Tibetan
་དུ་འཛིན་པ་དེ་ལ་བདག་འཛིན་ཡང་ཟེར། ངར་འཛིན་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱང་ཟེར་བས་ན། ང་བདག་གཟུང་འཛིན་འདི་ནི་འཁོར་བའི་རྩ་བ་སྡུག་བསྔལ་གྱི་འབྱུང་ཁུངས་ས་ལམ་གྱི་བཀག་རྡོ་ཡིན་པས་རྐུན་པོ་ངོས་ཟིན་པ་ལྟ་བུ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་མཚང་བཙལ་བ་ནི། ད་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་པོ་མིན་པའི་ང་ཟེར་བ་ཞིག་ཨེ་ཡོད་བརྟགས་པས་དེ་ནི་མེད་དོ། །ང་ཟེར་ས་དེ་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་ཟེར་བས་གསུམ་པོ་དེ་སོ་སོ་མ་ཡིན་གཅིག་བདེན་དུ་བཟུང་ནས་ང་ཟེར་བ་ཡིན་པས་ཁྱོད་ཀྱི་དེ་ལྟར་འདོད་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ལུས་འདི་མིག་གིས་མཐོང་བྱ་དང་། ངག་འདི་རྣ་བས་ཐོས་བྱ་ཞིག་ཡིན་པས་ཁྱོད་ཀྱི་ཡིད་འདི་གཟུགས་དབྱིབས་ཁ་དོག་སོགས་སྣང་དགོས་པའི་སྐྱོན་འབབ་ནི་རེད། ངག་དང་ཡིད་གཅིག་ཡིན་ན་ཡིད་འདི་ཚོར་དགོས་པའི་སྐྱོན་འབབ་ནི་རེད། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གཅིག་ཡིན་ན་ལུས་ངག་གཉིས་མཐོང་ཐོས་མི་རུང་བའི་སྐྱོན་འབབ་ནི་རེད། དུ་མ་ཡིན་ན་ཁྱོད་དུ་མ་ཡོད་དགོས་པའི་སྐྱོན་འབབ་ནི་རེད། རྒྱུ་མཚན་ཅིའི་ཕྱིར་ན། ཁྱོད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལྔ་པོའི་ནང་ནས་གཟུགས་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་མཚོན་ན། སྐྲ་ཉི་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་། སེན་མོ་ཉི་ཤུ། སོ་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས། རུས་པའི་དུམ་བུ་སུམ་བརྒྱ་དང་རེ་བཞི། དོན་སྣོད་བཅུ་གཉིས། ཤ་ལྤགས་ཁྲག་ཆུ་སེར་རྐང་ཀླད་པ་ཀླད་རྒྱས་རྩ་རྒྱུས་ཆུ་རྒྱུས་ལ་སོགས་པའི་གྲངས་ཡོད་དགོས་པའི་སྐྱོན་འབབ་ནི་རེད། དེ་དག་ཐམས་ཅད་སོ་སོར་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་ཕབ་དུས་ཁྱོད་དེའི་གྲངས་ཡོད་དགོས་པས་མི་རུང་ངོ་། །ངག་གི་བརྗོད་པ་ལྟ་བུ་ལ་མཚོན་ན་རྐན་དང་མཆུ་དང་ལྕེ་དང་མགྲིན་པ་དང་རླུང་གི་འགྲོ་འོང་སོགས་དུ་མ་ཚོགས་དགོས་པས་མི་འཐད་དོ། །ཡིད་ཀྱི་རྟོག་ཚོགས་དུ་མ་འཕྲོ་བས་ཁྱོད་དེའི་གྲངས་ཡོད་དགོས་པའི་སྐྱོན་འབབ་ནི་རེད། དེ་ལྟ་བུས་བརྟག་ཤིང་དཔྱད་པའི་ཚེ་ལུས་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དུ་དྭངས་དུས་ལུས་ཡེ་ནས་མ་གྲུབ་པས་སྣང་སྟོང་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ་དང་། ངག་ཡེ་ནས་མ་གྲུབ་པས་རྗེས་མེད་རང་ཡལ་གྲགས་སྟོང་བྲག་ཆ་ལྟ་བུ་དང་། སེམས་ཡེ་ནས་མ་གྲུབ་པས་རྟོག་ཚོགས་རང་ཡལ་རྗེས་མེད་ནམ་མཁའི་བྱ་རྗེས་ལྟ་བུའོ། །དོན་དམ་རང་ངོས་ནས་མ་གྲུབ་ཅིང་ཐ་སྙད་སྣང་ཚུལ་དུ་མར་སྣང་བའོ། །དེ་ལྟར་དུ་མ་ཡོད་པས་རིལ་བོར་གཅིག་བདེན་འགོག་ནི་རེད། ཕུང་པོ་དུ་མ་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བའི་འདུས་བྱས་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་པས་རྟག་འཛིན་འགོག་ནི་རེད། གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་དུ་མ་གྲུབ་པའི་མཚང་རིག་པ་ཡིན་ནོ། །ང་བདག་དང་ཆོས་ཀྱི་བདག་
Chinese
执着于此，也称为我执。也称为俱生我执。因此，这种我执是轮回的根本，痛苦的根源，是证悟道路上的障碍，就像认出了盗贼一样。第二，寻找过失：现在，如果有一个“我”不是你的身、语、意三者，那么经过检查，它是不存在的。之所以说“我”，是因为它指的是身、语、意三者，而这三者并非各自独立，而是被执为一个真实的整体，所以如果你这样认为，那么你的身体是眼睛所见的，你的语言是耳朵所听的，因此你的意识必须显现形状、颜色等，这是过失。如果语言和意识是一体的，那么意识必须被感知，这是过失。如果身、语、意三者是一体的，那么身和语两者不应该被看到和听到，这是过失。如果它们是多体的，那么你必须是多体的，这是过失。为什么呢？因为，以你的五蕴中的色蕴为例，头发有两万一千根，指甲有二十个，牙齿有三十二颗，骨头有三百零四块，内脏有十二个，还有肌肉、皮肤、血液、体液、骨髓、脑、脑髓、血管、筋腱、韧带等等，必须有数量，这是过失。当所有这些都被分解成不可分割的微尘时，你必须有那么多的数量，这是不行的。以语言的表达为例，需要上颚、嘴唇、舌头、喉咙和气息的流动等多种因素的集合，这是不合理的。由于意识中会产生许多想法，你必须有那么多的数量，这是过失。像这样，当进行检查和分析时，当身体被分解成不可分割的微尘时，身体根本不存在，所以就像显现为空性，如水中的月亮；语言根本不存在，所以就像无迹自灭，声为空性，如山谷回音；心根本不存在，所以就像想法自灭无迹，如天空中的鸟迹。胜义中，自性不成立，但在名言显现中，却显现为多体。因此，由于存在许多，所以遮止了执着整体为一。由于是从多种蕴聚集而成的有为法，是刹那生灭的，所以遮止了执着常恒。这是既非一亦非异的过失的认识。
