English
It is so. Furthermore, if a Bodhisattva does not abandon the mind of enlightenment, even if cherishing with the five qualities of desiring limitless eons, it is only with completely pure discipline, because even in dreams, they are not affected by afflictions. This is called long-term following of the training. The Hearers, in order to immediately attain the small fruit, must quickly engage in diligence on the small path, therefore requiring a complete training, that is, without mixing. Moreover, complete enlightenment must be accomplished with great effort, so it cannot be achieved merely by being weary of suffering and solely longing for detachment, and so on. Then, Ananda asked about the weight of offenses. Considering only the Great Vehicle, an offense associated with desire, even if occurring countless times, is not as heavy as an offense associated with hatred occurring once, because hatred is abandoning sentient beings, while desire is enslaving sentient beings. Similarly, slow separation, that is, difficult to separate from, but accompanied by small faults, is not a great affliction for a Bodhisattva; quick separation, but accompanied by great faults, is the opposite of that. Then it was said that a Bodhisattva unskilled in means fears desire but does not fear hatred, while a Bodhisattva skilled in means is the opposite. Then, the noble Manjushri, having assembled in that gathering, asked: For the Dharma of taming, what kind of taming is there? The Blessed One replied: All Dharmas are extremely tame, but for those who do not understand this, taming is repeatedly taught. The meaning is that afflictions are empty by nature, but for those who do not understand this, taming is taught. Then, Ananda, through the Blessed One, urged Manjushri to teach the Dharma. Manjushri also explained the meaning of emptiness, such as the mind being naturally tame, without self, without acceptance or rejection, abiding at the edge of space, not focusing on the three times, and so on, and said: If one does not believe in this Dharma nature, then one has become distant from the training. Then, Ananda reported that whatever Dharma Manjushri teaches, he always starts from the inconceivable. The Teacher replied: If one relies on the inconceivable path, there will be no liberation, so Manjushri is also conceptual.
Tibetan
ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་དང༌། ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བདེན་པར་ཞེན་པས་སྤོང་སེམས་དང༌། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ལ་བདེན་པར་ཞེན་ནས་ཐོབ་འདོད་དང༌། ཟབ་མི་ཟབ་བམ། ཐེག་པ་གསུམ་མམ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་ལ་བདེན་ཞེན་གྱིས་དབྱེ་འབྱེད་དང༌། ཐ་ན་བསམ་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་སེམས་ཀྱང༌། དེ་ཐམས་ཅད་ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཅིང༌། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་མ་ཞེན་ན་ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས། དེ་ནས་སྟོན་པས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཚིགས་བཅད་རྒྱས་པར་གསུངས་ཏེ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་དང༌། དེ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཚུལ་དེ་ཉིད། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་ནས། གདམས་པ་དང་བཅས་ཏེ་ཟབ་རྒྱས་སུ་གསུངས་སོ། །སྐབས་འདིར། ཤེས་རབ་ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས། །ཤེས་རབ་ལྷག་མཐོང་བློ་གྲོས་བློ་བརྟན་ཡང༌། །རང་བཞིན་རང་བཞིན་མེད་པ་ནམ་དུ་ཡང༌། །ཤེས་པར་མི་ནུས་དེ་ཡང་ངེས་པར་བསྟན། །ཞེས་རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང༌། སེམས་དམྱལ་འཇིགས་པ་ང་ཡིས་བསྟན་བྱས་ཏེ། །སེམས་ཅན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་སྐྱོ་བས་ཀྱང༌། །གང་དག་ཤི་འཕོས་ངན་སོང་དྲག་འགྲོ་བའི། །འགྲོ་བ་དེ་དག་ ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་གཙོ་བོར་བསྟན་ཅིང༌། གང་དག་རལ་གྲི་མདའ་ཆེན་མཚོན་འཛིན་པའི། །གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །རྟོག་པའི་དབང་གིས་ངན་སོང་དེ་དག་ན། །ལུས་ལ་བབས་མཐོང་དེ་ན་མཚོན་ཆ་མེད། །ཅེས་ཕྱི་རོལ་ཀྱི་དོན་མེད་ཅིང་སེམས་སུ་བསྟན་པ་དང༌། སྣ་ཚོགས་ཡིད་དགའ་མེ་ཏོག་ཁ་ཕྱེ་ཞིང༌། གསེར་གྱི་ཁང་མཆོག་འབར་བ་ཡིད་འོང་པ། །འདི་ན་དེ་ལའང་བྱེད་པ་འགའ་མེད་དེ། །དེ་དག་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱེད་པོ་གཞན་མེད་ཀྱི་རྟོག་པ་ཉིད་ཡིན་པས། སྣང་བ་དེ་ཡང་སེམས་ལས་གཞན་མིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་དང༌། རྟོག་པའི་དབང་གིས་འཇིག་རྟེན་རྣམས་བཏགས་ཏེ། །འདུ་ཤེས་འཛིན་པས་བྱིས་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ། །འཛིན་དང་འཛིན་མེད་དེ་ཡང་བྱུང་མིན་ཏེ། ཡོངས་སུ་རྟོགས་པ་རྒྱུ་མ་སྨིག་རྒྱུ་བཞིན། །ཞེས་གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀ་མེད་པར་བསྟན་ཏོ། །ཀུན་གཞིར་མ་གྱུར་མྱ་ངན་འདས་པ་ཐོབ། །མཁའ་འདྲ་ཆོས་རྣམས་འདི་དག་ཤེས་གྱུར་ན། །ཞིང་བརྒྱ་རྣམས་སུ་ཐོགས་མེད་འགྲོ་འགྱུར་ཞིང༌། །ཞེས་སོགས་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་སྤངས་ན་མཐར་ཐུག་ཡིན་པ་དང༌། བ
Chinese
为了舍弃一切和舍弃增上慢而宣说佛法。同样，由于对贪欲等执着为真实而产生舍弃之心，以及对清净之法执着为真实而产生获得之欲，无论深奥与否，三乘，以及对杂染和清净以真实执着而进行区分，乃至没有什么可思考的。这样想，那一切都是行持增上慢，如果不执着于不可思议之性，就没有增上慢，这样说了。然后，导师以特别陈述的方式广说了偈颂，即不可思议之境，以及不对其执着的道理。将基、道、果三者的所有法都结合起来，以教诲的方式深广地宣说了。此时说：以智慧了解诸法吧。智慧、胜观、聪慧、坚定，自性、无自性，无论何时都无法了解，这也一定显示了。这样区分了有自性和无自性，我已显示了心识地狱的恐怖，众多有情也因厌离而死亡，堕入恶趣的众生，那些众生永远不存在。这样主要显示了人无我。那些手持刀剑、弓箭、兵器的人，作害者并不存在，由于分别念的力量，在那些恶趣中，看到降临在身上的身体，那里没有武器。这样显示了外境无有，唯是心识。各种悦意的花朵绽放，黄金的殊胜宫殿燃烧，令人心旷神怡，在此处，对彼处也没有作者，那些都是由分别念的力量安立的。这样因为没有其他的作者，仅仅是分别念，所以显现也是不是心识之外的道理。由于分别念的力量而假立了世间，以执着概念而区分了孩童，能执和所执也不存在，完全了知如幻如阳焰。这样显示了能取和所取二者都不存在。不住于阿赖耶而获得寂灭，如果了知如虚空的诸法，就能在百千佛土中无碍游行。等等，舍弃阿赖耶识是究竟的，并且
English
In order to abandon everything and abandon arrogance, the Dharma is taught. Similarly, due to clinging to things like desire as true, the mind of renunciation arises, and due to clinging to pure Dharma as true, the desire to obtain it arises. Whether profound or not, the Three Vehicles, and distinguishing between defilement and purification with true clinging, even to the point where there is nothing to think about. Thinking like this, all of that is practicing arrogance, and if one does not cling to the inconceivable nature, there is no arrogance, so it was said. Then, the Teacher extensively spoke the verses in a special statement manner, that is, the inconceivable state, and the reason for not clinging to it. Combining all the Dharmas of the ground, path, and result, he profoundly and extensively taught them with instructions. At this time, it is said: Understand the Dharmas with wisdom. Wisdom, insight, intelligence, steadfastness, self-nature, no self-nature, can never be understood, and this is certainly shown. Thus, the distinction between