Tibetan
གས་དངོས་སུ་སེམས་ཡིན་ཟེར་ནི་མ་རེད་ཁྱད་ཕྱེ་དགོས། དག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉག་གཅིག་གི་སྣང་བ་ཞིང་གཞལ་ཡས་ཁང་སྟོན་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྣང་ནི་རེད། དེས་ན་ཀ་དག་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱི་ལྟ་བ། སེམས་ཉིད་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ཡིན་ཀྱང་དབྱིངས་མི་འདོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ་ཡེ་ཤེས་རྩལ་འདོན་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཀློང་སྡེ་སྣོད་བཅུད་དག་མ་དག་ཇི་སྙེད་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དབྱིངས་ཀུན་ཏུ་བཟང་མོའི་རང་བཞིན་ལས་མ་འདས་པས་གང་སྣང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་མི་སྟོང་པ་ཞིག་སྐྲའི་རྩེ་མོ་ལན་བརྒྱར་གཤགས་པ་ཙམ་ཡང་མེད་པས་དབྱིངས་ཀྱི་རྒྱན་དང་ཆོ་འཕྲུལ་སོགས་གསུངས། འདི་པས་ཡེ་ཤེས་མི་འདོད་པ་མིན་ཀྱང་གཙོ་བོ་དབྱིངས་རྩལ་འདོན་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སེམས་སྡེ་ཕྱོགས་ནས། ཐམས་ཅད་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་རྒྱས་འདེབས་བྱེད་ནི་རེད། རྣམ་རྟོག་གི་ངོ་ལྟ་ཀློད་མ་བཅོས་པར་བཞག་པ་སོགས་འགྱུ་ལོག་གཉིས་གསུམ་རེ་མ་བྱས་པར་གནད་ཐོག་ཏུ་མི་ཕེབས་པས། རིག་ཆ་ཙམ་ངོ་ཟིན་ནའང་ད་དུང་འོད་གསལ་ཕྱོགས་ལ་གོམ་པ་འདེགས་འཇོག་ཙམ་ཡང་ཕྱིན་ནི་མ་རེད། ཀློང་སྡེ་ཕྱོགས་ནས་དབྱིངས་ལ་གཏོད་ནི་རེད། རྣམ་རྟོག་མེད་སོང་བའི་སྟོང་སང་གི་རྣམ་པ་ཅན་དེ་ལ་འཇོག་པ་དང་བལྟ་རྒྱུ་མེད། བརྟགས་རྒྱུ་མེད། དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་མ་འདས་པས་ཤར་ཤར་མེད་འགྲོ་ཟེར་བ་སོགས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་སོང་བས་འོད་གསལ་གྱི་ཕྱོགས་ལ་གོམ་པའི་འདེགས་འཇོག་ཙམ་ཡང་མ་བྱས་ནི་རེད། འདི་གཉིས་ལ་རབ་གནད་རེ་ཤེས་ན་རྫོགས་ཆེན་སེམས་ཀློང་གི་ལྟ་སྒོམ་ཏུ་འགྲོ་ཞིང་། མ་ཤེས་ན་སྡུག་ན་རྟག་ཆད་དང་བསམ་གཟུགས་གང་རུང་ཏུ་གོལ་ས་རེད། གནད་ནི་རིག་པ་དང་ངོ་བོ་དབྱིངས་གཉིས་ལ་གོ་དགོས། མན་ངག་སྡེའི་ལུགས་ལ་འདི་གཉིས་གོལ་ས་རེད། འདུས་མདོར་འགྲོ་མ་ཐུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉག་བླས་ཕར་འོད་གསལ་གྱི་ཐོག་ཏུ་མི་འགྲོ་བར་འོད་གསལ་ལ་རྒྱབ་འཁོར་ནས་སུ་ཟུར་དེས་མགོ་འཁོར་འགྲོ་ནི་རེད། མན་ངག་སྡེ་ནི་རིག་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཏུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་དེའི་ངོ་བོ་སྐྱོང་བ་ཡིན་ལ། སྤྱིར་སྔ་འགྱུར་རྙིང་མའི་མདོ་ནས་འོད་གསལ་རྫོགས་ཆེན་བར་ཟུང་འཇུག་རེད། ཟབ་རྒྱ་ཆེ་ཀླུ་ཐོགས་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པ་ཟུང་འཇུག་ཉིས་ཁུག་རེད། དགེ་ཕྱོགས་གཞན་མས་ཕལ་ཆེར་དྲང་དོན་འདོད་གསུངས། རྫོགས་ཆེན་སེམས་ཕྱོགས་པ་ཡིན་ནས་བཟུང་སེམས་ནི་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དུ་འདུ་སྟེ། འཁོར་སེམས་རང་རང་ལ་བསྡུ་ལ་དེ་དག་གི་འཆར་གཞི་སེམས་ཉིད་རང་བྱུང་གི
Chinese
哦，不能直接说就是心，需要区分。清净的智慧唯一的显现是刹土、宫殿、本尊眷属等显现。因此，虽然是确立原始清净立断的见解，心性自生智慧为一体性，但并非不承认法界，而是智慧展现而已。龙钦心髓所显现的一切器情清净与不清净，都未超出法界普贤王母的自性，因此所显现的一切法，没有像头发丝尖端分割百次那样微小的空性，所以说是法界的庄严和神变等。这并非不承认智慧，而是主要法界展现而已。从心部方面来说，一切都以智慧来滋养。不放松对分别念的观察，不加改造地安住等等，如果不做两三次的转变，就无法到达要点。即使仅仅认识到觉性，也仍然没有在光明方面迈出一步。从龙钦心髓方面来说，是专注于法界。对于念头消失后的空荡荡的状态，没有安住和观察，没有考察。因为没有超出法界的自性，所以说“自然而然消失”等等，这样就走向了一个极端，没有在光明方面迈出一步。如果对这两者稍有了解，就能进入大圆满心部的见修行，如果不了解，就可悲地会堕入常断见或者概念形象中。关键是要理解觉性和本体法界二者。在窍诀部的观点中，这两者是容易出错的地方，因为无法进入总集经中。赤裸觉性不会走向光明，而是背对着光明，被“谁”这个角落所迷惑。窍诀部是将觉性与空性双运确立下来，并守护其本体。总的来说，从前译宁玛派的经部到光明大圆满都是双运的。甚深广大的龙钦和龙树的观点都是双运二俱。其他宗派大多认为（这些是）不了义。自从成为大圆满心部行者以来，心就归于八识聚，将轮涅之心各自收摄，并且那些的计划是心性自生的。
