Tibetan
།དགོས་པ་ཆེན་པོ་མཐོང་བས་ན། །རྟགས་ཙམ་ཕུལ་བ་ཉིད་ཡིན་གྱི། །དེ་ཡི་སྡོམ་པ་ཕུལ་བ་མེད། །ཆོས་ཀུན་སྒྱུ་མར་མཐོང་བ་དང༌། །འབུལ་སེམས་ཇི་བཞིན་མེད་ཕྱིར་རོ། །གྲུབ་པ་རྣམས་ལ་ཉེས་མེད་པས། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ཉིད་གཙོ་བོ་ཡིན། །འདོད་ཆགས་དག་པ་འབའ་ཞིག་ལ། །ཕྱག་རྒྱ་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །འདོད་ཆགས་ལྟ་བུའི་བདེ་བ་མེད། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ལ་འབུལ། །འདོད་ཆགས་ལམ་དུ་བྱེད་ཅེས་པ། །མེད་ན་ཅི་ཞིག་ལམ་དུ་བྱེད། །བདེ་བ་ཆེན་པོ་མི་སྒྲུབ་ན། །སྒྲུབ་པོ་རེ་ཞིག་འདོད་མས་ཅི། །ཉན་ཐོས་བཞིན་དུ་ཆགས་བྲལ་ན། །འདོད་པས་བདེ་བ་ཇི་ལྟར་བསྐྱེད། །བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། །འདོད་ལྡན་རྣམས་ལ་གསུངས་པ་ཡིན། །ཉོན་མོངས་མངོན་གྱུར་སྤང་དགོས་ན། །ཉོན་མོངས་ལམ་བྱེད་ཚིག་ཙམ་ཉིད། །ཉོན་མོངས་ཆེ་ཞིང་ལམ་མྱུར་ལ། །སྙིང་རྗེ་ངེས་འབྱུང་སོགས་ཀྱང་ཆེ། །རང་གི་སེམས་ཉིད་ཡོངས་དག་ན། །རྣམ་ཀུན་རྫོགས་པར་བྱང་ཆུབ་པས། །སེམས་ནི་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། ། ཕྱག་རྒྱ་བཞི་པོ་བསྒྲུབ་པར་བྱ། །འདི་ལྟར་འདོད་ལ་ལོངས་སྤྱོད་པ། །ཞེན་པ་མེད་པས་རྙེད་པའམ། །ཡེ་ཤེས་སྒྲུབ་ལ་གནང་བ་ཡིན། །གང་ཟག་དབང་པོ་དུལ་བ་འམ། །ཚེགས་མེད་རྙེད་པར་གྱུར་ནནི། །རོ་བརྒྱ་ལྡན་པའི་ཁ་ཟས་དང༌། ཁང་མིག་ལྔ་བརྒྱ་པ་ཡང་སྣང༌། །ལྷ་ལས་ཚེ་འཕོས་དགེ་སློང་ལ། །ཡོ་བྱད་ལྷག་པོར་སྣང་བ་དང༌། །དྲི་ཞིམ་ལ་སོགས་རྣམ་གཡེངས་རྒྱུ། །སྐབས་འགར་རྩེ་གཅིག་རྒྱུན་ཡང་བསྟན། །ཆགས་ཅན་འདོད་ཡོན་ལས་གཞན་པས། །སེམས་ནི་རྩེ་གཅིག་ཐོབ་པ་མེད། །བདེ་ལ་ཞེན་པར་མི་བྱེད་དོ། །གདུང་བ་ཞི་བའི་རྩེ་གཅིག་འཐོབ། །ཇི་ལྟར་ཁྲུས་མཁན་དྲི་མ་ཡིས། །གོས་ཀྱི་དྲི་མ་མེད་པར་བྱེད། །ལི་ཁྲིའི་རྡུལ་གྱིས་མེ་ལོང་གི །དྲི་མ་དག་པར་འགྱུར་བ་བཞིན། །དེ་བཞིན་མཁས་པས་ཉེས་པ་དག །སྦྱངས་ཕྱིར་ཉེས་པ་བསྟེན་པར་བྱ། །ཤེས་རབ་ཐབས་ཀྱིས་སེམས་འདི་ཡིས། །ཉེས་པའི་རི་བོ་བཅོམ་ནས་ནི། །བདག་དང་གཞན་ཡང་སྒྲོལ་བར་བྱེད། །འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་རྣམས་གྱིས། །དབང་པོ་བརྟས་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། །དེ་ལས་བྱང་ཆུབ་སེམས་རྒྱས་ཤིང༌། །དེ་ཡིས་བདེ་བ་འཕེལ་བར་འགྱུར། །རེག་པའི་བདེ་ལས་ཡིད་བདེ་བསྐྱེད། །ཡིད་ནི་བདེ་བར་གྱུར་པ་ན། །དབང་པོ་རྣམས་ཀྱང་བདེ་བར་འགྱུར། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་བུད་མེད་ལས། །རྣམ་པར་མི་རྟོག་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །བདེ་བས་སེམས་ནི་སྡུད་བྱེད་ཅིང༌། །བདེ་དང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས། །དེ་ཉིད་མཐར་ཐུག་ཡང་
Chinese
因为见到有大必要，所以仅仅是献上一点象征而已，并没有献上它的誓言。因为视一切法如幻，并且没有如实献供之心。对于成就者们没有过失，因此心性本身是最重要的。并非仅仅是对贪欲的清净才宣说了手印，没有像贪欲一样的安乐，那是献给诸佛的。说贪欲作为道用，如果没有，那用什么作为道用呢？如果不修持大乐，那么修行者暂时要欲望做什么呢？如果像声闻一样离欲，欲望又如何生起安乐呢？为了修持安乐的智慧，是对具有欲望者们宣说的。如果必须断除现行的烦恼，那么烦恼作为道用仅仅是言辞而已。烦恼越大，道就越快，慈悲、出离等等也越大。如果自己的心性完全清净，就能圆满一切而证得菩提，因此为了使心清净，应当修持四种手印。像这样享用欲望，因为没有执着而获得，这是为了修持智慧而允许的。如果是根器调柔的人，或者毫不费力就能获得，那么就会显现具有百味的食物和五百间的房屋。对于从天界转生的比丘，会显现多余的资具，以及香气等等散乱之因，有时也显示专注一境的相续。具有贪欲者除了欲望之外，心是无法获得专注一境的。不要对安乐产生执着，就能获得寂灭痛苦的专注一境。如同洗澡者用污垢，使衣服的污垢消失一样。如同用铅粉，使镜子的污垢清净一样。同样，智者为了清净罪过，应当依止罪过。以智慧方便的这个心，摧毁罪恶之山后，也能救度自己和他人。以五种欲望的功德，能使诸根增长。由此菩提心增长，由此安乐增盛。从触的安乐中生起意的安乐，当意变得安乐时，诸根也会变得安乐。从自性之女中，能生起无分别。以安乐来摄持心，以安乐和无分别，那才是究竟的。
