Tibetan
ར་བགྱིད། །ཞེས་བཀའ་སྩལ་པ་ཡང་བརྗོད་ལ་དོན་བསམ། །དེ་ལྟར་གནས་སྐབས་འདི་དག་ཏུ་ཡང༌། །སྤྱིར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་དང༌། ཁྱད་པར་གནོད་བྱེད་ཐམས་ཅད་ལ་ཆེས་ཆེར་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང༌། འདོད་པ་རྣམས་ནི་སྣོག་ཆུང་ཞིང་ཉེས་པ་མང་པ་དང༌། དབེན་པའི་ཕན་ཡོན་དང༌། དལ་འབྱོར་རྙེད་དཀའ་དང༌། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པ་དང༌། ལས་དང་འབྲས་བུ་མི་བསླུ་བ་རྣམས་ཡིན་ལ་ཡང་ཡང་བསམ་པར་བྱ་ཞིང༌། ཐབས་དུ་མས་ཞིབ་མོ་ནས་སྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། ཐུན་གྱི་སྐབས་སུ་རེ་ཞིག་དེ་དག་ལ་ནན་ཏན་དུ་སྒོམ། ཐུན་མཚམས་སུ་མཆོད་པ་དང༌། སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བསམ་པ་དང༌། གསུང་རབ་ཀློག་པ་དང༌། ཕྱག་དང་བསྐོར་བ་སོགས་སྤྲོས་བཅས་ཅི་རིགས་པ་ལ་ནན་དུ་བྱའོ། །ཇི་ཞིག་ལྟར་ན། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་དག་ཅུང་ཟད་གོམ་པ་ན། དེ་ནས་དངོས་གཞི་ལ་འཇུག་སྟེ། དེ་ཡང་མདུན་དུ། བཅོམ་ལྡན་འདས་མི་འཁྲུགས་པའམ། འོ་སྐོལ་གྱི་སྟོན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལྟ་བུའི་རྒྱལ་བའི་སྐུ་གཟུགས་རི་མོར་བྲིས་ལ། གསེར་སོགས་ཧ་ཅང་འཆོར་བག་ཆེ་བ་མ་ཡིན་པ་ཞིག་མདུན་དུ་བཞག་ལ། དེ་ལ་མིག་གཏད་དེ། སེམས་མ་ཡེངས་པ་ཙམ་དུ་བཟུང༌། དེ་ལ་གོམས་ནས་མིག་སྣ་རྩེའི་ཐད་ཀར་བལྟས་ནས་མདུན་དུ་རྒྱལ་བའི་སྐུ་བརྙན་བསམ་ལ། དེ་ལ་མ་ཡེངས་བ་ཙམ་དུ་སེམས་བཟུང༌། དེ་ལ་གོམས་ནས་སེམས་ལ་སེམས་བཞག་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བསྒོམ། དེ་སྐབས་སེམས་གཡེངས་བ་མ་ཚོར་བར་ཅུང་ཟད་འགྱུ་ན། ཡང་ནས་ཡང་དུ། བླན་ཏེ་བསྒོམ ནམ་གནས་པ་ན། སྐད་ཅིག་རེ་རེ་ནས་འཕྲོ་མཐུད། དེ་ནས་ཡང་ཅུང་ཟད་གཡེངས་པ་དེའི་ ཚེ་བསྒོམ་པ་ལ་སྤྲོ་བའམ། མ་ཡིན་བརྟག་ལ་སྤྲོ་ན། བྱིང་རྒོད་རྣམ་རྟོག་གང་གིའང་དབང་དུ་མ་སོང་བར་སེམས་འཇོག་གོ་སྙམས་པའི་འདུན་པ་ཆེས་དྲན་པ་བཏང་ལ་ཤུགས་འཕྱུང་ནས་རྩེ་གཅིག་ཏུ་བཞག །གལ་ཏེ་མི་སྤྲོ་བའམ། འཇོག་ཅིང་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་ཡུན་ཐུང་ཞིང་མི་གསལ་བ་དང༌། སེམས་དུབ་ཅིང་སྐྱོ་ན། འཁོར་འདས་དང༌། ཁྱིམ་དང༌། དབེན་པ་དང༌། ཉོན་མོངས་དང༌། མཉམ་པར་འཇོག་པ་རྣམས་ཀྱི་ཕན་ཡོན་དང༌། ཉེས་དམིགས་རྣམས་དྲན་བཞིན་པས། ཅུང་ཟད་འདུག་ནས་བསྒོམ་པ་དང་ཐུན་ཆུང་ལ་གྲངས་མང་བར་བྱེད་ཅེས་གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བྱའོ། །ཡང་སེམས་ཡན་ཏེ་མི་འགྲོ་ཡང་རྣམ་རྟོག་ཆུ་བུར་ལྟ་བུ་མང་པོས་སེམས་དབྱེན་སྤྱོས་ནས། རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་བའི་ཚེ་དེ་ཉིད་ལ་སེམས་གཏན་ནས་ཡང་མི་དམིགས་པར་བཞག །དེ་ལྟ་བུ་བྱུང་ཚད་སྐྱེས་ཚད་ལ་སྦྱོར། དེ་ལྟར་འབད་པས་ཅི་ཙམ་
Chinese
应当这样做。这样说道，也要说并且思其义。像这样在这些情况下，总的来说是对一切有情，特别是对一切作害者，要极度地修习。之后，轮回的过患，以及 欲望都是少许而过患众多，还有寂静的利益，以及闲暇圆满难得，以及有为法无常，以及业和果不虚妄等等，要再三地思维，用多种方法从细微处修习，在座间的时候，暂时对这些认真地修习。座间休息时，供养，以及皈依，发菩提心，以及读诵经文，以及顶礼和绕转等等，对于各种各样的有为法要认真地做。怎么样呢？当这些作意稍微熟练的时候，之后进入正行，那也是在前面，供奉不退转佛，或者像我们导师薄伽梵一样的诸佛的身像画像，在前面放置不是黄金等非常贵重的东西，对着它，心不散乱地专注。对此习惯之后，眼睛看着鼻尖的方向，在前面观想诸佛的身像，对此心不散乱地专注。对此习惯之后，心安住于心，一心专注地修习。那个时候，如果没有察觉到心散乱而稍微动摇，那么就一次又一次地，重新修习，当安住的时候，刹那刹那地相续。之后，当又稍微散乱的 时候，如果喜欢修习，或者不喜欢观察，无论沉掉掉举分别念的哪一个，都不要被控制，放下认为心安住的念头，放松而一心专注地安住。如果是不喜欢，或者安住并且后面的时间比前面的短，并且不清晰，心疲惫而忧愁，那么就一边忆念轮回和涅槃，以及在家和寂静，以及烦恼和安住的利益和过患，稍微坐一会儿，就像所说的那样，修习和座间时间短而次数多。还有，心虽然不散乱，但是像水泡一样的众多分别念扰乱心，当分别念生起的时候，对于那个本身，心完全不作意而安住。像那样，出现多少就对治多少。像那样努力多少
