Tibetan
།། སེམས་ལ་བགྲངས་པས་གོལ་སྒྲིབ འབྱུང།། བགྲང་དུ་མེད་ལ་གོལ་སྒྲིབ་མེད།། བགྲངས་ཏེ་མ་ཤེས་གོལ་སྒྲིབ་ཡིན།། བགྲང་ཡོད་མཐོང་བའི་གོལ་སྒྲིབ་ཡིན།། སེམས་གཅིག་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་ལ།། ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་དགུ་བགྲངས་ནོར།། དམ་ཚིག ཕྱོགས་མཚམས་བསྲུངས་བས་ཉམས།། ཕྲིན་ལས་བཙལ་བས་གྲུབ་པ་མེད།། ཡེ་ཤེས་བལྟས་པས་ཡུལ་མ་མཐོང།། ས་ཞེས་སྦྱངས་པས་གནས་མ་རྙེད།། བགྲོད་པའི་ལམ་ལ་ཕྱིན་པ་མེད།། ཕྲ་བ་གཟུང་འཛིན་ཆོས ཉིད་བྲལ།། འབྲལ་བ་གཅིག་ལ་གཉིས་སུ་མཐོང།། ལུང་ཆེན་རྒྱུད་ལས་འབྱུང་འདོད་པས།། དེ་ལུང་ངེས་པར་ཡོད་མ་ཡིན།། ལ་ཟློ་བ་ཡི་མན་ངག་འདིར།། ཚིག་དང་ཡི་གེ་སྒྲོ་སྐུར་བཏགས།། གདགས་སུ་མེད་ལ མིང་བཏགས་པས།། མིང་བཏགས་ཡོད་པའི་སྒྲོས་བྱུང་ལ།། མེད་ཅེས་བརྗོད་པ་སྐུར་བ་བཏབ།། ཡོད་མེད་བརྗོད་པས་བསྒྲིབས་ཤིང་གོལ།། མེད་ཅེས་དོན་ལ་བསྒྲིབས་པ་ཡིན།། ཡོད་ཅེས་གང་དུ བརྗོད་པ་དེས།། བརྗོད་ཡོད་ཚིག་དང་ཡི་གེར་གོལ།། དེས་ན་སྒྲོ་སྐུར་གོལ་སྒྲིབ་འདི།། ཡོད་རྟོག་གང་ཟག་བློ་ལ་སྣང།། རྟོག་འདས་ཏིང་འཛིན་བསམ་བྲལ་ལ།། གོལ་སྒྲིབ་ཡོད་པར་ངས་མ་གསུང།། ཞེས་གོལ སྒྲིབ་བསྟན་པའི་མདོ་བསྟན་པའོ།།།། དེ་ནས་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་དེས། འདུས་པའི་ཚོགས་ལ་གོལ་སྒྲིབ་བསྟན་པའི་དོན་གྱི་འགྲེལ་པ་འདི་གསུངས་སོ།། ཀྱེ་འདུས་པའི་ཚོགས་ཆེན་ད་ཉོན་ཅིག། རྫོགས་པ ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་ལམ་འདི་ལ།། སངས་རྒྱས་ལམ་ལ་གོང་འོག་རིམ་པ་མེད།། མ་རྟོགས་བགྲོད་པས་འཇིག་རྟེན་ཚངས་པའི་ལམ།། མ་བཙལ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་དང་མཐུན་པ་མེད།། ཆོས་ཉིད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ལ བགྲོད་འགྱུར་ན།། ནམ་མཁའི་མཐའ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པ་བཞིན།། བགྲོད་མེད་ལམ་ལ་བགྲོད་པས་ཐུག་པ་མེད།། དེས་ན་ལམ་གྱི་གོལ་ས་ཞེས་སུ་བཤད།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་རྩོལ་བསྒྲུབ་ལས་གྲོལ་བ།། སངས རྒྱས་སྤྱོད་ཡུལ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་འདི།། བཙལ་བས་མི་རྙེད་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡིན།། དབང་པོ་དྲུག་ལ་ཡུལ་དྲུག་ཡོད་པ་བཞིན།། སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་རྒྱུ་མེད་པས།། བཙལ་ན་ལོང་བས་ནམ་མཁར་བསྙེག་པ འདྲ།། དེ་ཡང་ལམ་གྱི་གོལ་སར་བཤད།། རྫོགས་ཆེན་ཕྲིན་ལས་བཙལ་དུ་མེད་པ་ལ།། བླ་མ་གསུམ་མཆོད་འགྲོ་ལ་སྦྱིན་གཏོང་བ།། དེ་བཞིན་ཚོགས་གཉིས་འདོད་པའི་བསོད་ནམས་ཀྱང།། ཏིང་འཛིན་མ་ཆགས མི་གཡོའི་སྟོབས་མེད་ན།། ཡུལ་ལ་ཆགས་ཤིང་ཏིང་འཛིན་གཡོ་བ་ཡིས།། མཆོད་སྦྱིན་བྱས་ན་འཆིང་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར།། དེ་ཡང་ལས་ཀྱི་གོལ་ས་རང་ཡིས་བཤད།
Chinese
以心计数则生错谬，无可计数则无错谬。计数而不知则是错谬，见有可数是错谬。一心向往菩提心要，若数九种见之差别则谬。失坏誓言，守护方隅则衰损，寻求事业则无成就。以意识观看则不见境，以地为名修习则不得地。于行之路而无行，细微之执取，离法性。分离一而见为二。欲求出于广大经续，此经续未必实有。于此拉字吟诵之口诀，施加词句文字之增损。于不可施加者，施加名称，由施加名称而生有之说。说无则是诽谤，说有无则遮蔽且错谬。说无是遮蔽其义，说有于何处，则于所说词句文字中错谬。因此增损错谬此等，于有想之人心中显现。于超离思虑之禅定，离思之境，我不说有错谬。如是宣说了显示错谬之经。其后，心勇士金刚，于集会之众宣说了此显示错谬之义的解释。诸位集会大士请谛听，于此大圆满瑜伽之路上，成佛之道无有上下次第。若不悟而行则为世间梵天之道，不寻求与任运成就亦不相合。法性任运成就若可行，如虚空无有边际一般。于无行之路以行则无有穷尽，因此说为道之错谬处。大圆满解脱于勤作修持，佛之行境身与智慧此等，不以寻求而得，是自生智慧。如六根有六境一般，身与智慧自生无因，若寻求则如盲人趋向虚空。此亦说为道之错谬处。大圆满事业于不可寻求处，供养三根本，布施于众生。如是希求二资粮之福德，若无不散乱，不动的力量，于境生贪执且禅定动摇，若行供养布施则成大束缚。此亦自己宣说了业之错谬处。
English