English
Oh, it cannot be directly said to be the mind, it needs to be distinguished. The only manifestation of pure wisdom is the appearance of pure lands, palaces, deities, and retinues. Therefore, although it is establishing the view of primordial purity and spontaneous cutting through, establishing the nature of mind itself as the unity of self-arisen wisdom, it is not that it does not acknowledge the dharmadhatu, but rather that it is merely the manifestation of wisdom. All appearances of vessel and essence, pure and impure, in the Longchen Nyingtik, do not go beyond the nature of the dharmadhatu Samantabhadri, therefore all phenomena that appear, there is not even a tiny bit of emptiness like splitting the tip of a hair a hundred times, so it is said to be the adornment and miraculous display of the dharmadhatu, etc. This is not that it does not acknowledge wisdom, but rather that it is mainly the manifestation of the dharmadhatu. From the perspective of the Mind Section, everything is nourished by wisdom. Not relaxing the observation of thoughts, abiding without alteration, etc., if one does not make two or three transformations, one cannot reach the key point. Even if one only recognizes awareness, one still has not taken a step in the direction of luminosity. From the perspective of the Longchen Nyingtik, it is focusing on the dharmadhatu. For the empty state after thoughts have disappeared, there is no abiding or observing, no examination. Because it does not go beyond the nature of the dharmadhatu, saying "naturally disappearing" etc., thus going to one extreme, not taking a step in the direction of luminosity. If one understands these two slightly, one can enter the view and practice of the Great Perfection Mind Section, if one does not understand, one will sadly fall into eternalism or nihilism, or conceptual images. The key is to understand both awareness and the essence of the dharmadhatu. In the view of the Instruction Section, these two are places where one can easily make mistakes, because one cannot enter the Compendium Sutra. Naked awareness does not go towards luminosity, but rather turns its back on luminosity, being deluded by the corner of "who". The Instruction Section establishes the union of awareness and emptiness, and protects its essence. In general, from the Sutra Section of the Early Translation Nyingma to the Great Perfection of Luminosity, it is union. The views of the profound and vast Longchen and Nagarjuna are both unions. Other schools mostly consider (these to be) provisional meanings. Since becoming a practitioner of the Great Perfection Mind Section, the mind is gathered into the eight consciousness aggregates, gathering the samsaric and nirvanic minds respectively, and the plan for those is the self-arisen nature of mind.
