Tibetan
ག་པ་སྐུར་སྨིན་པའོ། །མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་ནི་སྐད་ཅིག་དང་པོ་ལ་རང་སྣང་དུ་ངོ་ཤེས། གཉིས་པ་ལ། རང་སྣང་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས། གསུམ་པ་ལ་རང་སྣང་འགྲོ་དྲུག་གི་གནས་སྟོང་ཏེ་ནང་དབྱིངས་གདོད་མའི་དབྱིངས་སུ་བཙན་ས་ཟིན་པའོ། །རིག་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ཡེ་ཤེས་གདོད་མ་གཞིའི་སངས་རྒྱས། ས་དང་པོ་ཐོབ་པ་ནས་བརྗོད་མེད་བརྗོད་བྲལ་སྔགས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ། དུས་གསུམ་ཀུན་ཏུ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པ་སྙིང་པོའི་དགེ་འདུན་ནོ། ། ༈ མདོ་ཕར་ཕྱིན་ཐོག་པ་ལྟར་ན་གང་ཟག་རབ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་གསུམ་ན་ཚོགས་བསགས། སྒྲིབ་པ་སྦྱང་ནས་སངས་རྒྱས་སོ། །སྔགས་འབྲས་བུ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལྟར་ན་གང་ཟག་དབང་རབ་ཚེ་འདིར་གྲོལ། འབྲིང་བར་དོ། ཐ་མ་དམ་ཚིག་མ་ཉམས་པ་སྲིད་པ་བར་དོ་སོགས་སུ་གྲོལ། སྔགས་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པས་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན་ལ། དང་པོ་བླ་མ་མཚན་ལྡན་མདུན་ནས་གཞི་དབང་བླངས། གྲོལ་བྱེད་གདམས་པ་བསྒོམ་པའི་སྣོད་དུ་བྱེད། གྲོལ་བྱེད་གདམས་པ་ནི་གཞི་ཁྲེགས་ཆོད་དང་ལམ་ཐོད་རྒལ་གྱི་དངོས་གཞི་ཡིན་པས། དེ་ལ་གཞི་ཡིན་ལ་དངོས་མ་ཡིན་པ་ནི་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་འགྲོ་བ་ཡོངས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་དེ་བླ་མས་བརྡ་ཐབས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ངོ་སྤྲད་པ་གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་གཞི་འདི་མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀྱི་གཞིར་འདོད་དགོས། དངོས་ནི་སྤྲོས་པའི་མཐའ་བརྒྱད་བྲལ་བ་དེ་ཡིན་ཀྱང་ཚོགས་ལམ་སྐབས་ན་རིག་ཆ་ཙམ་བསྒོམ་ནས་རེ་འགའ་ཉམས་ཞེན། རེ་འགའ་བྱིང་རྨུགརེ་འགའ་འཛིན་ཞེན། རེ་འགའ་འཁྲུལ་འབྱམས། རེ་འགའ་བ་ཡེང་བ། རེ་འགའ་མཚན་འཛིན་རྟོག་དཔྱོད་བྱེད་ནས་གཞི་ཡག་པ་མི་མཐོང་། དེ་ལ་གཞི་མ་ཡིན་པ། ཟབ་གསལ་སྣང་སྟོང་། ཟབ་པ་སྟོང་ཉིད། གསལ་བ་བསྐྱེད་རིམ། ཟབ་པ་དབྱིངས། གསལ་བ་ཡེ་ཤེས་ལ་སོགས་སྤྲོས་མཐའ་བྲལ་བ་སོགས་གོ་ཡུལ་ཙམ་པ་དེ། དངོས་ཡིན་པ་ཙམ་བྱེད་ཀྱང་གཞི་གོ་ཡུལ་མྱོང་ཐོག་ཏུ་མ་ངེས་པས་གཞི་མིན། གཞི་དངོས་གཉིས་ཀ་མིན་པ་དེ་སྟོང་ལྟ་ཧད་པོ་བ་བསྐྱེད་རིམ་བསྒོམ་བློས་དཔྱད། ལྟ་བས་རྒྱས་འདེབས་སོགས་ཡིན། གཞི་དངོས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་མཐོང་ལམ་སྐབས་དེ་ཡིན། སྐྱོན་མེད་རང་གཞུང་གི་གཞི་ཤན་འབྱེད་གྱི་འཕྱིངས་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ཡིན། ཚོགས་ལམ་སྐབས་ན་དོན་རང་མཚན་པ་དཔེར་ན་ཟླ་གཟུགས། གྱང་ལ་རི་མོ་ལྟ་བུ་དེའི་སྐབས་སུ་གཞི་རྐྱང་པ་བསྒོམ་ནི་རེད། ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོ་རྫོགས། སྦྱོར་ལམ་ཆུང་ངུ་སླེབས་མཚམས་སུ་དངོས་གཞི་གཉིས་ཀ་བཞག་ཆོགསྦྱོར་ལམ་སྐབས་སུ་དོན་སྤྱི་རིག་པ
Chinese
嘎巴成熟之时。最终的果实是，第一刹那认识自显现，第二刹那，了悟自显现无自性，第三刹那，自显现六道之境空，即内界原始法界稳固占据。觉性空性双运的原始智慧，从获得初地开始，是不可言说、无法言喻的密咒之王。三时之中永不改变的是精华僧伽。 此外，按照显宗般若波罗蜜多的说法，修行者需要三大阿僧祇劫积累资粮，清净障碍才能成佛。按照密宗金刚乘的果法，根器上等的修行者今生解脱，中等的在中阴解脱，下等的只要誓言不失坏，也能在有中阴等状态中解脱。密宗金刚乘是将果作为道用，首先要从具相上师处接受基础灌顶，成为修持解脱窍诀的法器。解脱窍诀是基础“且却”和道“脱噶”的真实本体。其中，作为基础但并非实体的，是如来藏，存在于一切众生的相续中，上师通过表诠方式令其认识，这基础、道、果三者的基础，应被视为显密二宗的基础。实体是远离八戏论，但在资粮道时，仅修习少许觉性，有时会陷入沉没和昏沉，有时会陷入执着，有时会陷入错乱，有时会陷入散乱，有时会进行名相执着和分别念，从而看不到好的基础。对于此，不是基础的是，深邃明澈的显空，深邃的是空性，明澈的是生起次第，深邃的是法界，明澈的是智慧等等，仅仅是理解这些远离戏论的道理。虽然仅仅将这些作为实体，但由于基础未能在理解之上获得体验，因此不是基础。既非基础也非实体的是，空性见解的茫然，生起次第的分别念修习，以见解来扩展等等。既是基础又是实体的是见道之时。这是远离一切无垢自宗的基础辨识之垢染。在资粮道时，对境自相，例如水中的月影，墙上的图画等，此时仅仅修习基础即可。圆满资粮道，到达加行道小部分时，可以安住于实体和基础二者。在加行道时，通达总相
English