English
It should be done like that. Having said that, one should also speak and contemplate its meaning. Like this, in these circumstances, in general, it is to all sentient beings, especially to all harm-doers, that one should cultivate extremely. After that, the faults of samsara, and desires are few and have many faults, and the benefits of solitude, and the difficulty of obtaining leisure and endowment, and the impermanence of compounded things, and the infallibility of karma and its results, etc., should be repeatedly contemplated, and cultivated in detail by various methods. During the session, one should temporarily cultivate these diligently. During breaks between sessions, offerings, and taking refuge, generating the mind of enlightenment, and reading scriptures, and prostrations and circumambulations, etc., should be done diligently for all kinds of activities. How is it done? When these mental activities become slightly familiar, then enter the main practice. That is, in front, offer the image of Akshobhya Buddha, or the image of the Buddhas like our teacher, the Blessed One. Place something in front that is not too expensive, such as gold, and fix your eyes on it, focusing your mind without distraction. After getting used to this, look at the tip of your nose, and visualize the image of the Buddhas in front, focusing your mind on it without distraction. After getting used to this, settle the mind on the mind, and cultivate with one-pointed concentration. At that time, if you do not notice that the mind is distracted and slightly wavering, then again and again, cultivate again. When it abides, continue from moment to moment. Then, when it is slightly distracted again, if you like to cultivate, or if you do not like to observe, whichever of sinking or excitement, do not be controlled by conceptual thoughts, let go of the thought of settling the mind, relax and settle with one-pointed concentration. If you do not like it, or if you settle and the later time is shorter and less clear than the former, and the mind is tired and sad, then while remembering the benefits and faults of samsara and nirvana, and being at home and in solitude, and afflictions and abiding, sit for a while, and do as it is said, cultivate and make the sessions short and numerous. Also, although the mind is not distracted, many conceptual thoughts like bubbles disturb the mind. When conceptual thoughts arise, do not focus on that itself at all, but abide. Like that, apply as much as arises. How much effort like that
Tibetan
