Tibetan
༌། སྦྱོར་ཚུལ་དེ་ལྟར་མི་བྱ་སྟེ། སུམ་སྐོར་མ་སོགས་བཞི་དྲན་པ་ཉེར་བཞག་བཞི་དང༌། མི་ཕྱེད་མ་འདུན་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་གྱི་རྐང་པ་ཡིན་པ་ནས། ཡིད་བཟང་མ་ཡང་དག་པའི་ངག་གི་བར་དུ་རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་པ་བཞི། དབང་ལྔ། སྟོབས་ལྔ། ཡན་ལག་བདུན་དང༌། འཕགས་ལམ་གསུམ་རྣམས་སྦྱོར་རྒྱུ་ཡིན་ལ། ལྷག་མ་བུ་གའི་རྩ་བརྒྱད་ལ། འཕགས་ལམ་བཞི་དང་ཡང་དག་སྤོང་བ་བཞི། རོ་རྐྱང་དབུ་མ་བདུད་འབྲལ་བཞི། ཡང་དག་པའི་ཏིང་འཛིན་ལ་སྦྱར་ནས། རྫུ་འཕྲུལ་རྐང་བཞི་སོགས་ཉི་ཤུ་རྩ་བཞི་གནས་སོགས་ས་བཅུ་ལ་སྦྱར། འཕགས་ལམ་ཕྱི་མ་བཞི་དང་སྤོང་བ་བཞི། འཐུང་སྤྱོད་དང་ཉེ་འཐུང་སྤྱོད་ཡིན་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་ས་བཅུ་གསུམ་པ་ལ་སྦྱར་ན། ཀུན་སྤྱོད་མངོན་བརྗོད་སོགས་རྒྱུད་གཞུང་རྣམས་དང་འགྲིག་རུང་ཡིན་ཞིང༌། འདིའི་ས་བཅུ་གསུམ་པ་དེ་མཐོང་ལམ་ཡིན་པས་ན། མཐོང་ལམ་དུ་བྱང་ཕྱོགས་ཐམས་ཅད་ཐོབ་པར་བཤད་པའི་སྤྱི་འགྲོས་དང་ཡང་འབྱོར་ལ། ནང་གི་རྩ་ཁམས་དག་པའི་བྱང་ཕྱོགས་ཡིན་པས། སྤྱི་དང་གོ་རིམ་མ་མཐུན་ཀྱང་སྐྱོན་མེད་དོ།། །།དྲི་བ་བཅུ་བཞི་པ། མཁན་ཆེན་ཞི་འཚོ། ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱི་སློབ་མ་ཡིན་པ་འདྲ་བ་ཞིག་རྦ་བཞེད་ལས་འབྱུང༌། ཡེ་ཤེས་ཞབས་སེང་བཟང་གི་སློབ་མར་ལུང་གིས་གྲུབ་ན། སེང་བཟང་ཞི་འཚོའི་སློབ་མ་ཡིན་པ་ཇི་ལྟར་འགྲིག། ཅེས་པ་སྟེ། འདི་ལ་བརྗོད་པ། ཞི་འཚོའི་སློབ་མ་སེང་བཟང་ཡིན་པ་བརྒྱད་སྟོང་འགྲེལ་ཆེན་ལས་གསལ། དེའི་སློབ་མ་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཡིན་པར་འཇམ་དཔལ་ ཞལ་ལུང་ལས་འབྱུང༌། མཁན་པོ་བོ་དྷི་སཏྭ་ཡང་ཡེ་ཤེས་ཞབས་ཀྱི་སློབ་མ་ནི་ངེས་པར་ཡིན་ཡོད་པར་སྣང༌། སྐུ་ཚེ་རིང་དུ་བཞུགས་པ་དང༌། མཁན་པོ་རང་ལས་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཞབས་སྔགས་ཀྱི་སློབ་དཔོན་ཆེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སློབ་མར་འབྱུང་བ་ནི་མི་འགལ་ནའང༌། དབུ་མ་རྒྱན་མཛད་མཁན་དང༌། མཁན་ཆེན་གཅིག་མི་གཅིག་བརྟག་དགོས་སོ།། །།དྲི་བ་བཅོ་ལྔ་པ་ནི། ཧྭ་ཤང་གི་ལྟ་བ་དངོས་གཞི་ཇི་ལྟར་འཁྲུལ། སྤྱོད་པས་མ་ཟིན་པས་འཁྲུལ་ན། སྤྱོད་པའྀ་ཕྱོགས་ནས་དགག་རིགས་ཀྱི། ལྟ་བ་འཁྲུལ་ཞེས་གསུང་མི་རིགས་པ་འདྲ། ཞེས་པ་སྟེ། འདི་ལ་བརྗོད་པ། སྤྱིར་ཏོན་མུན་གཅིག་ཅར་འཇུག་པའི་ལམ་ཞེས་བྱ་བ་ནི། བོད་ཡུལ་དུ་ཧྭ་ཤང་མཧཱ་ཡ་ནས་སྲོལ་ཕྱེ་བར་གདའ། རྒྱ་ནག་ཏུ་དེའི་སྔོན་རོལ་དུ་ཡང་ཏོན་མུན་གྱི་མཁན་པོ་ཆེན་པོ་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་ཙམ་བྱུང་ཞིང༌། དེ་དག་ཁུངས་ཀྱི་རྩ་བ་ཡང་རྒྱ་གར་ལ་བྱེད་པར་སྣུབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་མིག་སྒྲོན་ལས་བཤད། དེའི་ལུགས་ཀྱི་གོ
Chinese
因此，不应那样结合。三轮等四者是四念住，从不退转的欲定神足开始，到意善的正语之间是四神足，五根，五力，七觉支和三圣道需要结合。剩余的八支是，四圣道和四正断，单味中观的四魔断，结合到正定上。四神足等二十四者结合到十地等地上。后面的四圣道和四断，是饮用和近饮用。如果结合到第十三定地，就和总行显说等续部正文相符。此处的第十三地是见道，因此，也符合见道中获得一切菩提分法的通常说法。因为是内部脉轮清净的菩提分，所以即使和总的次第不符也没有过失。第十四个问题，大堪布寂护，似乎是耶谢扎巴的弟子，这在《拔协》中有记载。如果耶谢扎巴被证实是僧增的弟子，那么僧增怎么会是寂护的弟子呢？回答是，寂护的弟子是僧增，这在《八千颂广释》中有明确记载。耶谢扎巴是他的弟子，这在《妙吉祥面谕》中有记载。堪布菩提萨埵也必定是耶谢扎巴的弟子，因为他长寿，而且耶谢扎巴比堪布本人更是一位伟大的密咒导师。作为弟子出现并不矛盾，但需要考察《中观庄严论》的作者和大堪布是否是同一人。第十五个问题是，和尚的见解究竟错在哪里？如果因为没有被行持所掌握而错谬，那么应该从行持方面进行驳斥，说见解错谬似乎不合理。回答是，总的来说，顿悟一蹴而就的道路，据说是由和尚摩诃衍在藏地开创的。在中国，在此之前也出现了大约二十五位顿悟的伟大堪布，斯努的《禅定眼灯》中说，他们的根源也在印度。按照他们的体系的理解。
