Tibetan
ས་བསྟན་བཅོས་གང་གི་ཡང་དགོངས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་རྣམས་སྟོན་པའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ལ། སྒྲའི་དངོས་ཟིན་ཀྱི་དོན་དང་། དགོངས་གཞིའི་དོན་གཉིས་ཤེས་དགོས་ཏེ། མདོ་སྡེ་དེ་དག་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་མ་ཡིན་པའི་དྲང་དོན་དུ་དབུ་སེམས་གཉིས་ཀས་འགྲེལ་བའི་རིག་དེ་ལ་སྒྲའི་དངོས་ཟིན་ཀྱི་དོན་ནི་སེམས་ཅན་ཀྱི་གནས་སྐབས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་གང་ དུ་ཡང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། མུ་སྟེགས་ཀྱི་བདག་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དགོངས་གཞིའི་དོན་ལ་དབུ་མ་པ་དང་། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ལ་ཀུ་ཀུན་ རྫོབ་བདེན་པས་བསྡུས་པ་དང་། དོན་དམ་བདེན་པས་བསྡུས་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སེམས་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་ཅིང་གསལ་བའི་ཆ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་ལ། 2-1101 ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པར་སེམས་དང་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དང་། ལེན་པའི་རྣམ་ཤེས་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་རྣམ་ཤེས་དང་། བདེ་བར་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སོགས་ཀྱི་མིང་གིས་བསྟན་ལ། རྡོ་རྗེ་ ཐེག་པར། རྒྱུའི་རྒྱུད་དང་། སེམས་སྣང་བ་དང་། སྣང་བ་མཆེད་པ་དང་། སྣང་བ་ཉེར་ཐོབ་དང་། མཁའ་ཁྱབ་ནམ་མཁའི་རྡོ་རྗེ་ཞེས་སོགས་སུ་མིང་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་རྣམས་ཡིན་ཅིང་། དེ་ཉིད་ཕ་རོལ་ དུ་ཕྱིན་པའི་ཐེག་པ་ལྟར་ན་ལས་ཉོན་དང་རྣམ་རྟོག་གི་དབང་དུ་གྱུར་པའི་གནས་སྐབས་ན་འཁོར་བ། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལྟར་ན་རང་བཞིན་བརྒྱད་ཅུའི་རྣམ་རྟོག་གམ། གནས་སྐབས་རིགས་བཞིའི་སྒྲིབ་ པའི་གཞན་དབང་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་འཁོར་བ་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །སྒྲིབ་པ་དེ་དང་དེ་དག་གིས་རྣམ་པར་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་སངས་རྒྱས་དང་ཐར་པ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །དོན་དེ་ཉིད་དབུ་མ་ ཆོས་དབྱིངས་བསྟོད་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ལ་བསྟོད་པ་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བར་བྱེད་དོ། ། གཉིས་པ་དོན་དམ་བདེན་པས་བསྡུས་པའི་དགོངས་བཞི་ནི། གོང་དུ་བཤད་པའི་སེམས་དེ་ཉིད་ཡང་དག་པར་ན། ཡོད་མེད་ལ་སོགས་པའི་མཐའ་གང་དུ་ཡང་མི་གནས་པའི་གནས་ལུགས། ཐ་སྙད་དུ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་མིང་དུ་བཏགས་པ་དེ་ཉིད་ཡིན། དེ་ཉིད་ལ་དགོངས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་དང་། 2-1102 ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཚུལ། དབུ་མ་འཇུག་པར། ཀུན་གཞི་ཡོད་ཅིང་གང་ཟག་ཉིད་ཡོད་ལ། ཕུང་པོ་འདི་དག་འབའ་ཞིག་ཉིད་ཡོད་ཅེས། གསུངས་པ་དེ་ནི་དེ་ལྟར་ཆེས་ཟབ་དོན། རིག་ པར་མི་འགྱུར་གང་ཡིན་དེ་ལའོ། །ཅེས་སོགས་དང་། འདི་ནི་དྲང་དོན་ཉིད་དུ་སྟོན་བས་གསུངས། འདི་ནི་ངེད་དོན་ཉིད་དུ་རིགས་པས་འཐད། རྣམ་པ་དེ་ལྟའི་མདོ་སྡེ་གཞན་ཡང་ནི། དྲང་དོན་ཉིད་ དུ་ལུང་འདིས་གསལ་བར་བྱེད། །ཅེས་སོགས་རྩ་འགྲེལ་ཀྱིས་གསལ་བར་བསྟན་ནོ། །གཉིས་པ་ས
Chinese
