Tibetan
དཔེར་ན་གྱི་ལིང་རྟ་འདུལ་བཞིན། །རང་གི་ཤེས་པ་མ་ཡེངས་པར། །དྲག་ཞན་བར་ནས་རྩོལ་བས་གདོན། །ཚད་ཟིན་དོན་ལ་གནས་པར་བྱ། །དེའང་ཁམས་དང་སྦྱར་བྱས་ལ། །ཁམས་བདེ་ཐུན་ནི་རིང་བར་བྱ། །མི་བདེ་ཡུན་ནི་ཐུང་བར་བྱ། །ཡང་ན་ལངས་ལ་ཅུང་ཟད་བཅག །རྟགས་ནི་ལུས་སེམས་གཉིས་འབྱུང་སྟེ། །ལུས་ནི་འདར་ཞིང་མཆི་མ་འབྱུང་། །སེམས་ནི་བདེ་ལ་བཏང་དཀའ་སྟེ། །ཏིང་འཛིན་རྩལ་གྱི་རྟགས་རྣམས་འབྱུང་། །རྟོག་པ་མེད་པར་གནས་པ་ནི། །བྱ་བ་བཏང་བའི་སྐྱེས་བུ་བཞིན། །ཅི་ཡང་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །མ་ཡེངས་གསལ་བར་ལྷུག་པར་བཞག །རྒོད་ན་ནམ་མཁའི་སྤྲིན་བཞིན་དུ། །བྱུང་ཡང་གཞི་ལ་གནོད་མེད་ལྟར། །སེམས་ཀྱི་རྩོལ་བ་ཚད་ཟིན་ན། །རྟོག་པས་མི་བསྒྲིབ་བཅོས་མི་དགོས། །དེ་ཡིས་བསྒོམ་ཉམས་བསྟན་པ་ནི། །དམིགས་པའི་དོན་ལ་སེམས་གཏད་ཀྱང་། །ཤེས་པ་གཏད་དུ་མི་ཆུད་པར། །ཡུལ་ལ་མི་རྟོག་བདེ་བར་གནས། །ཞེན་པའི་རྟོག་པ་སྐྱེ་ན་ཡང་། །བ་མོ་ལ་ནི་ཉི་ཤར་བཞིན། །རྗེས་སུ་མི་འབྲང་ལྷན་གྱིས་འགྲོ། །དེ་ཚེ་ཞེ་ལ་ཡིད་ཆེས་འབྱུང་། །དེ་དུས་ཉིད་དུ་རང་ཉམས་ནི། །སྣང་མེད་འཁྲུལ་པ་ལོག་པ་ཙམ། །སྣང་བཅས་དོན་ཟིན་དེ་ཉིད་ཉམས། །དེ་ཉིད་གོམས་པས་ཉམས་སུ་བདེ། །རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ངེས་དོན་འདུས་པ་ལས། ནམ་མཁའ་མཚོན་པ་ཉིད་ལ་རིག་པ་རྩལ་གྱི་དབང་བསྐུར་བའི་ལེའུ་སྟེ་སོ་བདུན་པའོ།། །།དེ་ནས་འདུས་པའི་ཚོགས་རྣམས་ལ། །འགྲོ་དྲུག་གཡང་ས་བཅད་པའི་ཕྱིར། །རྩ་བ་སེམས་ལས་འདས་པ་ཡི། །ཡེ་ཤེས་ངོས་བཟུང་བཀའ་སྩལ་པ། །ཀུན་གཞི་གཞི་ཆ་ ངོ་བོ་ལ། །ཆོས་སྐུ་ངོས་བཟུང་མཐུན་དཔེ་ནི། །རྩ་ཆུ་བརྟགས་ནས་ངོས་ཟིན་པ། །སྨན་པ་མཁས་པ་ཇི་བཞིན་དང་། །ནོར་བུ་ཆུ་འདངས་དཔེ་བཞིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རིག་པའི་དོན། །སྔ་མ་འཕྲོ་བ་ཡིད་ཡིན་ཏེ། །ཕྱི་མ་སྐྱེ་བ་ཉོན་མོངས་ཡིད། །སྒོ་ལྔར་སྐྱེ་བ་རྟོག་པ་སྟེ། །དམིགས་འཛིན་མེད་པར་ངང་གི་གསལ། །གཉུག་མར་གནས་པས་འཕེལ་འགྲིབ་མེད། །ཡེ་ཤེས་ཟང་ཐལ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །རང་གི་ངོ་བོ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །ཤེས་པ་རྩོལ་མེད་དྲང་པོར་འཇུག །དཔེར་ན་ཐི་བྱ་ཚང་འཇུག་བཞིན། །རང་གི་ངོ་བོ་ཆོས་སྐུ་ལ། །བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་དགོངས་པ་བྱ། །དེ་དོན་རྟགས་ནི་དྭངས་ཞིང་བདེ། །ཤེས་པ་མི་འགྱུར་བཀྲིར་མི་འདོད། །ཆུ་ལས་མི་འདའ་ཉ་བཞིན་དུ། །དོན་ལས་མི་འདའ་ཆོས་ཉིད་རྟགས། །དེ་རྟགས་ལྡན་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །རྒྱལ་པོས་མངའ་བྱས་བཙུན་མོ་བཞིན། །སྔ་ཕྱི་གཉིས་པོ་སྐྱེས་པའི་ཚེ།
Chinese
譬如调驯劣马一般，莫令自识向外驰散，以中等力度精勤修持，安住于恰如其分的意义上。那也需要与自身的脉气相结合，脉气舒适则修持时间长一些，不适则短一些。或者起身稍作休息。其征象是身心两方面都会显现，身体方面会颤抖、流泪，心理方面则难以放下安乐，这些都是禅定力量的征象。无有分别念而安住，如同放下世事的出家人一般，于一无所有的自性中，不散乱、清晰地安住。如果生起掉举，则如天空中的云彩一般，虽然生起，却不损害根本。如果心的运作恰如其分，则不需要以分别念来遮蔽，也不需要改造。这说明了修行的体验：虽然将心专注于所缘境，却不能完全专注于所缘境，而是安住于不对境生念的安乐之中。即使生起执著的分别念，也如阳光照在雾气上一般，不跟随它，而是同时消散。那时，内心会对正见产生确信。就在那时，自己的体验仅仅是无念的迷乱消失而已。有念而证悟意义，那就是体验。习惯了那种状态，体验就会变得舒适。大圆满究竟义总集之作中，以虚空象征本体而进行觉性力量灌顶的第三十七章。之后，为了断除聚集的众生堕入六道悬崖的危险，宣说了根源超越于心识的智慧的认识。 阿赖耶是根本，本体是法身，认识法身的比喻是：如同通过诊察脉搏来认识疾病，如同精通医术的医生；又如清澈的水晶球。菩提心的觉性意义是：前者是延续的意，后者是生起烦恼的意，五根门生起的是分别念，无有执著而自然明澈，安住于本初状态，因此没有增减。是通透的智慧，其自性是法身。觉性无勤地正直进入，譬如小鸟飞入巢穴一般。于自己的自性法身中，生起无修的定解。那个意义的征象是清净而安乐，觉性不改变，也不想改变。如同鱼儿离不开水一般，不离意义是法性的常态。具有那种征象的瑜伽士，如同国王拥有王妃一般，当先后二者产生时。
English