ན། སེམས་དུམ་ཞིག་ནི་གནས་ལ་སྐབས་འགར་ནི་འཁྲུག་གོ །དེ་ནི་སེམས་གནས་པ་ལ་ཕྱོགས་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ནས་སྔོན་འདོད་ཡོན་སྤྱོད་པ་དྲན་པ་དང༌། འདོད་ཡོན་སེམས་པ་དང༌། ཚེ་འདིའི་བྱ་བས་སེམས་བྲེལ་ན་འདོད་ཡོན་གྱི་ཉེས་དམིགས། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཚེ་མི་རྟག་པས་ནམ་འཆི་ཆ་མེད། ཚེ་འདི་བ་རྣམས་ཀྱི་གདེངས་དེས་ཅི་འདྲ་ཞེས་དྲན་པས་བཟློག །ཡང་རྣམ་རྟོག་སྐྱེས་པ་ན། ཀུན་རྟོག་ལས་ནི་འདོད་སྐྱེ་ཞིང༌། །འདོད་པ་ལས་ནི་སྡིག་པར་འགྱུར། །འགྲོ་རྣམས་ རྣམ་པར་འཁྱམས་བྱེད་པའི། །འདོད་པའང་ཀུན་ཏུ་རྟོག་ལས་འབྱུང༌། །ཞེས་སེམས་འཁྲུགས་པའི་རྒྱུ་རྣམ་རྟོག་གི་ཉེས་དམིགས་དྲན་པར་བྱའོ། །ཡང་མཉམ་པར་འཇོག་པ་ལ་མི་དགའ་བ་སྐྱེས་ན། འབྲས་བུ་ཞི་བ་དང༌། ལམ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཡོན་ཏན་དྲན་པས་འདུལ་ཞིང༌། གོང་དུ་བཤད་པའི་ཐབས་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་ཀྱང་འདུལ་བར་བྱ་སྟེ། བྱིང་ན་སྤྲོ་བ་དང༌། རྒོད་ན་མི་རྟག་པའི་འདུ་ཤེས་སོགས་ཞུམ་པས་འདུལ། གཞན་ཡང་འདོད་ཆགས་ལ་མི་སྡུག་པ། ཞེ་སྡང་ལ་བྱམས་སྙིང་རྗེ། གཏི་མུག་ལ་བདག་མེད་བསྒོམ་པས་བཟློག་ནས་མཉམ་པར་འཇོག་གོ །དེ་ལ་གོམས་པས་ཇི་ཞིག་ནས་སྒྲིམ་སྟེ་བཞག་ན་གནས་པས་བྱིང་རྒོད་ཀྱི་གོ་སྐབས་མི་འབྱུང་ཞིང༌། མ་བསྒྲིམ་ན་འབྱུང་བ་དེ་ལྟ་བུ་ལ་ཏིང་འཛིན་གྱི་སྒོ་ཞེས་བྱའོ་དེ་ལ་གོམས་ནས་སེམས་རྩོལ་མེད་གནས་པ་འབྱུང་བས་དེ་ཚེ་དེ་སེམས་སྒྲིམ་པར་ལྷོད་དེ་ཤིག་གེ་བ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་འཇོག་སྟེ་ཞི་གནས་སོ། །དེ་ལ་རིང་དུ་གོམས་ནས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་སྟེ། དེ་ཡང་ཐོག་མར་རང་ལུས་ལ་དམིགས་རྟེན་བྱས་ནས། ལྷོད་དེ་གློད་ནས་བཞག་པའི་ངང་ནས་ལུས་དང་སེམས་དེ་བདག་གི་ཕུང་པོ་འདི་དག་སེམས་ཙམ་ཉིད་དོ་སྙམས་པ་ཡང་ཡང་སྒོམ། དེ་གོམ་ནས་འདི་དག་ནི་བྲག་ཆ་ལྟར་རྟེན་འབྱུང་ཙམ་མ་གཏོགས་སྟོང་པའོ་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བསྒོམ། དེ་ཡང་གོམ་ནས་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དང་ཁྱད་པར་བདེན་འཛིན་ཤས་ཆེ་བ་རྣམས་ལ་ཆེད་ཆེར་བསྒོམ། དེ་ཡང་འདི་ཞི་གནས་གྲུབ་རྗེས་ལྷག་མཐོང་བསྒོམ་པ་ཡིན་པས་ཐོག་མར་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཙམ་དུ་ལྷག་མཐོང་ཕལ་ ཆེར་ཞི་གནས། དེ་ཡང་ཞི་གནས་ཇེ་ཉུང་དང་ལྷག་མཐོང་ཇེ་མང་ཡང་ལྷག་མཐོང་སྟོབས་ཆེས་རྩུབ་ན། ཞི་གནས་ཇེ་མང་བསྒོམ་པས་ཇི་ཞིག་ལྟར་ལ་ཆ་མཉམ་པར་འགྱུར། དེ་ལྟར་འཇུག་ལྡོག་ཡང་ཡང་བསྒོམ་པས་དབང་པོ་རབ་གྱིས་མཐའ་བྲལ་རྗེས་མཐུན་གྱི་ཤེས་རབ་དང་སེམས་གནས་པ་རོ་མཉམ་དུ་འགྱུར། དབང་པོ་དམན་པས་ནི། དེ་ནས་སྟོང་པའི་གདེང་དེ་ལ། མི་དམིགས
Chinese
那，心偶尔会在住处散乱。那是指心偏离了安住的状态。之后，如果忆念先前享用欲乐，思念欲乐，或者被今生的事务缠身，就要忆念欲乐的过患，轮回的痛苦，生命无常，不知何时会死。要以忆念今生之人的傲慢如何来遣除。如果生起分别念，从妄念产生贪欲，从贪欲转为罪恶。众生 四处漂泊，贪欲也总是从妄念产生。要忆念散乱之因——分别念的过患。如果生起不乐于安住，就要忆念寂静的果实和安住的功德来调伏。也要用前面所说的各种方法来调伏，如果掉举就用欢喜，如果昏沉就用无常的作意等来调伏。此外，对贪欲修不净观，对嗔恨修慈悲心，对愚痴修无我来遣除，从而安住。对此习惯后，如果稍微收摄而安住，因为安住就不会出现掉举和昏沉的机会。如果不收摄，出现那种情况就叫做禅定的门。对此习惯后，就会生起无勤安住的心，那时就放松收摄的心，松弛地安住，这就是止。对此长久习惯后，就修习胜观。那也是首先以自己的身体作为所缘，放松，放下，在安住的状态中，反复思念身体和心，这些我的蕴只是心而已。对此习惯后，就反复思念这些如同山谷回音一般，只是缘起，除此之外是空性的。对此也习惯后，就特别对一切显现，尤其是执着实有的部分进行修习。这又是在成就止之后修习胜观，因此首先在一些时候，胜观大多是止。之后，止越来越少，胜观越来越多，但是如果胜观的力量过于粗猛，就要多修习止，这样就会变得平衡。像这样反复进行出入修习，根器锐利者在远离边执之后，智慧和心安住就会变得平等。根器迟钝者，之后在那空性的定解上，不作意。
English
