Tibetan
་སྐུའི་དབྱེ་བ། དང་པོ་ནི། བཞི་ཆ་གསུམ་བྲལ་གྱི་དགོངས་པ་ནི། དུས་གསུམ་གྱི་རྟོག་པ་དང་བྲལ། བཞི་པའི་ཆ་རིག་སྟོང་ཐིག་ལེ་ཉག་ཅིག་འདི་ངོས་འཛིན་དགོས་པ་རེད། རིག་པ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པ་དཔེར་ན་དངུལ་ཆུ་རྡུལ་དང་མ་འདྲེས་པ་ལྟ་བུ། རིག་པའི་ཀློང་ནས་ཤར་ཆ་ཕྲ་རགས་ཅི་ཙམ་ཤར་ཀྱང་ཕན་གནོད་མེད་པར་རང་ངོར་དྭངས་འགྲོ་བ་ཡིན། སེམས་ནི་མ་རིག་པ་འདུས་བྱས་སྐྱེ་འགག་ཅན་དཔེར་ན་ས་ནང་དུ་ཆུ་ཐིགས་ལྷུང་བ་ལྟ་བུ། ཡུལ་གང་ཤར་ན་དེར་འཛིན་ནས་འཁྲུལ་བ་ཡིན། རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་རླུང་གིས་དབྱེ་དགོས་གསུངས། ཀུན་གཞི་དང་ཆོས་སྐུའི་དབྱེ་བ་ནི། ཀུན་གཞི་དེ་ལ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ཡེ་དོན་གྱི་ཀུན་གཞི་ནི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཟག་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཁམས་རྒྱ་མཚོ་ལྟ་བུ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཆར་གཞི་ཡིན། གཉིས་པ་མ་དག་འཁོར་བའི་ཀུན་གཞི་ནི་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཆོས་གཙོ་སེམས་རྣམ་ཤེས་ཚོགས་བརྒྱད་དང་འཁོར་སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ། ཕྲ་བ་ཀུན་རྟོག་བརྒྱད་ཅུ་༼ འདོད་ཆགས་རྟོག་པ་བཞི་བཅུ། ཞེ་སྡང་རྟོག་པ་སོ་གསུམ། གཏི་མུག་རྟོག་པ་བདུན་མཆན། ༽དང་བཅས་པའི་འཆར་གཞི་ཡིན། ཀུན་གཞི་ནི་རྟོག་པ་སྔ་མའི་བག་ཆགས་བསོགས་པའི་སྣོད་ལྟ་བུ། རྟོག་པ་ཕྱི་མ་རྣམས་མཆེད་པའི་རྟེན་བྱེད་ནི་རེད་གསུངས། ཀུན་མཁྱེན་ཆེན་པོས། སྐྱེས་བུ་གཅིག་ངལ་བསོ་ལྟ་བུའི་ཚེ་ཤེས་པ་དར་ཅིག་གང་དུ་ཡང་མི་རྟོག་པར་ལུང་མ་བསྟན་དུ་གནས་པ་ཀུན་གཞི་དང་། དེ་ལས་དར་ཅིག་སྣང་ཡུལ་མ་འགགས་པར་ལམ་མེ་གསལ་ཡང་དེར་འཛིན་མ་ཞུགས་པས་གསལ་ལ་རྟོག་མེད་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཡིན་གསུངས། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལས་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་འཆར། དེ་ལས་ཡིད་རྟོག་བཅས་མཆེད། དེ་ལས་ཉོན་ཡིད་མཆེད་ནི་རེད། ཡིད་རྟོག་དང་ཉོན་ཡིད་རྣམས་མ་འགགས་བར་དུ་སྒོ་ལྔ་ཆ་མཉམ་ཡོད་ནི་མངོན་ནི་མ་རེད། ཡིད་རྟོག་དང་ཉོན་ཡིད་གཉིས་རགས་པ། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་ཕྲ་བ། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་ཡིན་གསུངས། ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་མཆེད་འགག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་སྐྱེ་འགག་གི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། ཡིད་ཤེས་དང་ཉོན་ཡིད་གཉིས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན། སྒྲ་ཐལ་འགྱུར་རྩ་བའི་རྒྱུད་ལས། མ་གོལ་བ་ཡི་སྒོམ་པ་ནི། །དབང་པོའི་སྒོ་རྣམས་གསལ་བའོ། །ཞེས་སྒོ་ལྔ་ཆ་མཉམ་དུ་ཡོད་དུས་གནས་ཆ་ཡོད་ནི་རེད། གནས་ཆ་དེ་ལ་དྭངས་ཆ་མ་ཐོན་ན་དུད་འགྲོར་སྐྱེ་འགྲོ་ནི་རེད། གསལ་ཆ་ཐོན་ན་ལྷོད་ཆ་མ་ཐོན་ནས་རང་རྒྱུད་ལ་ཞེན་འ
Chinese
身之差别。第一，四分之三离之意为，远离三时之分别。第四分，唯一明空点，此需认识。觉性乃无为法，譬如水银不杂尘土。觉性之界中，无论显现粗细，皆无利害，于自性中清净。心乃无明，有为法，生灭之性，譬如水滴落入土中。无论何境显现，皆执着而迷惑。言说，需以风来区分识与智。阿赖耶与法身之差别为，阿赖耶有二。第一，真实义之阿赖耶，乃如来藏，无漏之法界，如海一般，是身与智慧之计划。第二，不清净轮回之阿赖耶，乃有漏之法，主为心，八识聚和眷属五十大心生。细微者，八十种分别（贪欲分别四十种，嗔恨分别三十三种，愚痴分别七种注释），是其计划。阿赖耶犹如积聚先前分别习气之容器。是后来分别生起之所依。全知者云，如人休息时，意识片刻不作任何分别，处于无记状态，此为阿赖耶。从此，显现之境未断绝，明明了了，然不执着，故此明了而无分别之状态，即是阿赖耶识。从阿赖耶识中生起五根识。由此生起有分别之意识。由此生起烦恼意。意识和烦恼意未断绝期间，五根识同时存在并不明显。意识和烦恼意二者粗大，五根识微细，阿赖耶识极微细。阿赖耶识具有生灭之相，五根识具有生起和灭亡之相，意识和烦恼意二者具有能取所取之相。《声应成根本续》中说：不散乱之禅修，乃诸根门清明。如是，五根同时存在之时，存在安住之分。若安住之分未生起清明之分，则转生为旁生。若生起清明之分，未生起放松之分，则执着于自续。
