Tibetan
ཐོང་དང་པོར་མཐོང་བའི་དང་པོ་པ་ དང་། ཡིད་མ་གཏད་པ་དང་། འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་གྱི་མངོན་སུམ་རྣམས་གཞན་ལས་ངེས་སོ། ། གསུམ་པ་གྲངས་ངེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ལ་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་(ཚད་མ་མདོར། མངོན་སུམ་དང་ནི་རྗེས་སུ་དཔག །ཚད་མའོ་ཞེས་པ་ལྟར)སྟེ། མཚན་ཉིད་ནི་རིམ་པ་ལྟར། རྟོག་པ་དང་བྲལ་ ཞིང་མ་འཁྲུལ་བའི་ཡང་དག་ཤེས་པ་དང་། ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་རང་གི་གཞལ་བྱ་ ལྐོག་གྱུར་ལ་གསར་དུ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པའོ། །དབྱེ་ན། དང་པོ་ལ། མངོན་སུམ་ངོ་བོ་དང་ མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་དང་མངོན་སུམ་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་སྟེ། གསུམ་གྱིས་རིག་པར་བྱའོ། 2-9 །དང་པོ་ལ་དབང་པོ་དང་། ཡིད་དང་། རང་རིག་དང་། རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་སྟེ་བཞིའོ། །མཚན་ཉིད་ནི་རིམ་པ་ལྟར། དབང་ཤེས་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བ་དང་། ཡིད་ཤེས་ཀྱི་དང་། ཁ་ ནང་ལྟས་ཀྱི་ཤེས་པ་དང་། སྒོམ་བྱུང་འཕགས་པའི་ཤེས་པ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བ་ཞེས་པའོ། །དབྱེ་ན། དང་པོ་ལ། མིག་གི རྣ་བའི། སྣའི། ལྕེའི། ལུས་ཀྱི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་སྟེ་ལྔའོ། །མཚན་ཉིད་ནི་རིམ་པ་ལྟར། རང་གི་བདག་རྐྱེན་མིག་དབང་གཟུགས་ཅན་ལས་དངོས་སུ་ སྐྱེས་པའི་གཞན་རིག་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བའི་ཤེས་པ་ཞེས་སོགས་འདོན་པ་བསྒྱུར་རོ། ། གཉིས་པ་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ལ་དབྱེ་ན། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་འཛིན་ཡིད་ཀྱི་མངོན་ སུམ་སྟེ་ལྔའོ། །མཚན་ཉིད་ནི་རིམ་པ་ལྟར། དེ་མ་ཐག་རྐྱེན་མིག་གི་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་ དང་། དམིགས་རྐྱེན་གཟུགས་རང་མཚན་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་པའི་ཡིད་ཤེས་རྟོག་བྲལ་མ་ འཁྲུལ་བ་ཞེས་སོགས་འདོན་པ་བསྒྱུར་རོ། ། གསུམ་པ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ལ་དབྱེ་ན། སེམས་སེམས་བྱུང་མྱོང་བྱེད་གཉིས་སམ། སོ་སྐྱེ་དང་འཕགས་པའི་གཉིས་སོ། །བཞི་པ་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་ལ་དབྱེ་ན། ཉན་ཐོས། རང་རྒྱལ། ཐེག་ཆེན་གྱི་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་སྟེ་གསུམ་མོ། །མཚན་ཉིད་ནི་རིམ་པ་ལྟར། ཉན་ཐོས་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ཀྱི་སྒོམ་བྱུང་ཤེས་པ་རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་བ་ཞེས་སོགས་འདོན་ པ་བསྒྱུར་རོ། །དབྱེ་ན་རེ་རེ་ལ་མཐོང་སྒོམ་མི་སློབ་ལམ་གསུམ་གསུམ་མོ། ། གཉིས་པ་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་ལ་མཚན་ཉིད་རང་གི་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པའི་བློ། དབྱེ་ ན་རྟོག་པ་དང་རྟོག་མེད་མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་གཉིས་སོ། །མཚན་ཉིད་ནི་རིམ་པ་ལྟར། རང་ གི་སྣང་ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཞེན་བློ་དང་རང་གི་བདག་རྐྱེན་དབང་པོ་སླད་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ ཞེན་བྲལ་གྱི་བློའོ། །དབྱེ་ན་དང་པོ་ལ། འཁྲུལ་དང་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་དང་། །རྗེས་དཔག་ རྗེས་སུ་དཔག་ལས་བྱུང་། །དྲན་དང་མངོན་འདོད་ཅེས་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་དྲུག་གོ། 2-10 གཉིས་པ་ལ་ཡིད་ཤེས་དང་དབང་ཤེས་ཀྱི་དབང་གིས་གཉིས་སོ། །གསུམ་པ་མངོན་ སུམ་ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ལ་འབྲས
Chinese
第一种是最初的显现，不信任的和有错觉的显现都来自于其他。第三种是通过数量确定的方式来区分，即显现和推论（如《量论略》所说：‘显现和推论，是量。’），它们的定义依次是：无分别且无错觉的正确知识，以及从具有三种特征的理由中，对自己的可衡量对象——隐蔽事物——产生的新而不欺骗的知识。分类上，第一种有三种：显现的自性、看似显现和显现量之果，这三种需要理解。第一种又分为四种：根识、意识、自证和瑜伽现量。它们的定义依次是：根识是无分别且无错觉的；意识的；向内看的知识；以及由禅定产生的圣者知识，是无分别且无错觉的。分类上，第一种有五种：眼识、耳识、鼻识、舌识和身识。它们的定义依次是：从自己的主因——眼根和有色物——直接产生的，认识其他、无分别且无错觉的知识，等等，这些词语需要补充完整。 第二种，意识现量，分为五种：取色、声、香、味、触的意识现量。它们的定义依次是：从紧随其后的眼根现量，以及作为所缘缘的色法自相直接产生的，意识、无分别且无错觉的知识，等等，这些词语需要补充完整。第三种，自证现量，分为两种：心和心所的体验者，或者凡夫和圣者。第四种，瑜伽现量，分为三种：声闻、缘觉、大乘的瑜伽现量。它们的定义依次是：声闻圣者相续中的由禅定产生的知识，是无分别且无错觉的，等等，这些词语需要补充完整。分类上，每一种又分为见道、修道和无学道三种。 第二种，看似现量，其定义是对自己的显现对象产生错觉的心识。分类上，分为有分别和无分别的看似现量两种。它们的定义依次是：对自己的显现对象产生错觉的执着心识，以及从自己的主因——有缺陷的根——产生的无执着心识。分类上，第一种有六种，如《释量论》所说：‘错觉和世俗知识，以及推论，从推论产生，记忆和现欲。’第二种，由于意识和根识的作用，分为两种。第三种，显现量之果是果。