Counting with the mind creates errors and obscurations; where there is no counting, there are no errors and obscurations. Counting without understanding is error and obscuration; seeing something countable is error and obscuration. To focus one's mind on the essence of enlightenment, enumerating nine differences in view is a mistake. Vows and protecting boundaries diminish one's practice. Seeking activities yields no accomplishment. Looking with the intellect obscures the true nature. Studying the term "ground" does not lead to finding the place. There is no progress on the path of going. Subtle grasping and fixation are separate from the nature of reality. Separating the one into seeing two. Desiring to arise from the great Agamas and Tantras, that Agama is not necessarily existent. In this instruction of reciting the syllable LA, words and letters are falsely attributed. To that which cannot be labeled, names are given, and from giving names, the notion of existence arises. Saying "non-existent" is slander. Speaking of existence and non-existence obscures and confuses. Saying "non-existent" obscures the meaning. Saying "existent" in whatever way, is confused by the words and letters spoken. Therefore, these imputations, exaggerations, errors, and obscurations appear in the minds of those who have thoughts of existence. In the samadhi beyond thought, beyond conceptualization, I do not say there are errors and obscurations. Thus, the Sutra Showing Errors and Obscurations is taught. Then, the Bodhisattva Vajra spoke this explanation of the meaning of the Sutra Showing Errors and Obscurations to the assembled gathering. Listen now, great assembly. On this path of the Great Perfection Yoga, there is no higher or lower order on the path to Buddhahood. If one proceeds without understanding, it is the path of the worldly Brahma. It is not in accordance with spontaneous accomplishment without seeking. If the nature of reality, spontaneously accomplished, is to be traversed, it is like the endlessness of space. There is no end to traversing the path of non-traversing. Therefore, it is said to be a mistaken place on the path. The Great Perfection is liberation from effort and accomplishment. The realm of activity of the Buddhas, such as form and wisdom, is not found by seeking; it is self-arisen wisdom. Just as the six senses have six objects, form and wisdom are self-arisen without cause. If one seeks, it is like a blind person reaching for the sky. This is also said to be a mistaken place on the path. For the Great Perfection activities that cannot be sought, offering to the three roots and giving charity to beings, likewise, the merit of desiring the two accumulations, if there is no unwavering, unmoving strength of samadhi, attachment to objects and the wavering of samadhi, performing offerings and charity becomes a great bondage. This also, one speaks of as a mistaken place of action.