English
The distinctions of the body. First, the meaning of being separated by three-fourths is to be free from the conceptualizations of the three times. The fourth part, the single clear and empty thigle, this must be recognized. Awareness is unconditioned, like mercury not mixed with dust. From the expanse of awareness, no matter how much coarse or fine arises, it is neither beneficial nor harmful, and it becomes clear in its own nature. Mind is ignorance, conditioned, with the nature of arising and ceasing, like a drop of water falling into the earth. Whatever object arises, it is grasped and becomes confused. It is said that consciousness and wisdom must be distinguished by wind. The difference between the alaya and the dharmakaya is that there are two types of alaya. First, the alaya of true meaning is the tathagatagarbha, the uncontaminated dharmadhatu, like an ocean, which is the plan for body and wisdom. Second, the alaya of impure samsara is the contaminated dharma, mainly the mind, the eight aggregates of consciousness, and the fifty mental factors of the retinue. The subtle ones, the eighty conceptualizations (forty conceptualizations of desire, thirty-three conceptualizations of anger, seven conceptualizations of delusion, note), are its plan. The alaya is like a container that accumulates the habitual imprints of previous conceptualizations. It is said that it is the basis for the arising of later conceptualizations. The Omniscient One said, "When a person rests, the consciousness does not conceptualize anything for a moment and remains in an unspecified state, this is the alaya. From this, the object of appearance is not interrupted, it is clear and bright, but there is no grasping, so this state of clarity without conceptualization is the alaya consciousness." From the alaya consciousness, the five sense consciousnesses arise. From this, the conceptual mind arises. From this, the afflicted mind arises. During the period when the conceptual mind and the afflicted mind are not interrupted, the simultaneous existence of the five sense consciousnesses is not obvious. The conceptual mind and the afflicted mind are coarse, the five sense consciousnesses are subtle, and the alaya consciousness is extremely subtle. The alaya consciousness has the aspect of arising and ceasing, the five sense consciousnesses have the aspect of arising and dying, and the consciousness and the afflicted mind have the aspect of grasper and grasped. From the Root Tantra of the Sound Transcendent: "The meditation without distraction is the clarity of the sense gates." Thus, when the five senses are present simultaneously, there is a state of abiding. If the clear aspect does not arise from that state of abiding, then one will be born as an animal. If the clear aspect arises, and the relaxed aspect does not arise, then one will be attached to one's own continuum.
