Tibetan
རྟེན་ནས་ཚོད་དཔོགས་བྱས་པར་ཟད་དེ། རིག་པའི་རང་ངོ་ངོས་འཛིན་པ་དང༌། རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རིག་ཙམ་དེའི་རང་བཞིན་དུ་ཤེས་པར་བྱེད་པ་ནི། ཏོན་མུན་གྱི་ལུགས་ལ་ཡང་ཤིན་ཏུ་ཡོད་པར་གསལ་མོད། སྤང་བླང་མི་བྱེད་སྐད་པའི་ཐབས་ཀྱིས་རྟོག་པ་མ་སྤངས་རང་སར་གྲོལ་བར་འདོད་པའི་ཐབས་དེ་ཡང༌། ཡིད་བྱེད་སྤོང་བའི་ཐབས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་མཉམ་གཞག་ཏུ་སྙིང་རྗེ་སོགས་ཀྱི་སྣང་ཆ་འགོག་པ་དང༌། ཐབས་ཀྱི་ཆ་ལས་གཡེལ་བའི་སྐྱོན་ནི་ངེས་པར་ཡོད་ཅིང༌། ལྟ་བ་སྒོམ་པའི་དངོས་གཞི་ལ་ཡང༌། འདི་མདོ་ལུགས་ཁོ་ནའི་སྒོམ་རིམ་ཡིན་པས། དབང་གི་ཉམས་མྱོང་དང༌། བླ་མའི་བྱིན་རླབས་དང༌། ཡི་དམ་ལྷའི་མཐུ་སྟོབས་དང༌། རིག་སྔགས་ཀྱི་ནུས་པ་དང༌། བྱེད་བཅིངས་ཀྱི་གནད་དང༌། རྩ་རླུང་ཐིག་ལེའི་རྟེན་འབྲེལ་སོགས་ལས་ཡེ་ཤེས་ཕེབས་པར་འགྱུར་བ་ནི་མེད། མདོ་ལུགས་ཉིད་ལ་སྐྱེ་བ་མང་པོར་ཚོགས་བསགས་པ་ཡང་མ་ཡིན་ན། སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྔོན་དུ་མ་སོང་བའི་ལྟ་བ་སྐྱོང་ལུགས་འདི། ལྟ་ཐོག་ཏུ་སླེབ་ཀྱང་བོགས་ཆུང་ཞིང༌། ནུས་པ་བུལ་ལ། ལྟ་བའི་ཐོག་ཏུ་མི་སླེབ་པའི་གོལ་སའི་ཉེན་ཆེ་བའི་ཕྱིར་སྐྱེ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ་སྟོན་པ་འདི་ལག་ལེན་ནོར་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་དགོས་ཀྱི། སྟོང་ཕྱོགས་ཀྱི་ལྟ་སྒོམ་པའི་དངོས་གཞི་རང་ལ་འཁྲུལ་བ་ཡོད་པར་མ་མཐོང་ངོ༌། །འོན་ཀྱང་ལུགས་དེ་དར་ན་བསྟན་པའི་སྲོལ་ བཀའ་ལ་གནོད་པར་གཟིགས་ནས། དུས་དེར་བསྣུབ་པར་མཛད་པ་ཡིན་ལ། ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་དགག་པ་དེ་ཡང༌། ལྟ་བའི་སྐབས་དེར་མདོ་ལུགས་རང་རྐང་ལ་ཕལ་ཆེ་བའི་དབང་དུ་མཛད་ན་མི་འགལ་ཡང༌། སྒྲ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་ཁྱབ་མཐའ་ནི་མེད་དོ། །སྣུབས་སངས་རྒྱས་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཏོན་མུན་གྱི་ལུགས་དེ་དབུ་མའི་ལུགས་སྲོལ་རྣམ་དག་དུ་བཤད་ལ། སྣུབས་དེ་ནི་རྫོགས་ཆེན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཚད་མར་བྱེད་པའི་སློབ་དཔོན་ཡིན་ནོ། །དེས་ན། ཕྱག་རྫོགས་ཞི་བྱེད་གཅོད་ལ་སོགས་པ་དང༌། ཏོན་མུན་གྱི་རིང་ལུགས་ལ་སྤྱོད་ཕྱོགས་དང༌། སྒོམ་པ་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཡོད་སྲིད་ཀྱི། སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ལ་གནས་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་སྙིང་པོ་དོན་གྱི་བསྟན་པར་ནི། ཏོན་མུན་ཡང་འགྱུར་ལ། ཏོན་མུན་དར་བའི་དགག་བྱ་དེ་ཡང༌། གནས་སྐབས་གཞན་དུ་གཞན་དག་ལ་ཡང་འབྱུང་སྲིད་པ་མཐོང་ངོ༌། །ཁོ་བོས་མདོ་སྡེ་བརྒྱད་ཅུ་ཁུངས་མཐོང་བའི་ཚེ། འདིའི་ལྟ་གྲུབ་ཀྱང་བདུད་ཀྱི་ལས་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གྲགས་ཆེ་བར་སྣང་བ་འདི་ལ་འཇིགས་སོ་སྙམ
Chinese
仅仅是通过依据进行推测而已。认识觉性的自性，以及将所有生起的念头都认知为仅仅是觉性的自性，这在顿门派中也非常明显。通过所谓的“不舍弃、不取舍”的方法，想要不舍弃念头而使其在自身解脱的方法，也仅仅是舍弃作意的方法。因此，在等持中阻止慈悲等显现，以及偏离方便之道的过失是必然存在的。而且，在见解修习的实际操作中，因为这仅仅是显宗的修习次第，所以不可能通过灌顶的体验、上师的加持、本尊神的力量、明咒的效力、作缚的关键、以及脉气明点的缘起等来生起智慧。如果不是仅仅在显宗中积累了多世的资粮，那么这种没有以各别自证智为先导的见解修习方式，即使达到了见解的高度，效果也很小，力量迟缓，而且有很大的偏离见解的危险，因此必须对所有的人说，这种教导是错误的实践。但是，我并没有看到在空性方面的见解修习本身存在错误。然而，（有人）认为如果这种法门盛行，将会损害教法的传统和 佛语，因此当时才加以禁止。莲花戒的驳斥，如果在见解的阶段，主要以显宗的立场为主，那么并不矛盾，但是如果按照字面意思理解，则不具有普遍性。斯努桑吉益西将顿门派的法门说成是纯正的中观宗的传统。而斯努是所有大圆满修行者都视为可靠的导师。因此，大手印、大圆满、息解、断行等，与顿门派的宗义在行持方式和禅修方面可能存在差异，但是在空性的瑜伽方面没有差异，而且在某些情况下，对于精要意义的教法来说，顿门派也会发生变化。而顿门派兴盛时所受到的驳斥，在其他情况下也可能会发生在其他人身上。当我看到八万颂的经典时，我担心这种观点，即认为这种见解和宗派完全是魔的事业，这种说法非常盛行。