这并非任何论典的真实意图。一般来说，在宣说如来藏的经典中，需要了解字面意义和隐含意义这两个方面。 这些经典并非按照字面意思来解释，而是以中观和唯识的观点来解释其隐含意义。字面意义是指，众生的状态和佛陀的境界，在名言上都无法成立，因为这与外道的‘我’没有区别。隐含意义分为中观宗和唯识宗两种观点。首先，分为世俗谛所摄和胜义谛所摄两种。前者是指，心的自性是觉知和明晰的，在任何状态下都不会错乱心的自性。在波罗蜜多乘中，它被称为心、阿赖耶识、取识、异熟识、如来藏等。在金刚乘中，它被称为因续、心显现、显现增长、显现近得、虚空遍布虚空金刚等。同样，按照波罗蜜多乘的观点，被业和烦恼以及分别念所控制的状态称为轮回；按照金刚乘的观点，被八十种自性分别念或者四种状态的遮障所控制的状态称为轮回。当这些遮障被完全清除时，则被称为佛陀和解脱。这个道理在《中观法界赞》和《赞叹金刚心》等论典中得到了清晰的阐述。 第二，胜义谛所摄的隐含意义是指，上述的心，如果真实存在，那么它就不会停留在有或无等任何一边。这种状态被称为胜义谛。正是考虑到这一点，才宣说了如来藏和阿赖耶识等。在《入中论》中说：‘阿赖耶识存在，补特伽罗存在，这些蕴也仅仅存在。’这说明了极其深奥的含义，是无法用理性来理解的。’等等。‘这以直接的方式揭示了真理，这以隐蔽的方式通过推理来证实。其他类似的经典也通过这种方式清楚地阐明了直接的含义。’等等，这些都在根本论和注释中得到了清晰的阐述。第二，是...
English
This is not the true intention of any treatise. Generally, in the sutras that teach the essence of the Sugata (Tathāgatagarbha), it is necessary to understand both the literal meaning and the intended meaning. These sutras are not interpreted literally, but rather their intended meaning is explained from the perspective of both Madhyamaka and Cittamatra. The literal meaning refers to the fact that neither the state of sentient beings nor the state of the Buddha can be established even nominally, because it is no different from the 'self' of the heretics. The intended meaning is divided into two views: the Madhyamaka and the Cittamatra. First, it is divided into two categories: that which is included in the relative truth and that which is included in the ultimate truth. The former refers to the fact that the nature of the mind is knowing and clear, and that in all states it is not mistaken about the nature of the mind. In the Paramita Vehicle, it is referred to by names such as mind, Alaya-vijñāna (store consciousness), taking consciousness, Vipāka-vijñāna (resultant consciousness), and Tathāgatagarbha (Buddha-nature). In the Vajrayana, it is referred to by other names such as cause tantra, mind appearance, appearance increase, appearance near attainment, and space pervading space vajra. Similarly, according to the Paramita Vehicle, the state of being under the control of karma, afflictions, and conceptual thoughts is called samsara (cyclic existence); according to the Vajrayana, the state of being under the control of eighty kinds of self-nature conceptual thoughts or the obscurations of the four states is called samsara. When these obscurations are completely cleared, it is called Buddha and liberation. This principle is clearly explained in texts such as the Madhyamaka Dharmadhatu Stotra and the Praise of Vajra Mind. Second, the intended meaning included in the ultimate truth refers to the fact that the above-mentioned mind, if it truly exists, then it will not remain on any side such as existence or non-existence. This state is called the ultimate truth. It is with this in mind that the Tathāgatagarbha and Alaya-vijñāna, etc., are taught. In the Madhyamakāvatāra (Entering the Middle Way), it says: 'The Alaya-vijñāna exists, the Pudgala (person) exists, and these skandhas (aggregates) also merely exist.' This explains an extremely profound meaning that cannot be understood by reason. 'This reveals the truth in a direct way, this confirms it through reasoning in a hidden way. Other similar sutras also clearly explain the direct meaning in this way.' etc., which are clearly explained in the root text and commentary. Second, is... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ཀྱི་དགོངས་གཞི་ནི། གཙོ་ཆེར་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་གནས་ལུགས་རང་གི་ངོ་བོ་རིག་ཅིང་ གསལ་བའི་བདག་ཉིད་དེ་ཉིད་ཡིན་ཅིང་། དེ་ཉིད་གཟུང་འཛིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་པགས་ཀྱིས་བསླད་པས་ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་དང་། ནང་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་སྐྱེ་ཞིང་ སྣང་བ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་དུ་མངོན་པར་ཞེན་པས། ལས་ཉོན་གྱིས་གཞན་དབང་དུ་འགྱུར་ཏེ། འགྲོ་བ་ལྔའི་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་དང་། འཆི་བ་སོགས་གྱི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བའི་ཚེ་ན། སེམས་ཅན་ཞེས་དང་། འཁོར་བ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱི། དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་འཁོར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་མཐོང་སྤང་གི་སྤང་བྱ་ཅི་རིགས་པས་དག་ཅིང་། སྤང་བྱ་མ་ལུས་པས་མ་དག་པའི་གནས་སྐབས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སོགས་ལམ་ཞུགས་ཀྱི་གང་ཟག་གི་ཐ་སྙད་འདོགས་ཤིང་། 2-1103 དེ་ལས་མ་གཏོགས་པའི་ལམ་བསྒྲུབ་པ་པོ་གཞན་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བས་དག་པ་དང་མ་དག་པའི་གཉིས་སྣང་གི་ངོ་བོ་ མ་ལུས་པ་དག་ཅིང་རང་གི་རང་བཞིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ལ་གནས་སྐབས་ཐམས་ཅད་དུ་གནས་ཏེ། གདུལ་བྱ་ལ་གཟུགས་སྐུ་རྣམས་ཀྱི་སྣང་བ་སྐྱེད་པའི་སྒོ་ནས། འཁོར་བ་ཇི་སྲིད་དུ་ སེམས་ཅན་ཀྱི་དོན་བྱེད་པའི་ས་ལ་ཞུགས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་དང་། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ཞེས་སོགས་སོ། །དེ་ལྟར་ཡང་འཕེལ་བ་དང་འགྲིབ་བ་མེད་པར་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། ཤཱ་རིའི་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་འབྱེད་པ་འཐབ་པས་གཏུམས་པ། འཁོར་བའི་རྒྱུན་གྱིས་ཁྱེར་བ། ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད་པའི་འཁོར་བའི་འགྲོ་བར་འཆི་བ་དང་སྐྱེ་བ་དག་ དུ་འཁོར་བ་ནི་སེམས་ཅན་ཀྱི་ཁམས་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དེ་ཉིད་འཁོར་བའི་རྒྱུན་གྱིས་སྡུག་བསྔལ་པ་ལ་སྐྱོ་བར་གྱུར་པ་འདོད་པ་དང་། ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་ དང་བྲལ་བ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུའི་ཁོངས་སུ་གཏོགས་པ། ཆོས་ཀྱི་ཕུང་པོ་བཞི་སྟོང་གིས་བྱང་ཆུབ་དོན་དུ་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེས་བརྗོད་དོ། །ཤཱ་རིའི་བུ་ཆོས་སྐུ་དེ་ཉིད་ཉོན་མོངས་པའི་སྦུབས་ཐམས་ཅད་ལས་ཡོངས་སུ་གྲོལ་བ། 2-1104 སྡུག་བསྔལ་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པ་ནི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་དྲི་མ་མཐའ་དག་དང་བྲལ་བ། དག་པ་རྣམ་པར་དག་པ་མཆོག་དུ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་གནས་པ། སེམས་ཅན་ཐམས་ ཅད་ཀྱིས་ལྟ་བར་བྱ་བའི་ས་ལ་བཞུགས་པ། ཤེས་བྱའི་ཆོས་མཐའ་དག་ལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་སྐྱེས་བུའི་མཐུ་ཐོབ་པ། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པའི་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ དབང་ཕྱུག་གི་སྟོབས་ཐོགས་པ་མེད་པ་ཐོབ་པ་ནི། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་
Chinese
