Tibetan
མེད་ཅེས་བྱ། །ཡང་དག་ཆོས་སྐུ་ངེས་པར་ཡོད། །སེམས་ཉིད་སྐྱེ་ཤི་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པར་གནས། །དེ་ཕྱིར་དུས་གསུམ་མི་འགྱུར་བས། །དངོས་མེད་ཁྱབ་པས་ནམ་མཁའ་འདྲ། །མཐའ་ནི་སྒྲོ་སྐུར་བྲལ་བ་དང་། །ཡོད་པ་བྲལ་ཕྱིར་རྟག་པ་མེད། །མེད་པ་མ་ཡིན་ཆད་པ་མིན། །ཡོད་མེད་མཐའ་བྲལ་རང་བྱུང་གཞི། །རིག་པ་རང་གི་ངོ་བོ་ལ། །སྐྱེ་འགག་མེད་ཕྱིར་རང་གསལ་སྐུ། །ས་ལེ་སིང་ངེ་ཕྱི་ནང་མེད། །དེ་ཕྱིར་རང་རིག་ཆོས་སྐུ་ཉིད། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །རང་བྱུང་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ནི། །འདུ་འབྲལ་མེད་ཕྱིར་མྱང་འདས་གཞི། །ཆོས་རྣམས་ཀུན་གྱི་རྩ་བ་ནི། །ཡེ་ནས་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །རང་བཞིན་ལུས་ཞེས་བྱ་བ་ནི། །འཁྲུལ་མ་མྱོང་བས་མ་རིག་མེད། །རྟོགས་མ་མྱོང་བས་ཡེ་ཤེས་མེད། །དེ་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་ཡེངས་པ་དང་། །མ་ཡེངས་རང་དུ་ཤན་མ་ ཕྱེད། །གང་གི་མཐས་ཀྱང་མ་རེག་ཕྱིར། །འཁོར་འདས་གཞི་ཞེས་དེ་ལ་བྱ། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །འཁྲུལ་པའི་གཞི་ཞེས་ལུང་མ་བསྟན། །གང་ལ་མི་རྟོག་དོན་མ་ཟིན། །ཡིད་ཙམ་དྲན་ཀྱང་རིམ་གྱིས་འགྲིབས། །མུན་དཀྱིལ་སོང་ཕྱིར་དྲན་པ་ཆུང་། །ཐིབས་ཀྱིས་འཐིབ་པས་ལུང་མ་བསྟན། །རྐྱེན་དབང་འགྱུར་ཕྱིར་འཁོར་བའི་གཞི། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ཐམས་ཅད་འདུས་པ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། འཁོར་འདས་བར་དོ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ང་ལྔ་པའོ།། །།དེ་ནས་འདུས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ལ། །ཀུན་རིག་སྟོན་པ་ཆོས་རྗེ་ཡིས། །སྐྱེ་ཤི་བར་དོ་བཀའ་སྩལ་པ། །དང་པོ་ཤི་བའི་དུས་བྱུང་ཚེ། །གདམས་ངག་མེད་པའི་སྐྱེ་བོ་དང་། །ལྟ་མེད་སྔགས་བཙུན་གང་ལའང་རུང་། །འཆི་ལྟས་རིམ་པར་འབྱུང་བ་ནི། །ས་ནི་ཆུ་ལ་ཐིམ་པ་ཡིས། །ཕུང་པོའི་ཟུངས་ནི་མི་ཐུབ་ལྕི། །ལུས་ཀྱི་བཀྲག་ཉམས་མོག་པོར་འགྱུར། །ཆུ་ནི་མེ་ལ་ཐིམ་འགྱུར་ཚེ། །ཁ་སྐོམ་མཆུ་དང་ལྕེ་རྡིབ་འོང་། །ཉམ་ཆུང་སྨྲ་ནི་མི་ནུས་འབྱུང་། །དེ་ནས་མེ་ལ་རླུང་ཐིམ་ཚེ། །ལུས་ཀྱི་དྲོད་ཤོར་གྲང་བར་འབྱུང་། །འཆི་ལྟས་མིག་ལྡོག་ཤི་འབྲས་གདོན། །རླུང་ནི་རྣམ་ཤེས་ཐིམ་འགྱུར་ཚེ། །དབུགས་བརྩེགས་ཐུམ་ཐུམ་བྱེད་པ་འབྱུང་། །དེ་ཚེ་མི་མནོ་དགུ་ཅིག་བསམ། །སྡུག་བསྔལ་དྲགས་ནས་དྲན་པ་ཉམས། །གནད་གཅོད་དྲགས་ནས་བག་ཆགས་སོག །དེ་དག་སེམས་ཅན་འཆི་ལྟས་ཡིན། །འཆི་ལྟས་ཕྱི་མ་གསལ་བའི་ཚེ། །སྣང་བ་སྐྱེ་དང་མཆེད་འགྱུར་ནས། །རང་གིས་རང་བསྒྲིབ་འཁོར་བར་འཁྱ
Chinese
称之为无。真实法身必定存在，心性无生无死之故，无始无终而住。因此三时不变故，无实遍布如虚空。边是远离增益和，有边远离故无常。非无非断，离有无边自生基。觉性自之体性上，无生灭故自明身。萨咧辛给无内外，因此自明法身也。再次谛听积聚之精华，自生体性身者，无聚散故涅槃基。诸法一切之根本，本来任运成就也。再次谛听金刚萨埵，名为自性身者，未曾迷乱故无无明，未曾证悟故无智慧。因此于境散乱和，不散乱自中未分判。任何边亦未触及故，轮回涅槃基即称彼。再次谛听积聚之精华，迷乱之基不可言说，于何不思不解义，仅忆念亦渐次消减。已入黑暗中央故念小，稠密而昏暗故不可言说。因缘所变故轮回之基。大圆满一切究竟义汇集，智慧等同虚空之续中，开示轮回涅槃中阴之品第五十五竟。之后于积聚之众等，昆瑞导师法王以，开示生老病死中阴。首先死亡之时到来时，无诀窍之士夫和，无见之咒士任何皆可。死亡之相次第出现者，地融入水之故，蕴之精华不能胜沉重，身体光泽消失变模糊。水融入火时，口渴嘴唇和舌头干裂来，衰弱语亦不能生。之后火融入风时，身体之暖消失变寒冷，死亡之相眼斜视死兆现。风融入识时，呼吸急促喘息出现，彼时莫思人我当思九一，痛苦剧烈故失忆，要害切断故习气等。彼等乃有情死亡之相，死亡之相之后显现时，显现生起和增长，自之自遮蔽漂轮回。
English