Tibetan
། རྫོགས་ཆེན་ལྟ་སྤྱོད་རྒྱུ་འབྲས་འདས་པ་ལ།། རྒྱུ ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་མིང་བཏགས་ན།། དགེ་བའི་རྒྱུ་ཡིས་འབྲས་བུ་མཐོ་རིས་ལ།། སྡིག་པའི་རྒྱུ་ཡིས་འབྲས་བུ་ངན་སོང་དུ།། འཇིག་རྟེན་འདི་ལས་སྤྱད་པས་འབྱུང་ངོ་ཞེས།། དགེ་བ་དང་ལེན་སྡིག་པ་ཕར འདོར་བ།། འབྲས་བུ་འབྱུང་ཟེར་བྲོད་པ་མཆོག་ཏུ་བསྐྱེད།། དེ་ཡང་ལྟ་སྤྱོད་རྒྱུ་འབྲས་གོལ་སར་བཤད།། རྫོགས་ཆེན་གཟུང་འཛིན་བྲལ་བའི་ཕྲ་བ་ལ།། གཟུང་འཛིན་བྱེད་པའི་ཤེས་པ་དེ་དག་གིས།། བྱང་ཆུབ སེམས་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་མོ་ལ།། ཕྲ་རབ་རྡུལ་གྱི་ཡང་འདུག་ཕྲ་རགས་སྡུག་བསྔལ་སྒོ་མོར་མིང་བཏགས་ཏེ།། སེམས་ཀྱི་དབེན་པས་ལམ་བཙལ་དགོན་པའི་གནས།། ཡུལ་དབེན་སེམས་དབེན་ཕྲ་མོ་བསྒོམ།། རིག་པ་མངོན་དུ གྱུར་པས་རབ་བརྟགས་ན།། ཕྲ་མོ་གསུམ་བསྒོམ་རྣམ་པར་རྟོག་འགྱུར་བསྒོམ།། ཕྲ་བ་ཆོས་ཀྱི་གོལ་སར་ང་ཡིས་བཤད།། རྫོགས་ཆེན་སྐྱོན་ཡོན་བྲལ་བའི་བསྒོམ་པ་དེ།། གཟུང་འཛིན་རྣམ་རྟོག་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད ལ།། ཡོན་ཏན་བཅུ་ཡིས་བསམ་གཏན་བསྒོམ་པ་ནི།། བསམ་གཏན་བཅུ་ནི་སྒྲིབ་པ་བཅུ་ཡིན་པས།། ཡོན་ཏན་བཅུ་པོ་དག་ལ་བསམ་མེད་དོ།། སྤྲོས་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་མ་བསམས་ཤིང།། གཟུང འཛིན་བྲལ་བའི་རིག་པ་མ་སྦྱངས་པས།། སྟོན་མིན་ཙེན་མིན་དག་གི་ཆོས་ཉིད་བཞིན།། རང་གི་རྣམ་རྟོག་དེ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་འདོད།། བསམ་གཏན་བསྒོམ་པའི་གོལ་ས་རང་ཡིས་བཤད།། ཡོན་ཏན་བཅུ་ནི་སྒྲིབ་པ་བཅུ ཡིན་ཏེ།། སྒྲིབ་པ་བཅུ་ནི་གང་དང་གང་ཞེ་ན།། མི་གཡོ་བ་དང་གསལ་བ་དང།། ཐིམ་པ་དང་ནི་བདེ་བ་དང།། ལྷན་ནེ་བ་དང་ལྷང་ངེ་བ།། སེམས་ལས་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ་བ་དང།། གཞན་གྱི་ལྟ་བ་ཁྱད་གསོད་དང།། རང གི་ལྟ་བ་ངོམ་སྐྱོན་དང།། མངོན་པར་ཤེས་དང་ལྡན་དུ་རེ།། འདི་ནི་བླ་མེད་ཡིན་ཟེར་ནས།། ཆོག་ཤེས་འཛིན་པ་འདི་བཅུ་ནི།། གོལ་ས་སྒྲིབ་པ་ཡིན་པར་བཤད།། ཡོན་ཏན་བརྒྱད་ནི་གང་ཞེ་ན།། འགྲོ་དང་འདུག དང་ལྡང་དང་ཉལ།། ལྟ་སྤྱོད་ལམ་བཞི་ཉམས་པ་མེད།། གནས་གཅིག་གཡོ་བ་མེད་པ་དང།། སངས་རྒྱས་སྤྱོད་པ་མངོན་གྱུར་ཀྱང།། དེ་ལ་རེ་བ་མི་འཇོག་དང།། ཕྱོགས་བཅུའི་ཞིང་ཁམས་ཐམས་ཅད་ཀུན།། སྐྱུ་རུ ར་བཞིན་མངོན་གསལ་ཡང།། དེ་ལ་གཟུང་འཛིན་མེད་པ་དང།། བདུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་མི་འཇིགས་དང།། ལྷ་མོ་རྣམས་ལ་མ་ཆགས་དང།། ཡང་དག་ཆོས་ལས་མ་ཉམས་དང།། ཆོས་ཉིད་དབྱིངས་ནི་མངོན་རྟོགས ཀྱང།། འདུས་བྱས་དགེ་རྩ་རྒྱུན་མི་གཅོད།། ཡོན་ཏན་ཆེན་པོ་འདི་བརྒྱད་ནི།། བསམ་གཏན་གྱི་ནི་ཡོན་ཏ
Chinese
在超越了果的佐钦见修行中，如果将从因产生果安立为名，那么以善的因，果报生于天界，以恶的因，果报堕入恶趣。说从今世所行而产生，接受善行，舍弃恶行，说产生果，生起极大欢喜，这也是在见修行果上误入歧途。在佐钦离于能取所取的微细法中，那些执着能取所取的识，菩提心乃是通往佛法的门径，安立微尘之微尘也存在，粗细痛苦之门，以心的寂静寻求道路，在寂静处，境寂静心寂静修习微细，当觉性现前时善加观察，修习三种微细，修习转变分别念，我说微细是佛法的歧途。佐钦离于功过之修法，在离于能取所取分别念的法性上，以十种功德修习禅定，十种禅定是十种障碍，因此对于十种功德没有思量。没有思量离戏论的法性，没有修习离于能取所取的觉性，如同顺非、禅非等的法性，将自己的分别念执着为智慧，我说修习禅定的歧途。十种功德是十种障碍，十种障碍是哪些呢？不动摇和明亮，融入和安乐，浑然和朗然，从心中产生智慧，轻蔑他人的见解，炫耀自己的见解过失，希望具有神通，说这是无上，执着知足，这十种是歧途障碍。八种功德是什么呢？行走和安住，站立和睡眠，见修行四道没有衰退，安住一处没有动摇，即使佛陀行径显现，也不对其抱有期望，十方一切刹土，如同余甘子一样显现，但对其没有能取所取，不畏惧魔王，不贪恋天女，不衰退于正法，即使证悟法性界，也不断绝有为善根。这八种大功德是禅定的功德。
English