English
Because seeing the great necessity, it is only offering a symbol, not offering its vows. Because all dharmas are seen as illusory, and there is no mind of offering as it is. For the accomplished ones, there is no fault, therefore the mind itself is the most important. It is not only for the purification of desire that the mudra is taught, there is no happiness like desire, that is offered to the Buddhas. Saying that desire is used as the path, if there is none, what is used as the path? If great bliss is not practiced, then what does the practitioner need desire for? If one is detached from desire like a Shravaka, how does desire arise happiness? In order to practice the wisdom of bliss, it is taught to those who have desire. If manifest afflictions must be abandoned, then afflictions as the path are just words. The greater the affliction, the faster the path, compassion, renunciation, etc. are also greater. If one's own mind is completely pure, one can perfectly attain enlightenment in all ways, therefore in order to purify the mind, one should practice the four mudras. Like this, enjoying desire, because there is no attachment, it is obtained, this is allowed for practicing wisdom. If it is a person with tamed faculties, or can be obtained effortlessly, then food with a hundred flavors and five hundred rooms will appear. For a monk who has transferred life from the heavens, extra provisions will appear, as well as the cause of distraction such as fragrance, etc., sometimes also showing the continuity of one-pointedness. A person with desire cannot obtain one-pointedness of mind apart from desire. Do not be attached to happiness, one can obtain one-pointedness that pacifies suffering. Just as a bather uses dirt to remove the dirt from clothes. Just as lead powder purifies the dirt from a mirror. Similarly, the wise should rely on faults in order to purify sins. With this mind of skillful means of wisdom, after destroying the mountain of sins, one can also save oneself and others. With the merits of the five desires, the senses can be strengthened. From that, the Bodhicitta increases, and from that, happiness increases. From the happiness of touch, the happiness of mind arises, when the mind becomes happy, the senses also become happy. From the woman of self-nature, non-discrimination can arise. The mind is gathered by happiness, with happiness and non-discrimination, that is the ultimate.