Tibetan
་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ལ། རྫོགས་ཆེན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ལ་ན་སེམས་ལ་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ཡོད་ཚུལ་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །མི་ཕམ་རིན་པོ་ཆེས་བཀའ་བརྒྱུད། བཀའ་གདམས། ས་སྐྱ། ཞི་བྱེད་རྣམས་སེམས་སྡེའི་ཕྱོགས་རེ་ཡིན་པར་གསུངས། དབང་ལས་སྐྱེས་པའི་ཡེ་ཤེས་ནི། །གསུངས་པ་དང་། ཞི་བྱེད་པས། གཅིག་པུ་ལྐོག་ཏུ་ཉལ་ཙ་ན། །རིག་པ་རྗེན་ལ་ཕུད་པ་ཡིན། །མང་པོའི་གསེབ་དུ་འགྲོ་ཙ་ན། །གང་ཤར་ངོ་བོ་ལྟ་བ་ཡིན། །གསུངས་སོ། །ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་ངོ་བོ་རྩལ་རོལ་པ་སོགས། ངོ་བོ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས། རྩལ་དཔེར་ན་མེ་ལོང་གཡའ་བྲལ་ལ་གཟུགས་བརྙན་འཛིན་རུང་གི་ནུས་པ་ཡོད་པ་དང་། རྒྱ་མཚོ་ཁ་གཏིང་མེད་པར་དྭངས་པ་ལ་ནམ་མཁའ་གཟའ་སྐར་གྱི་གཟུགས་བརྙན་འཛིན་རུང་གི་ནུས་པ་ཡོད་པ་ལྟར་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་རྩལ་ཡུལ་ལྔ་སོགས་འཆར་རུང་ཡོད་པས། རིག་ངོ་ལེགས་པར་འཕྲོད་པའི་འོད་གསལ་གྱི་གཤིས་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་ཚེ་གཞིའི་ཀློང་དུ་ཡུལ་ལྔ་འགགས་མེད་དུ་ཤར་ཡོད་ནི་རེད། དེ་དུས་ཕྱི་སྣང་བས་རིག་པ་ལ་ཚུར་མ་གོས། ནང་འཛིན་པས་ཕར་མ་བསླད་པར་སྣང་ཤེས་འབྲེལ་ཐག་ཆད། རྒྱུ་འབྲས་འབྲེལ་ཆད་ནི་རེད། དེ་འདྲའི་སྒོ་ལྔ་ཡག་པ་ཞིག་ཞོག་ན་བཞག་ཐབས་བཞི་པའི་སྒོམ་ཅོག་བཞག་དང་གནད་གཅིག་རེད། འདི་ནི་རིག་འཛིན་རྩལ་འཆང་བརྒྱུད་པའི་ཕྱག་བཞེས་ཀྱི་མན་ངག་ཁྱད་པར་ཅན་རྒྱལ་བའི་དགོངས་པ་ཡང་དག་པ་རེད་གསུངས། རོལ་པ་ནི། ཡབ་ཀྱིས་ཡུམ་ལ་རོལ་པ་ལྟར་ཡུལ་ཅན་གྱིས་ཡུལ་ལ་རོལ་པ་མིག་ཤེས་གཟུགས་ལ་རོལ་པ་སོགས་སོ། ཉག་བླས། སིལ་ཆལ་ཁ་ཡེས་མེད་ན་གནམ་ལ་བརྒྱབ་ན་ནི་སྐད་མི་གྲགས། ས་ལ་བརྒྱབ་ན་གཅོག་སྟོན་གསུངས། མདོའི་དོན་དམ་དབྱིངས་ལ་ཟེར་ཚུལ་ཀུན་རྫོབ་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་མཐུས་སྡིག་སྒྲིབ་དག་ནས་དོན་དམ་སེམས་བསྐྱེད་རྒྱུད་ལ་འཁྲུངས་ཚུལ། རྒྱུ་སྐྱབས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་སྐྱབས་འབྱུང་ཚུལ་རྣམས་ཚོགས་བསགས་སྒྲིབ་པ་དག་པའི་ལག་རྗེས། རྟོགས་ལྡན་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཁོ་ན་ལས། ཐབས་གཞན་མེད་ཚུལ་གསུངས། གང་སྣང་གི་ཐོག་ཏུ་འཇོག་རྒྱུ་དཀའ། ཐེག་ཆེན་པའི་ལུགས་ལ་སྤང་གཉེན་དུས་མཉམ་པ་ཡིན་པས་འདོད་ཆགས་ལྟ་བུའི་སྤང་བྱ་སྐྱེས་ཚེ་དྲན་པས་ཟིན་ན་གཉེན་པོ་སྐྱེ་བ་ལ་ཕྱོགས་ཚེ་སྤང་བྱ་འགོག་པ་ལ་ཕྱོགས། སྐྱེས་བཞིན་པ་ནས་འགག་བཞིན་པ། གཉེན་པོ་སྐྱེ་ཟིན་པ་ན་སྤང་བྱ་འགགས་ཟིན་པ་དུས་མཉམ་རེད། དོན་ལ་ཐོག་ཏུ་ཞོག་ཟེར་བ་ནི། དེ་བས་དེའི་རྗེས་མ་འདེད་ཟེར་བ་དང་ལས་བྱེད་ཚེ་ད་ཞོག་ཟེར་བ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་
Chinese
是智慧。如大圆满续部中所说，心有生处、住处、去处三种。米庞仁波切说，噶举、噶当、萨迦、希解等都是心部的一部分。从灌顶中产生的智慧是，（由）所说者和希解者，独自悄悄地睡觉时，是将赤裸的觉性提取出来。在众人之中行走时，是对任何显现之物的本性进行观察。如是说。法性菩提心的自性有体性、能力、嬉戏等。体性是自生智慧。能力比如无垢的镜子具有容纳影像的能力，以及深不可测的清澈大海具有容纳天空星辰影像的能力一样，自生智慧的能力是可以显现五境等的。当觉性与本体完美融合，到达光明的本性时，在基的虚空中，五境会无碍地显现。那时，外境的显现不会影响觉性，内在的执着不会向外扰乱，显现与觉知之间的联系断绝，因果的关联也会断绝。如果能很好地安住于这样的五根门，就和安住于第四种安住方式的禅定姿势一样，要点是一致的。这（是）持明者传承的特殊窍诀，是诸佛的真实意趣，如是说。嬉戏是，如父亲与母亲嬉戏一样，有境者与境嬉戏，眼识与色嬉戏等等。娘拉说，如果钹没有裂缝，击打天空不会发出声音，击打地面会折断，如是说。经部的究竟意义是指，以世俗菩提心的力量，罪障得以清净，从而在相续中生起胜义菩提心的方式。依赖于因皈依而产生果皈依的方式，都是积累资粮、清净罪障的成果。除了证悟上师的加持之外，没有其他方法，如是说。在任何显现的事物上安住是很困难的。大乘的观点是，断除和对治是同时的，因此，当生起如贪欲之类的所断之物时，如果被正念抓住，那么当对治力生起时，所断之物就会被阻止。从正在生起时就开始止息，当对治力已经生起时，所断之物就已经止息，这是同时的。实际上，所谓安住于当下，就像说不要追逐它之后的事情，或者像工作时说现在停止一样，虽然如此