English
The first is the first seeing, and the non-trusting and delusive perceptions are determined from others. The third is distinguished by way of numerical certainty, namely perception and inference (as stated in the 'Compendium on Valid Cognition': 'Perception and inference are valid cognitions'), their definitions being, respectively: a correct knowledge that is free from conceptualization and non-erroneous, and a knowledge that newly and infallibly arises from a sign possessing three characteristics in relation to its object to be measured, which is hidden. In terms of divisions, the first has three: the nature of perception, seeming perception, and the result of valid perception, which are to be understood by three. The first has four: sense perception, mental perception, self-awareness, and yogic perception. Their definitions are, respectively: sense consciousness is non-conceptual and non-erroneous; mental consciousness; the knowledge of looking inward; and the knowledge of the noble ones arising from meditation, which is non-conceptual and non-erroneous. In terms of divisions, the first has five: eye, ear, nose, tongue, and body sense perceptions. Their definitions are, respectively: the knowledge that directly arises from its own substantial cause—the eye sense faculty and form—is other-knowing, non-conceptual, and non-erroneous, etc., these words should be supplemented. The second, mental perception, is divided into five: mental perceptions apprehending form, sound, smell, taste, and touch. Their definitions are, respectively: the mental consciousness that directly arises from the immediately preceding eye sense perception, and from the specific characteristic of form as its objective condition, is mental consciousness, non-conceptual, and non-erroneous, etc., these words should be supplemented. The third, self-aware perception, is divided into two: the experiencer of mind and mental factors, or ordinary beings and noble beings. The fourth, yogic perception, is divided into three: the yogic perceptions of hearers, solitary realizers, and the Great Vehicle. Their definitions are, respectively: the knowledge arising from meditation in the continuum of a noble hearer, which is non-conceptual and non-erroneous, etc., these words should be supplemented. In terms of divisions, each one has three: the paths of seeing, meditation, and no more learning. The second, seeming perception, is defined as a mind that is deluded with respect to its own appearing object. In terms of divisions, there are two: conceptual and non-conceptual seeming perceptions. Their definitions are, respectively: a clinging mind that is deluded with respect to its own appearing object, and a non-clinging mind that arises from its own substantial cause—a defective sense faculty. In terms of divisions, the first has six, as stated in the 'Commentary on Valid Cognition': 'Delusion and conventional knowledge, and inference, arising from inference, memory and manifest desire.' The second, due to the influence of mental consciousness and sense consciousness, is divided into two. The third, the result of valid perception, is the result. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ཏོག་[རྟོགས]གསུམ་གྱི་དང་པོ་ནི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་ བྱ། བློ་རང་ཉིད་དོན་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཚད་མ། དོན་རྟོགས་པ་འབྲས་བུའོ། ། གཉིས་པ་ནི་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱ་འཛིན་རྣམ་ཚད་མ། རང་རིག་འབྲས་བུའོ། །གསུམ་ པ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བྱ། གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་རང་རིག་པའི་རང་བཞིན་དུ་གྱུར་པའི་ དོན་རིག་འབྲས་བུའོ། །དང་པོ་དང་ཕྱི་མ་གཉིས་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས། བར་པ་རྣམ་རིག་པའི་ ཚད་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་བཞག་གོ།ཞར་ལ་རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་ཚད་འབྲས་ནི། སྒྲ་དང་མི་རྟག་ པའི་ཚོགས་དོན་གཞལ་བྱ། སྒྲ་མི་རྟག་པའི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ཚད་མ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་རྟོགས་ པ་འབྲས་བུའོ། ། གཉིས་པ་རྗེས་དཔག་ལ་དབྱེ་(ཚད་མ་མདོར། རྗེས་དཔག་རྣམ་གཉིས་རང་དོན་ནི། །ཚུལ་གསུམ་རྟགས་ ལས་དོན་མཐོང་ཡིན། །ཞེས་པ་ལྟར)ན། རང་དོན་དང་གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་གཉིས་སོ། །དང་པོ་ལ་ གཉིས་ལས། དང་པོ་ངོ་བོའི་རབ་དབྱེ་ནི། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་དང་གྲགས་པ་དང་། ཡིད་ ཆེས་པའི་རྗེས་དཔག་གོ།མཚན་ཉིད་ནི་རིམ་པ་ལྟར། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་ པའི་རྟགས་ལས་རང་གི་གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་ལ་གསར་དུ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པ་དང་། གྲགས་ པའི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་ཤེས་པ་དང་། ཡིད་ཆེས་པའི་ཚུལ་གསུམ་པའི་རྟགས་ལས་ རང་གི་གཞལ་བྱ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཤེས་པའོ། ། གཉིས་པ་རྟགས་དཔེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་ལ། རྟགས་དང་དཔེ་གཉིས་ལས། དང་པོའི་ མཚན་ཉིད་གཏན་ཚིགས་སུ་བཀོད་པ། དབྱེ་ན་རྟགས་ཡང་དག་དང་ལྟར་སྣང་གཉིས་སོ། །མཚན་ཉིད་ནི་རིམ་པ་ལྟར། ཚུལ་གསུམ་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་ངེས་པའི་གཏན་ཚིགས་དང་། རྟགས་སུ་བཀོད་ཅིང་ཚུལ་གསུམ་མ་ཚང་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་ལས། དང་པོ་མཚན་ཉིད་ 2-11 ཚུལ་གསུམ་ནི། ཕྱོགས་ཆོས་རྗེས་ཁྱབ་ལྡོག་ཁྱབ་གསུམ་མོ། །མཚན་ཉིད་ནི་རིམ་པ་ལྟར། རང་གི་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་སྐྱོན་མེད་ཀྱི་སྟེང་དུ་འགོད་ཚུལ་ལྟར་ཚད་མའི་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་ པའི་རྟགས་དང་། རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལ་འབྲེལ་པར་ངེས་པ་གང་ཞིག རང་གི་མཐུན་ ཕྱོགས་ཁོ་ན་ལ་ཡོད་པར་ངེས་པ་དང་། གང་ཞིག་རང་གི་མི་འཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་ཁོ་ནར་ ངེས་པའོ། །དབྱེ་ན། དང་པོ་ལ་ཡང་དག་གི་ཕྱོགས་ཆོས། མ་ངེས་པའི་ཕྱོགས་ཆོས། འགལ་ བའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཏེ་གསུམ་མོ། །ཡང་ན་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་དགུ་(མདོར། ཕྱོགས་ཆོས་མཐུན་ཕྱོགས་ཡོད་ མེད་དང་། །རྣམ་གཉིས་རེ་རེ་དག་ལ་ཡང་། །ཡོད་མེད་རྣམ་པ་གཉིས་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། གཞལ་བྱ་བྱས་དང་མི་རྟག་དང་། །བྱས་དང་སྙན་བྱ་རྩོལ་བྱུང་དང་། །མི་རྟག་རྩོལ་བྱུང་རེག་མིན་ཏེ། །དགུ་པོ་འདི་ནི་རྟག་སོགས་ལའོ། །རྒྱན་གྱིས། རྟག་དང་མི་ རྟག་རྩོལ་བྱུང་དང་། །བར་དུ་རྟག་པ་གསུམ་དག་དང་། །རྩོལ་བྱུང་མིན་དང་མི་རྟག་རྟག །
Chinese
关于‘三量’[认知]中的第一个是：外境是所量，心识本身显现为外境的形态是量，认识外境是果。 第二个是：所取相是所量，能取相是量，自证是果。 第三个是：外境是所量，所取相是量，成为自证自性的证知外境是果。前两个是经部宗的观点，中间的是唯识宗关于量和果的分类。 顺便说一下，比量作为量和果的分类是：声音和无常的集合是所量，声音显现为无常的形态是量，认识到声音是无常是果。 第二，比量可以分为（如《量释论》所说：‘比量有二：为自和他；以具三相之理，见及于义。’）：自比量和他比量两种。第一种又分为两种。第一种，本体的详细分类是：事物力所生比量、名言比量和信解比量。它们的定义依次是：从事物力所生的具有三相之理的标志中，对自己的所量隐蔽事物产生新而不欺骗的认识；从名言的具有三相之理的标志中产生的认识；从信解的具有三相之理的标志中，对自己的所量不欺骗的认识。 第二，详细解释标志和例子。标志和例子分为两种。首先，标志的定义是作为论证提出的理由。如果进行分类，标志可以分为正确的标志和相似的标志两种。它们的定义依次是：通过量的力量确定的具有三相的理由；以及被作为标志提出但三相不完整的理由。第一种又分为三种。首先，定义的三个方面是：法相、同品遍和异品遍。它们的定义依次是：在自己想要认知的无过失的法相上，按照提出的方式，通过量的力量成立的标志；与自己想要证明的法具有必然联系，并且确定只存在于自己的同品中；以及确定只不存在于自己的异品中。如果进行分类，第一种可以分为正确的法相、不确定的法相和相违的法相三种。或者，法相可以分为九种（如颂云：‘法相与同品，有无及双分，一一各有二，故有有无二。’以及‘所量为所作，无常及所作，所作可闻勤生性，无常勤生非所触，此九于常等亦然。’）。
