Tibetan
་བརྗོད་པས་མི་ཕེབས་མཐའ་དང་བྲལ།། ཡེ་ནས་བྱ་བཙལ་བྲལ་བས་བདག་ཉིད་ལ།། རང་རིག་མངོན་སུམ་ངང་གིས་བཙལ་མེད་གནས་ཕྱིར་རོ།། གྲིབ་མ་ལས་བྱུང གཟུགས་ཀྱི་དཔེ་བཞིན་དུ།། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དེ་ལས་རྟོག་པ་འབྱུང་བར་ཟད།། མེད་དེ་ཞེས་ནི་མེད་པའི་མཐར་མ་ཡིན།། མཐར་མ་ཡིན་ཞེས་མེད་པའི་སྙིང་པོ་འབྱུང།། སྟོང་པ་ཉིད་དེ་སྟོང་པའི་མཐར་མ་ཡིན།། སྟོང པའི་ཡུལ་ཞེས་སྣང་བའི་སྲོག་ལ་གནས།། དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དེ་ཉིད་ལས།། ནམ་མཁའ་དེ་ལས་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དྲན་པ་བསྐྱེད།། རྩོལ་བའི་བྱ་བྲལ་ཡེ་ནས་ཟིན་པའི་བདེ་བ་སྟེ།། ད་དུང་འདོད་པ་མེད པའི་ཚུལ་གྱིས་ལེན་པར་བྱེད།། གཟའ་གཏད་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་ཡུལ་མེད་དེ།། དེ་ཉིད་ལས་ནི་ཡེ་ཤེས་གསལ་བ་འབྱུང་བར་རྩོམ།། མངོན་དུ་ཕྱུང་བའི་དྲང་སྲོང་བལྟ་བའི་རྗེས་སུ་དམིགས།། དེ་ལ་བསྒོམ་པའི དམིགས་པའི་ཡིད་ཀྱང་འཇོག་པར་བྱེད།། རྣམ་རྩོལ་འབད་པའི་གདུང་བས་ཀུན་ནས་ཟིན་ཏ་རེ།། དེ་ནི་རང་བཞིན་ལམ་དུ་མ་རྟོགས་དེ་འཁྲུལ་བས།། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་སྤང་ལེན་ངང་གིས་མེད།། ཇི བཞིན་པ་ལ་ཡིན་ཞེས་རྣམ་རྟོག་བྱེད་པ་དེ།། ཕྱིར་ཞིང་རྟོག་པ་འཕེལ་ཏེ་བསྒོམ་པ་མེད།། བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་ནི་གཞན་ནས་ཚོལ་འདོད་པས།། དེ་ཉིད་ཆགས་པའི་གཅོང་རྙིང་ནད་ཡིན་ཏེ།། མི་གཡོ་བ་ཡི་རང་བཞིན བཙལ་མེད་གནས་པས་ན།། དེ་ཉིད་སྨན་ཆེན་ཡིན་ཞེས་རྟོགས་པར་མ་བྱས་ན།། མཐོ་རིས་ལྷ་མི་ཙམ་དུ་བགྲོད་པའི་དགེ་བཅུའི་རྒྱུ་དེས་ནི།། ཉོན་མོངས་གཅོང་རྙིང་ཟིན་པས་ཕྱིན་པར་མི་འགྱུར་རོ།། དེ་བས་བགྲོད ལམ་མེད་དེས་ཕྱིན་པ་མེད་པས་ན།། ལམ་དེ་གང་ཟག་རྣམས་ཀྱི་ནད་དུ་ཆེ་བས་ན།། དེ་ཉིད་མྱ་ངན་འདས་པར་ཕྱིན་པར་འདོད་པ་དེས།། རི་དྭགས་སྨིག་རྒྱུ་ཆུ་རུ་འདུ་ཤེས་བསྙེགས་པ་འདྲ།། དེ་བས གང་ཡང་རྙེད་པར་འགྱུར་བའི་ཡུལ་མེད་དེ།། དེ་བཞིན་གང་ལྟར་བགྲོད་ཀྱང་ཁམས་གསུམ་དེ་ལས་ཡོངས་མི་འབྱུང།། ས་བཅུ་གོང་ནས་གོང་དུ་ལྟོས་པའི་རྟེན་བཅས་ཀྱང།། བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོ་དག་ལ་སྒྲིབ་པར འགྱུར་བ་ཡིན།། དེ་བས་ཤིན་ཏུ་ཐོགས་མེད་གྱུར་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ།། བསམ་པའི་རྣམ་རྟོག་བརྗོད་པ་ཀུན་དང་བྲལ།། དེ་ཕྱིར་བཤེས་གཉེན་ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་འབྱུང་གནས་ཏེ།། ནོར་བུ་རིན་ཆེན་བཞིན་དུ་སྤྱི་བོའི གཙུག་ཏུ་བཀུར།། ཆོས་ཉིད་དམིགས་པར་བྱ་བའི་ཡུལ་དེ་མི་བྱེད་ཅིང།། རང་བཞིན་འགྱུར་བ་མེད་པའི་གནས་ལ་མི་ལྟོས་པར།། རིག་པ་ནང་ནས་རང་བཞིན་ལེགས་པར་འཆར།། རེ་བ་ཐ
Chinese
言说无法到达，远离边际。 本来就远离造作寻求，因为自性中， 自明现量自然无求而住。 如影子所生之色相之譬喻， 从不分别之智慧中，唯有分别产生。 说“无有”，并非处于无有之边际。 说“非边际”，则生出无有之精髓。 空性本身，并非处于空之边际。 说“空之境”，则安住于显现之命脉。 譬如虚空之自性本身， 从虚空之中，生起“是”之忆念。 远离勤作，本来就已获得之安乐， 仍然以无欲之方式来领受。 远离星宿附体之智慧，无有对境， 从那之中，开始显现智慧之光明。 显现之仙人，追随观看之后而专注， 于彼，亦放置禅修之专注之心。 以种种勤作努力之痛苦完全抓住， 那是未证悟自性之道而迷惑。 一切智智，自然无有取舍。 对如是者，作“是”之分别念， 向外分别增长，则无有禅修。 说大乐，想要从他处寻求， 那即是执著之陈旧痼疾。 因为不动的自性无求而住， 若未了悟那即是大药， 仅以趋入天界人道之十善之因， 因烦恼陈旧痼疾所执，则无法到达。 因此，无有趋入之道，因无有到达， 那道对众人来说是最大的疾病。 因此，想要到达寂灭者， 如同鹿渴求海市蜃楼之水。 因此，无有任何可获得之境， 如是无论如何趋入，亦无法完全脱离三界。 十地之上更上之有待之所依， 亦会成为大菩提之障碍。 因此，对于极其无碍之智慧， 远离思虑分别一切言说。 因此，善知识是一切功德之源， 如珍宝般顶戴于头顶。 不作法性可专注之境， 不依赖自性不变之住处， 觉性从内自然显现。 希望断。
