Tibetan
ནས་སློབ་མ་དང་། སྲས་གཞན་ལས་ལྷག་པར་གྱུར་པ་ཡིན། མས་སྲས་ཆུང་བ་བྲག་བར་ཞིག་ཏུ་བཅུག་ནས་རྟོགས་པ་སྦྱོངས་ཤིག་གསུངས་པ་ཡིན། ཟབ་མོ་གཅོད་ཀྱི་བསྟན་པ་དར་བའི་ཚེ། རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་རྣམས་ཀྱིས་ཕྲག་དོག་བྱས་ནས་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་འབྱུང་ཁུངས་ནི་རྒྱ་གར་ཡིན། བོད་ཡུལ་ན་ཆོས་ཀྱི་འབྱུང་ཁུངས་མེད་ཆོས་ལོག་བདུད་ཀྱི་བསྟན་པ་དར་འདུག་ཟེར་བས། རྒྱ་གར་གྱི་པཎྜི་ཏ་གཉིས་བོད་ཡུལ་དུ་ཕེབས་ནས་མ་ཅིག་དང་གསུང་བསྒྲོས་བྱས་པའི་ཚེ་མ་ཅིག་གིས་སྔར་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཞིབ་ཏུ་གསུངས། སྔར་ཁོང་བཞུགས་པའི་གཟིམས་ཁང་གི་ནང་ན་གཅོད་ཀྱི་ཆོས་སྐོར་ཡོད་དང་། སྐུ་གདུང་དེ་ཁོང་བཞུགས་པའི་ནམ་མཁར་ཡོད་པས་དེ་མེ་ལ་བསྲེགས་ན་སྐུ་རྟེན་དང་གསུང་རྟེན་རྣམ་དག་འབྱུང་གསུངས་ཚེ། པཎྜི་ཏ་དེ་གཉིས་དང་དམ་པ་རྒྱ་གར་གསུམ་རྒྱ་གར་དུ་བྱོན་ནས་མ་ཅིག་གི་གསུང་བཞིན་བསྒྲུབ་ཚེ། དེ་ལྟར་དུ་རིང་བསྲེལ་སྐུ་རྟེན་དང་གསུང་རྟེན་སོགས་བྱུང་ནས་པཎྜི་ཏ་རྣམས་ཀྱིས་ཡིད་ཆེས་པས་ཟབ་མོ་གཅོད་ཀྱི་སྐོར་ཕལ་ཆེར་རྒྱ་གར་དུ་བོད་ནས་ཡར་དར་བ་ཡིན་གསུངས། དེ་ལ་སོགས་པ་གཅོད་མང་དུ་ཡོད་ཀྱང་གང་ཟག་དབང་པོའི་ཁམས་དང་བྱེ་བྲག་གི་ཁྱད་པར་མ་གཏོགས་དེ་དག་གི་བསྟན་དོན་ནི། མདོར་ན་དུས་གསུམ་ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ། ཉམས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་གསུམ་ཉམས་གྱི་རྟོག་པ་དང་བཅས་པ་རྣམས་ཆོས་ཀྱིས་དབྱིངས་སུ་དྭངས་བའི་ཚེ་གཅོད་ཟེར་བ་ཡིན་གསུངས་སོ། ༈ །ལམ་དུས་འཁྲུལ་བ་བཤིགས་པའི་མན་ངགཐུན་མོངས་མ་ཡིན་པའི་སྔོན་འགྲོ་ནི། ལུས་རུ་ཤན་དབྱེ་བ། །ངག་རུ་ཤན་དབྱེ་བ། ཡིད་རུ་ཤན་དབྱེ་བ་དང་གསུམ། རུ་ནི་གཉིས་ལ་འཇུག་སྟེ། འཁོར་འདས་གཉིས་ཤན་དབྱེ་བ་དེ་ཡིན། མ་དག་རྒྱུད་ལྔའི་ས་བོན་རྡོ་རྗེ་གསུམ་གྱི་མེ་ཡིས་བསྲེགས་ནས་ལུས་དང་སྣོད་སྤྲུལ་སྐུར་དགངག་ཧཱུྃ་སྦྱོང་དང་འཕྲོ་འདུ་རྣམ་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་ནས་གསུང་ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་སྐུ་ཐོབ། གྲོལ་བ་བཞིའི་རང་བཞིན་དུ་རྟོགས་པས་ཐུགས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཐོབ་པ་ཡིན་གསུངས་སོ། །ལམ་དུས་འཁྲུལ་བ་བཤིགས་ཟིན་ཀྱང་སྟོང་པ་ཅང་མེད་མ་ཡིན་པར་འཁྲུལ་སྣང་ཡེ་ཤེས་འཆར་དགོས། གང་ལྟར་ཡིན་ན་ཁྲེགས་ཆོད་ཀྱིས་སྣོད་བཅུད་འདི་རང་སྣང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་གཟིགས། ཐོད་རྒལ་བས་སྣོད་བཅུད་འདི་སྐུ་དང་འོད་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་རང་བཞིན་དུ་གཟིགས་པ་ཡིན་གསུངས་སོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སྔོན་འགྲོ་ལ་རྫོགས་ཆེན་རིང་ལུགས་ཀྱི་ཁྲིད་ལྟར་མཁན་ཆེན་པད་རྡོར་དང་། སྨིན་གླིང་གཏེར་ཆེན་གཉིས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ནི། སྔོན་འགྲོ་སེམས་ཀྱི་ཁང་བུ་བཤིགས་པ། དངོས་གཞི་རིག་པའི་རང་ངོ་སྤྲད་པ། རྗེས་ཉམས་ལེན་གྱིས་སྐྱོང་ཚུལ་དང་ས་བཅད་གསུམ་གྱི་ཁོངས་སུ་འདུས། སྔོན་འགྲོ་སེམས་ཀྱི་ཁང་བུ་བཤིགས་སྐབས་ལ། འདས་རྗེས་དོན་ཁྲིད་ལས། དང་པོ་རྟོག་པ་རྩད་བཅད། དེ་ནས་སེམས་ཀྱི་མཚང་བཙལ། དེ་ནས་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་བརྟགས། ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རྟོག་པ་རྩད་མ་ཆོད་ན་ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་རྒྱུ་ངོས་མི་ཟིན། དེ་མ་ཟིན་ན་འཁོར་བ་ལས་མི་ཐར། མཚང་མ་བཙལ་ན་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་མི་ཤེས། དེ་མ་ཤེས་ན་གནས་ལུགས་ངོ་སྤྲད་རྒྱུ་མེད། དང་པོ་རྩད་བཅད་པ་ནི། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བར་འཁྱམས་པ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་རགས་ལས་པ་ཡིན། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་ནང་ནས་ཀྱང་གཙོ་གང་ཆེ་བར་འདུག་སྙམས་པས་ལུས་ཀྱི་བདེ་སྡུག་དྲོ་གྲང་བརྒྱག་ལྟོག་ལ་སོགས་དང་། ངག་གི་སྨྲ་བརྗོད་ཐམས་ཅད་དང་། སེམས་ཀྱི་སྒོ་ལྔའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བའི་ཤེས་པ་རྣམས་དང་། གཞན་སངས་རྒྱས་པ་པོ་དེ་གང་། འཁོར་བར་འཁྱམས་མཁན་དེ་གང་ཡིན་བརྟགས་དཔྱད་བྱས་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྩ་བ་འདི་སེམས་ཡིན་པར་ཐག་ཆོད་པ་ནི་རྐུན་པོ་ངོས་ཟིན་པ་ལྟ་བུའོ། །དགག་བྱ་སྣང་ཚུལ་ངེས་པ་ཡིན་གསུངས། གཉིས་པ་མཚང་བཙལ་བ་ནི་སེམས་དེའི་ཁ་དོག་དབྱིབས་དང་མཚན་མའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་པ་ལ། དབྱིབས་ཟླུམ་པོ། གྲུ་བཞི། ཟླ་གམ། གྲུ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་དང་ཁ་དོག་དཀར་པོ། སེར་པོ། དམར་པོ། ལྗང་གུམཐིང་ག་ལ་སོགས་པ་དང་། ཡོད་པ་དང་མེད་པ་སྣང་བ་དང་སྟོང་པ། རྟག་པ་དང་ཆད་པ། གཅིག་པུ་དང་ཐ་དད་པ་གང་ཡང་མ་ཡིན་པར་ཐག་ཆོད་ནས་ལུས་སྣང་སྟོང་མེ་ལོང་ནང་གི་གཟུགས་བརྙན། ངག་གྲགས་སྟོང་བྲག་ཆ། ཡིད་རིག་སྟོང་ནམ་མཁའི་བྱ་རྗེས་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་ཤེས་ནས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆ་ཐམས་ཅད་སྟོང་ཉིད་དུ་ཤེས། སྟོང་པ་ཉིད་ཕྱང་ཆད་དུ་མ་སོང་བར་རྒྱུ་འབྲས་བུ་ཤར་བའོ། །གསུམ་པ་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ལ་ནི། ད་ལྟར་གྱི་ཤེས་པ་རིག་རིག་པོ་འདི་ཕྱི་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན་ལས་བྱུང་ངམ་ནང་བཅུད་ཀྱི་འགྲོ་བ་ལས་བྱུང་ངམ། རང་གི་ལུས་ཀྱི་ཆ་ཤས་སོགས་མགོ་དང་ཡན་ལག་གང་ནས་བྱུང་བརྟགས། དེ་ཐམས་ཅད་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་བྱེད་དགོས། དེ་ལྟར་དུ་གནས་པ་ཡང་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་རང་ལུས་གང་ལ་གནས་བརྟགས། དེ་ནས་འགྲོ་ས་ཡང་ཕྱི་རང་ལུས་ནས་གང་ལ་འགྲོ་བརྟགས། འགྲོ་མཁན་གྱི་སེམས་ལ་བརྟགས་པས་རང་བཞིན་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་ཡུལ་གང་ལས་བྱུང་བ། །དངོས་པོ་དེ་ཡི་ཁོངས
Chinese
比其他的学生和儿子都更加优秀。母亲让小儿子进入一个岩石中间，说：“修习证悟吧！”当深奥的施身法教法兴盛的时候，印度的班智达们嫉妒，说：“所有教法的源头是印度。在西藏没有教法的源头，邪教魔的教法兴盛。”印度的两位班智达来到西藏，与玛吉（女施主）交谈时，玛吉详细地讲述了以前的原因。以前她居住的寝宫里有施身法的法类，她的遗体在她居住的空中，如果用火焚烧，就会出现清净的身体舍利和语言舍利。两位班智达和圣者印度三人前往印度，按照玛吉所说的那样去做。就这样出现了舍利、身体舍利和语言舍利等，班智达们相信了，深奥的施身法大部分是从西藏兴盛到印度的。像这样施身法有很多，除了不同根器和个别差异之外，这些教法的要义是：总而言之，当过去、现在、未来三时的意念，以及乐、明、无念三种体验的念头等等，都清净到法界的时候，就叫做施身法。༈。破除道时迷乱的窍诀，不共前行是：身与“如”分别，语与“如”分别，意与“如”分别这三者。“如”有二之意，即是轮涅二者分别。以金刚三火焚烧不净五部的种子，依靠身与器为化身，语以嗡（藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡）、啊（藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：啊）、吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）清净和四种收放的方式，获得语报身。证悟四解脱的自性，因此获得意法身。已经破除了道时迷乱，但并非一无所有，而是要生起迷乱显现为智慧。无论如何，彻却（立断）是将此器情观为自显智慧的坛城，脱噶（顿超）是将此器情观为身和光智慧的自性。不共前行中，按照大圆满宗的教导，如堪钦贝多和敏林德ེར་ཆེན་二位所说的是，前行是拆毁心之房屋，正行是认识觉性的自性，后行是以修持来守护，包含在三个章节之中。前行拆毁心之房屋时，在《已逝之后引导》中说，首先是切断念头，然后寻找心的弱点，然后观察生处、住处、去处这三者。如是所说，如果念头没有切断，就无法认识三有轮回的因。如果不能认识它，就无法从轮回中解脱。如果不寻找弱点，就无法了解诸法的实相。如果不了解它，就没有办法认识实相。首先切断念头是，在三有轮回中流浪依赖于身语意三者。在身语意三者之中，想到底哪个最重要，身体的苦乐、冷暖、饥渴等等，以及语言的一切言说，以及心识追随五根识，还有成佛者是谁？在轮回中流浪者是谁？经过观察分析，确定一切的根本是心，这就像认出盗贼一样。说是要确定所破的显现。第二，寻找弱点，就是从颜色、形状和特征等方面来观察那个心。形状是圆形、方形、半月形、三角形等等，颜色是白色、黄色、红色、绿色、蓝色等等，以及存在和不存在、显现和空性、常和断、单一和多异，确定什么都不是，要知道身体是显现空性，如镜子中的影像，语言是响亮空性，如山谷回声，意识是觉性空性，如虚空中的鸟迹。要知道一切世俗的方面都是空性。空性没有变成断灭空，而是因果显现。第三，对于生处、住处、去处这三者，现在这个明觉的意识，是从外面的器世界产生，还是从里面的有情众生产生？观察自己的身体的组成部分等，是从头还是从四肢产生？所有这些都要分析到不可分割的微尘。这样安住也是，观察安住在外面、里面、器情、自身哪里。然后也要观察去处，是从外面、自身去往哪里。通过观察去往的心，就知道它是没有自性的。也就是从哪里产生，事物属于哪里。