English
It is merely speculating based on reliance. Recognizing the self-nature of awareness, and knowing all arising thoughts as the very nature of awareness, is very clear even in the Don-mun tradition. The method of wanting to liberate thoughts in their own place without abandoning them through the so-called "non-abandoning, non-grasping" method is only the method of abandoning mental engagement. Therefore, there is definitely a fault in preventing the appearance of compassion and so on in meditative equipoise, and in deviating from the aspect of skillful means. Moreover, in the actual practice of view and meditation, since this is only the gradual path of the Sutra system, it is impossible for wisdom to arise from the experience of empowerment, the blessing of the guru, the power of the yidam deity, the effectiveness of the vidya mantras, the key to binding actions, and the interdependent connection of the channels, winds, and bindus. If one has not accumulated merit for many lifetimes solely in the Sutra system, then this way of cultivating the view without the preceding individually self-cognizant wisdom, even if it reaches the level of view, has little effect, its power is slow, and there is a great danger of deviating from the view. Therefore, it must be said to all people that this teaching is a wrong practice. However, I do not see that there is an error in the actual practice of view and meditation on emptiness itself. However, (some) considered that if this system became popular, it would harm the tradition of the teachings and the Buddha's words, and therefore it was prohibited at that time. The refutation of Kamalashila, if it is mainly based on the position of the Sutra system at the stage of view, is not contradictory, but if it is understood according to the literal meaning, it does not have universality. Snubs Sangye Yeshe explained the Don-mun tradition as the pure Madhyamaka tradition. And Snubs is a teacher who is regarded as reliable by all Dzogchen practitioners. Therefore, there may be differences in the way of practice and meditation between Mahamudra, Dzogchen, Shijé, Chö and so on, and the Don-mun tradition, but there is no difference in the yoga of emptiness, and in some cases, for the teachings of essential meaning, Don-mun also changes. And the refutation that Don-mun received when it flourished may also happen to others in other situations. When I saw the eighty thousand sutras, I was afraid of this view, which considers this view and sect to be entirely the work of demons, which seems to be very prevalent.