English
Therefore, it should not be combined in that way. The four such as the three wheels are the four mindfulnesses, starting from the irreversible desire-determination miraculous foot, to the good intention of right speech are the four miraculous feet, five faculties, five powers, seven branches of enlightenment, and three noble paths need to be combined. The remaining eight branches are, the four noble paths and the four right abandonments, the four demons' severance of the single-flavored Madhyamaka, combined with right concentration. The twenty-four such as the four miraculous feet are combined with the ten grounds and so on. The latter four noble paths and four abandonments are drinking and near-drinking. If combined with the thirteenth concentration ground, it is consistent with the tantric texts such as the General Conduct Manifestation. The thirteenth ground here is the path of seeing, therefore, it also conforms to the general saying that all bodhi-partisans are obtained in the path of seeing. Because it is the bodhi-partisans of the purification of the internal channels, there is no fault even if it does not conform to the general order. The fourteenth question, the great Khenpo Shantarakshita, seems to be a disciple of Yeshe Zhap, which is recorded in the Ba Xie. If Yeshe Zhap is confirmed to be a disciple of Sengzang, then how could Sengzang be a disciple of Shantarakshita? The answer is that Shantarakshita's disciple is Sengzang, which is clearly recorded in the Extensive Commentary on the Eight Thousand Verses. Yeshe Zhap is his disciple, which is recorded in the Manjushri Face Instruction. Khenpo Bodhisattva is also certainly a disciple of Yeshe Zhap, because he is long-lived, and Yeshe Zhap is a greater mantra master than Khenpo himself. It is not contradictory to appear as a disciple, but it is necessary to examine whether the author of the Ornament of the Middle Way and the great Khenpo are the same person. The fifteenth question is, where exactly is the Heshang's view wrong? If it is wrong because it is not grasped by practice, then it should be refuted from the aspect of practice, it seems unreasonable to say that the view is wrong. The answer is that, in general, the path of sudden enlightenment, it is said that it was pioneered by Heshang Mahayana in Tibet. In China, there were also about twenty-five great Khenpos of sudden enlightenment before that, and the Meditation Eye Lamp of Snu says that their roots are also in India. According to the understanding of their system.