Tibetan
ཛིན་གྱི་འཆིང་བས་བཅིང་ཡོད་ནི་རེད། དེ་ལྷོད་ཐབས་ནི། རེས་ལྷོད། རེས་གྲིམ། དེ་ཡང་ཡང་སྤེལ་མ་བྱེད་བཅུག་ན་ཉི་མ་བདུན་བརྒྱད་ཙམ་རེའི་ལྷོད་ཤེས་འོང་ནི་རེད་གསུངས། ལྷོད་ཆ་ཐོན་ནས་ཤར་ཆ་ཡོད་ནི་རེད་ན་རྟོག་པ་རྗེས་མཐུད་མེད་པར་གྲོལ་འགྲོ་དགོས། མ་གྲོལ་ན་འདོད་ཁམས་སུ་གོལ་བས་དེ་རྣམས་དང་མ་ལྡན་ན་གོལ་ས་གསུམ་ཡོད་ནི་རེད། ཡིད་ཤེས་ཀྱི་སྟེང་ན་ཉམས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་གསུམ་པོ་ལ་འཛིན་ཞེན་ཡོད་ན་ཁམས་གསུམ་དུ་གོལ་ནི་རེད། སྒོ་ལྔ་ལས་མིག་ཤེས་སྟེང་ནས་གོལ་ན་གཟུགས་ཁམས་སུ་སྐྱེ་འགྲོ། དེ་ལྟར་གོལ་ས་བདུན་པོ་དེ་དག་སྒོ་ལྔ་ཆ་མཉམ་དུ་ལེགས་པར་བཞག་ཤེས་ན་གོལ་ས་ཆོད་འགྲོ་གསུངས། ཡང་རྟོག་བཅས་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་དེས་ཡུལ་ཕྱི་འཛིན་དང་ནང་འཛིན་གཉིས་བྱེད་ནི་རེད། ཕྱི་འཛིན་ནི་འདས་པའི་རྗེས་གཅོད། མ་འོངས་པའི་མདུན་བསུ། ད་ལྟའི་ཕྱི་ནང་གི་མཚན་འཛིན་བྱེད། ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་པ་ལ་མཚན་མར་འཛིན་ནི་རེད། ནང་འཛིན་ནི་མཉམ་བཞག་གི་དུས་ཡུལ་བདེ་བ་ལ་ཡུལ་ཅན་ཡིད་ཤེས་དེས་ཡུལ་བདེ་བར་འཛིན། གསལ་བ་ལ་གསལ་བར་འཛིན། མི་རྟོག་པ་ལ་སྟོང་པར་འཛིན། ཉོན་ཡིད་ཀྱིས་ཐུན་བཅད་དུས་མཉམ་བཞག་ལེགས་པར་ཡོང་ན་དགའ་བའི་འདོད་ཆགས། བྱིང་རྒོད་སོགས་སྐྱེ་དུས་དེ་ལ་མི་དགའ་བའི་རྣམ་པ་ཞེ་སྡང་སོགས་སྐྱེ་བ་ཡིན། ཉམས་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་གསུམ་གང་སྐྱེ་ཚེ། ཡུལ་དེ་ཡུལ་ཅན་ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པས་ཡུལ་དེ་ལ་འཛིན་ཅིང་ཞེན་ནས་ཡང་ཡང་གོམས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་མེད་དུ་འདྲེས་ཏེ་རྟོག་མེད་ཚུལ་དུ་གནས་ནི་རེད་གསུངས། དུས་གསུམ་གྱི་རྣམ་རྟོག་དང་མ་འདྲེས་པའི་ཤེས་པ་གསལ་སྟོང་བཟོ་བཅོས་མེད་པ་ཞིག་དེ་ན་ཤར་ཡོད་པ་དེ་ལ་རིག་པ་ཟེར། དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཆར་གཞི་དང་གྲོལ་ས་ཡིན་པས་ཀ་དག་གཞིའི་རིག་པའམ་ཆོས་སྐུ་ཡིན་ནོ། །རྗེས་ཉམས་ལེན་གྱིས་སྐྱོང་ཚུལ་ནི། ལྟ་བ། སྒོམ་པ། སྤྱོད་པ། འབྲས་བུ་དང་བཞི་ལས། དང་པོ་རང་ངོ་འཕྲོད་པ་ལྟ་བ་ནི། ལྟ་བ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་རང་བཞིན་འདི་ལམ་སྒོམ་པས་ཉམས་སུ་བླངས་ན། དེ་ལ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས། བརྩེ་བའི་ཐུགས་རྗེ། སྐྱོབས་པའི་ནུས་མཐུ་སོགས་ཡོད་ལ། མཁྱེན་ཆ་འགག་པ་མེད་པ་ཀུན་ཤེས་ཀུན་རིག་གི་ཆ། དབྱིངས་སྤྲོས་པའི་མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། རང་གདངས་འགག་པ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་རིག་སྟོང་ཟུང་འཇུག་གི་ལྟ་བ་ངོས་ཟིན་དགོས་པས། འདས་པའི་རྟོག་པ་འགགས། མ་འོང་པའི་རྟོག་པ་མ་སྐྱེས་ཀྱི་བར་དེ་ན་ཤར་ཡོད་པ་
Chinese
被执着的束缚所束缚。解脱的方法是：时而放松，时而收紧。如果反复交替进行，据说大约七八天就能感觉到放松。一旦出现放松的迹象，并且有显现的迹象，就必须在没有后续念头的情况下解脱。如果无法解脱，就会堕入欲界，如果不具备这些条件，就会有三个堕落之处。如果对意念上的乐、明、无念这三者有所执着，就会堕入三界。从五根门中的眼识堕落，就会转生到色界。据说如果能很好地掌握这七个堕落之处，五根门都能平等地保持，就能切断堕落之处。此外，有念的意识会进行外境和内境两种执着。外境执着是追忆过去，迎接未来，执着于现在的内外之相。执着于外境的色、声等相。内境执着是在禅定时，有境的意识执着于境的乐受，执着于明为明，执着于无念为空。如果烦恼意在禅定时运作良好，就会产生喜悦的贪欲。当昏沉和掉举等生起时，就会产生不悦的嗔恨等情绪。当乐、明、无念三者中的任何一个生起时，有境的意识就会执着于该境，并因反复串习的力量，使境和有境二者无二无别地融合，以无念的方式存在。据说，与三时念头不混杂的、明空无造作的觉性显现之处，就叫做“觉性”。由于它是所有念头的根源和解脱之处，所以是本初清净的基觉或法身。之后修持的方法有见、修、行、果四者。首先，认识自性之见是：如果通过修行来体验这种离戏论的见解，就会具有智慧的般若、慈悲的怜悯、救护的能力等。具有无碍的智慧，是全知全觉的特性。体悟远离一切戏论边，自性无碍的智慧明空双运之见，就能断除过去的念头，在未来的念头尚未生起之间显现。
