Tibetan
རབ་ན་རིག་ཐོག་ཏུ་གོ་དགོས། གོལ་ས་གསུམ་ནི། གསལ་ཉམས་ལ་མིག་ཤེས་ཕྱིར་གོལ་དང་ཡིད་ཤེས་གསལ་རིག་དང་། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་གསལ་ལ་རྟོག་མེད་སོགས་ལས་གཙོ་བོར་ཕྱེད་ཆེ་བ་ཀུན་གཞིར་གོལ་བ་རེད། གང་ལྟར་ཡང་གསལ་བ་ཙམ་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་བསྒོམ་པས་གོམ་ཤུགས་ཆེ་ཆུང་གིས་གཟུགས་ཁམས་གང་རུང་ཏུ་འཕེན། རྣམ་རྟོག་མེད་སོང་ཤུལ་གྱི་མི་རྟོག་པའམ་སྟོང་ཉམས་ལ་ཡིད་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་བསྒོམ་པས་གོམ་ཤུགས་ཆེ་ཆུང་གིས་སྐྱེ་མཆེད་མུ་བཞི་གང་རུང་དུ་འཕེན། དཔེར་ན་བདེ་བའི་ཉམས་རྐྱེན་ཁ་ནས་ཤར་བ་དངུལ་རྡོ་ཚད་ཞིག་ལོན་པའམ། ཡང་ན་བདེ་བཟང་ལ་༼མི་ཞིག་གི་མིང་༽ནང་བར་ཤི་སོང་བར་ཚོར་ན་ཤིན་ཏུ་སྡུག་ནི་རེད། ཡང་གཅིག་གིས་མ་ཤིའོ་ཟེར་ན་ཤིན་ཏུ་དགའ་ནས་མཉམ་བཞག་ལ་བསྡད་ན་བདེ་སང་ངེ་ཡོད་པ་ལྟ་བུའི་བདེ་ཉམས་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་ཡིད་ཤེས་ཀྱིས་བསྒོམ་པའམ་སྒོམ་ཤུགས་ཆེ་ཆུང་གིས་འདོད་ལྷ་རིགས་དྲུག་གང་རུང་དུ་འཕེན་ནི་རེད། ཟག་བཅས་དགེ་བས་ཡང་འདི་དག་ཏུ་སྐྱེ་ནི་རེད། འདི་དག་གཟུང་འཛིན་སེམས་ཀྱི་སྟོད་ཕུར་ཟེར། སྤྱིར་ལུས་ཤ་ཁྲག་གི་རྒྱ། རྣམ་ཤེས་སེམས་ཀྱི་རྒྱ། མ་རིག་ཀུན་གཞི་གསུམ་སོགས་མི་ཕམ་རིན་པོ་ཆེས་གསུངས། སྤྱིར་གོལ་ཤོར་ནོར་གསུམ་ཡོད་ཀྱང་ཤོར་ས་བཞི་ནི། འཁོར་བ་རང་གྲོལ་ལས། ངོ་བོ་གདོད་ནས་དག་པ་ཡི། །ཀ་དག་༼རིག་པ་ངོ་མ་ཟིན་ན་དེའི་༽ཕྱོགས་ཡན་མ་རྟོགས་བཞིན། །སྟོང་པ་ལོགས་ནས་བསྒྲུབ་པ་ན། །གཤིས་ལ་ཤོར་བ་ཞེས་སུ་བཤད། །རང་རིག་ཟང་ཐལ་ཆེན་པོ་ལ། །༼སྐུ་གསུམ་རང་ཆས་སུ་ཡོད་པས་གཞི་འབྲས་དབྱེར་མེད་ལམ་བྱེད་རེད། ༽རྒྱུ་འབྲས་ལྷུན་གྲུབ་མ་ཤེས་ན། །སྟོང་ཉིད་ལམ་ནས་འབྲས་བུ་གཞན། །བཙལ་བ་ལམ་དུ་ཤོར་བའོ། །སྤང་གཉེན་གཉིས་ལས་རབ་འདས་པའི། །སྦྲུལ་མདུད་ཞིག་༼འོད་གསལ་གྱི་ངང་ལ་༽ལྟར་ངང་གནས་ལས། །ཉམས་མྱོང་སྟེང་དུ་གཉེན་པོ་གཞན། །བསྒོམ་པ་གཉེན་པོར་ཤོར་བའོ། །གསལ་སྟོང་ལྷུན་གྲུབ་མ་རྟོགས་བཞིན། བློ་དང་རྣམ་རྟོག་རྗེས་འབྲང་ནས། །རྒྱུ་འབྲས་མེད་པར་༼དཔེར་ན་རྣམ་རྟོག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་བྱ་མ་རྗེས་སུ་བུ་སླེབ་པ་ལྟར་རྒྱུ་འབྲས་འབྲེལ་མར་འབྱུང་བའི་རང་བཞིན་ཅན་འདི་མེད་ཟེར་བའི་༽སྐུར་འདེབས་པ། །འདི་ནི་རྒྱས་འདེབས་སྟོང་པའོ། །ཞེས་དང་། གཞན་ཡང་། དགག་སྒྲུབ་བྲལ་བའི་རིག་པ་ལ། །ཤེས་བྱ་གཤིས་ལ་ཤོར་བ་ཟད། །སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྲུབ་ཆེན་པོ་ལ། །སྟོང་ཉིད་ལམ་དུ་ཤོར་བ་བྲལ། །ཡེ་ནས་ཤར་གྲོལ་དུས་མཉམ་ལ། གཉེན་པོ་གཞན་
Chinese
总的来说，必须在觉性之上理解。歧途有三种：在明相上，眼识向外散乱，以及意识的明觉；阿赖耶识在明相上无分别等等，其中最主要且偏颇的是迷失于阿赖耶识。无论如何，仅仅将明相作为意识的对境来修持，会因力量的大小而投生到任何色界。将念头消失后的无念或空性体验作为意识的对境来修持，会因力量的大小而投生到任何四无色处。例如，当从外部出现安乐的体验，达到一定的程度，或者当觉知到德赞（一个人的名字）在中间去世时，会感到非常悲伤。如果另一个人说他没有死，会非常高兴，安住在禅定中，感到非常舒适，像这样将安乐的体验作为对境，通过意识来修持，或者因修持力量的大小而投生到任何六欲天。有漏的善业也会导致投生到这些地方。这些被称为执取心的上部。一般来说，身体是血肉之基，心识是心之基，无明是阿赖耶，这三者等等是麦彭仁波切所说的。一般来说，有歧途、迷失、错误三种，但迷失之处有四种。在《轮回自解脱》中说：本体本来清净的，本来清净（rig pa ngo ma zin na de'i，如果未证悟本觉的）方面尚未证悟时，如果从 अलग（梵文天城体，alaga，分离）之外去修持空性，这被称为迷失于自性。对于自性本具三身的广大自性觉性（sku gsum rang chas su yod pas gzhi 'bras dbyer med lam byed red，因为自性本具三身，所以是基果无别之道），如果不了解因果任运成就，从空性道上寻求其他果，这就是迷失于道。超越了所断和对治二者的，像蛇结解开（'od gsal gyi ngang la，在光明之境中）一样安住，在体验之上，修持其他的对治，这就是迷失于对治。在尚未证悟明空任运成就时，跟随念头和分别念，否定因果（dper na rnam rtog snga phyi rnams bya ma rjes su bu sleb pa ltar rgyu 'bras 'brel mar 'byung ba'i rang bzhin can 'di med zer ba'i，例如，前后念头就像母鸡跟随小鸡一样，否定这种因果相连的自性），这就是断灭因果。还有，对于离于破立的觉性，知识迷失于自性就结束了。对于任运成就的三身，空性迷失于道就消除了。对于本来显现解脱同时的，其他的对治。
English
