Tibetan
མས་ལས་ལོགས་སུ་གྱུར་པའི་ཆོས་གང་ཡང་མེད་ ཅེས་པ་ཞིག་འགྲུབ་བོ། །སྤྱིར་དེ་རྣམས་ཀྱང་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ཁོ་ནའི་མཐུ་ལས་བྱུང་བ་ནི་འདི་རྣམས་ཏེ། ལོ་དང་ཟླ་བ་ལ་སོགས་པ་དུས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་དང༌། གཅིག་བཅུ་བརྒྱ་སྟོང་སོགས་གྲངས་སུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་དང༌། གྲོང་དང་གྲོང་ཁྱེར་དང་ནགས་ཚལ་དང་རི་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་གྱི་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་དང༌། ཐ་སྙད་མིང་ཚིག་ཡི་གེ་གསུམ་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག །རྣམས་མངོན་པར་བརྗོད་པའི་བག་ཆགས་ཁོ་ནས་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ཞིང༌། རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་བདག་ཏུ་སྣང་བ་དང༌། གཞན་གྱི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་དམིགས་ནས་གཞན་དུ་སྣང་བ་སྟེ། བདག་དང་གཞན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་ནི་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་ཞིང༌། མཐོ་རིས་སུ་སྣང་བ་དཔེར་ན་ལྷར་སྐྱེས་པ་ན་རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལྷའི་འགྲོ་བར་སྣང་བ་ལྟ་བུ་དང༌། ངན་འགྲོའི་སྣང་བ་ནི། དམྱལ་བར་སྐྱེས་པའི་ཚེ་རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དམྱལ་བའི་འགྲོ་བ་སྣང་བ་ལྟ་བུ་དང༌། འཆི་འཕོ་བ་དང་སྐྱེ་བའི་སྣང་བ་ནི་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་རགས་པའི་རྫས་ཀྱི་ལུས་ཞིག་ཡོངས་སུ་དོར་ནས། གསར་དུ་ལེན་པར་སྣང་ཡང་དོན་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བའི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་གཉིས་ནི་སྲིད་པའི་ཡན་ལག་གི་བག་ཆགས་སམ་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་རིག་པ་ཙམ་ཡིན་ནོ། །དོན་ལ་རྣམ་རིག་ཙམ་ནི་ཤེས་པ་ལ་དངོས་སུ་སྣང་ཞིང༌། མྱོང་བ་ལ་ཡང་མངོན་སུམ་དུ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། ཀུན་བཏགས་ནི་བཏགས་ཆ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །དངོས་སུ་སྣང་བ་དང་མྱོང་བ་ནི་མེད་ལ། འཁྲུལ་ངོར་སྣང་བ་དང་མྱོང་བར་རློམ་པ་ཙམ་ནི་ཡོད་དོ། །དེས་ན་རྣམ་རིག་ཙམ་ཞིག་ནི་དོན་དམ་དུ་མེད་ཀྱང༌། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་གནས་ཚུལ་ཞུགས་པ་ཡིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་གསུམ་པོ་ཡོད་མེད་ཀྱི་དབྱེ་བ་དཔེ་དང་བཅས་ནས་སྟོན་པ་ནི། དཔེ་ནི་ཇི་ལྟར་ན། ཤིན་ཏུ་དྭངས་པའི་ཆུ་མཚོར་ཉི་ཟླ་དང་རྒྱུ་སྐར་སོགས་གཟུགས་བརྙན་རྣམ་པ་མང་པོར་ཤར་བར་གྱུར་པ་ན། གཟུགས་བརྙན་དེ་དང༌། ཤིན་ཏུ་དྭངས་པའི་ཆུ་གཉིས་ལ་ངོ་བོའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་མེད་མོད་ཀྱི། འཇིག་རྟེན་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་ལ་ཡང༌། ཆུ་ནི་ཡོད་པའི་སྣང་བ་དང༌། དེ་ལ་ཤར་བའི་གཟུགས་བརྙན་རྣམས་ནི་མེད་པའི་སྣང་བར་འདོད་པ་བཞིན། གཟུགས་བརྙན་དང་མཚུངས་པའི་ཀུན་བཏགས་ནི་ཡང་དག་ཀུ
Chinese
由此成就了“没有独立于心之外的法”的观点。总的来说，这些现象也源于名言习气，但完全由名言习气之力产生的则是这些：年、月等在时间中显现的识，一、十、百、千等在数字中显现的识，村庄、城市、森林、山脉等在处所中显现的识，以及在名、句、字三种形式中显现的识。这些都是仅由名言习气产生的。以自己的身、语、意为对境而显现为“我”，以他人的身、语、意为对境而显现为“他”，这种显现为“我”和“他”的识，则源于我执的习气。显现为高界，例如生于天界时，自己的身、语、意显现为天人的状态；显现为恶趣，例如生于地狱时，自己的身、语、意显现为地狱众生的状态；死亡和转生的显现，是指各个有情舍弃粗大的物质身体，显现为新生的状态，但实际上是识本身显现为生和死的形态。这二者都源于有支的习气或种子。因此，一切法皆唯识。实际上，唯识对于识而言是真实显现的，对于体验而言也是现量成立的。而遍计所执仅仅是假立之法，因此没有真实显现和体验，只有在错觉中显现和自以为是的体验。因此，唯识本身虽然在胜义谛中不存在，但却存在于世俗谛的层面。下面以比喻来说明三种自性的有无差别：譬如，在非常清澈的湖水中，日月星辰等影像显现出多种形态，这些影像与非常清澈的湖水在本体上没有差别，但在世间的言语中，水被认为是存在的显现，而显现在水中的影像则被认为是无有的显现。同样，与影像相似的遍计所执是完全