English
More excellent than other students and sons. The mother put the little son in the middle of a rock and said, "Practice realization!" When the profound Chö teachings flourished, the Indian paṇḍitas were jealous and said, "The source of all teachings is India. There is no source of teachings in Tibet, and the heretical teachings of demons are flourishing." Two Indian paṇḍitas came to Tibet and, when they spoke with Machig (female benefactor), Machig explained the previous reasons in detail. Previously, in the bedroom where she lived, there were Chö Dharma categories, and her corpse was in the sky where she lived, so if it was burned with fire, pure body relics and speech relics would appear. The two paṇḍitas and the holy Indian three went to India and did as Machig said. In this way, relics, body relics, and speech relics appeared, and the paṇḍitas believed that most of the profound Chö categories flourished from Tibet to India. Like this, there are many Chö, but apart from the differences in the faculties and individual differences of individuals, the essence of these teachings is: In short, when the thoughts of the three times of past, present, and future, and the thoughts of the three experiences of bliss, clarity, and non-thought, etc., are purified into the Dharmadhatu, it is called Chö. ༈. The essential instructions for destroying the confusion of the path time, the uncommon preliminaries are: body and "suchness" are separated, speech and "suchness" are separated, and mind and "suchness" are separated. "Suchness" has the meaning of two, which is the separation of samsara and nirvana. Burning the seeds of the five impure lineages with the fire of the three vajras, relying on the body and vessel as the Nirmanakaya, speech with Oṃ (藏文：ཨོཾ，梵文天城体：ओम्，梵文罗马拟音：oṃ，汉语字面意思：嗡), Āḥ (藏文：ཨཱཿ，梵文天城体：आः，梵文罗马拟音：āḥ，汉语字面意思：啊), Hūṃ (藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽) purification and the four ways of gathering and dispersing, obtain the Sambhogakaya of speech. Realizing the nature of the four liberations, therefore obtaining the Dharmakaya of mind. Having destroyed the confusion of the path time, but it is not that there is nothing, but that confused appearances must arise as wisdom. In any case, Trekchö (cutting through) views this vessel and content as the mandala of self-appearing wisdom, and Tögal (leaping over) views this vessel and content as the nature of body and light wisdom. In the uncommon preliminaries, according to the teachings of the Dzogchen tradition, such as Khenchen Pema Dorje and Minling Ter