When the 'Ga pa' matures. The ultimate fruit is: in the first instant, one recognizes the self-appearance; in the second, one realizes that the self-appearance is without inherent existence; in the third, the self-appearance, the realm of the six realms, is empty, that is, the inner sphere, the primordial sphere, is firmly established. The primordial wisdom of the union of awareness and emptiness, the primordial Buddha of the ground, from the attainment of the first bhumi, is the king of mantras, inexpressible and indescribable. Unchanging in all three times is the Sangha of essence. Furthermore, according to the Sutra Paramita, an excellent individual accumulates merit for three countless eons, purifies obscurations, and then becomes a Buddha. According to the Mantra Vajrayana fruit, the individual with the highest faculty is liberated in this life, the intermediate one in the bardo, and the lowest one, if the samaya is not broken, is liberated in the existence bardo, etc. The Mantra Vajrayana uses the fruit as the path, and first, one takes the basic empowerment from a qualified lama, and becomes a vessel for meditating on the liberating instructions. The liberating instructions are the actual body of the ground 'trekchö' and the path 'tögal'. Therefore, the ground that is the basis but not the actual is the Tathagatagarbha, which exists in the continuum of all beings, and the lama introduces it through symbolic means. This ground of the three grounds of ground, path, and fruit should be regarded as the ground of both Sutra and Tantra. The actual is that which is free from the eight extremes of elaboration, but in the stage of the accumulation path, one meditates only on a small part of awareness, and sometimes one falls into dullness and drowsiness, sometimes one falls into clinging, sometimes one falls into confusion, sometimes one falls into distraction, and sometimes one engages in conceptual clinging and speculation, and thus does not see the good ground. For this, what is not the ground is the profound and clear appearance-emptiness, the profound is emptiness, the clear is the generation stage, the profound is the dharmadhatu, the clear is wisdom, etc., merely understanding these principles that are free from elaboration. Although one merely takes these as the actual, since the ground has not been ascertained on the basis of understanding and experience, it is not the ground. What is neither the ground nor the actual is the blank stare of emptiness, the conceptual meditation of the generation stage, expanding with views, and so on. What is both the ground and the actual is the time of the path of seeing. This is the separation from all the stains of the flawless self-doctrine's ground discernment. In the stage of the accumulation path, the object's own characteristic, for example, the moon's reflection in water, a picture on a wall, etc., at that time, one should only meditate on the ground. The great accumulation path is completed, and when one reaches the small part of the joining path, one can abide in both the actual and the ground. In the joining path, one understands the general characteristic.