In the Dzogchen view, practice, cause, and effect that have passed beyond, if the arising of the result from the cause is established as a name, then with the cause of virtue, the result is born in the heavens, and with the cause of evil, the result falls into the lower realms. Saying that it arises from what is practiced in this world, accepting virtuous actions and abandoning evil actions, saying that the result arises, generating great joy, this is also said to be going astray on the view, practice, cause, and effect. In the subtle Dharma of Dzogchen that is free from grasping and clinging, those consciousnesses that grasp and cling, the Bodhicitta is the gateway to the Dharma, establishing that even the smallest of particles exists, the gate of coarse and subtle suffering, seeking the path with the solitude of the mind, in a solitary place, the environment is solitary, the mind is solitary, practicing the subtle, when awareness manifests, examining it well, practicing the three subtle ones, practicing the transformation of discursive thoughts, I say that the subtle is a wrong path of the Dharma. That meditation of Dzogchen that is free from faults and virtues, on the Dharmata that is free from grasping and clinging and discursive thoughts, practicing meditation with ten qualities, the ten meditations are the ten obscurations, therefore there is no thought for the ten qualities. Without thinking about the Dharmata that is free from elaboration, without practicing the awareness that is free from grasping and clinging, like the Dharmata of those who are not teachers and not Zen practitioners, clinging to one's own discursive thoughts as wisdom, I say the wrong path of practicing meditation. The ten qualities are the ten obscurations, what are the ten obscurations? Not moving and clear, dissolving and bliss, all together and clear, wisdom arising from the mind, belittling the views of others, showing off one's own views and faults, hoping to have clairvoyance, saying this is unsurpassed, clinging to contentment, these ten are said to be wrong paths and obscurations. What are the eight qualities? Walking and dwelling, standing and sleeping, the four paths of view, practice, and path do not decline, abiding in one place without moving, even though the conduct of the Buddha manifests, not placing hope in it, all the realms of the ten directions, appearing clearly like myrobalan, but without grasping and clinging to it, not fearing the king of demons, not being attached to goddesses, not declining from the true Dharma, even if realizing the Dharmadhatu, not cutting off conditioned roots of virtue. These eight great qualities are the qualities of meditation.