English
The two great ེར་ཆེན་ said that the preliminary practice is to demolish the house of the mind, the main practice is to introduce the self-nature of awareness, and the subsequent practice is to maintain it through practice, which are included in three sections. When demolishing the house of the mind in the preliminary practice, it is said in the "Guidance After Death" that first, cut off thoughts, then find the weaknesses of the mind, and then examine the three places of origin, dwelling, and destination. As it is said, if thoughts are not cut off, the cause of the three realms of samsara cannot be recognized. If it is not recognized, one cannot be liberated from samsara. If weaknesses are not found, the true nature of all phenomena cannot be understood. If it is not understood, there is no way to introduce the true nature. The first step of cutting off thoughts is that wandering in the three realms of samsara depends on the three doors of body, speech, and mind. Among the three doors of body, speech, and mind, consider which is the most important. The pleasures and pains of the body, heat and cold, hunger and thirst, etc., and all the expressions of speech, and the consciousness that follows the five senses of the mind, and who is the one who attains Buddhahood? Who is the one who wanders in samsara? After observation and analysis, it is determined that the root of everything is the mind, which is like recognizing a thief. It is said that the appearance to be refuted must be determined. Second, finding weaknesses is to examine that mind from the aspects of color, shape, and characteristics. The shapes are round, square, crescent, triangular, etc., and the colors are white, yellow, red, green, blue, etc., and existence and non-existence, appearance and emptiness, permanence and annihilation, oneness and otherness, determining that it is none of these, one should know that the body is appearance-emptiness, like an image in a mirror, speech is sound-emptiness, like an echo in a valley, and mind is awareness-emptiness, like the tracks of birds in the sky. One should know that all conventional aspects are emptiness. Emptiness has not become nihilistic emptiness, but cause and effect manifest. Third, regarding the three places of origin, dwelling, and destination, does this clear and aware consciousness arise from the external container world or from the internal sentient beings? Examine the components of one's own body, etc., does it arise from the head or from the limbs? All of these must be analyzed into indivisible particles. The way of abiding is also to examine where it abides, whether outside, inside, container-content, or oneself. Then also examine the destination, where does it go from the outside or oneself. By examining the mind that goes, one knows that it is without self-nature. That is, from where it arises, to where the thing belongs.