Tibetan
་མོ།། །།དྲི་བ་བཅུ་དྲུག་པ་ནི། འདོད་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་སྔོན་དུ་སོང་ནས། སྔགས་ལམ་ལ་ཞུགས་པ་རྣམས་དང༌། འཆི་ཁ་དང་བར་དོར་འཚང་རྒྱ་བ་རྣམས་སྤྱོད་པ་དང་ཉེ་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་དགོས་སམ། །ཞེས་དང༌། དེ་ལ་འཕྲོས་པའི་དྲི་བ་བཅུ་བདུན་པ་ནི། དགོས་ན་སྤྱོད་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ། མི་དགོས་ན་ནང་གི་མངོན་བྱང་ཇི་ལྟར་ཚང་ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ལ་བརྗོད་པ། འདོད་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་སྔོན་སོང་དང༌། ཉན་རང་དགྲ་བཅོམ་སྔགས་ལ་འཇུག་པ། འཚང་རྒྱ་བ་ལ་སྤྱོད་པ་སྤྱོད་དགོས། སྤྱོད་ཚུལ་ནི་དེ་དག་ སྔགས་ལ་འཇུག་པའི་སྔོན་རོལ་ཏུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་གྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་གིས་རྒྱུད་སྦྱངས་ནས། ཉོན་མོངས་ལ་དབང་བ་རྗེས་མཐུན་པ་ཙམ་ཐོབ་པ་ན། ཉོན་མོངས་མེད་ཀྱང་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་བརྟེན་ནས། བདེ་བ་བསྐྱེད་པ་དང༌། ཁྱད་པར་རིག་མའི་ཁ་སྦྱོར་གྱི་བདེ་བ་བསྒྲུབ་ནུས་པའང་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། དེའི་ཚེ་སྔགས་ཀྱི་ལམ་ལ་འཇུག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་གྱིས། ཐེག་དམན་གྱི་ཆགས་བྲལ་བ་རྒྱུད་མ་སྦྱངས་ན། སྤྱོད་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། དབང་དང་བསྐྱེད་རིམ་སྒོམ་པའི་སྐལ་བ་ཙམ་ཡང་མེད་དོ། །འདོད་པ་ལ་ཆགས་བྲལ་གྱི་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཆགས་བྲལ་མ་ཉམས་པ་དེ་ནི། སྔགས་ལ་མོས་པ་སྐྱེ་བ་ཡང་དཀའ་ལ། ཅི་སྟེ་མོས་ན་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་གྱིས་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་མངོན་གྱུར་པ་སྤངས་པ་དེ་ནི་སླར་སྐྱེ་བ་ལ་ཚེགས་མེད་དོ། །དེ་དག་སྤྱིར་སྔགས་ཀྱི་གོལ་ས་ཡིན་ཞིང༌། འོན་ཀྱང་སྔགས་ལམ་ལ་འཇུག་ན་ཚུལ་དེ་ལྟར་བྱེད་དོ། །འཆི་ཀ་བར་དོའི་སངས་རྒྱས་ཞེས་བྱ་བ་དུས་དེར་འཕགས་ལམ་ཐོབ་པའི་མིང་ཡིན་ཞིང༌། འཆི་སྲིད་ཀྱི་ཚེ་མཐོང་ལམ་ཐོབ་ལ། བར་དོའི་དོད་ལ་ཟུང་འཇུག་བྱུང་བ་དེ་ལ་འཆི་ཁར་སངས་རྒྱས་པ་ཟེར་ཞིང༌། འཆི་སྲིད་ཀྱི་ཚེ་དྲོད་ཆེན་པོ་སོགས་ཐོབ་ནས། བར་དོའི་དོད་དུ་རླུང་སེམས་ཙམ་གྱི་སྐུ་འགྲུབ་དེའི་རྟེན་ལ་ལམ་བསྒོམས་པས། དབང་པོ་རྣོ་ན་སྐྱེ་བ་ལེན་མི་དགོས་པར་བར་དོ་ཉིད་དུ་འཕགས་ལམ་འཐོབ་པ་ཡང་ཡོད། ཡང་འཆི་ཁར་སྐུ་དེ་ཐོབ་པ་རྣམས་འཆི་སེམས་ཀྱིས་བཟོད་པ་ཙམ་བགྲོད་ནས། བར་དོར་ངེས་པར་ཟུང་འཇུག་འཐོབ་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་བར་དོར་འཚང་རྒྱ་བ་ཞེས་ཟེར་ཏེ། འདི་དག་ལ་སྐབས་ དེ་ཉིད་དུ་ནི་སྤྱོད་པ་དང་ཉེ་རྒྱུ་མི་དགོས་ལ། དེ་ནས་ས་རྣམས་རིམ་པར་བགྲོད་ནས་འཚང་རྒྱ་བ་ལ་ནི་སྤྱོད་པ་དང་ཉེ་རྒྱུ་ངེས་པར་དགོས་ཏེ། དེ་དག་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་སྤྱོད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་ཟུང་འཇུག་འགྲུབ་པ་རྣམས་དང་ཁྱད་མེ
Chinese
末。 第十六个问题是：对欲望的无执先于进入密宗道者，以及临终和中阴身成就者，是否需要依赖行为和近因？ 以及，由此延伸的第十七个问题是：如果需要，行为方式是怎样的？如果不需要，内在的证悟如何圆满？ 对此回答如下：对欲望的无执先于，声闻、独觉阿罗汉进入密宗，成就者需要实践行为。 行为方式是，那些 在进入密宗之前，通过大乘道的某些特点来调伏自相续，仅仅获得与烦恼相应的控制，即使没有烦恼，也依赖欲望的功德，生起安乐，特别是能够修持明妃的结合之乐。 那时才能进入密宗道。 如果小乘的无执者没有调伏自相续，更不用说行为，甚至连灌顶和修持生起次第的资格都没有。 对欲望无执的凡夫，如果无执没有退失，对密宗生起信心也很困难。 如果生起信心，那么通过世间道舍弃显现的欲望贪执，再次生起毫不费力。 这些总体上是密宗的歧途。 然而，如果进入密宗道，就要那样做。 所谓临终中阴成佛，是指那时获得圣道的名称。 临终时获得见道，中阴身时获得双运，这叫做临终成佛。 临终时获得大暖相等，在中阴身时成就风心之身，以其为所依修持道，如果根器锐利，则无需受生，在中阴身本身就能获得圣道。 还有，临终时获得此身者，以临终心忍耐片刻，必定在中阴身获得双运。 这些被称为中阴身成就者。 这些在 那个时候不需要行为和近因。 从那之后，依次经历各个地，成就者则必定需要行为和近因。 因为他们是具有不可思议行为者。 与此生获得双运者没有差别。