Tibetan
་ཡུལ་གྱི་ལྟ་བ་ནི། ཐལ་འགྱུར་བ་རྙིང་པ་རྣམས་དང་མཐུན། སྒོམ་པའི་ལྟ་བ་ནི་ཡིད་བྱེད་བཀག་པ་ཁོ་ན་ལ་བསྔགས་པ་མཛད། སྒོམ་དུས་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མི་དགོས་པར་མ་ཟད། དེ་སྒོམ་གྱི་གོལ་སར་བྱས་གདའ། སྤྱོད་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་དག་བསྲུང་དགོས་པར་ཡང་ཡང་བཤད་པས། ཉེས་སྤྱོད་སྡོམ་པའི་ཕྱོགས་ལ་འཁྲུལ་བ་མེད། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་གྱི་བྱ་བ་དགེ་བའི་ལས་རྩལ་འདོན་མི་དགོས་པ་དང༌། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྙིང་རྗེ་དང་དད་པ་སོགས་མི་འགོག་ཀྱང༌། མཉམ་གཞག་གི་དུས་ན། སེམས་ཅན་མ་དམིགས་པ་ཙམ་སྙིང་རྗེ་དང༌། སངས་རྒྱས་སོགས་མ་དམིགས་ཙམ་ དད་པ་ཡིན་པ་སོགས་སུ་བཤད་ནས། མདོར་ན་དམིགས་པ་མེད་པ་ལ་ཐམས་ཅད་ཚང་ཚུལ་ཙམ་མ་གཏོགས། དེ་དག་སོ་སོའི་མཚན་ཉིད་ཅན་སྒོམ་པ་དེ་གོལ་སར་བཞེད་པས། དགེ་བ་ཆོས་སྡུད་ལས་ཉམས་སམ་སྙམ། འབྲས་བུ་ཡང་དམིགས་པ་མཐའ་དག་ཟད་པ་ལས། གཞན་སྣང་དུ་འགྲོ་དོན་འབྱུང་བ་ཙམ་དུ་འཆད་པར་སྣང་སྟེ། དེས་མཛད་པའི་མདོ་སྡེ་བརྒྱད་ཅུ་ཁུངས་དང༌། སྣུབས་ཀྱི་བསམ་གཏན་མིག་སྒྲོན་ན་གསལ་བར་སྣང༌། འདི་ལ་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལས་ནི། སོ་སོར་རྟོག་པ་སྤངས་པས། སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྤངས་པར་འགྱུར་ལ། དགེ་བའི་ལས་སྤངས་པས་ཐབས་ཀྱང་སྤངས་པའི་ཕྱིར། ཐབས་དང་ཤེས་རབ་གཉིས་ཀ་སྤངས་པས་སངས་རྒྱས་ལྟ་ཅི་སྨོས། ཐར་པ་ཙམ་ཡང་མི་ཐོབ། སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་ན། དམིགས་པ་མེད་པའང་འཇུག་པར་མི་ནུས་ཞེས་སོགས་གསུངས་པས་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་མེད་པས་ལྟ་སྒོམ་འཁྲུལ་ལ། དགེ་བའི་ལས་ལ་བརྩོན་པར་མ་བྱས་པས་སྤྱོད་པའང་འཁྲུལ་ཞེས་འགོག་པར་སྣང་ལ། བསྟན་པ་ཕྱི་དར་ལ་བྱུང་བའི་བོད་རྣམས་ལ། འཇོག་སྒོམ་ཁོ་ན་ལ་མོས་པ་དང༌། དཔྱད་སྒོམ་ཁོ་ན་ལ་མོས་པའི་ལུགས་གཉིས་ཡོད་པ་ལས། ཕྱི་མ་རྣམས་ནི་ཀ་མ་ལ་ཤཱི་ལའི་གསུང་དེ་ལ་འཁྲིལ་ནས། ལས་དང་པོ་པའི་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་པ་ཐམས་ཅད་ནོར་བར་བརྩི་བར་སྣང་ལ། སྔ་མ་རྣམས་ནི་འགའ་ཞིག་ཧྭ་ཤང་ཡིད་བྱེད་འགོག་པ་ཙམ་ཡིན་པས། གསལ་སྟོང་རང་རིག་པ་ངོས་འཛིན་པ་མེད་པས་ལྟ་བ་ནོར་ཟེར་བ་དང༌། ཕྱག་ཆེན་པ་ཁ་ཅིག །ཧྭ་ཤང་ཡིད་བྱེད་དང་རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་འགོག་པ་ཡིན་པས་ནོར་བ་ཡིན་ལ། ཁོ་བོ་ ཅག་རྣམ་རྟོག་གང་ཤར་ཐམས་ཅད་དགག་སྒྲུབ་སྤངས་བླང་མེད་པར་ལམ་དུ་འཁྱེར་བའི་ཕྱིར། མ་ནོར་བ་ཡིན་ཞེས་ཟེར་ན་ཡང༌། དེ་རྣམས་ཧྭ་ཤང་གི་ལུགས་གང་ཡིན་ཞིབ་མོར་མ་ཤེས་ཀྱང༌། ངན་པ་གཅིག་ཡིན་ཏེ་འོང་སྙམ་པ་དང༌། ཚིག་ཟུར་རེ་ཙམ་མཐོང་ཐོས་ལ་བ
Chinese
该地的见解是：与旧的归谬论者相符。修行的见解是：只赞扬停止作意。修行时，不仅不需要个别地领悟的智慧，而且还把它当作修行的过失。行为是：再三地说必须守护清净的戒律，所以在遮止恶行的方面没有错误。身语意三者的行为不需要发挥善业的技能，虽然事后不阻止慈悲和信仰等，但在入定的时候，仅仅不缘众生就是慈悲，仅仅不缘佛等就是信仰等等这样说。总之，除了在无缘之中具备一切的方式之外，把修习那些各自具有自相的法视为过失，因此，我怀疑是否会失去积累善法。果也是从一切对境都消失中，仅仅解释为在外境显现中产生利益他人的事业，这似乎可以在他所著的八十部经和斯努的《禅定明灯》中清楚地看到。对此，寂护说：舍弃个别地领悟，就会舍弃领悟空性的智慧，舍弃善业，也就舍弃了方便，因为舍弃了方便和智慧二者，更不用说成佛了，就连解脱也得不到。如果没有个别地领悟的智慧，也无法进入无缘之中等等。因此，似乎是说因为没有个别地领悟的智慧，所以见解和修行是错误的，因为没有努力行善业，所以行为也是错误的。在后弘期出现的藏人中，有两种流派，一种是只喜欢止修，另一种是只喜欢观修。后者依赖于寂护的说法，认为所有初学者修习无分别都是错误的。前者中的一些人认为华桑仅仅是停止作意，因为没有认识到明空自性，所以见解是错误的。还有一些大手印者说：华桑是停止一切作意和分别念，所以是错误的，而我们是将所有产生的分别念，不作取舍地带入道用，所以没有错误。虽然不知道他们所说的华桑的流派到底是什么，但我想这肯定是一种恶劣的流派，只是看到或听到一些词句而已。