Tibetan
་ཆུ་ནང་ཟླ་གཟུགས་ལྟ་བུ་དེ་གཉིས་ལ་དཔེའི་འོད་གསལ་ཟེར། མཐོང་ལམ་དོན་གྱི་འོད་གསལ་དངོས་མཐོང་བ་ནི་དཔེར་ན་གནམ་ནང་ཚེས་ཟླ་དངོས་མཐོང་བ་ལྟ་བུ་ཡིན། འཕགས་ལམ་ས་དང་པོ་ཡིན། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་བདེན་པ་མཐོང་བས་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་ལས་ལྡང་དུས་སྐད་ཅིག་ཡུན་ལ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་འཇུག་ལྡང་བརྒྱ་ནུས་པ། །སངས་རྒྱས་ཞིང་བརྒྱ་མཇལ། བསྐལ་པ་སྐད་ཅིག་བརྒྱ་བསྒྱུར་ནུས་སེམས་ཅན་དོན་དེ་ལྟར་མཛད་ནུས། ས་གཉིས་པ་ཐོབ་དུས་ཡོན་ཏན་དེ་དག་སྟོང་ཕྲག་རེ་མཛད། ནུས་པ་ཇེརྫོགས་ནས་ཡོན་ཏན་ཆེས་ཆེར་རྒྱས་པ་ཡིན་ནོ། ས་བཅུའི་རྒྱུན་མཐའ་ན་བཅོ་ལྔའི་ཟླ་བ་ལྟ་བུ་ཡོན་ཏན་ཉི་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །ཚོགས་ལམ་སྣེ་ཙམ་ཟིན་ཡོད་དུས་ད་མི་བསྒོམ་ན་ནམ་བསྒོམ། སྙིང་རུས་བསྐྱེད་དགོས། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་དགྲ་འདུལ་གཉེན་སྐྱོང་། དཀོར་ཁ་གྲོང་ཆོག་གི་ཞོར་ལ་གོ་བ་ཁབ་མིག་ཙམ་པོ་དེ་ཡལ་འགྲོ། འདི་དཀོར་ཁ་གྲོང་ཆོག་རྣམས་ལ་བརྗེ་ཨི་ཐུབ་ལྟོས། ད་ཚེ་གཅིག་ལུས་གཅིག་གིས་སངས་རྒྱས་པའི་དགོངས་པ་རེད། རྗེ་མི་ལས་སྐུ་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་ཇི་ལྟར་བསྒོམ། ཟ་གསོལ་ནས་ལོ་དགུ་ལ་བསྒོམ་གཟོད་རྟོགས་ནི་རེད། ཁྱེད་རྣམས་ཀྱིས་ཚེ་གཅིག་བསྒོམ་པ་དེས་མི་ལའི་ཉིན་ཞག་གཅིག་གི་འོད་གསལ་ལ་མི་ཐུབ། འདི་ལྟ་བུའི་འགྲོ་ཞོར་འདུག་ཞོར་ཞིག་གིས་རྟོགས་པ་འདྲ་ཨེ་ཡོད་གི། ཚེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ་ན་ཅིག་གོ་རྒྱུ་བོ་རེད། ལམ་བསྒོམ་དུས་ཚོགས་ལམ་ཆེན་པོར་སླེབས་དུས་ཤི་ན་གཞིའི་འོད་གསལ་འཆར་དུས་སྦྱོར་ལམ་ཐོབ། ཡོན་ཏན་དེ་ལྟར་ཡོད། ཁྲེགས་ཆོད་པའི་ལམ་ཤར་གྲོལ་ཡིན། ཐོད་རྒལ་བའི་ལམ་འོད་སྣང་ཡིན། ཁྲེགས་ཆོད་པས་འཁྲུལ་པ་རང་སར་བཞགཐོད་རྒལ་བས་འཁྲུལ་སྣང་ལམ་དུ་བྱེད། ཁྲེགས་ཆོད་ལས་ཐོད་རྒལ་ཁྱད་དུ་འཕགས་ཚུལ་བདུན་སོགས་ཡོད། མདོའི་ཚོགས་ལམ་ཆུང་ངུ་ནས་རྫོགས་ཆེན་ཆོས་ཉིད་མངོན་སུམ་མཐོང་ནས་ཐོད་རྒལ་ནས་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ཡིན། སྦྱོར་ལམ་དང་ཉམས་གོང་འཕེལ། མཐོང་ལམ་དང་རིག་པ་ཚད་ཕེབས་ལྟོ་སྦྱར་ནི་རེད། ༈ དངོས་གཞི་སྐུ་གསུམ་གྱི་ལུས་གནད་འདི་ཤིན་ཏུ་ཐོན་པ་གལ་ཆེ། དཔེར་ན་མདའ་མཁན་གྱིས་འབེན་ལ་གཏད་དུས་བསམ་གཏན་ཤུགས་ལ་ཤར་ཡོད་པ་དེ་ལྟ་བུ་ལུས་གནད་འདི་ལེགས་པར་ཐོན་ན་འོད་གསལ་ཡང་ཤུགས་ལ་ཤར་ཡོང་། བཞུགས་སྟངས་སྐབས་སུ་རང་གི་ཉམས་ལེན་དང་ཐུགས་ཡིད་དབྱེར་མེད་འབྲལ་མེད་དགོས། ཉམས་ལེན་དང་མི་ལྡན་ན་མིག་གིས་ཁྲ་ཁྲ་ལ་ལ་བལྟས་ནས་འདུག་རུང་གོལ་ས་ཤིན་ཏུ་ཆེ། ལུས་གནད་རླུང
Chinese
水中月影般的这二者被称为譬喻光明。见道时亲见真实的光明，譬如亲见天空中的新月。圣道是第一地。因见法性真谛，圣者从等持中出定时，刹那间能入定出定百次。能面见百个佛土。能将百劫转为一刹那，能如是成办有情之事。获得第二地时，能行持成千上万的功德。能力越发圆满，功德也越发广大。十地之末，如十五的月亮，功德如太阳的坛城。在资粮道仅抓住一点边际时，现在不修持更待何时？必须生起精进心。你们降伏怨敌，守护亲友。在经忏法事之余，针眼般微小的理解也会消失。看看这能否换取经忏法事。现在是即身成佛的密意。米拉日巴尊者是如何在那个身体里修持的？从饮食起九年修持才得以证悟。你们一生修持也比不上米拉日巴一日的光明。像这样走走停停就能证悟吗？一生修持才能明白一些道理。修道时，当到达广大资粮道时，如果死亡，当地光明现前时，就能获得加行道。功德就是这样。立断道是当下解脱。顿超道是光明。立断让错觉安住于自处，顿超让错觉成为道用。立断比顿超殊胜有七种等说法。从显宗的小资粮道开始，到大圆满亲见法性，再从顿超将果转化为道用。加行道和修习增上，见道和智慧圆满是互为补充的。总之，身语意的要点非常重要。比如箭师瞄准目标时，禅定自然而然地生起，像这样身体的要点如果做得好，光明也会自然而然地生起。安住时，自己的修持和心意必须无二无别。如果没有修持，即使眼睛看着花花绿绿的东西，也很容易走偏。身体的要点，气