In general, one must understand on the basis of rigpa (觉性). There are three ways to go astray: In the experience of clarity, the eye consciousness wanders outward, and the clear awareness of the mind consciousness; the alaya consciousness is clear but without conceptualization, etc., among which the most important and biased is getting lost in the alaya. In any case, merely taking clarity as the object of mind consciousness and meditating on it will cause one to be born in any of the form realms depending on the strength of the practice. Taking the non-thought or emptiness experience after the disappearance of thoughts as the object of mind consciousness and meditating on it will cause one to be born in any of the four formless realms depending on the strength of the practice. For example, when a feeling of happiness arises from external causes and reaches a certain level, or when one feels very sad when one realizes that Detsang (a person's name) has passed away in the middle, if another person says that he has not died, one will be very happy and stay in samadhi, feeling very comfortable. Like this, taking the experience of happiness as the object and meditating through mind consciousness, or depending on the strength of the practice, one will be born in any of the six desire realms. Defiled virtuous deeds will also cause one to be born in these places. These are called the upper part of the grasping mind. Generally, the body is the basis of flesh and blood, consciousness is the basis of mind, and ignorance is the alaya. These three, etc., are what Mipham Rinpoche said. Generally, there are three: going astray, losing, and error, but there are four places of loss. In "Self-Liberation of Samsara" it says: The essence is pure from the beginning. When the aspect of Kadak (kadag，本来清净) (rig pa ngo ma zin na de'i，if the true nature of rigpa is not realized) is not realized, if one practices emptiness separately from अलग (梵文天城体，alaga，alaga，separate), it is said to be lost in the essence. For the vast self-existing rigpa (觉性) of the three kayas (sku gsum rang chas su yod pas gzhi 'bras dbyer med lam byed red，because the three kayas are inherently present, it is the path that is inseparable from the ground and the result), if one does not understand the spontaneous accomplishment of cause and effect, and seeks other results from the path of emptiness, it is lost in the path. Transcending both abandonment and antidote, like a snake knot unraveling ('od gsal gyi ngang la，in the state of clear light) and abiding in that state, on top of the experience, practicing other antidotes, it is lost in the antidote. Without realizing the spontaneous accomplishment of clarity and emptiness, following thoughts and conceptualizations, denying cause and effect (dper na rnam rtog snga phyi rnams bya ma rjes su bu sleb pa ltar rgyu 'bras 'brel mar 'byung ba'i rang bzhin can 'di med zer ba'i，for example, the preceding and following thoughts are like a hen following chicks, denying this nature of cause and effect arising in connection), this is annihilation of cause and effect. Furthermore, for the rigpa (觉性) that is free from affirmation and negation, the loss of knowledge in the essence is exhausted. For the great spontaneously accomplished three kayas, the loss of emptiness in the path is eliminated. For the simultaneous appearance and liberation from the beginning, other antidotes.