Tibetan
། །ངོ་བོ་དག་ལ་འཕེལ་འགྲིབ་མེད། །སྐྱེ་འགག་མེད་པར་རྒྱུན་དུ་གནས། །སེམས་ཅན་དུས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་ལ། །དེ་ལས་འཕེལ་བ་ རྡུལ་ཙམ་མེད། །དེ་ཕྱིར་ཡང་དག་ཡོད་པར་བཤད། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །འོ་ན་དུས་གསུམ་མི་འགྱུར་ཡང་། །ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུར་འདོད་པ་དེ། །ལུང་རིགས་གཉིས་དང་འགལ་བ་དང་། །སྡུད་པའི་རྟོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། །ཡོད་ན་རྟག་པར་ཁྱད་ཅི་ཡོད། །དེ་ཡང་དོན་དང་མི་འགལ་ཏེ། །ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུར་འདུས་པ་དེ། །བསྡུས་ནས་འདུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ཉི་འོད་བུ་རམ་མངར་བ་བཞིན། །དུས་གཅིག་རྫོགས་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །རང་བཞིན་ངང་གིས་གནས་པ་བཞིན། །རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་འདུས་མ་ཡིན་པས། །ལུང་དང་རིགས་པ་ཅི་ལ་འགལ། །ཁ་དོག་དབྱིབས་སུ་མེད་པ་ལ། །རྟག་པའི་སྐྱོན་གྱིས་ཅི་ལ་གོས། །མི་འགྱུར་ཡེ་ནས་གནས་པ་ལ། །རྟག་ཅེས་ཟེར་ན་རྟག་དཀའ་བས། །ཆོས་སྐུ་འགྱུར་མེད་འདོད་ཐོག་ཡིན། །ཆོས་སྐུ་རྒྱུན་དུ་ཡེ་ཡོད་ཕྱིར། །ཆད་པའི་སྐྱོན་གྱིས་ཡེ་མ་གོས། །དངོས་པོ་མཚན་མ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྟག་པ་ཐེར་ཟུག་ང་ལ་མེད། །དེ་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་གཉིས་ཀར་གནས། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །ཆོས་འདི་མཆོག་ཏུ་གསང་བ་ཡིས། །སྒོ་ལྔ་དག་གིས་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་སྐུ་བརྗོད་ལས་འདས། །བརྟགས་པའི་ཐ་སྙད་ཀུན་དང་བྲལ། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས། །རང་བྱུང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ། །ཚིག་གིས་མཚོན་པ་ཐམས་ཅད་ནོར། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་ཐམས་ཅད་འདུས་པ། ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་དང་མཉམ་པའི་རྒྱུད་ལས། ཡང་ཏི་ཤན་དབྱེ་བ་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉེར་བཞི་པའོ།། །།དེ་ནས་ཀུན་རིག་སྟོན་པ་ཡིས། །འདུས་པའི་འཁོར་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། །ཉན་ཐོས་ལམ་དང་འབྲས་བུའི་གཞུང་། །ཚེ་ནི་སྔ་མ་ཡང་སྔ་ལ། །དགེ་སྡིག་ལས་ནི་གང་བྱས་པ། །ད་ལྟ་ལུས་ནི་བླངས་པ་ལ། །བདེ་སྡུག་གཉིས་ནི་དུས་འདིར་འབྱུང་། །ཕྱི་མ་འཁོར་བར་ལྟུང་དོགས་ནས། །སྡིག་སྤང་དགེ་བ་སྤྱད་བྱས་ནས། །འབྲས་བུ་ལྷ་མིའི་གོ་འཕང་ཐོབ། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །རྒྱུ་རྐྱེན་འཚོགས་པའི་དགེ་སྤྱད་ན། །ལས་དེས་འབྲས་བུ་ཐོབ་ དུས་ནི། །གཞན་དོན་མཐར་ཕྱིན་འགྲུབ་པ་ཡི། །འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཐོབ་བར་དུ། །མཐོ་རིས་གནས་ལ་རྟེན་བཅས་ཏེ། །ལྷ་དང་མི་ཡི་ཐེམ་སྐས་ལ། །རིམ་པར་འཛེགས་ནས་སངས་རྒྱས་འབྱུང་། །ད་ཡང་འདུས་པའི་སྙིང་པོ་ཉོན། །ཁྱེད་ནི་ཡང་ཏི་རྫོགས་ཆེན་པ། །གང་ལ་ཡང་ནི་མི་བརྟེན་པར། །རྟོགས་པ་གཅིག་པུས་
Chinese
。 自性之中无有增减，无生无灭恒常住。 众生时之法身中，较之彼法无有丝毫增。 因此宣说真实存在。 如今再听总集之精华。 若然三时皆不变，一切皆欲为法身，与经论二者相违背，且成积聚之分别念。 若存在，常有何差别？ 此亦与义不相违，一切总集为法身，并非聚集后之总集，犹如日光蔗糖之甜。 一时圆满故为法身，如自性自然安住一般。 非因缘聚合而成，与经论道理有何相违？ 无有颜色形状者，常有之过失有何沾染？ 本来不变安住者，若说为常实为难，法身不变即所欲。 法身恒常本有故，断灭之过失永不染。 无有事物相状故，恒常坚固于我无。 因此无过二者皆安住。 如今再听金刚萨埵言，此法极为秘密故，非为五根之行境。 因此法身超离言说，远离一切分别之名言。 因此超出心之境界，于自生觉性之智慧中，以言词诠释一切皆错误。 大圆满一切究竟义总集，智慧等同虚空之续中，宣说央底显差别之第二十四品。 其后，普明导师对总集之眷属开示道： 声闻道与果之论典，生命乃是先又先，善恶业力无论作何，如今所取之身体上，苦乐二者于此时显现。 担忧来世堕入轮回故，断恶行善之后，获得人天之果位。 如今再听总集之精华，若行积聚因缘之善行，彼业获得果报之 时，成办利他究竟之，直至获得佛果之果报，依附于高处之住所，于天与人之阶梯上，次第攀登而成就佛。 如今再听总集之精华，汝乃央底大圆满，不依赖于任何事物，仅凭证悟