English
The two, like the moon's reflection in water, are called example luminosity. Seeing the actual luminosity of the path of seeing is like seeing the actual crescent moon in the sky. The noble path is the first bhumi. Because of seeing the truth of the dharma, when the noble one arises from samadhi, they can enter and arise from samadhi hundreds of times in an instant. They can see hundreds of buddhafields. They can transform hundreds of kalpas into an instant, and can accomplish the benefit of sentient beings in that way. When the second bhumi is attained, they perform thousands of those qualities. As the ability becomes more complete, the qualities become even more extensive. At the end of the ten bhumis, like the fifteenth day moon, the qualities are like a mandala of the sun. When only a small edge of the accumulation path has been grasped, if you don't meditate now, when will you meditate? You must generate diligence. You subdue enemies and protect relatives. In addition to rituals and ceremonies, even a needle-eye-sized understanding will disappear. See if this can be exchanged for rituals and ceremonies. Now is the intention to attain buddhahood in one lifetime, in one body. How did Jetsun Milarepa meditate in that very lifetime? He meditated for nine years from the time he ate and drank, and then he realized it. Your meditation in one lifetime cannot match Milarepa's luminosity of one day and night. Can realization arise from such a casual, on-the-go manner? One must meditate for a lifetime to understand something. When meditating on the path, when you reach the great accumulation path, if you die, when the ground luminosity arises, you will attain the path of joining. The qualities are like that. The path of trekchö is immediate liberation. The path of tögal is luminosity. Trekchö leaves delusion in its own place, tögal makes delusion into the path. There are seven ways in which tögal is superior to trekchö, and so on. Starting from the small accumulation path of sutra, to directly seeing the dharma nature in Dzogchen, and then from tögal, transforming the result into the path. The path of joining and the increase of practice, the path of seeing and the perfection of wisdom are complementary. In short, it is very important to bring out the key points of the three kayas. For example, when an archer aims at a target, meditation arises naturally, like that, if the key points of the body are done well, luminosity will also arise naturally. When sitting, one's own practice and mind must be inseparable. If there is no practice, even if the eyes look at colorful things, it is very easy to go astray. The key points of the body, the wind