唯识宗的观点是：主要是俱生意识的自性，是觉性和光明，由于执着显现为能取和所取的习气所染污，因此产生外在器世间和内在有情等现象，并且像显现那样执着能取和所取，被业和烦恼所控制，在五道轮回中经历生、死等痛苦时，称为有情和轮回。除了这些之外，没有其他的轮回。当它通过见道和修道所断的各种对治法而清净，并且尚未完全清净时，就赋予菩萨等入道者的名称。除了这些之外，没有其他的修行者。当它远离一切烦恼障和所知障，清净了一切清净和不清净的二元对立的自性，并且在一切时处都安住于无二的自性时，通过示现各种色身，在轮回未空之际利益有情，这就是佛、法身和自性身等。正如在《无增减经》中所说： ‘舍利子，法身被烦恼的胎藏所覆盖，被斗争所扰乱，被轮回的洪流所带走，在无始无终的轮回中经历死亡和出生，这被称为有情界。舍利子，法身厌倦了轮回的痛苦，远离欲望和一切境界的贪着，属于十波罗蜜多，以四千法蕴为证悟而修行，这种行为被称为菩萨。舍利子，法身完全从一切烦恼的胎藏中解脱出来，超越一切痛苦，远离一切近取烦恼的垢染，安住于清净、极清净、最极清净的法性中，处于一切有情都应瞻仰的地位，获得了对一切所知法无二的丈夫的威力，具有无有近取烦恼障碍的法性，获得了对一切法的自在力量，这就是如来、阿罗汉、正等觉。’
English
The view of the Yogacara school is: mainly, the nature of the alaya-vijñana (俱生意识，梵文：ālayavijñāna，梵文罗马拟音：ālayavijñāna，汉语字面意思：阿赖耶识), is the very nature of awareness and clarity. Because it is defiled by the habit of clinging to appearances as grasper and grasped, it gives rise to the appearance of the external world of objects and the internal world of sentient beings, and clinging to appearances as grasper and grasped, one is controlled by karma and afflictions. When experiencing the suffering of birth, death, etc., in the five realms of samsara, it is called 'sentient being' and 'samsara'. Other than that, there is no other 'samsara'. When it is purified by various antidotes to be abandoned on the paths of seeing and meditation, and is not yet completely purified by abandoning all that is to be abandoned, it is given the name of 'Bodhisattva' and other entrants to the path. Other than that, there is no other practitioner of the path. When it is free from all obscurations of afflictions and knowledge, purifying the nature of all dualistic appearances of purity and impurity, and abiding in the non-dual nature of its own being at all times, it benefits sentient beings as long as samsara exists by creating appearances of various form bodies for those to be tamed. This is called Buddha, Dharmakaya (法身), Svabhavikakaya (自性身), etc. As it is said in the Sutra of No Increase No Decrease: 'Shariputra, that Dharmakaya is covered by the womb of afflictions, disturbed by strife, carried away by the stream of samsara, revolving in the beginningless and endless cycle of samsara, experiencing death and birth, is called the realm of sentient beings. Shariputra, that Dharmakaya, weary of the suffering of samsara, free from desire and attachment to all objects, belonging to the ten paramitas, practicing the four thousand dharmas for the sake of enlightenment, that practice is called Bodhisattva. Shariputra, that Dharmakaya is completely liberated from all wombs of afflictions, having transcended all suffering, free from all stains of the near afflictions, abiding in the nature of purity, utterly pure, most utterly pure, abiding in the state to be seen by all sentient beings, having obtained the power of the man who is non-dual with all knowable dharmas, possessing the nature of dharma without the obscuration of near afflictions, having obtained the unobstructed power of the mastery of all dharmas, that is the Tathagata, Arhat, Samyaksambuddha.' --------------------------------------------------------------------------------