English
The first of the three 'pramanas' [cognitions] is: the external object is the object to be measured, the mind itself appearing as the form of the object is the pramana, and the realization of the object is the result. The second is: the apprehended aspect is the object to be measured, the apprehending aspect is the pramana, and self-awareness is the result. The third is: the external object is the object to be measured, the apprehended aspect is the pramana, and the cognition of the object that has become the nature of self-awareness is the result. The first two are the views of the Sautrantika school, and the middle one is the classification of pramana and result according to the Vijnanavada school. By the way, the classification of inference as pramana and result is: the collection of sound and impermanence is the object to be measured, the appearance of sound as the form of impermanence is the pramana, and the realization that sound is impermanent is the result. Second, inference can be divided into (as stated in Pramanavarttika: 'Inference is twofold: for oneself and for others; by means of a reason with three aspects, one sees the meaning.'): inference for oneself and inference for others. The first is further divided into two. First, the detailed classification of the entity is: inference arising from the power of things, inference from fame, and inference from belief. Their definitions are, in order: from a sign with three aspects arising from the power of things, a new and non-deceptive cognition arises about one's own object to be measured that is hidden; the cognition arising from a sign of fame with three aspects; and from a sign of belief with three aspects, a non-deceptive cognition about one's own object to be measured. Second, a detailed explanation of signs and examples. Signs and examples are divided into two types. First, the definition of a sign is the reason presented as an argument. If classified, signs can be divided into correct signs and similar signs. Their definitions are, in order: a reason with three aspects determined by the power of pramana; and a reason that is presented as a sign but lacks the three aspects. The first is further divided into three types. First, the three aspects of the definition are: property of the subject, presence in the similar class, and absence in the dissimilar class. Their definitions are, in order: a sign that is established by the power of pramana in the way it is presented on one's own faultless subject that one wants to know; something that is necessarily related to the property one wants to prove, and is determined to exist only in one's own similar class; and something that is determined to exist only in one's own dissimilar class. If classified, the first can be divided into three types: correct property of the subject, uncertain property of the subject, and contradictory property of the subject. Alternatively, the property of the subject can be divided into nine types (as the verse says: 'Property of the subject and similar class, presence and absence and both, each has two, hence there are two presences and absences.' and 'The object to be measured is made, impermanent and made, made and audible effort-born, impermanent effort-born non-touchable, these nine are also for permanent etc.'). --------------------------------------------------------------------------------