Like taming a wild horse, without letting your own awareness wander, apply effort with moderate intensity, and settle into the appropriate meaning. This should also be done in conjunction with your own channels and energies. If the channels and energies are comfortable, the session should be longer; if they are uncomfortable, it should be shorter. Or, get up and take a short break. The signs of this are that both body and mind will manifest: the body will tremble and tears will flow, while the mind will find it difficult to let go of bliss. These are all signs of the power of meditation. To abide without conceptual thought is like a renunciate who has abandoned worldly affairs. In the nature of emptiness, rest openly, without distraction, in clarity. If agitation arises, it is like clouds in the sky: even though they arise, they do not harm the ground. If the activity of the mind is appropriate, there is no need to obscure it with conceptual thought, nor is there any need to modify it. This explains the experience of meditation: although the mind is focused on the object of focus, it is not completely focused on the object of focus, but rather abides in the bliss of not generating thoughts about the object. Even if clinging thoughts arise, they are like the sun shining on mist: do not follow them, but rather they will dissipate simultaneously. At that time, the mind will develop confidence in the correct view. At that very moment, your own experience is simply the disappearance of non-conceptual confusion. With awareness, realizing the meaning, that itself is experience. By becoming accustomed to that state, experience becomes comfortable. From the Great Perfection Definitive Meaning Collection, the thirty-seventh chapter, empowerment of the power of awareness with the sky symbolizing the essence. Then, in order to cut off the danger of the assembled beings falling into the precipice of the six realms, the recognition of wisdom, the root of which transcends mind, was proclaimed. The alaya is the basis, the essence is the dharmakaya, the analogy for recognizing the dharmakaya is: like recognizing a disease by examining the pulse, like a skilled doctor; and like a clear crystal ball. The meaning of the awareness of bodhicitta is: the former is the continuing mind, the latter is the mind that generates afflictions, what arises in the five sense doors is conceptual thought, naturally clear without clinging, abiding in the primordial state, therefore there is no increase or decrease. It is transparent wisdom, its own nature is the dharmakaya. Awareness enters effortlessly and directly, like a bird flying into its nest. In your own nature, the dharmakaya, generate a conviction of no meditation. The sign of that meaning is purity and bliss, awareness does not change, nor does it want to change. Like a fish that cannot leave the water, not leaving the meaning is the constant nature of reality. The yogi who possesses that sign is like a king who possesses a queen, when the former and latter are born.