English
The view of that place is: it is in accordance with the old Prasangikas. The view of practice is: it only praises the cessation of attention. During practice, not only is individual discriminating wisdom not needed, but it is also regarded as a fault in practice. The conduct is: it is repeatedly said that pure morality must be maintained, so there is no error in the aspect of preventing misdeeds. The actions of body, speech, and mind do not need to exert the skill of virtuous actions, and although compassion and faith, etc., are not prevented afterwards, during meditative equipoise, merely not focusing on sentient beings is compassion, and merely not focusing on Buddhas, etc., is said to be faith, etc. In short, apart from the way in which everything is complete in non-objectification, considering the practice of those individual characteristics as a fault, I wonder if one will lose the accumulation of merit and Dharma. The result is also explained as merely the arising of benefit for others in the appearance of other, from the exhaustion of all objects. This seems to be clearly seen in the eighty sutras he composed and in Snubs's "Lamp for Contemplation." On this, Kamalaśīla said: By abandoning individual discrimination, the wisdom that realizes emptiness will be abandoned, and by abandoning virtuous actions, skillful means will also be abandoned. Because both skillful means and wisdom are abandoned, let alone Buddhahood, even liberation will not be attained. If there is no individual discriminating wisdom, one cannot even enter into non-objectification, etc. Therefore, it seems to be said that because there is no individual discriminating wisdom, the view and practice are wrong, and because one has not strived to perform virtuous actions, the conduct is also wrong. Among the Tibetans who appeared in the later propagation of the doctrine, there are two schools: one that only favors calm abiding, and one that only favors insight. The latter relies on the words of Kamalaśīla and considers all non-conceptual meditation by beginners to be wrong. Some of the former say that Hwa-shang is merely stopping attention, and because they do not recognize clear and empty self-awareness, the view is wrong. Some Mahamudra practitioners say: Hwa-shang is stopping all attention and conceptual thoughts, so it is wrong, but we carry all arising conceptual thoughts into the path without acceptance or rejection, so it is not wrong. Although I do not know exactly what school of Hwa-shang they are talking about, I think it must be a bad school, just seeing or hearing a few words.