Tibetan
་སྟོང་གཞུང་ལ་དཔྱད་ཚེ་དབུ་མ་མེད། །གཞན་སྟོང་པ་ནི་དཔྱད་ཀྱང་དབུ་མར་འདོད། །རང་འདོད་མཐར་ཐུག་དབུ་མ་མི་འདོད་པའི། །དབུ་མ་ཆེན་པོ་དེ་འདྲ་མཚར་གྱི་མེད། །དེ་ཡང་ཡོད་ན་སེམས་ཙམ་མི་འདོད་པའི། །སེམས་ཙམ་པ་དང་ཐེག་དམན་མདོ་སྡེའི་ཚོགས། །མི་འདོད་མདོ་སྡེ་པ་དང་བྱེ་སྨྲ་ཡང༌། །བྱེ་བྲག་བཤད་པ་མི་ལེན་ཡོད་དམ་ཅི། །ཀུན་ཏུ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། །རང་སྟོང་ལུགས་ལ་སྟོང་ཉིད་ཡོད་མི་སྲིད། །དོན་དམ་དུ་ནི་མེད་ཕྱིར་མཐར་ཐུག་མིན། །མེད་དགག་ཙམ་ལ་མཐར་ཐུག་མ་ཐུག་དང༌། །དབྱིངས་དང་དབྱིངས་མིན་ལ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར། །དོན་དམ་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བའང་སྲིད་མིན་འགྱུར། །ཡང་ན་སྟོང་ཉིད་དང་ནི་དོན་དམ་དབྱིངས། །ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། །རྟོག་ངོའི་ཡུལ་དང་མཐོང་བ་རྫུན་པའི་ཡུལ། །དཔྱད་ངོར་མེད་དང་བདེན་མེད་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །འཇོག་བྱེད་མིན་ན་ཀུན་རྫོབ་གང་གིས་འཇོག །ཡིན་ན་དོན་དམ་དབྱིངས་ནི་བདེན་པར་འགྱུར། །ཀུན་རྫོབ་མིན་པས་བདེན་ཡོད་དཔྱད་ངོར་ཡོད། །ཡོངས་གྲུབ་འདོད་ཕྱིར་དབུ་མ་མིན་ན་ནི། །སྤྲོས་བྲལ་འདོད་པའང་དབུ་མ་མིན་པར་འགྱུར། །བདེན་འདོད་མི་འདོད་ཁྱད་པར་ཡོད་ཅེ་ན། །མཚན་མ་སྤྲོས་པའི་བདེན་པར་ངེད་མི་འདོད། །སྤྲོས་པས་དབེན་པའི་བདེན་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ། །རང་སྟོང་སྨྲ་བས་ཕྱོགས་ཀྱང་མ་གོ་ན། །དེ་ལ་དགག་པ་ནམ་ཡང་བྱས་པ་མེད། །བདེན་གྲུབ་འགོག་ཚད་སྤྲོས་པའི་བདེན་འགོག་སྟེ། །ཀུན་རྫོབ་འགོག་པའི་རིགས་པ་འདིར་སྦྱར་ཕྱིར། །དེ་ནི་ངེད་ཀྱི་ལུགས་ལའང་འདོད་པ་སྟེ། །ཡོངས་གྲུབ་དེ་ལ་སྤྲོས་པའི་བདེན་པ་མེད། །སྤྲོས་པའི་བདེན་པ་ཡོད་ན་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཅེས་བཤད་དོ། ། ཉན་ཐོས་པ་རྣམས་ཐེག་གསུམ་སྤངས་པ་གཅིག །ཅེས་འདོད་ཐལ་འགྱུར་བ་ཡང་དེ་རྗེས་འབྲང༌། །རྒྱུ་མཚན་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་མཚུངས་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་ཉན་རང་ལ། །ཡོད་པར་ཐལ་བ་བཟློག་མེད་འཇུག་པར་འགྱུར། །ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དང་མཚུངས་དེ་མིན་པ། །སྲིད་ན་སྐུ་གསུམ་གཞན་ལའང་རིགས་པ་མཚུངས། །སངས་རྒྱས་དང་མཉམ་སངས་རྒྱས་མིན་པ་སོགས། །ཧ་ཅང་ཐལ་བ་མང་པོ་འཇུག་པར་འགྱུར། །འདི་ཡང་ཐེག་དམན་གྲུབ་མཐའ་འདྲེས་པའི་སྐྱོན། །ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་ནི་སྤངས་པས་ཁྱད་ཅེ་ན། །འདི་ཡང་སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་བསྟན་གྱིས། །ངོ་བོ་དབྱེ་བ་མེད་ཕྱིར་ཟློག་མི་ནུས། །སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་སྨོན་ལམ་དབང་གིས་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་སྣང་མེད་འདོད
Chinese
空性之论若考察，则无中观宗；他空论者虽考察，亦欲为中观宗。自宗所许之究竟，不欲中观宗者，如是之中观大宗，岂不稀奇？如是若有，不欲唯识宗者，唯识宗与小乘经部众，不欲经部宗与毗婆沙，不取分别说者，有耶？非为处处理由相同耶？自空之理，空性不可能有，以胜义中无故，非为究竟。仅是无遮，于究竟不究竟，与界与非界等无有之故，名为胜义界者，亦成不可能。又或空性与胜义界，为何不成世俗谛？于分别念境与所见虚妄境，考察时无有与无实，于世俗谛中，若非安立者，以何安立世俗谛？若是，则胜义界成真实，以非世俗故，真实有，考察时有。以欲圆成实故，若非中观宗，则欲离戏亦成非中观宗。若谓欲真实与不欲真实有差别，吾等不欲相状戏论之真实，如是远离戏论之真实，若自空论者亦未解其边际，则于彼从未作遮破。遮止真实成立，乃是遮止戏论之真实，为此将遮止世俗之理安立于此。此亦吾等之宗所许，于彼圆成实无有戏论之真实，若有戏论之真实，则是世俗谛，故说胜义自性空。 声闻乘众舍弃三乘为一，如是应成派亦随其后，理由是证悟二无我相同之故。于此，自性身于声闻、独觉，有之太过成立，必将无可避免地发生。若自性身与彼相同，否则，若有，则三身于其他亦理由相同，与佛相等与非佛等，诸多太过成立将发生。此亦是小乘宗义混杂之过失。若谓以断除所知障而有差别，此亦仅是显示断除之差别，以自性无差别故，不能遮止。一切导师皆由愿力所致，欲求无有智慧显现。
English