English
。 Inherent nature has no increase or decrease, it is without birth or death, and constantly abides. In the Dharmakaya of sentient beings' time, there is not even a speck more than that. Therefore, it is said to be truly existent. Now listen to the essence of the collection again. If the three times are unchanging, and everything is desired to be the Dharmakaya, it contradicts both scripture and reason, and becomes a conceptualization of accumulation. If it exists, what is the difference from permanence? This is not contradictory to the meaning, for everything collected into the Dharmakaya is not a collection after gathering, like the sweetness of sunlight and sugarcane. Because it is complete at once, it is the Dharmakaya, just as inherent nature naturally abides. Since it is not a gathering of causes and conditions, how does it contradict scripture and reason? For that which has no color or shape, how can the fault of permanence taint it? For that which is unchanging and has always abided, if it is said to be permanent, it is difficult to be permanent. The Dharmakaya being unchanging is what is desired. Because the Dharmakaya is constant and primordially existent, the fault of annihilation never taints it. Because there are no things with characteristics, I have no constant solidity. Therefore, both are free from faults and abide. Now listen to Vajrasattva again. Because this Dharma is extremely secret, it is not the object of the five senses. Therefore, the Dharmakaya is beyond expression, and is separated from all conceptual terms. Therefore, it transcends the realm of the mind. In the wisdom of self-arisen awareness, all expressions with words are wrong. The Great Perfection, the collection of all definitive meanings, from the Tantra of Wisdom Equal to Space, the twenty-fourth chapter, which explains the distinctions of Yangti Shen. Then, the All-Knowing Teacher spoke to the assembled retinue: The path of the Hearers and the treatises on the result, life is earlier and earlier, whatever virtuous or non-virtuous actions are done, the body that is now taken, happiness and suffering both arise at this time. Fearing to fall into samsara in the future, after abandoning evil and practicing virtue, one obtains the fruit of the status of gods and humans. Now listen to the essence of the collection again. If one practices virtue by gathering causes and conditions, that action will obtain the fruit at the time, accomplishing the ultimate benefit of others, until the fruit of Buddhahood is obtained, relying on the abode of higher realms, on the ladder of gods and humans, gradually ascending and becoming a Buddha. Now listen to the essence of the collection again. You are Yangti Great Perfection, not relying on anything, but only on realization.