Tibetan
དག་རིག །ཉོན་མོངས་ཞེས་དང་ལས་འདི་ཡང༌། །འཁོར་བར་ལྟུང་བར་བྱེད་པ་དང༌། །བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་རྒྱུར་འགྱུར་བས། །ཉོན་མོངས་ཉིད་ཀྱི་སྐྱོན་མ་ཡིན། །དངོས་པོར་འཛིན་པ་དེ་ཡི་སྐྱོན། །དུག་གིས་འཆི་བར་བྱེད་ཅེས་པས། །དུག་ཉིད་ཁོ་ནའི་སྐྱོན་མ་ཡིན། །འཆི་བྱེད་ནུས་པ་མེད་པའི་སྐྱོན། །གཞན་དུ་རྨ་བྱ་ལུས་རྒྱས་བྱེད། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས། ། སྐྱོན་དུ་ལྟ་ཞིང་སྤྱོད་པར་གསུངས། །འདིར་ནི་བདེ་བ་ཆེ་དོན་དུ། །ཡེ་ཤེས་རྒྱུ་ཡི་ཕྱིར་དུ་བསྟེན། །སྒྱུ་མ་ལྟ་བུའི་སྐུ་ཡང་འགྲུབ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་གསལ་བར་མཚོན། །རླུང་གི་གཡོ་བ་ཐིམ་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་རིག་པ་ཡི། །ཡིདནི་གཞན་དུ་མ་གྱུར་པས། །འདོད་ཅན་མ་ལ་འདོད་སྤྱད་ན། །འདོད་དང་ཐར་བ་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཚོགས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་དགེ་སློང་ལ། །བཀག་ན་སྔགས་སྤྱོད་དེས་འདུལ་གྱི། །གཙོ་བོའི་གདུལ་བྱ་ལ་མེད་པའམ། །ཡང་ན་ཁྱིམ་པ་གཙོ་བོར་འགྱུར། །ཀུན་སྤངས་ཁྱིམ་པ་ག་ལ་ཞིག །ཚངས་སྤྱོད་བླ་མར་གསང་དབང་དང༌། །སློབ་མར་ཤེས་རབ་ཡེ་ཤེས་ནི། །ལས་དང་པོ་ལ་དངོས་བཀག་ཅིང༌། །དེ་ཉིད་རིག་ལ་ཉེས་མེད་གསུངས། །འདི་ནི་མཐའ་ཡི་གསལ་བྱེད་ཡིན། །འཁོར་ལོའི་མཆོད་སོགས་དགེ་སློང་དང༌། ཁྱིམ་པའི་དབྱེ་བ་མི་རུང་སྟེ། །གསུམ་ལས་དགེ་སློང་མཆོག་ཡིན་ནོ། །༢༡ འདོད་ཡོན་ལམ་བྱེད་སྒྲུབ་པའི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།། །།བཞི་པ་དོན་དམ་ཡེ་ཤེས་ནི། །རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་བགྲོད་གཅིག་ལམ། །ལས་རྒྱའི་བདེ་བ་དེ་ཉིད་མིན། །འབྱུང་བའི་བདེ་བ་འཇིག་རྟེན་དེ། །དོན་དམ་འཇིག་ཚོགས་ལ་མ་བརྟེན། །རྐྱེན་གྱི་གློ་བུར་འབྱུང་མཐོང་ཞིང༌། །ཆགས་བཅས་ངལ་དང་རྩོལ་བར་བཅས། །ལུས་ལ་ཉེ་ཚེར་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། །རང་བཞིན་ཟག་མེད་ལྷུན་གྲུབ་དང༌། །ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པ་མ་ཡིན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་བདེ་འདིཡིན། །རྟོག་བཅས་སྟོང་པའང་དེ་མིན་ཏེ། །རྟོག་དང་བཅས་ཕྱིར་གཉིས་སུ་སྣང༌། །དེ་ཕྱིར་ཡང་དག་དོན་ལས་ལོག །རྨོངས་པར་འཇིག་པའང་བྱ་ཀུན་ལ། །རྨོངས་ན་ཟབ་མོར་ལྟ་ཅི་སྨོས། །དབང་པོ་ཉེ་ཚེ་བ་ཡི་ཡུལ། །ལས་ཀྱང་ཉི་ཚེས་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །བསྐྱེད་རིམ་སྐུ་ནི་ཉེ་ཚེ་ཡིན། །རྟོག་པའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ལས། །མེད་ཕྱིར་རྡོ་རྗེའི་ སྐུ་མ་ཡིན། །སེམས་ལས་དངོས་སུ་གྲུབ་པའི་སྐུ། །ཀུན་ཁྱབ་ཞེན་མེད་སེམས་བདེ་བ། །རང་བཞིན་ཕྱིར་ན་བདེ་མི་འགྱུར། །རང་བཞིན་སྟོང་པར་གསལ་སྣང་ཅན། །ལུས་སེམས་ངོ་བོ་གཅིག་གྱུར་པ། །འདི་ནི་དོན་དམ་
Chinese
清净理。烦恼以及此业，是堕入轮回之因，亦是证得无上菩提之因，故烦恼本身并非过患。执着事物实有，才是过患所在。譬如说毒药能致人死亡，并非毒药本身是过患，而是其具有致死的能力。反之，孔雀以毒为食，却能滋养身躯。在《波罗蜜多经》中，说应视（烦恼）为过患并加以舍弃。然于此处，为求得大乐，故以其为智慧之因。亦可成就如幻之身，显现心之自性光明，风息之动摇亦得平息。是故，彼即是觉性，心意未曾改变。若对具欲之母行欲事，则可成就欲望与解脱。若于比丘，禁止会供轮，则密咒行者以此调伏之。若无有主尊之所调伏者，或由在家人为主。何来断绝一切之在家人？于梵行上师处受秘密灌顶，于弟子处传授智慧与般若，于初学者则真实禁止，于已证悟者则说无有罪过。此乃边际之阐明。会供轮之供养等，比丘与在家人不应有差别，三者之中，比丘最为殊胜。二十一，是为以欲妙为道之修行品第三。 第四，真实义智慧，是诸佛唯一行道。并非由业所生之乐，世间由五蕴所生之乐，不依赖于真实义之积聚。见其为因缘之偶发，且伴随贪执、辛劳与勤作，因其遍布于身体之近处。故非自性无漏、任运成就，亦非周遍一切。此乃心之自性之乐。然非具念之空性，因其具念故显现为二元。是故，偏离真实义。于愚昧者，一切皆是毁灭之因，若愚昧，何须说观甚深之义？因根识是暂时的对境，业亦是暂时之作用，故生起次第之身是暂时的。由显现为分别之体性，故非金刚之身。由心所真实成就之身，是周遍、无执着之心之乐。因其为自性，故乐不会改变。自性空性具光明，身心体性合一，此乃真实义。