English
Thus, the view that "there is no dharma separate from the mind" is accomplished. In general, these phenomena also arise from the habit of expression, but these are produced entirely by the power of the habit of expression alone: the consciousness that appears as time, such as years and months; the consciousness that appears as numbers, such as one, ten, hundred, thousand; the consciousness that appears as places, such as villages, cities, forests, and mountains; and the consciousness that appears in the three forms of name, sentence, and letter. These are all produced only by the habit of expression. The appearance of "I" by focusing on one's own body, speech, and mind, and the appearance of "other" by focusing on the body, speech, and mind of others, this consciousness that appears as "I" and "other" arises from the habit of self-grasping. The appearance of higher realms, for example, when born in the heavens, one's own body, speech, and mind appear as the state of gods; the appearance of lower realms, for example, when born in hell, one's own body, speech, and mind appear as the state of hell beings; the appearance of death and rebirth refers to the fact that each sentient being abandons the coarse material body and appears to be newly born, but in reality, it is consciousness itself that appears as the form of birth and death. These two arise from the habit or seed of the limb of existence. Therefore, all dharmas are only consciousness. In reality, only consciousness is truly apparent to consciousness, and it is also established as manifest in experience. But the completely imputed is only a fabricated phenomenon, so there is no real appearance or experience, only the appearance in illusion and the self-righteous experience. Therefore, although only consciousness itself does not exist in the ultimate truth, it does exist on the level of conventional truth. The difference between the existence and non-existence of the three natures is explained below with an example: For example, in a very clear lake, the images of the sun, moon, stars, and so on appear in many forms. These images and the very clear water are not different in essence, but in the language of the world, water is considered to be an existing appearance, and the images appearing in the water are considered to be a non-existent appearance. Similarly, the completely imputed, which is similar to the image, is completely
Tibetan
