྡུས་སྟེ་བསྟན་པ་བཅོ་བརྒྱད་པའོ།། །།དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡིས། །འདུས་པའི་འཁོར་གྱི་དོན་ཆེད་དུ། །ཀུན་རིག་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལ། །བདེན་པའི་ཡིད་ཀྱིས་འདི་སྐད་གསོལ། །ལྟ་བའི་རྣམ་གྲངས་གོལ་ས་དུ། །སྣང་བ་ཆོས་དབྱིངས་གོལ་ས་གང་། །སྒོམ་པའི་གོལ་ས་སྐྱོན་ནི་ཅི། །སྤྱོད་པ་རྩིང་བའི་ཉེས་པ་ཅི། །འབྲས་བུ་གོལ་བའི་ཉེས་པ་ཅི། །དེ་དག་ལྷུང་བའི་གོལ་ས་གང་། །ཀུན་རིག་རྒྱལ་པོས་བཤད་དུ་གསོལ། །དེ་སྐད་ཞུས་པའི་དོན་གསན་ནས། །ཀུན་རིག་རྒྱལ་པོས་བཀའ་སྩལ་པ། །ལྟ་བའི་གོལ་ས་རྣམ་གྲངས་ནི། །གཞི་བསམ་ལྷུན་གྲུབ་ངེས་མེད་དང་། །སེམས་ཡིན་སྤྲོས་མེད་ཐལ་དྲག་བསྒྲུབ། །རྣམ་དག་དགོས་མེད་གོལ་སར་གསུངས། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །འཁོར་འདས་ཀུན་ཁྱབ་ལྷུན་གྲུབ་དེ། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །རང་ཆས་ཡོད་ཕྱིར་ཡེ་སངས་རྒྱས། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་གཞི། །བསམ་པ་ཡིད་སྨོན་ལྷུན་གྲུབ་འདོད། །ས་རྡོ་གསེར་དུ་བསྒྱུར་བ་བཞིན། །གནས་འགྱུར་ལྷར་འདོད་ཀུན་ཏུ་བརྟགས། །སྣང་བ་མ་བཅོས་མ་བསྒྱུར་ཡང་། །མ་ཤེས་མ་ཕན་ཞེན་ཕྱིར་འཁོར། །མཐུན་སྣང་ཡུལ་ལ་ནན་བརྟགས་ཏེ། །སྣང་ བ་ཝ་ལེ་འདུག་པ་ལ། །ཇི་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ཟེར་བ། །གཞི་ནི་མ་བྱུང་འདོད་པ་འཁྲུལ། །ངེས་མེད་ལྷུན་གྲུབ་ཡིན་ཟེར་ནས། །གཞི་ནི་ངེས་མེད་ས་མ་ཟིན། །སྣ་ཚོགས་ཕྱིར་ན་ཆོས་ཉིད་མིན། །དེ་ཕྱིར་རིག་བྱེད་ལྟ་བ་གོལ། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །གང་ཡང་སེམས་ཡིན་འདོད་པ་དེ། །ཕྱི་ནང་ཆོས་རྣམས་སེམས་སུ་འདུས། །ཡུལ་ལ་ཞེན་ཕྱིར་རང་སེམས་འཁྲུལ། །ཀ་ཏ་རི་པའི་ལྟ་བར་གོལ། །རྒྱུན་ཆད་སྤྲོས་མེད་འདོད་པ་དེ། །ཤིང་ཟད་མེ་བཞིན་འདོད་པ་དེ། །གཉིས་ཀ་མེད་ཕྱིར་ཆད་པ་སྟེ། །གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཆོས་སྐུ་མེད་ཕྱིར་ཤིན་དུ་གོལ། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །ཐལ་དྲགས་གང་ལྟར་འདོད་པ་དེ། །ཆོས་ཅན་ཁ་ཡར་གཅིག་གཅིག་ལ། །དུས་གསུམ་ཚང་ཕྱིར་འདོད་པ་འདོད། །གཅིག་ལ་གཅིག་མེད་གྲངས་ཅན་གོལ། །གྲུབ་པ་པོ་ནི་གྲུབ་ཟིན་འདོད། །སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་སེམས་ཅན་སྐྱོན། །རང་ངོར་ལྷུན་གྲུབ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐ་དད་གཉིས་འཛིན་དོན་ལ་གོལ། །སྣང་སྲིད་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཡེ་ནས་བདེ་བ་ཆེན་པོར་དག །རང་གི་སེམས་ཉིད་ཀློང་ན་གསལ། །དེ་རུ་མ་འདུས་རྡུལ་ཙམ་མེད། །གོས་པ་མེད་པའི་ལྷུན་གྲུབ་དེ། །རང་སེམ
Chinese
这是讲述“我”的篇章，即第八十章。总结起来，这是第十八个教导。 然后，金刚萨埵为了聚集的眷属的利益，向普明佛法之王，以真实的意念这样祈请：观点的各种错谬之处在哪里？显现与法界错谬之处是什么？修行的错谬之处和过失是什么？行为粗暴的过患是什么？果的错谬之处和过患是什么？这些堕落的错谬之处在哪里？请普明之王开示。 听闻了这样的祈请之后，普明之王开示说：观点的错谬之处有多种，即：基础是思考任运成就、无有定准，以及认为是心、无有戏论、太过极端地修持，认为清净、无有必要，这些都是错谬之处。 现在，金刚萨埵，请听！轮回与涅槃周遍一切的任运成就，是如来藏、法身，因为自性存在，所以本来就是佛。因此，是诸法的一切基础。认为是心想事成的任运成就，就像把土石变成黄金一样，认为转变处所为天尊，普遍地执着。显现即使不加改造、不加改变，因为不了知、无利益、执着而流转。强烈地执着于顺应显现的对境，对于显现瓦亮存在的状态，说那就是如实的法性，基础没有生起，这样的认为就是错误的。说成是无有定准的任运成就，基础就没有抓住无有定准之处，因为是多种多样的，所以不是法性。因此，认识作用的观点是错谬的。 现在，请听聚集的心髓！凡是认为一切都是心的，内外诸法都聚集于心，因为执着于对境，所以自己的心识迷惑。这是迦多梨派的观点错谬。认为是常断、无有戏论，就像木柴烧尽火焰熄灭一样，两者都不存在，所以是断灭，因为对治的智慧不存在，所以法身不存在，因此非常错谬。 现在，金刚萨埵，请听！无论是如何认为太过极端，对于有法，向上一个一个地，认为具足三时，一个不具足另一个，这是数论派的错谬。成就者认为是已经成就，佛的功德是众生的过失，因为自己的面目中没有任运成就，所以执着于差别二取，在意义上是错谬的。一切显现存在都是法身，本来就是大乐，自己的心性在虚空中明亮，在那里没有不聚集的微尘，没有沾染的任运成就，自己的心
English