When examining the emptiness doctrine, there is no Madhyamaka; those who adhere to other-emptiness, even when examining, desire to be Madhyamaka. Such a great Madhyamaka tradition that ultimately does not desire Madhyamaka according to its own tenets, is it not marvelous? If that exists, those who do not desire Mind-Only, the Mind-Only school and the Sutra followers of the Lesser Vehicle, those who do not desire the Sutra school and the Vaibhashika, is there anyone who does not accept the Explanation of Distinctions? Is it not that the reasons are the same everywhere? In the system of self-emptiness, emptiness cannot exist, because it is absent in the ultimate sense, it is not ultimate. Merely being a non-affirming negation, whether it is ultimate or not, and because there is no such thing as realm and non-realm, it becomes impossible to even call it the ultimate realm. Or else, why would emptiness and the ultimate realm not become conventional truths? The object of conceptual thought and the object of false perception, being non-existent and unreal when examined, if they are not established as conventional truths, then by what are conventional truths established? If so, then the ultimate realm becomes real, because it is not conventional, it is truly existent, it exists when examined. Because of desiring the perfectly established, if it is not Madhyamaka, then desiring freedom from elaboration also becomes non-Madhyamaka. If it is said that there is a difference between desiring truth and not desiring truth, we do not desire the truth of elaborative characteristics, but if the self-emptiness proponents do not even understand the aspects of such a truth that is devoid of elaboration, then no refutation has ever been made against it. The extent of negating true establishment is the negation of elaborative truth, and therefore, the reasoning for negating conventional truth is applied here. This is also accepted in our system, in that perfectly established, there is no truth of elaboration. If there is truth of elaboration, then it is conventional truth, therefore it is said that the ultimate nature is emptiness. The Shravakas abandon the three vehicles as one, and the Prasangikas also follow that, because the realization of the two selflessnesses is the same. In this case, it inevitably follows that the Svabhavakaya is too much established in the Shravakas and Pratyekabuddhas. If the Svabhavakaya is the same as that, otherwise, if it exists, then the reasoning is the same for the other three bodies as well, and many extreme consequences such as being equal to the Buddha and not being the Buddha will occur. This is also the fault of mixing the tenets of the Lesser Vehicle. If it is said that there is a difference due to abandoning the obscurations of knowledge, this only shows the difference of abandonment, and because there is no difference in nature, it cannot be prevented. All teachers are due to the power of aspiration, and they desire the absence of wisdom's appearance.