ན་རྫོབ་བྱ་བ་བྱེད་ནུས་ཀྱི་ངོ་བོར་ཡང་མེད་ཅིང༌། ཆུ་དང་མཚུངས་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་ནི་ཡང་དག་པ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ངོ་བོར་ཡོད་པ་ཡིན་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་གྱི། ངེས་དོན་དོན་དམ་པར་ནི་དེ་གཉིས་གང་ཡང་མེད་ལ། དེ་དང་དེ་མེད་པའི་ཤུལ་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ནི་རྟག་ཏུ་ཡོད་ཅིང༌། བདེན་པར་གྲུབ་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་བྱམས་ཆོས་བར་བ་ གསུམ་དུ། ཡོད་མིན་མེད་མིན་དེ་བཞིན་མིན་གཞན་མིན་ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཀུན་བཏགས་དང་གཞན་དབང་གཉིས་མེད་པ་དང༌། ཡོངས་གྲུབ་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡོད་པར་གསུངས་པ་ལྟ་བུ། གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་གི་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་ངོས་འཛིན་ཚུལ་མང་དུ་གསུངས་ཤིང༌། དགོངས་དོན་མཐར་ཐུག་ཡང་དེ་བཞིན་ཡིན་མོད་ཀྱང༌། གནས་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་བའི་ཡང་དག་ཀུན་རྫོབ་དང༌། འཇིག་རྟེན་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་ཕྱིར་དུ་དགག་གཞི་གཞན་དབང་གི་སྟེང་དུ་དགག་བྱ་ཀུན་བཏགས་བཀག་པའི་རྣམ་ཤེས་དག་པ་ཙམ་ཞིག་ལ། ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཡང་མང་དུ་ཡོད་མོད་ཀྱི། དེ་དོན་དམ་མཐར་ཐུག་ཏུ་བཟུང་ན་སེམས་ཙམ་གྱྀ་གྲུབ་མཐའ་ལས་མ་འདས་སོ། །དེ་ཡང་ཁྱབ་བྱེད་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་ཁྱབ་བྱ་གཞན་དབང་ལ་དངོས་སུ་ཁྱབ་པ་ཡིན་ཞིང༌། དེའི་སྟོབས་ལས་ཀུན་བཏགས་རྣམས་གཞན་དབང་གི་སྣང་ཆ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་བཏགས་ལ་ཡང་ཁྱབ་ཅེས་བཞག་པ་ཡིན་གྱི་ངེས་པར་ན་དེས་ཀུན་བཏགས་ལ་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཀུན་བཏགས་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་གནས་སྐབས་ནམ་ཡང་མེད་པ་ལ་ཁྱབ་རྒྱུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་དཔེར་ན་ཆུ་ལ་གཟུགས་བརྙན་ཤར་བར་གྱུར་བ་ན་ནམ་མཁའི་གཟུགས་ཅན་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཅིང་རྒྱུའི་གོ་འབྱེད་པའི་ཕྱིར། ཆུ་ལ་ནི་ནམ་མཁས་ཁྱབ་ལ། དེ་ལ་ཤར་བའི་གཟུགས་བརྙན་ནི་མེད་པ་ ཡོངས་གྲུབ་ལ་ནི་ངོ་བོ་དབྱེ་བ་མེད་པ་སྟེ། རོ་མཉམ་དུ་གྱུར་པས་སོ། །ལམ་ལ་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་ཚུལ་ནི། དཔེར་ན་སྟོང་པ་ཉིད་ ཡོངས་གྲུབ་བོ། །འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་ལ་མཚན་ཉིད་གསུམ་ཇི་ལྟར་འཇུག་པའི་ཚུལ་ནི་དཔེར་ན་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་བློ་ལ་ཆོས་སྐུ་ནི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ཞིང་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ་སྙམ་པའི་རྟོག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཟུངས་ཆ་རྟོག་པའི་ཡུལ་གྱི་སྣང་བའི་ཆོས་སྐུ་ཀུན་བཏགས་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དང༌། ཆོས་སྐུ་དེའི་རྣམ་པར་འཛིན་པའི་སེམས་ནི་གཞན་དབང་གི་ཆོས་སྐུ་དང༌། གནས་ལུགས་དངོས་ནི་ཡོངས་གྲུབ་ཀྱི་ཆོས་སྐུ་དང༌། འདིའི་
Chinese
