Tibetan
ན་སུ་ཡང་རུང་བ་ལ་གཡོ་སྒྲ་མ་ཡིན་པར་ལྷག་པའི་བསམ་པ་བྱ་བ་དང་བཞི་ནི་བླང་བར་བྱའོ། །བཞི་ནི། བསླུ་བའི་བསམ་པས་བླ་མ་དང་སློབ་དཔོན་རྡོ་རྗེ་སྤུན་ལ་སོགས་པར་བཀུར་སྟིའི་གནས་རྣམས་བསླུས་ཏེ། གཉེན་པོས་མ་བསླེབས་པར་ཉིན་ཞིག་གཅིག་འདས་ན་ཉམས། འགྱོད་པའི་གནས་མ་ཡིན་པར་གཞན་གྱི་དགེ་རྩ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བྱེད་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའི་ཡུལ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འགྱོད་པ་སྐྱེས་པའི་བསམ་པ་སྔོན་དུ་སོང་ ནས༑ དེ་ལས་ལྷག་པའི་དགེ་བ་ཡོད་ཚུལ་སོགས་ཀྱིས་མ་ལེགས་པར་བརྗོད་དེ་འགྱོད་པ་སྐྱེར་འཇུག་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པའི་བྱང་སེམས་ལ་ཁོང་ཁྲོས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་སྐྱོན་བརྗོད་ཀྱི་ཚིགས་སུ་ བཅད་པ་བྱས་པ་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་དང་བྲལ་བའི་གཡོ་སྒྱུ་བྱས་ནས། གཉེན་པོས་མ་བསླེབས་པར་ཉིན་ཞག་གཅིག་འདས་ན་ལོག་པའི་ལམ་ཡིན་པས་སྤང་ངོ༌། །དེས་ན་རང་ལ་སེམས་བཞི་པོ་དེ་ སྐྱེས་ནས་བཟུངས་ཡུལ་དེས་ཤེས་མ་ཤེས་གང་ཡང་རུང་བས་ཉམས་པའོ། །དེའི་བརྟེན་བྱའི་ཆོས་ལ་ལྔ་སྟེ། སེམས་ཅན་བློས་མི་གཏོང་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མི་འཆོར་བའི་ཐབས། སེམས་བསྐྱེད་ ཕན་ཡོན་དྲན་པ་ནི་སེམས་མི་ཉམས་པའི་ཐབས། ཚོགས་གཉིས་བརྩོན་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་དེ་སྟོབས་བསྐྱེད་པའི་ཐབས། ཡང་ཡང་སྦྱངས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་དེ་འཕེལ་བའི་ཐབས། དཀར་ནག་ཆོས་བརྒྱད་ བླང་དོར་བྱས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་དེ་མི་བརྗེད་པའི་ཐབས་སོ། །དཀར་པོའི་ཆོས་བཞི་ནི། ཤེས་བཞིན་དུ་བརྫུན་མི་སྨྲ་བ་དང་། འགྲོ་རྣམས་དགེ་བ་སྤྱི་དང་ཐེག་ཆེན་ལ་འགོད་པ། སེམས་བསྐྱེད་པའི་བྱང་ སེམས་ལ་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད་དེ་ཡོན་ཏན་བརྗོད་པ། སེམས་ཅན་སུ་ཡང་རུང་བ་ལ་གཡོ་སྒྲ་མ་ཡིན་པར་ལྷག་པའི་བསམ་པ་བྱ་བ་དང་བཞི་ནི་བླང་བར་བྱའོ། །གཉིས་པ་འཇུག་པའི་བསླབ་བྱ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལྷག་པ་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་བསླབ་པ། ལྷག་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་བསླབ་པ། ལྷག་པ་ཤེས་རབ་ཀྱི་བསླབ་པ་དང་གསུམ། དེ་ཡང་ལྷག་པ་ཞེས་པ་ནི་མུ་སྟེགས་བྱེད་ཀྱི་དཀའ་ཐུབ་ལྟ་བུ་དང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ཐེག་པ་ འཇིགས་སྐྱོབས་ལེགས་སྨོན་ལ་སོགས་པས། སྲིད་པའི་རྩེ་མོ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཤིང་། སྡོམ་པ་ལས་བྱུང་བའི་དགེ་བས་འཁོར་བར་འཆིང་བྱེད་ཉོན་མོངས་མི་དགེ་བ་སྤོང་བའི་ སེམས་ནི་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས། ཁམས་གསུམ་ས་དགུ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་ཤིང་། ཟག་མེད་རྟོག་མེ
Chinese
因此，对于任何人，都要做到没有虚伪欺骗，具有增上意乐，这四者应当受持。四者是：以欺骗之心欺骗上师、堪布、金刚兄弟等应恭敬之处，若未以对治力遮止，一日一夜过去则失坏。不应后悔之处，对于他人做广大善根之事，本应随喜，却先生起后悔之心，并以胜过此善根等不好的言语，使他人产生后悔，以及对于发起菩提心的菩萨，以嗔恨心引发而作恶语毁谤的偈颂，以及对于众生，做出没有慈悲的虚伪欺骗。若未以对治力遮止，一日一夜过去，则是堕落之因，故应舍弃。因此，自己生起这四种心后，无论对境是否知晓，都会失坏。对此，所应依止的法有五种：依于不舍弃众生，是不失菩提心的方法；忆念发心之利益，是不退失心的方法；精勤积聚二资粮，是增长此心力量的方法；再三串习，是增长此心的方法；对于黑白八法取舍，是不忘失此心的方法。四种白法是：明知故犯不妄语，引导众生趋入共同之善与大乘，对于发起菩提心的菩萨，生起视师想而赞叹功德，以及对于任何众生，都要做到没有虚伪欺骗，具有增上意乐，这四者应当受持。第二、趣入之学处有三：增上戒律学，增上等持学，增上智慧学这三种。其中，所谓增上，是指胜过外道的苦行，以及世间道的救怖畏、善愿等，不超出有顶天的戒律，由律仪所生的善，能舍弃束缚轮回的烦恼不善心，是增上戒律。胜过不超出三界九地的等持，无漏无分别