Tibetan
ཆོག་ཟེར་བ། །རྒྱུ་རྐྱེན་མ་ཚང་འབྲས་བུ་འདོད། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་མཐའ་རུ་ལྷུང་། །ལུང་རིགས་གཉིས་དང་ཤིན་ཏུ་འགལ། །དེས་ན་དགེ་བ་ཚོགས་པར་སྤྱད། །འབྲས་བུ་ལྷ་དང་མི་ཡི་ནི། །འབྲས་བུ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ། །རང་སེམས་རྟོགས་པས་མི་ཆོག་སྟེ། །བསོད་ནམས་ཚོགས་ནི་བསགས་ནས་ཀྱང་། །མྱ་ངན་འདས་པའི་མཐའ་བརྟེན་ཏེ། །ཏིང་འཛིན་རྩེ་གཅིག་བསྒོམ་གྱུར་ན། །འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། །ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་འགྱུར་བ་ལ། །ཁྱེད་ནི་ཡང་ཏི་རྫོགས་ཆེན་པ། །སེམས་ཉིད་རྟོགས་པས་ཆོག་ཟེར་བ། །འཁོར་བ་ལས་ནི་ཐར་གྱུར་ཀྱང་། །མྱ་ངན་འདས་པའི་མཐའ་རུ་ལྷུང་། །ལམ་དེའི་འབྲས་བུས་སངས་མི་རྒྱ། །དེ་ཕྱིར་འབྲས་བུ་བླ་མེད་པའི། །བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ། །རྒྱུ་ནི་ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན། །ལམ་ལ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་ནུས་ན། །གཞན་དོན་འབྲས་བུ་ཕུན་སུམ་ཚོགས། །གཟུགས་སྐུ་རྣམ་གཉིས་ཐོབ་པར་འགྱུར། །ཤེས་རབ་མི་རྟོག་རྩེ་གཅིག་ཏུ། །མ་ཡེངས་དོན་ལ་བསྒོམས་གྱུར་ཀྱང་། །བདག་དོན་ཆོས་སྐུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །འབྲས་བུ་བདག་དང་གཞན་དོན་དུ། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐོབ་པ་ནི། །འདི་ལས་ཐབས་ཆེན་ཉེ་བའི་ལམ། །ཆོས་ཉིད་གཞན་ན་མེད་དོ་ཟེར། །དེ་དག་དབྱེ་བ་ཚོགས་བསག་ཐབས། །སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་གཞི་བཟུང་བ། །ཐེག་པ་གཞན་དུ་ཞིབ་བསྟན་ཕྱིར། །ངེས་དོན་སྐབས་སུ་ངས་མ་བཤད། །ད་ཡང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉོན། །གསང་སྔགས་ཕྱི་ནང་འདོད་པའི་གཞུང་། །ལམ་དང་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་ནི། །ཐབས་ དང་ཤེས་རབ་ཟུང་འདྲེལ་ན། །ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་འབྲས་བུ་རྙེད། །འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡི། །ཡེ་ཤེས་ཐོབ་པར་བྱ་བ་ལ། །ཐབས་དང་ཤེས་རབ་འཛོམ་པར་དགོས། །དེ་ཕྱིར་ཐབས་ནི་གང་ཞེ་ན། །ལན་ཅིག་དུས་ཀྱི་དེང་སང་ན། །ངེས་དོན་ཟབ་མོ་ཁྱད་བསད་ནས། །མ་རིག་གླེན་པས་ཀུན་བསླུས་ཕྱིར། །བྱི་བཤུགས་ཕོ་མོ་ཀུན་བསོགས་ནས། །སྨིན་པར་བྱེད་པའི་ལམ་ཡིན་ལ། །ཕྱི་ནང་གསང་བའི་དབང་དགོས་ཟེར། །འདོད་ཆགས་ལམ་དུ་ཁྲིད་བྱས་ནས། །ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀུན། །ལྷ་དང་ལྷ་མོར་གནས་འགྱུར་ཕྱིར། །རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་དང་མ་བསྐྱེད་རྫོགས། །ཆོ་ག་གསུམ་མམ་བདུན་གྱིས་ནི། །བསྐྱེད་ཅིང་བསྒྱུར་བྱས་ཡེ་ཤེས་སེམས། །སྤྱན་འདྲེན་བསྡིམ་དང་མཆོད་པ་སོགས། །གཞུང་དང་ལྡན་པར་བྱས་གྱུར་ཀྱང་། །མཐར་ཕྱིན་འབྲས་བུ་ཐོབ་དུས་ན། །གཟུགས་སྐུ་རྣམ་གཉིས་འབྱུང་ནས་ཀྱང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མན་ཆད་ནས། །སེམས་ཅན་
Chinese
说够了。如果因缘不具足却想要获得果实，就会堕入空性之边。这与经文和理证二者都极度相违。因此，应当行持积累善资粮。为了获得天和人的果实，仅仅证悟自心是不够的。即使积累了福德资粮，也依赖于涅槃之边。如果一心专注地修持禅定，为了获得一切遍知的果实，也就是智慧，你们这些也说“仅仅证悟心性就足够了”的庸人和大圆满行者，即使从轮回中解脱，也会堕入涅槃之边。以那样的道之果实无法成佛。因此，为了获得无上果位的菩提，原因是地和波罗蜜多，如果能够次第行道，那么利他之果就会圆满，将会获得色身二身。即使在不分别的智慧中一心不散乱地修持，也只能成就自利之法身。现在再听金刚萨埵言：为了获得自他二利的圆满果实，没有比这更殊胜的方便道了，他们说在其他法性中没有。那些区分积累资粮之方便，以大悲为基础，为了在其他乘中详细阐述，我在究竟意义的场合没有说。现在再听金刚萨埵言：密咒内外所欲求的宗义，道和果的区别在于，如果方便和智慧双运，就能获得伟大的功德果实。为了获得一切遍知的果实，也就是智慧，必须具备方便和智慧。因此，什么是方便呢？在如今这个末法时代，因为忽略了究竟深奥的意义，被无知的愚人所欺骗，所以聚集男女精液，说是成熟之道，需要内外秘密的灌顶。将贪欲引入道中，为了将五蕴、十八界和十二处都转变为本尊和本母的处所，次第生起和无生圆满，即使以三种或七种仪轨，生起和转变智慧心，迎请、收摄和供养等，都符合经文，但最终获得果实的时候，即使生起色身二身，也只能达到菩萨以下，乃至众生。
