Tibetan
་པར་ཞེན་པ་མེད་པས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་སོགས་སྔར་བཞིན་བསྒོམ་པས་འགྲུབ་བོ། དེ་ལ་གོམ་ནས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཡང་དེ་འདྲའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཏེ་ཡང་ཡང་དྲན་ཞིང་ལས་ལ་འཇུག་སྟེ། ཚུལ་འདི་དང་ལྡན་བཞིན་པས་སྦྱིན་སོགས་སྤྱད་པས་ནི། རྣམ་པར་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལྡན། ཞེས་པ་ལ་ཕྱོགས་པར་འགྱུར་གྱི། མི་རྟོག་པ་ཙམ་པོས་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་རིན་ཆེན་བཟང་པོ་ལྟ་བུའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་དང༌། རབ་འབྱམས་རྒྱ་མཚོ་དང༌། ཡང་དག་པའི་མཐའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རྣམས་ཀྱི་ནང་གི་དབྱེ་བ་སོ་སོ་ནས་རིམ་བཞིན་བསྒོམ་པའི་ཆོས་མཆོག་གི་བར་དུ་བགྲོད་པར་འགྱུར་ལ། འདི་དག་ཡི་གེ་མང་བས་འཇིགས་ནས་མ་བྲིས་སོ། །སྐྱེས་བུ་ཆེ་ཞེས་རབ་ཏུ་གྲགས་སྨྲ་བས། །ཕྱོགས་འདི་མཁས་མང་གོ་མཚམས་བྲལ་བ་བཞིན། །བརྟགས་ཚེ་ཇི་ལྟར་མཆོད་སྦྱིན་འོས། །དེ་ལྟར་སྙིང་པོ་མེད་པས་ཉོན་མོངས་སོ། །དེའི་ཕྱིར་རེ་ཞིག་ཆོག་གོ །ད་ནི་ཀུན་རྫོབ་བྱང་སེམས་བསྒོམ་ཚུལ་བཤད་དེ། དེ་ལ་འདི་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བསྒོམ་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་བདག་དང་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་སངས་ རྒྱས་ཐོབ་པར་བྱ་སྙམས་པའི་བློའི་ཤུགས་དང་བཅས། ཐོག་མར་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་དང༌། དེ་ལས་ཐར་བར་མི་ནུས་པའི་འགྲོ་བ་རྨོངས་པ་རྣམས་དྲན་བཞིན་པས་འདི་རྣམས་སྙིང་རེ་རྗེ། སྡུག་བསྔལ་བསྐྱབས། བདེ་བ་ལ་འགོད་པར་བྱ་ཞེས་ཡང་ཡང་བསྒོམ། དེའི་སྙིང་རྗེ་མི་སྐྱེ་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཕ་མར་ཤེས་པར་དྲིན་དྲན་པའི་སྒོ་ནས་དང༌། འདི་རྣམས་ཆོས་ཀུན་བདེན་མེད་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས། ལས་ངན་བསགས་པའི་དབང་ལས་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྤྱོད་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཀྱེ་མ་སྙམ་དུ་ཡང་ཡང་བསམ། དེ་ལ་གོམ་ནས་སྐྱེ་དཀའ་བ་གནོད་བྱེད་རྣམས་ལ་སྔར་བཞིན་དུ་སྒོམ་དེའི་ཀྱང་མི་སྐྱེ་ན། ཡང་འདི་དག་བདག་ཆོས་ལ་བསྐུལ་བའོ་སྙམ་དུ་དྲིན་དྲན་བཞིན་པས་བསྒོམ། གཞན་ཡང་འདི་དག་ལ་ཕ་མ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་ལ་མ་རིག་པས་འཁྱམས་ནས། བདག་ལ་གནོད་པ་བྱས་པས་ངན་སོང་དུ་ལྷུང་བ་འདུག་པས་སྙིང་རྗེ་སྙམ་པ་ཡང་ཡང་དུ་བསྒོམ་པས་ཞེ་སྡང་གིས་བརྫི་བར་མི་ནུས་སོ། །དེས་ཀྱང་མ་སྐྱེས་ན་གཟུགས་བརྗེ་ཞིང་བསྒོམས་པས་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཏེ། དེ་དག་ལ་གོམས་ནས། ཡང་སྙིང་རྗེས་བསྐུལ་ནས་སངས་རྒྱས་ཀུན་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་དངོས་སུ་བྱོན་ནས་ཆོས་གསུང་བ་དང༌། འོད་ཟེར་སྤྲོ་བ་ལ་སོགས་པས་སྐད་ཅིག་དེ་ལ་སེམས་ཅན་གཅིག་ཀྱང་མ་ལུས་པར་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་བསྒོམ། ཁྱད་པར་གནོད་བྱེད་གདོན་དང་དགྲ་སོགས་ལ་གཙོ་ཆེར་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལྟར
Chinese
对于事物没有执着，像以前一样禅修就能成就。对此熟悉之后，在后得位中也反复忆念这样的禅定，并投入到行动中。因为具备这种方式，通过布施等行为，就会趋向于“具备无分别智慧”的境界，而不仅仅是无分别本身。之后，像珍宝贤那样的禅定，以及遍虚空禅定，和真实边际禅定等，从各自的分类中逐渐禅修，直至趋向于最胜之法。这些因为文字太多，害怕而没有写。说“大士”之名广为人知，此理如同许多智者之间存在理解上的隔阂。考察之时，如何供养布施才合适？像这样没有意义，徒增烦恼。因此，暂时到此为止。现在讲述修持世俗菩提心的方法。对此，所有人都应当修持。也就是以自身和所有众生都获得佛果的想法的力量，首先忆念众生的痛苦，以及无法从中解脱的愚昧众生，反复禅修：这些众生真可怜，要救护他们的痛苦，安置于安乐之中。如果生不起慈悲心，就从忆念众生皆为父母的恩情入手，或者想到这些众生没有领悟一切法皆无自性，因造恶业而感受痛苦，反复思量“唉呀”。对此熟悉之后，对于难以调伏的损害者，也如前一样禅修，如果仍然生不起慈悲心，就忆念这些是督促我修法者，心怀感恩而禅修。或者想到这些人原本都是自己的父母，却因无明而流浪，对我造成损害，堕入恶道，因此生起慈悲心，反复禅修，这样就无法被嗔恨所控制。如果这样也生不起慈悲心，就转换形象进行禅修，就能生起。对此熟悉之后，又以慈悲心驱使，向诸佛祈祷，观想诸佛真实显现，宣说佛法，放射光芒等，观想刹那间所有众生都获得佛果。特别是对于损害者、鬼神和敌人等，更应着重禅修。就这样。