并且，虚假在作用的能力的自性中也是没有的；如同水一般的仅仅是识，存在于真实名言的自性中。那些也只是在名言谛的范畴内说的，究竟胜义中，那二者任何一个都没有。在那二者没有之后，能取所取二取的智慧是恒常存在的，并且是真实成立的。总的来说，在弥勒五论中间三论中，如所说“非有非无，非如是非异”，就像所说的那样，遍计所执和依他起二者是没有的，圆成实法性如是性是存在的。关于究竟实相的圆成实的认识方式，说了非常多，究竟的密意也是如此。然而，在某些情况下，为了确定瑜伽士的真实名言和世间人的胜义谛，仅仅是在应破的基础依他起之上，破除所破的遍计所执的清净的识，也安立为圆成实的名字，这种情况也有很多。如果将此执为究竟胜义，则没有超出唯识宗的宗义。而且，周遍的法性圆成实，真实地周遍于所周遍的依他起，依靠它的力量，所有遍计所执都是依他起的显现之故，也安立为周遍于遍计所执，但实际上它并没有周遍于遍计所执，因为遍计所执在二谛的范畴内是从来没有的，所以没有可周遍的。例如，当水中显现影像时，由于周遍于所有虚空的色法并且开启了因的理解，因此，虚空周遍于水，但在水中显现的影像则不是。 圆成实没有体性和差别，因为已经成为了同味。在道上如何安立三种自性呢？例如，空性 是圆成实。在果法法身上如何安立三种自性呢？例如，对于各自的凡夫心来说，法身是远离戏论并且是自证智，像这样认为的分别念的执着的所缘，分别念的境的显现的法身是遍计所执的法身；执着法身的那种心是依他起的法身；真实实相是圆成实的法身；这个
English
Furthermore, falsity is also absent in the nature of the ability to act; mere consciousness, like water, exists in the nature of true conventionality. These are also said to be within the scope of conventional truth, but in ultimate truth, neither of the two exists. After the absence of these two, the wisdom free from the duality of grasper and grasped is always present and is truly established. In general, in the three middle treatises of the Five Treatises of Maitreya, as it is said, "Neither existent nor non-existent, neither thus nor other," just as it is said, the imputed and the dependent are absent, and the perfectly established suchness of reality is present. There are many ways to recognize the perfectly established ultimate reality, and the ultimate intention is also the same. However, in some cases, in order to establish the true conventionality of yogis and the ultimate truth of worldly people, merely the pure consciousness that has eliminated the imputed on the basis of the object of negation, the dependent, is also named as the perfectly established. If this is taken as the ultimate meaning, it does not go beyond the tenets of the Mind-Only school. Moreover, the pervasive reality, the perfectly established, actually pervades the pervasive, the dependent. Because all imputations are appearances of the dependent due to its power, it is also established as pervading the imputed. But in reality, it does not pervade the imputed, because the imputed is never within the scope of the two truths, so there is nothing to pervade. For example, when an image appears in water, because it pervades all forms in space and opens the understanding of the cause, space pervades the water, but the image that appears in the water does not. The perfectly established has no essence or difference, because it has become of one taste. How are the three characteristics applied to the path? For example, emptiness is the perfectly established. How are the three characteristics applied to the resultant Dharmakaya? For example, for the minds of ordinary individuals, the Dharmakaya is free from elaboration and is self-aware wisdom. The object of the conceptual grasp that thinks in this way, the appearance of the Dharmakaya as the object of conceptual thought, is the imputed Dharmakaya; the mind that grasps the form of that Dharmakaya is the dependent Dharmakaya; the actual reality is the perfectly established Dharmakaya; this