English
Speech cannot reach, it is free from limits. Originally free from fabrication and seeking, because in its own nature, Self-awareness is manifest and naturally abides without seeking. Like the example of form arising from a shadow, From non-conceptual wisdom, only conceptualization arises. Saying "non-existent" is not at the limit of non-existence. Saying "non-limit" gives rise to the essence of non-existence. Emptiness itself is not at the limit of emptiness. Saying "the realm of emptiness" dwells in the life force of appearance. For example, from the very nature of space, From within space, the memory of "it is" arises. The bliss of being free from effort, already attained from the beginning, Is still received in a way that is without desire. Wisdom free from planetary influence, without an object, From that, the clarity of wisdom begins to arise. The manifest sage focuses on following the gaze, And upon that, also places the mind of meditative focus. Completely grasped by the suffering of various efforts and endeavors, That is confusion because the path of self-nature is not realized. The wisdom of all-knowingness is naturally without acceptance or rejection. To conceptualize suchness as "it is," Outwardly, conceptualization increases, and there is no meditation. Saying "great bliss," wanting to seek it from elsewhere, That is the chronic disease of attachment. Because the unchanging nature abides without seeking, If one does not realize that it is the great medicine, Merely with the cause of the ten virtues that lead to the realms of gods and humans, Because of being grasped by the chronic disease of afflictions, one will not reach. Therefore, there is no path to traverse, because there is no reaching, That path is the greatest disease for all beings. Therefore, those who desire to reach nirvana, Are like deer pursuing the illusion of water in a mirage. Therefore, there is no object that can be found, Likewise, no matter how one traverses, one cannot completely escape the three realms. Even the ten grounds, with their dependent support, higher and higher, Will become an obstacle to great enlightenment. Therefore, for the wisdom that has become utterly unobstructed, It is free from all thoughts, concepts, and expressions. Therefore, the spiritual friend is the source of all qualities, Like a precious jewel, revered on the crown of the head. One does not make the nature of reality an object to be focused upon, Without relying on the unchanging abode of self-nature, Awareness naturally arises from within. Hope is cut.