English
Therefore, for anyone, one must be without deceit and have superior intention, these four should be upheld. The four are: deceiving the objects of veneration such as lamas, khenpos, vajra brothers, etc., with a deceptive mind. If not prevented by an antidote, one day and one night passing will cause it to be lost. One should not regret, but rather rejoice in the great virtuous deeds of others. However, if regret arises first, and one speaks badly, saying that there is a virtue greater than this, causing others to regret, and if one makes verses of blame, provoked by anger, towards a Bodhisattva who has generated the mind of enlightenment, and if one makes deceitful deceptions without compassion towards sentient beings. If not prevented by an antidote, one day and one night passing is a cause of falling, so it should be abandoned. Therefore, after these four minds arise in oneself, whether the object knows it or not, it will be lost. There are five dharmas to rely on for this: relying on not abandoning sentient beings is the method of not losing the mind of enlightenment; remembering the benefits of generating the mind is the method of not degenerating the mind; diligently accumulating the two accumulations is the method of increasing the power of this mind; repeatedly practicing is the method of increasing this mind; adopting and abandoning the eight black and white dharmas is the method of not forgetting this mind. The four white dharmas are: knowingly not lying, guiding beings to common virtue and the Mahayana, generating the perception of a teacher for a Bodhisattva who has generated the mind of enlightenment and praising their qualities, and for any sentient being, one must be without deceit and have superior intention, these four should be upheld. Secondly, there are three trainings for entering: the training in higher discipline, the training in higher concentration, and the training in higher wisdom. Among these, the so-called higher refers to surpassing the asceticism of non-Buddhists, and the worldly paths of saving from fear, good wishes, etc., the discipline that does not exceed the peak of existence, the virtue arising from vows, being able to abandon the afflictions and non-virtuous minds that bind one to samsara, is higher discipline. Surpassing the concentration that does not exceed the nine grounds of the three realms, without outflows and without conceptualization.