English
That which is held to is also called self-grasping. It is also called innate self-grasping. Therefore, this grasping of self is the root of samsara, the source of suffering, and an obstacle on the path to enlightenment, like recognizing a thief. Second, searching for flaws: Now, if there is a "I" that is not your body, speech, and mind, then upon examination, it does not exist. The reason for saying "I" is that it refers to the body, speech, and mind, and these three are not separate, but are held as a single truth, so if you think that way, then your body is something seen by the eyes, and your speech is something heard by the ears, therefore your mind must manifest shapes, colors, etc., which is a fault. If speech and mind are one, then the mind must be felt, which is a fault. If body, speech, and mind are one, then body and speech should not be seen and heard, which is a fault. If they are many, then you must be many, which is a fault. Why? Because, taking one example of the form aggregate among your five aggregates, there are twenty-one thousand hairs, twenty nails, thirty-two teeth, three hundred and four bone fragments, twelve internal organs, and muscles, skin, blood, serum, bones, marrow, brain, spinal cord, blood vessels, tendons, ligaments, etc., there must be a number, which is a fault. When all of these are broken down into indivisible particles, you must have that many numbers, which is not acceptable. Taking the example of speech, it is unreasonable because it requires the collection of many factors such as the palate, lips, tongue, throat, and the movement of air. Because many thoughts arise in the mind, you must have that many numbers, which is a fault. Like that, when examining and analyzing, when the body is purified into indivisible particles, the body does not exist at all, so it is like appearance and emptiness, like the moon in water; speech does not exist at all, so it is like traceless self-extinction, sound and emptiness, like an echo in a valley; the mind does not exist at all, so it is like thoughts self-extinguishing without trace, like the tracks of birds in the sky. In ultimate truth, self-nature is not established, but in conventional appearance, it appears as many. Therefore, because there are many, it prevents grasping the whole as one truth. Because it is a compounded phenomenon arising from the aggregation of many aggregates, it is momentary, so it prevents grasping at permanence. This is the recognition of the flaw of being neither one nor different.