Tibetan
་པས་ལྷག་མེད་དང༌། །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་ཆོས་སྐུར་མཚུངས་པར་འགྱུར། །དམན་པས་ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ན། །ཆོས་སྐུ་མཐོང་ཕྱིར་དེ་ནི་ཐེག་དམན་གྱི། །འཕགས་པ་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་འབྲས་བུར་འགྱུར། །བུམ་ལ་ཀ་བ་མེད་ཙམ་ཀ་བ་ལ། །བུམ་མེད་ཙམ་ནི་དབྱེ་བ་ཡོད་མིན་པས། །མེད་དགག་ཙམ་གྱི་སྤངས་པ་ཀུན་གཅིག་འགྱུར། །ཀུན་གཞི་མེད་ཕྱིར་ས་བོན་འཇོག་གནས་མེད། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་བེམ་པོའི་ཆོས་འགགས་ཕྱིར། །ཐེག་གསུམ་ལྷག་མེད་ཅི་ཕྱིར་མཚུངས་མི་འགྱུར། །མེད་དགག་ཙམ་ལ་ཤེས་བྱའྀ་སྒྲིབ་པའང་ཅི། །ལུང་གསལ་མེད་ཅིང་གཞན་ལ་ལུང་གསལ་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་ཐེག་དམན་འཕགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད། །ཆོས་བདག་མེད་པར་རྟོགས་ཞེས་འདི་མི་འཐད། །རྫས་དང་བརྟགས་ཡོད་ཀུན་རྟོག་རྒྱས་པ་སྟེ། །དེ་མ་རྟོགས་ན་ཆོས་ཀུན་རྟོགས་པར་འགལ། །གསལ་མིན་ཞེ་ན་མངོན་སུམ་ལ་མི་འཐད། །རྒྱུ་མཚན་མ་ཤེས་ཕྱིར་ན་དེ་མ་རྟོགས། །རྟོགས་པ་ཁྱད་ཞུགས་ཙམ་གྱིས་དབྱེར་མི་ནུས། །ཕྱི་དོན་འདོད་དང་རྣམ་ཤེས་དྲུག་ངེས་དང༌། །ཀུན་གཞི་འགོག་དང་རང་རིག་འགོག་པ་དང༌། །ཉན་རང་སྐྱབས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འདོད་པ་སོགས། །རང་སྟོང་པ་ལ་ཐེག་དམན་གྲུབ་མཐའ་འདྲེས། །ཞེས་པ་ནི་རང་སྟོང་དབུ་མ་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་པ་དགག་པའོ།། །།གལ་ཏེ་རང་སྟོང་ལུགས་ཀྱི་སྤྲོས་བྲལ་དེ། །མེད་དགག་ཕྱིར་ན་སུས་ཀྱང་མྱོང་མི་སྲིད། །དངོས་མེད་མྱོང་བ་གང་དུའང་ཡོད་མ་ཡིན། །རྟོག་པས་དོན་སྤྱི་ཡུལ་དུ་བྱེད་པ་ཡི། །སེལ་ངོ་ཙམ་ལ་རྟོགས་པར་འདོགས་ན་ཐོགས། །དེ་འདྲ་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ཕྱིར་དོན་མི་རྟོགས། །སྤྲོས་བྲལ་དེ་འདྲ་བདེན་ན་བདེན་གྲུབ་སྟེ། །མིན་ན་ཀུན་རྫོབ་རྣམས་དང་བདེན་མེད་མཉམ། །རྒྱལ་སོགས་ཡེ་ཤེས་མཆོག་ལ་སྤྲོས་བྲལ་དེ། །སྣང་ན་དེ་ངོར་ཡཽད་ཕྱིར་དེ་ བདེན་འགྱུར། །མི་སྣང་ན་ནི་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་གཉིས། །འཕགས་པའི་གཟིགས་ངོར་མེད་པ་མཉམ་པོར་འགྱུར། །ཡེ་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བཡིས་མེད་གཟིགས་ཕྱིར། །སྤྲོས་བྲལ་འཁྲུལ་འགྱུར་དེས་ན་འཁྲུལ་བར་མཉམ། །དེ་ནི་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་དབྱེ་མི་ནུས། །ཀུན་ཏུ་མཚུངས་ཤིང་གཉིས་ན་དོན་དམ་ལས། །ཀུན་རྫོབ་དངོས་ལ་ཞུགས་ཤིང་བཟང་བར་འགྱུར། །ཡང་དག་དོན་དུ་མེད་མཉམ་ཀུན་རྫོབ་ནི། །འཁྲུལ་ངོར་དོན་བྱེད་དོན་དམ་དེ་ཡང་མིན། །ད་ནི་ཁྱེད་ཅག་ཀུན་རྫོབ་ཚད་མས་གྲུབ། །དོན་དམ་མེད་ངེས་ཡིན་ཞེས་འདོད་ལ་རག །ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི་འདྲ་སྨད་པར་འོས། །འཇིག་རྟེན་མ་བརྟགས་ངོར་ནི་དངོས་ཀུན་ཡོད། །དཔྱད་ངོར
Chinese
以劣者无余，无差别故，与法身相同。若劣者悟解诸法二无我，为见法身故，彼乃小乘之，与圣者共同之果。如瓶中无柱，柱中无瓶，无有差别故，仅是无遮之断除皆成一。以无阿赖耶识故，无有安立种子之处。心与心生、色法之法灭故，三乘无余为何不相同？仅是无遮，于所知障亦如何？无有圣教光明，而于他者有圣教光明。是故小乘圣者，谓证悟一切法，法无我，此不应理。实事与假立皆是分别增广，若未悟解彼，则相违于悟解一切法。若谓不明显，则与现量相违。以未知原因故，则未悟解彼。仅以悟解差别涉入，不能区分。许此外境与六识决定，及遮止阿赖耶识与遮止自证，并许声闻独觉为皈依处等，于自空者，小乘宗义相混杂。如是乃是遮破许自空为究竟中观。若尔，自空宗义之离戏论，以是无遮故，谁亦不能体验。于任何处亦无有体验非有事。若谓以分别心，境为总义，仅于遣除之面而安立为证悟，则有过失。如是乃是错乱故，不证悟意义。如是离戏若为真实，则成实有成立，若非，则与诸世俗及无实相同。于胜者等最胜智慧，彼离戏若显现，则于彼面前有故，彼成真实。若不显现，则世俗与胜义二者，于圣者之见前，无有相同。以无错乱之智慧见无故，离戏成为错乱，故与错乱相同。彼则不能区分世俗与胜义。若皆相同，则于胜义谛，世俗涉入实事且成善妙。于真实义中，无有相同之世俗，于错乱前起作用，胜义谛亦非如是。如今汝等世俗以量成立，定谓胜义谛无有，系于此许。如是可耻之见应受呵责。于世间未经观察之前，诸事皆有。于观察前，
English