Tibetan
མས་ཅད་བྲལ་ཏེ་དེ་ཉིད སྐོང་བའོ།། བརྟགས་ན་འདི་འདྲ་མེད་ཅིང་བཞག་ན་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བ་ཡིས།། ཡོན་ཏན་སྣ་ཚོགས་འབྱུང་བའི་ལེགས་པ་ཆེན་པོ་འདི།། དངོས་སུ་མི་སྣང་བ་ལྟར་ཆགས་པའི་ཆ་ལུགས་འཆང།། ཐེག་ཆེན་སྣོད་གྱུར ཀུན་ལ་དེ་ལྟར་སྟོན་ཅིང་རྟོགས།། བདག་གཞན་གཟུང་འཛིན་བྲལ་བའི་སྟོན་པ་དེ།། མཁན་པོ་ཞེས་ནི་རིན་ཆེན་མཛོད་དང་འདྲ།། བདག་དོན་ཐམས་ཅད་འགྲུབ་པའི་བླ་མ་ཡུལ་ཡིན་ཞེས།། བདག་འཛིན་བྲལ་བའི སྙིང་རྗེས་ཐེག་ཆེན་བསྟན།། ནང་ནས་ཕྱི་མོ་ཉིད་ནས་མ་གཡོས་པས།། ནང་དུ་འདིའོ་ཞེས་ནི་བཙལ་བའི་གནས་མེད་དོ།། དམིགས་པའི་ཡུལ་ཕྱིར་ཆགས་ཤིང་ཡུལ་ལ་འཛིན།། དེ་ཕྱིར་གཞན་དུ་བསྔོ་བར་བྱ་བའི དམིགས་པ་མེད།། མཉམ་པ་དེ་ལས་མི་འབྱུང་དེ་ལ་མི་འཇུག་ཅིང།། དེ་ཉིད་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་སྙིང་རྗེ་དེ་ཡིན་ན།། གཞན་ནས་བཙལ་བ་འཕགས་པའི་ནོར་མེད་མི་འོང་བས།། ཡེ་ནས་བདག་ཉིད་ལ་ནི་གནས་པ ཡིན་ཞེས་བསྟན།། བདེ་བ་ཐོབ་པར་འདོད་པས་རེ་བ་དག་དང་བཅས།། དེ་ཕྱིར་འདི་ཡིས་བདེ་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པར་འདོད།། བདེ་ལ་ཆགས་པའི་ནད་ཀྱིས་ཟིན་ཏེ་བདེ་བས་བདེ་བ་འཚོལ།། བྱང་ཆུབ་ལོགས ནས་འདོད་པའི་འཁྲུལ་པའི་ལམ་ལ་གནས།། དེས་ན་ཡེ་རྔམ་ཆོས་ལ་ཟ་ཞིང་འཆེལ།། དེ་ལྟའི་ཡུལ་ཅན་གཟུང་འཛིན་བཅས་པས་ན།། སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་ལོགས་ནས་མཐོང་བ་མེད།། སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་ངང་གིས གནས་པ་མེད།། དེ་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་མིང་དུ་སྨོས་པ་བྲལ།། སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་སྟོན་པས་མིང་བཏགས་ནོར།། སངས་རྒྱས་ཞེས་ནི་གཞན་ནས་ཐོབ་བྱེད་པ།། དེ་ཉིད་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན་ཏེ་ནོར་བའི་ལམ།། ཁ་དོག དབྱིབས་ཀྱི་གཟུགས་ནི་ཡོད་མིན་པས།། ཆོས་ཀུན་བཤད་པ་རྡུལ་ཆ་ཙམ་ཡང་མེད།། ཟིན་པའི་ནད་དང་ཆགས་པའི་སྡུག་བསྔལ་ཡེ་ནས་ཞི།། དངོས་པོ་མེད་ལ་ཞེན་པ་ཡེ་ནས་སྤངས།། གཉིས་མེད་བདུད་རྩི་ཆེན པོའི་རང་བཞིན་ལ།། བཟའ་བའི་ཐབས་ལ་ཡེ་ནས་རག་པ་མེད།། ཐམས་ཅད་མ་བཀག་ཡངས་པ་ཆེ།། དེ་བས་འོག་མ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཡིན།། གཉིས་མེད་ངང་ལ་མི་དམིགས་མཉམ་པའི ངང།། ཆེ་ཆུང་འདུ་ཤེས་དམིགས་པ་དག་དང་བྲལ།། ལུང་ལས་གསུངས་པའི་མན་ངག་དག་གི་རྒྱལ།། དཔེར་ན་སྒྱུ་མཁན་རི་མོའི་རྣམ་པ་འདྲ།། མཉམ་ལ་འབྱུང་འཇུག་ཡེ་ཤེས་བྱིངས་རྨུགས་བྲལ།། དེ་ཡི་དབང ལས་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བར་འགྱུར།། རྟེན་དང་བྲལ་བས་བཏང་ཞིང་མཉམ་པའི་ངང་ལ་གནས།། བདེ་བ་ཆེན་པོ་དག་ལ་བྲོད་པ་གདུང་མི་སྐྱེ།། དཔེར་ན་ནམ་མཁའ་གཡང་ས་དག་ལ་མཁའ་ལྡིང་ཉམ་མི་ང།། དེ་ཕྱིར
Chinese
一切皆离，即是圆满。若考察，则无此等；若安住，则生种种。种种功德生起，此乃极大之善。如实不显现，而持构成之相。大乘之器，于一切如是示现而证悟。离却自他能取所取之导师。堪布即如珍宝之库。成办一切自利之上师即是处所。离却我执之悲心宣说大乘。内于外，自性未动摇。内中“是此”寻觅之处亦无有。因缘于所缘境而生，且执着于境。是故无有可回向于他之所缘。平等不由此生，不入于此。彼即是大自在悲心。若从他处寻觅，则无圣财，不生起。示现本初即安住于自性。欲得安乐者，连同希望。是故此欲背离安乐。为耽著安乐之病所缚，以安乐寻觅安乐。于菩提之外，处于贪欲之错谬道上。因此，常于法中贪食执着。如是具境，具能取所取者。所谓佛陀，不见于别处。所谓佛陀，非自然安住。是故佛陀离于名言。所谓佛陀，导师命名乃错谬。所谓佛陀，乃从他处可得者。彼即如阳焰，乃错谬之道。颜色、形状之色非有。是故所说诸法，微尘许亦无。已摄持之病与耽著之痛苦，本初寂灭。于无事物之执着，本初舍弃。于无二大甘露之自性中。食用之方法，本初不需依赖。一切皆不遮止，广大。因此，是下方诸者之对治。于无二之自性中，不缘，乃平等之自性。离却大小之念与所缘。经中所说口诀之王。譬如幻师之图画相。于平等中生入，智慧之本性离于愚昧。由此之力，智慧得以生起。离于所依，放舍且安住于平等之自性中。于大安乐中，不生贪恋与痛苦。譬如空中之悬崖，空行母不畏惧。是故。