Tibetan
གཏན་ལ་ཕབ་པའོ། །གསུམ་པ་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ལ་བརྟགས་པ་ནི། ང་མེད་ལ་ང་རུ་འཛིན། བདག་མེད་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་འདི་དང་པོ་གང་ནས་བྱུང་། བར་དུ་གང་ལ་གནས། ཐ་མ་གང་དུ་འགྲོ་བརྟག བྱུང་མཁན། གནས་མཁན། འགྲོ་མཁན་དང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དྲུག་གི་སྒོ་ནས་བརྟག་དགོས་ཏེ། དེ་ཡང་ཕྱི་སྣང་བ་སྣོད་ཀྱི་འཇིག་རྟེན། བར་གཡོ་བ་བཅུད་ཀྱི་སེམས་ཅན། ནང་བདག་ལུས་ཕུང་ཁམས་སྐྱེ་མཆེད་ལ་སོགས་པ་གང་ནས་བྱུང་གང་ལ་གནས། གང་དུ་འགྲོ་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་དུས། དང་པོ་བྱུང་བའི་རྒྱུ་མེད་པས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་སྟོང་། བར་དུ་གནས་པའི་མཁན་པོ་མེད་པས་མཁན་པོ་རང་གི་ངོ་བོ་སྟོང་། ཐ་མ་འགྲོ་བའི་མཚན་ཉིད་མེད་པས་འགགས་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་གནད་དོན་ལེགས་པར་རྟོགས་ན་ཤིང་སྡོང་པོའི་རྩ་བ་བཅད་ཙ་ན་ལོ་འདབས་ཐམས་ཅད་ངང་གིས་སྐམ་པ་བཞིན་ནོ། ༈ །རྫོགས་ཆེན་པས། གཅིག་དང་དུ་མ་བརྟག་པའི་སྐབས་སུ་གང་ཟག་གི་བདག་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་ནོ། །བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་བརྟགས་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཀྱི་བདག་གཏན་ལ་ཕབ་པ་ཡིན་གསུངས།༼ ཡི་གེ་འདི་ལ་ཡིད་བརྟན་མི་བྱ་བར་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །མཆན།༽ ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློས་ཕར་བཏགས་པ་མ་གཏོགས་དོན་རང་ངོས་ནས་གྲུབ་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད། ཕྱི་སྣོད་འཇིག་རྟེན་ནང་བཅུད་སེམས་ཅན་བར་འདོད་ཡོན་གྱི་བཀོད་པ་ཐམས་ཅད་བློས་བཏགས་པ་ཙམ་ལས་བདེན་གྲུབ་ཡོད་མེད་བརྟགས་ནས་བདེན་མེད་སྒྱུ་མ་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་ཐག་ཆོད་ཚེ་ངེས་ཤེས་དེའི་ངང་ལ་འཇོག་དགོས། དེའི་ཚེ་དབུ་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལྟ་བ་དང་། རྫོགས་ཆེན་པའི་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ལྟ་བ་གང་མཐོ་ཞེ་ན་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ལྟ་བས་མཐོ། དབུ་མས་ངེས་ཤེས་ལྕགས་སྐུད་སྒྲིམ་མ་ལྟ་བུ་དགོས་པ་ཡིན། རྫོགས་ཆེན་བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་སྐབས་ངོ་བོའི་གདངས་ལས་ཤར་ཆ་འགག་མེད་ཡོད་དགོས་པ་དེ་ཁྱད་གཞིའི་སྟེང་ནས་ཁྱད་ཆོས་དེ་རེད་གསུངས། བྱུང་གནས་འགྲོ་གསུམ་ལྟ་བ་སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག །སྣང་བཞིན་པའི་གནས་སྐབས་ན་སྟོང་། སྟོང་བཞིན་པའི་གནས་སྐབས་ན་སྣང་། སྣང་སྟོང་ཟུང་འཇུག་ཆུ་ཟླ་ལྟ་བུ། སྟོང་ཉིད་བཞི་སྦྲགས་ནི། གཟུགས་སྟོང་པའོ། །སྟོང་པ་ཉིད་གཟུགས་སོ། །གཟུགས་ལས་ཀྱང་སྟོང་པ་ཉིད་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ལས་ཀྱང་གཟུགས་གཞན་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། ། ༈ དངོས་གཞི་རིག་པའི་རང་ངོ་སྤྲད་པ་ལ། སེམས་དང་རིག་པའི་དབྱེ་བ། རྣམ་ཤེས་དང་ཡེ་ཤེས་དབྱེ་བ། ཀུན་གཞི་ཆོས
Chinese
已确定。第三，观察生处、住处、灭处三者：无我执著为我，无自性执著为自性，这最初从何处产生？中间住在何处？最终去向何处？应当观察产生者、居住者、去向者和境、有境六门。也就是，外观是器世间，中间是动摇的有情众生，内是自身、身体、蕴、处等从何处产生，住在何处，去向何处，观察思维时，最初产生的因不存在，所以生的因是空性；中间居住的作者不存在，所以作者自己的体性是空性；最终去向的相不存在，所以灭尽自己的相是空性。如果很好地理解这样的要点，就像砍断树木的根，所有的枝叶自然会枯萎一样。༈。大圆满者说：在观察一和多的场合，是确定人我的。在观察生处、住处、灭处三者的场合，是确定法我的。 （此文不可轻信，应当观察思维。注释。）所有内外器情之法，除了以分别念假立之外，从事物自身角度成立的微尘许也不存在。外观器世间，内有情众生，中间享用的受用，所有这些都是分别念假立的，观察是否真实成立，确定为无实、如幻、如梦时，应当安住于那个定解之中。那时，中观应成派的见解和，大圆满的生处、住处、灭处见解哪个更高？生处、住处、灭处见解更高。中观需要像拧紧的铁丝一样的定解。大圆满生处、住处、灭处时，本体的光明中显现分无有阻碍是必须的，那是从差别事的基础上说的差别法。生处、住处、灭处见解是显空双运。显现的时候是空性，空性的时候是显现。显空双运如水中月。四句空性是：色是空性。空性是色。色不异于空性。空性不异于色。如是说。༈。正行认识自性时，心和觉性的差别，识和智慧的差别，阿赖耶识法。