Then, the mind occasionally wanders from its dwelling place. That is to say, the mind deviates from the state of abiding. After that, if one remembers the enjoyment of sensual pleasures in the past, thinks about sensual pleasures, or is preoccupied with the affairs of this life, one should remember the faults of sensual pleasures, the suffering of samsara, and the impermanence of life, not knowing when one will die. One should dispel the arrogance of people in this life by remembering how it is. If conceptual thoughts arise, desire arises from delusion, and from desire turns into evil. Sentient beings wander everywhere, and desire always arises from delusion. One should remember the faults of conceptual thoughts, which are the cause of distraction. If dislike for abiding arises, one should subdue it by remembering the peaceful fruit and the merits of abiding. One should also subdue it by various methods mentioned above, such as using joy if there is sinking, and contemplating impermanence if there is agitation. Furthermore, one should dispel attachment by contemplating ugliness, hatred by contemplating loving-kindness, and ignorance by contemplating selflessness, thereby abiding. After becoming accustomed to this, if one abides by slightly restraining, the opportunity for agitation and sinking will not arise because of abiding. If one does not restrain, such an occurrence is called the door of samadhi. After becoming accustomed to this, the mind will abide effortlessly, and at that time, one should relax the restraining mind and abide loosely, which is quiescence. After becoming accustomed to this for a long time, one should cultivate vipassana. That is, one should first use one's own body as the object of focus, relax, let go, and in the state of abiding, repeatedly contemplate the body and mind, and that these aggregates of mine are only mind. After becoming accustomed to this, one should repeatedly contemplate that these are like echoes in a valley, merely arising from conditions, and are empty apart from that. After becoming accustomed to this, one should especially cultivate all appearances, especially those parts that are strongly attached to reality. This is cultivating vipassana after quiescence has been accomplished, so at first, vipassana is mostly quiescence for some time. Afterwards, quiescence becomes less and vipassana becomes more, but if the power of vipassana is too strong and rough, one should cultivate more quiescence, so that it becomes balanced. By repeatedly practicing entering and exiting in this way, those with sharp faculties will become equal in wisdom and abiding mind after abandoning extremes. Those with dull faculties will not focus on that understanding of emptiness.