English
Being free from all, it is fulfilling that very nature. If examined, there is nothing like this; if abiding, various things arise. Various qualities arise, this is a great good. It holds the manner of being formed as if not actually appearing. The vessel of the Great Vehicle, thus shows and realizes to all. That teacher who is free from self and other, subject and object. The Khenpo is like a precious treasury. The Lama is the place for accomplishing all self-benefit. With compassion free from self-grasping, the Great Vehicle is taught. From within, the female itself does not move from its own nature. There is no place to search for "this is it" within. It arises as an object of focus and clings to the object. Therefore, there is no object to dedicate to others. Equality does not arise from that, nor does it enter into that. If that itself is the great essence of compassion. Since seeking from elsewhere will not bring the wealth of the noble ones. It is taught that it has always been abiding in its own nature. Desiring to attain happiness, with hopes and all. Therefore, this desires to turn its back on happiness. Afflicted by the disease of attachment to happiness, it seeks happiness with happiness. Apart from enlightenment, it dwells on the deluded path of desire. Therefore, it always greedily devours and clings to the Dharma. Since it has such an object, with subject and object. The so-called Buddha is not seen separately. The so-called Buddha does not abide naturally. Therefore, the name Buddha is free from mention. The so-called Buddha, the teacher's naming is mistaken. The so-called Buddha is obtained from elsewhere. That itself is like a mirage, a mistaken path. Since the form of color and shape does not exist. Therefore, all the teachings spoken have not even a particle of dust. The disease that has been seized and the suffering of attachment are inherently pacified. Attachment to non-existent things is inherently abandoned. In the nature of the great nectar of non-duality. The method of eating does not depend on it at all. Everything is unblocked, vast. Therefore, it is the antidote to those below. In the nature of non-duality, without focus, is the nature of equality. Free from the concepts of big and small and focus. The king of instructions spoken from the scriptures. For example, like the appearance of a magician's drawing. In equality, arising and entering, the essence of wisdom is free from dullness. From that power, wisdom will arise. Being free from support, it is released and abides in the nature of equality. In great bliss, craving and suffering do not arise. For example, in the cliffs of the sky, the sky-goers are not afraid. Therefore.