English
Pure Reason. Afflictions and this karma, are the cause of falling into samsara, and also the cause of attaining supreme enlightenment, therefore afflictions themselves are not faults. Grasping things as real is the fault. For example, saying that poison causes death, it is not the poison itself that is the fault, but its ability to cause death. On the contrary, peacocks thrive by eating poison. In the Sutra of Transcendent Wisdom, it is said to view (afflictions) as faults and abandon them. But here, in order to obtain great bliss, it is relied upon as the cause of wisdom. One can also accomplish an illusory body, revealing the clear nature of the mind, and the movement of the winds can also be calmed. Therefore, that is awareness itself, the mind has not changed. If one engages in desire with a desiring mother, then desire and liberation can be accomplished. If the feast circle is forbidden to monks, then the mantra practitioner subdues with it. If there is no one to be subdued by the main deity, or if a householder becomes the main one. Where is the householder who has renounced everything? Receiving secret empowerment from a celibate guru, and transmitting wisdom and prajna to disciples, it is truly forbidden to beginners, but it is said that there is no fault for those who have realized it. This is the clarification of the boundary. Offerings of the feast circle, etc., monks and householders should not be differentiated, among the three, monks are the most supreme. Twenty-one, is the third chapter on practicing the path of desirable objects. Fourth, the wisdom of ultimate truth is the single path traveled by all Buddhas. It is not the happiness born of karma, the worldly happiness born of the aggregates, does not rely on the accumulation of ultimate truth. Seeing it as an accidental occurrence of conditions, and accompanied by attachment, toil, and effort, because it pervades the vicinity of the body. Therefore, it is not self-nature unpolluted, spontaneously accomplished, nor is it all-pervasive. This is the bliss of the mind's self-nature. But it is not emptiness with concepts, because it has concepts it appears as dualistic. Therefore, it deviates from the ultimate truth. For the ignorant, everything is a cause of destruction, if ignorant, why speak of seeing the profound meaning? Because the sense faculties are temporary objects, and karma is also a temporary action, therefore the body of the generation stage is temporary. Because it appears as the nature of discrimination, therefore it is not the vajra body. The body truly accomplished by the mind, is the all-pervasive, unattached bliss of the mind. Because it is self-nature, therefore the bliss does not change. Self-nature emptiness has luminosity, body and mind are unified in essence, this is the ultimate truth.