It is called non-existence. The true Dharmakaya certainly exists, because the nature of mind is without birth or death, it abides without beginning or end. Therefore, because it does not change in the three times, it is non-substantial and pervasive like space. The extreme is free from addition and, because it is free from existence, it is impermanent. It is neither non-existent nor annihilated, the self-arisen ground is free from the extremes of existence and non-existence. On the nature of awareness itself, because there is no birth or cessation, it is the self-luminous body. It is completely clear, without inside or outside, therefore it is the self-aware Dharmakaya itself. Now listen to the essence of the collection again. The self-arisen essence body is the basis of Nirvana because there is no gathering or scattering. The root of all phenomena is spontaneously accomplished from the beginning. Now listen to Vajrasattva again. That which is called the nature body is without ignorance because it has never been deluded, and without wisdom because it has never been realized. Therefore, being distracted by objects and, not being distracted, are not distinguished in themselves. Because it is not touched by any extreme, it is called the basis of Samsara and Nirvana. Now listen to the essence of the collection again. The basis of delusion is unspeakable, in which one does not think or understand the meaning, and even remembering it gradually diminishes. Because it has gone into the center of darkness, memory is small, and because it is thickly obscured, it is unspeakable. Because it changes according to conditions, it is the basis of Samsara. The Great Perfection, the gathering of all definitive meanings, from the Tantra of Wisdom Equal to Space, the chapter on showing the Bardo of Samsara and Nirvana, the fifty-fifth, is complete. Then to the assembled gatherings, the all-knowing teacher, the Dharma Lord, spoke of the Bardo of birth, old age, sickness, and death. First, when the time of death comes, anyone can be a person without instructions, or a mantra practitioner without view. The signs of death appear in sequence, because earth dissolves into water, the essence of the aggregates cannot overcome and becomes heavy, the radiance of the body disappears and becomes dim. When water dissolves into fire, thirst, dry lips and tongue come, and weak speech cannot arise. Then, when fire dissolves into wind, the warmth of the body is lost and it becomes cold, the signs of death are that the eyes turn and death omens appear. When wind dissolves into consciousness, breathing becomes rapid and panting occurs, at that time do not think of self, think of nine and one, because suffering is severe, memory is lost, and because the vital points are cut, habits and so on. These are the signs of death for sentient beings. When the later signs of death become clear, appearances arise and increase, and one's own self obscures and wanders in Samsara.