This is the chapter on teaching "I," which is the eightieth chapter. In summary, this is the eighteenth teaching. Then, Vajrasattva, for the benefit of the assembled retinue, to the All-Knowing Dharma King, with a true mind, made this request: Where are the various errors in view? What are the errors in appearance and the Dharmadhatu? What are the errors and faults in meditation? What are the faults of coarse behavior? What are the faults of errors in the result? Where are the errors of these downfalls? Please, All-Knowing King, explain. Having heard this request, the All-Knowing King spoke: The errors in view are of various kinds, namely: the basis is thinking about spontaneous accomplishment, without certainty, and thinking it is mind, without elaboration, practicing too extremely, thinking it is pure, without necessity, these are said to be errors. Now, Vajrasattva, listen! Samsara and Nirvana, all-pervading spontaneous accomplishment, is the Tathagatagarbha, the Dharmakaya, because its nature exists, so it is originally Buddha. Therefore, it is the basis of all dharmas. Thinking of spontaneous accomplishment as wish-fulfilling, like turning earth and stone into gold, thinking of transforming the place into a deity, universally clinging. Even if appearances are not modified or changed, because of not knowing, not benefiting, clinging, one wanders. Strongly clinging to objects that conform to appearances, saying that the bright appearance is the true nature of reality, the basis has not arisen, such thinking is wrong. Saying it is uncertain spontaneous accomplishment, the basis has not grasped the uncertain place, because it is diverse, so it is not the nature of reality. Therefore, the view of cognitive function is wrong. Now, listen to the essence of the assembly! Whatever is thought to be mind, all internal and external dharmas gather in the mind, because of clinging to objects, one's own mind is confused. This is the error of the Katari school's view. Thinking it is constant cessation, without elaboration, like a fire extinguished when the wood is exhausted, both do not exist, so it is annihilation, because the antidote of wisdom does not exist, so the Dharmakaya does not exist, therefore it is very wrong. Now, Vajrasattva, listen! However one thinks too extremely, for the subject, one by one upwards, thinking it is complete with the three times, one lacking the other, this is the error of the Samkhya school. The accomplished one thinks it is already accomplished, the Buddha's qualities are the faults of sentient beings, because spontaneous accomplishment does not exist in one's own face, so clinging to the difference of duality, in meaning it is wrong. All appearances and existence are the Dharmakaya, originally great bliss, one's own mind is clear in the expanse, there is not a single particle that is not gathered there, the spontaneous accomplishment without defilement, one's own mind.