English
One is bound by the bonds of clinging. The way to loosen them is: sometimes loosen, sometimes tighten. If you alternate this repeatedly, it is said that you will feel the loosening in about seven or eight days. Once a sign of loosening appears, and there is a sign of arising, you must be liberated without any subsequent thoughts. If you are not liberated, you will fall into the desire realm, and if you do not have these conditions, there are three places to fall. If you are attached to the three—bliss, clarity, and non-thought—on top of mind consciousness, you will fall into the three realms. If you fall from eye consciousness among the five gates, you will be reborn in the form realm. It is said that if you can skillfully maintain these seven places of falling equally through the five gates, you will cut off the places of falling. Furthermore, the mind consciousness with thoughts performs two types of grasping: external grasping and internal grasping. External grasping is cutting off the past, welcoming the future, and grasping the characteristics of the present, both external and internal. It grasps the characteristics of objects such as form and sound. Internal grasping is that during meditative equipoise, the mind consciousness, as the subject, grasps the object of bliss as blissful, grasps clarity as clear, and grasps non-thought as emptiness. If afflictive mind functions well during a session of meditative equipoise, desire for happiness arises. When dullness and excitement arise, aversion and anger arise. When any of the three—bliss, clarity, and non-thought—arise, the mind consciousness, as the subject, grasps and clings to that object, and through the power of repeated habituation, the object and subject merge inseparably, remaining in a state of non-thought. It is said that the awareness that is unmixed with the thoughts of the three times, clear and empty, and unfabricated, which arises there, is called "rigpa." Since it is the source and liberation of all thoughts, it is the primordially pure ground rigpa or dharmakaya. The way to cultivate it through subsequent practice is through four aspects: view, meditation, conduct, and result. First, the view of recognizing one's own nature is: if this view of the nature of freedom from elaboration is experienced through the path of meditation, it will have wisdom-jnana, compassionate-karuna, and the power to protect, etc. Having unobstructed knowledge is the characteristic of being all-knowing and all-seeing. Realizing the view of the union of wisdom and emptiness, which is free from all extremes of elaboration and has unobstructed self-radiance, one can cut off past thoughts and allow what arises in the space between the non-arising of future thoughts to appear.