English
It is wisdom. As stated in the Dzogchen tantras, the mind has three aspects: arising, abiding, and going. Mipham Rinpoche said that the Kagyu, Kadam, Sakya, and Shije traditions are all aspects of the Mind Section. The wisdom that arises from empowerment is: According to the speakers and the Shije practitioners, when one sleeps alone in secret, it is extracting naked awareness. When walking among many people, it is observing the nature of whatever arises. So it is said. The nature of Dharmata Bodhicitta includes essence, capacity, play, etc. Essence is self-arisen wisdom. Capacity is like a spotless mirror having the ability to hold reflections, and like a clear ocean of immeasurable depth having the ability to hold reflections of the sky and stars. Similarly, the capacity of self-arisen wisdom is that it can manifest the five senses, etc. When awareness and essence perfectly merge and one reaches the nature of luminosity, the five senses will arise unceasingly in the expanse of the ground. At that time, external appearances will not obscure awareness, and internal clinging will not outwardly corrupt it. The connection between appearance and awareness will be severed, and the connection between cause and effect will also be severed. If one can abide well in such a state of the five senses, it is the same as abiding in the fourth posture of meditation, the key point is the same. This is a special instruction from the lineage of vidyadharas, the true intention of the Buddhas, so it is said. Play is like a father playing with a mother, or a subject playing with an object, eye consciousness playing with form, etc. Nyakla said, if a cymbal has no cracks, it will not make a sound when struck against the sky, but it will break when struck against the ground, so it is said. The ultimate meaning of the sutras refers to how, through the power of relative bodhicitta, obscurations are purified, and ultimate bodhicitta arises in the mindstream. The way that refuge in the result arises from reliance on refuge in the cause is the result of accumulating merit and purifying obscurations. There is no other method than the blessings of an accomplished lama, so it is said. It is difficult to rest on whatever appears. According to the Mahayana view, abandonment and antidote are simultaneous. Therefore, when an object to be abandoned, such as attachment, arises, if it is caught by mindfulness, then when the antidote arises, the object to be abandoned is prevented. From the moment it is arising, it is ceasing, and when the antidote has already arisen, the object to be abandoned has already ceased, it is simultaneous. In reality, saying to rest in the moment is like saying not to chase after what follows it, or like saying to stop now when working, although it is so.