Tibetan
ས་སྙིང་པོར་མ་རྟོགས་པར། །རྐྱེན་ཙམ་ཐུན་མོང་མངོན་གྱུར་ཀྱང་། །སྡིག་ཅན་ཚོགས་སུ་མི་འགྱུར་གོལ། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །དེ་དག་ལྷུན་གྲུབ་བཅུར་གསུངས་པ། །ངེས་དོན་ལྷུན་གྲུབ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ནན་བརྟགས་བྱེད་ཕྱིར་ལྟ་ལོག་པ། །ལུང་མེད་བློས་བྱས་ཤིན་ཏུ་གོལ། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ཐམས་ཅད་འདུས་པ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། ལྟ་བའི་གོལ་ས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གྱ་གཅིག་པའོ།། །།དེ་ནས་འདུས་པའི་འཁོར་རྣམས་ལ། །སྣང་བ་ཆོས་དབྱིངས་གོལ་ས་ནི། །ཀུན་རིག་སྟོན་པས་བཀའ་སྩལ་པ། །འཁོར་བའི་རྒྱུ་ནི་ཞེན་རྟོག་སྟེ། །ལུང་ལྡན་གྲུབ་མཐའ་བློས་མ་བསྒྱུར། །དབང་པོ་ཡུལ་ལ་རྟག་ཏུ་ཡེངས། །ཆོས་བརྒྱད་ཡུལ་ལ་རྟག་པར་ ཞེན། །ཆུ་བོ་བཞི་ཡི་མཐའ་ལ་ཚུད། །འཁོར་བར་འཁྱམས་པའི་རྟེན་གཞི་ཡིན། །ཕྲ་རགས་ཡུལ་ནི་གཉེན་པོས་སྤོངས། །རིས་སུ་འབྱེད་པའི་དབྱེ་བ་སྤང་། །ཡོད་མེད་འཇལ་བའི་རྒྱུ་འབྲས་སྤང་། །བློ་ཡིས་གཞི་ཉིད་འཆོས་པའི་ཕྱིར། །ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་གོལ་སར་གསུངས། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །ཆོས་རྣམས་སེམས་སུ་སྡུད་པའི་ཕྱིར། །ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་འདོད་པ་དང་། །སེམས་ཉིད་རང་སྣང་འདོད་པ་དང་། །ཡུལ་སེམས་སྟོང་པར་འདོད་པ་དང་། །ཅིར་ཡང་ཁས་མི་ལེན་པའི་ཕྱིར། །དབུ་མ་སེམས་ཙམ་བལྟ་བ་ཡི། །སྡུག་པའི་རྟོག་པ་གོལ་བར་བཤད། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །ཕྱི་ཡི་འབྱུང་བ་རྣམ་ལྔ་ནི། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །གཞན་འབྱུང་ཡིན་ཕྱིར་ཡེ་ཤེས་མིན། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་དབྱིངས་གོལ་སར་གསུངས། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ཐམས་ཅད་འདུས་པ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། སྣང་བ་ཆོས་དབྱིངས་ཀྱི་གོལ་ས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་གྱ་གཉིས་པའོ།། །།དེ་ནས་འདས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ལ། །ཀུན་རིག་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཡིས། །བསྒོམ་པའི་གོལ་ས་བཀའ་སྩལ་པ། །གང་ཟག་བདག་མེད་མི་གཡོ་དང་། །ཆོས་ལ་བདག་མེད་མི་གཡོ་དང་། །འཇིག་རྟེན་དགའ་བར་མི་གཡོ་དང་། །ཏིང་འཛིན་ཆོས་སྐུའི་གོལ་སར་གསུངས། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །གང་ཟག་བདག་མེད་མི་གཡོ་བ། །ཚོགས་དྲུག་འགགས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ། །ང་རྒྱལ་ཡིན་ཕྱིར་དོན་མ་རེག །སྒོ་ལྔ་བཀག་པ་དོན་ཡིན་ན། །ཉན་ཐོས་བསྒོམ་པས་རྫོགས་ཆེན་འགྱུར། །བྱུང་ཚོར་བཀག་པས་དོན་ཡིན་ན། །རང་རྒྱལ་བསྒོམ་པས་རྫོགས་ཆེན་འགྱུར། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །ཆོས་ལ་བདག་མེད་མི་གཡོ་བ། །རང
Chinese
若未证悟地之精髓，仅仅是因缘和合的共同显现，也不会变成罪恶者的集合，这是错误的。现在再听金刚萨埵言，那些被说为自然成就的十种，因为没有究竟的自然成就，为了严加审察而产生邪见，没有依据而凭空臆造，这是非常错误的。大圆满，汇集一切究竟之义，与智慧虚空同等之续中，开示见解错谬之处的篇章，第八十一品。之后，对聚集的眷属们，显现法界错谬之处，普明导师如是宣说：轮回之因是执着分别，不要用分别念改变具有传承依据的宗派，根识总是向外散乱，总是执着于世间八法，落入四条河流的边际，是流转轮回的根本。细微和粗大的对境，要用对治法来断除，要断除区分差别的分别，要断除衡量有无的因果，因为用分别念来改造基，所以说是声闻缘觉的错谬之处。现在再听金刚萨埵言，为了将诸法归摄于心，认为对境和心是无二的，认为心性是自显现的，认为对境和心是空性的，因为什么也不承认，中观唯识的见解，被说是痛苦的分别念的错谬之处。现在再听聚集的心髓，外面的五大元素，因为是从因和缘产生的，因为是其他产生的，所以不是智慧。因此说是法界的错谬之处。大圆满，汇集一切究竟之义，与智慧虚空同等之续中，开示显现法界的错谬之处的篇章，第八十二品。之后，对过去的眷属们，普明法王开示了修行的错谬之处，执着于人无我而不动摇，执着于法无我而不动摇，执着于世间安乐而不动摇，这些被说是禅定法身的错谬之处。现在再听聚集的心髓，执着于人无我而不动摇，即使六识停止，也只是一瞬间，因为是慢心，所以没有触及实义。如果关闭五根是实义，那么声闻的修行就会变成大圆满。如果关闭生起和感受是实义，那么缘觉的修行就会变成大圆满。现在再听聚集的心髓，执着于法无我而不动摇，自
English