English
End. The sixteenth question is: Do those who have detachment from desire prior to entering the tantric path, and those who attain enlightenment at the time of death and in the bardo, need to rely on conduct and proximate causes? And, the seventeenth question arising from this is: If needed, what is the manner of conduct? If not needed, how is the inner realization complete? The answer to this is: Detachment from desire precedes, the Shravakas, Pratyekabuddhas, Arhats entering tantra, attainers need to practice conduct. The manner of conduct is that those Before entering the tantric path, by taming their minds with some special features of the Mahayana path, merely gaining control corresponding to the afflictions, even without afflictions, they rely on the merits of desire, generating bliss, especially being able to cultivate the bliss of union with a consort. At that time, they can enter the tantric path. If the Hinayana's detached ones have not tamed their minds, let alone conduct, they do not even have the qualification to receive empowerment and practice the generation stage. An ordinary person who is detached from desire, if the detachment has not diminished, it is also difficult to generate faith in tantra. If faith arises, then abandoning the manifest desire and attachment through the worldly path, it is effortless to arise again. These are generally the pitfalls of tantra. However, if entering the tantric path, one should do it that way. The so-called enlightenment at the time of death and in the bardo is the name for obtaining the noble path at that time. At the time of death, one obtains the path of seeing, and in the bardo, one obtains union, which is called enlightenment at the time of death. At the time of death, one obtains great heat and so on, and in the bardo, one accomplishes the body of wind and mind, and by meditating on the path relying on that basis, if the faculties are sharp, one does not need to take rebirth, and one can obtain the noble path in the bardo itself. Also, those who obtain this body at the time of death, by enduring a moment with the dying mind, will surely obtain union in the bardo. These are called attainers in the bardo. These at the that time do not need conduct and proximate causes. From then on, successively traversing the grounds, attainers definitely need conduct and proximate causes. Because they are those with inconceivable conduct. There is no difference from those who accomplish union in this life itself.