English
It is determined. Third, examining the three origins, abodes, and destinations: clinging to "I" where there is no "I," clinging to self where there is no self-nature, where did this first arise from? Where does it abide in the middle? Where does it ultimately go? One must examine the producer, the dweller, the goer, and the six doors of object and subject. That is, the outer appearance is the vessel-world, the middle is the moving sentient beings, and the inner is the self, body, aggregates, sense bases, etc. Where did they arise from, where do they abide, and where do they go? When examining and contemplating, since there is no cause for the initial arising, the cause of birth is emptiness. Since there is no agent dwelling in the middle, the nature of the agent itself is emptiness. Since there is no characteristic of the ultimate going, the cessation itself is emptiness in nature. If one understands such key points well, it is like cutting the root of a tree, and all the leaves will naturally wither. ༈. The Great Perfection master said: When examining one and many, it is the determination of the self of the person. When examining the three origins, abodes, and destinations, it is the determination of the self of phenomena. (This text should not be trusted lightly, but should be examined and contemplated. Note.) All inner and outer phenomena of vessel and essence, except for what is imputed by the mind, there is not even a particle that is established from its own side. The outer vessel-world, the inner sentient beings, and the middle arrangements of desirable qualities, all of these are merely imputed by the mind. Examine whether they are truly established, and when it is determined that they are unreal, illusory, and dreamlike, one should rest in that certainty. At that time, which is higher, the view of the Madhyamaka-Prasaṅgika or the view of the Great Perfection's three origins, abodes, and destinations? The view of the three origins, abodes, and destinations is higher. The Madhyamaka requires a certainty like a tightly twisted wire. In the Great Perfection's three origins, abodes, and destinations, the unobstructed arising from the luminosity of the essence is necessary; that is the distinguishing characteristic spoken of from the basis of the distinguished object. The view of the three origins, abodes, and destinations is the union of appearance and emptiness. In the state of appearing, it is emptiness; in the state of emptiness, it is appearance. The union of appearance and emptiness is like the moon in water. The fourfold emptiness is: Form is emptiness. Emptiness is form. Emptiness is not other than form. Form is not other than emptiness. Thus it is said. ༈. In the main part of introducing the nature of awareness, the difference between mind and awareness, the difference between consciousness and wisdom, the all-ground consciousness, dharma.