Without realizing the essence of the ground, even if mere circumstances are commonly manifested, it will not become a gathering of sinful ones; this is a mistake. Now listen again, Vajrasattva. Those that are said to be the ten spontaneously accomplished ones, because there is no definitive spontaneous accomplishment, to scrutinize closely is to have wrong views, and to fabricate without scriptural authority is extremely mistaken. The Great Perfection, which encompasses all definitive meanings, from the Tantra that is Equal to the Wisdom Sky, the chapter showing the mistaken points of view, the eighty-first. Then, to the assembled retinue, the mistaken points of appearance and dharmadhatu, the All-Knowing Teacher declared: The cause of samsara is clinging and conceptualization, do not transform the valid philosophical tenets with the mind. The senses are always distracted by objects, always clinging to the eight worldly dharmas, falling into the boundaries of the four rivers, is the basis for wandering in samsara. Subtle and coarse objects should be abandoned with antidotes, abandon the distinctions that differentiate, abandon the cause and effect that measure existence and non-existence, because the mind fabricates the ground itself, therefore it is said to be the mistaken point of the Shravakas and Pratyekabuddhas. Now listen again, Vajrasattva. In order to gather all dharmas into the mind, believing that objects and mind are non-dual, believing that the nature of mind is self-arising, believing that objects and mind are empty, because nothing is acknowledged, the views of Madhyamaka and Cittamatra, are said to be the mistaken points of suffering conceptualization. Now listen again to the essence of the assembly, the five external elements, because they arise from causes and conditions, because they arise from others, therefore they are not wisdom. Therefore, it is said to be the mistaken point of the dharmadhatu. The Great Perfection, which encompasses all definitive meanings, from the Tantra that is Equal to the Wisdom Sky, the chapter showing the mistaken points of appearance and dharmadhatu, the eighty-second. Then, to the past assembly, the All-Knowing Dharma King declared the mistaken points of meditation: clinging to the absence of self of the person without wavering, clinging to the absence of self of phenomena without wavering, clinging to the happiness of the world without wavering, these are said to be the mistaken points of samadhi and dharmakaya. Now listen again to the essence of the assembly, clinging to the absence of self of the person without wavering, even if the six aggregates cease, it is only for a moment, because it is pride, therefore it does not touch the true meaning. If closing the five senses is the true meaning, then the meditation of the Shravakas would become the Great Perfection. If closing arising and feeling is the true meaning, then the meditation of the Pratyekabuddhas would become the Great Perfection. Now listen again to the essence of the assembly, clinging to the absence of self of phenomena without wavering, self-