Because the inferior is without remainder, and there is no difference, it becomes the same as the Dharmakaya. If the inferior realizes the two selflessnesses of all dharmas, in order to see the Dharmakaya, it is the common result of the Hinayana and the noble ones. Just as there is no pillar in a vase, and there is no vase in a pillar, there is no difference, so all negations of mere negation become one. Because there is no Alaya, there is no place to establish seeds. Because the mind, mental events, and material dharmas cease, why are the three vehicles not the same without remainder? What about the obscuration of knowledge in mere negation? There is no clear scripture, but others have clear scriptures. Therefore, it is unreasonable to say that the noble ones of the Hinayana realize that all dharmas are selfless. Substances and assumptions are all expansions of concepts, and if they are not realized, it contradicts the realization of all dharmas. If it is said to be unclear, it contradicts direct perception. Because the reason is not known, it is not realized. It is not possible to distinguish only by the difference in realization. The acceptance of external objects and the determination of the six consciousnesses, as well as the negation of the Alaya and the negation of self-awareness, and the acceptance of Sravakas and Pratyekabuddhas as objects of refuge, etc., are mixed with the tenets of the Hinayana in the self-empty. This is to refute the acceptance of self-emptiness as the ultimate Madhyamaka. If so, the freedom from elaboration of the self-empty doctrine, because it is a negation, cannot be experienced by anyone. There is no experience of non-existence anywhere. If it is said that the mind takes the general meaning as its object, and only establishes the aspect of elimination as realization, then there is a fault. Such is confusion, so the meaning is not realized. If such freedom from elaboration is true, then it becomes established as real, otherwise it is the same as all conventionalities and non-reality. In the supreme wisdom of the Victors, if that freedom from elaboration appears, then because it is present before them, it becomes true. If it does not appear, then the two, conventional and ultimate, are the same in the sight of the noble ones. Because wisdom without error sees non-existence, freedom from elaboration becomes erroneous, so it is the same as error. Then it is not possible to distinguish between conventional and ultimate. If all are the same, then in the ultimate truth, conventionality enters into reality and becomes good. In the true meaning, the conventional, which is the same as non-existence, functions before error, and the ultimate truth is not like that either. Now, you all, the conventional is established by valid cognition, and it depends on the acceptance that the ultimate truth is definitely non-existent. Such a shameful view deserves to be condemned. Before the world has been examined, all things exist. Before examination,