English
Enough said. If one desires fruit without complete causes and conditions, one will fall into the extreme of emptiness. This is extremely contradictory to both scripture and reason. Therefore, one should engage in accumulating merit. To obtain the fruit of gods and humans, it is not enough to merely realize one's own mind. Even if one has accumulated merit, one relies on the extreme of nirvana. If one meditates with single-pointed concentration, to obtain the fruit of omniscience, which is wisdom, you so-called "Yandis" and Dzogchen practitioners who say, "Merely realizing the nature of mind is enough," even if liberated from samsara, will fall into the extreme of nirvana. With the fruit of that path, one cannot attain Buddhahood. Therefore, to obtain the unsurpassed fruit of enlightenment, the cause is the ground and the perfections. If one can gradually progress on the path, then the fruit of benefiting others will be perfect, and one will obtain the two form bodies. Even if one meditates single-pointedly on non-conceptual wisdom without distraction, one will only accomplish the Dharmakaya for one's own benefit. Now listen again, Vajrasattva. To obtain the perfect fruit of benefit for oneself and others, there is no closer path of great means than this. They say there is none in other dharmata. Those distinctions of methods for accumulating merit, based on great compassion, because they are explained in detail in other vehicles, I have not spoken of in the context of definitive meaning. Now listen again, Vajrasattva. The tenets desired in the outer and inner tantras, the difference between the path and the fruit lies in, if skillful means and wisdom are united, one will find the fruit of great qualities. To obtain the fruit of omniscience, which is wisdom, one must have both skillful means and wisdom. Therefore, what are skillful means? In this degenerate age of the present time, because the profound meaning of definitive meaning is neglected, and one is deceived by ignorant fools, they gather male and female fluids, saying it is the path to maturation, and that outer and inner secret empowerments are necessary. Leading desire into the path, in order to transform all the aggregates, elements, and sense bases into the abodes of deities and consorts, gradually generating and completing the ungenerated, even if with three or seven rituals, generating and transforming the wisdom mind, invoking, gathering, and making offerings, etc., are done in accordance with the scriptures, but when the ultimate fruit is obtained, even if the two form bodies arise, one can only reach below the level of a Bodhisattva, even sentient beings.