English
Without attachment to things, accomplishment is achieved by meditating as before. Having become familiar with this, in the post-meditation state, repeatedly remember such samadhi and engage in action. Because of possessing this method, by practicing generosity and so on, one will move towards the state of "possessing non-discriminating wisdom," and not just non-discrimination itself. Then, samadhis like that of Ratnabhadra (Precious Good), and the Boundless Ocean, and the Ultimate Limit of Reality, from their respective classifications, gradually meditate until progressing to the supreme Dharma. These were not written because of fear of too many words. Saying that the name "Great Being" is widely known, this principle is like the existence of gaps in understanding among many wise people. When examining, how is it appropriate to offer and give? Like this, it is meaningless and only increases afflictions. Therefore, let it be enough for now. Now, I will explain the method of cultivating relative Bodhicitta. For this, everyone should practice. That is, with the strength of the thought that oneself and all beings should attain Buddhahood, first, remembering the suffering of sentient beings and the deluded beings who cannot escape from it, repeatedly meditate: These beings are so pitiful, I must protect them from suffering and place them in happiness. If compassion does not arise, start by remembering the kindness of all sentient beings as parents, or think that these beings have not understood that all dharmas are without inherent existence, and because of accumulating bad karma, they experience such suffering, repeatedly thinking, "Alas." Having become familiar with this, for the difficult-to-tame harm-doers, meditate as before, and if compassion still does not arise, remember that these are those who urge me to practice the Dharma, and meditate with gratitude. Or think that these people were originally my parents, but wandered in ignorance, harmed me, and fell into the lower realms, so generate compassion, and repeatedly meditate, so that you cannot be controlled by hatred. If compassion still does not arise in this way, transform the image and meditate, and it will arise. Having become familiar with this, again, driven by compassion, pray to all the Buddhas, visualize the Buddhas actually appearing, teaching the Dharma, radiating light, etc., and visualize that in that instant, all sentient beings attain Buddhahood without exception. In particular, one should mainly meditate on harm-doers, spirits, and enemies, etc. Like that.