self-nature and no self-nature is made, and I have shown the terror of the mind-hell. Many sentient beings also die due to weariness, and the beings who fall into the evil realms, those beings never exist. Thus, the egolessness of the person is mainly shown. Those who hold swords, arrows, and weapons, the harm-doers do not exist, but due to the power of discrimination, in those evil realms, they see the body descending upon them, and there are no weapons there. Thus, it is shown that external objects do not exist, but are only mind. Various pleasing flowers bloom, and the supreme golden palace burns, delightful to the mind. In this place, there is no maker for that place either, and those are established by the power of discrimination. Thus, since there is no other maker, but only discrimination, the appearance is also not other than mind. Due to the power of discrimination, the worlds are fabricated, and children are distinguished by clinging to concepts. The grasped and the grasper also do not exist, and are completely understood as illusion and mirage. Thus, it is shown that both the grasper and the grasped do not exist. Nirvana is attained without abiding in the Alaya, and if one knows these Dharmas like space, one will travel unimpeded in hundreds of thousands of Buddha-fields. And so on, abandoning the Alaya consciousness is ultimate, and
Tibetan
སམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་རྟོག་པའི་ཡོན་ཏན་ཡང་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་འདི་གསུངས་པས། དགེ་སློང་ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཉིས་བརྒྱ་དགྲ་ བཅོམ་པ་ཐོབ་པ་དང༌། སེམས་དཔའ་དྲུག་ཁྲི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་བོ། །དེ་རྗེས་སུ་མདོ་འདིའི་མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་བཤད་པ་དང༌། འཁོར་རྣམས་དགའ་ཞིང་ཡི་རང་བའི་བར་དུ་ཡང་ཡོད་དོ། །དེ་ལྟར་རྒྱུན་བཤགས་འདི་ཉིད་གང་ལས་འབྱུང་བའི་མདོའི་བཞུགས་ཚུལ་བཀོད་པས། ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་ཉེས་ལྟུང་གི་ཁྱད་པར་དང༌། ཐེགས་ཆེན་ཉིད་ཀྱི་ལྟུང་པ་ལྕི་ཡང་དང༌། མཐར་ཐུག་རྫོགས་པར་འགྱུར་མི་འགྱུར་གྱི་ཁྱད་པར་སོགས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་ཆོས་ལ་ངེས་པ་རྙེད་པར་འགྱུར་རོ། །ད་ནི་རྒྱུན་བཤགས་ཀྱི་གཞུང་དངོས་ལ་འཇུག་པར་བྱ་སྟེ། གཞུང་འདི་ཕུང་པོ་གསུམ་དང༌། སྟོབས་བཞི་དང༌། བླ་ན་མེད་པའི་མཆོད་པ་རྣམ་པ་བདུན་པོ་དག་གིས་བསྡུས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་འཆད་དོ། །དང་པོ་ལ་འགའ་ཞིག་བཤགས་པ་ཡི་རང་བསྔོ་བའི་ཕུང་པོ་གསུམ་དུ་འཆད་ལ། འདི་ཉིད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་གཅིག་ན། བཤགས་པ་དང༌། དགེ་བ་དང༌། གསོལ་འདེབས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཞེས་འཆད་དོ། །འོན་ཀྱང་ཕྱག་འཚལ་བ་དང༌། བཤགས་པ་དང༌། ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཕུང་པོ་གསུམ་ལ་ངོས་འཛིན་པ་ཉིད། གཞུང་གི་ཚིག་དོན་དུམ་བུར་འབྱེད་པའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ལེགས་པར་མཐོང་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་རི་དབང་གི་རྒྱལ་པོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ་ཡན་ཆད་ཕྱག་འཚལ་བའི་ཕུང་པོ་དང༌། དགོངས་སུ་གསོལ་ནས་སླན་ཆད་ཀྱང་སྡོམ་པར་བགྱི་ལགས་ སོ་ཡན་ཆད་སྡིག་པ་བཤགས་པའི་ཕུང་པོ་དང༌། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་བདག་ལ་དགོངས་སུ་གསོལ་ཞེས་པ་མན་ཆད་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བའི་ཕུང་པོ་ཡིན་ནོ། །འདི་ལ་དགོངས་གསོལ་གཉིས་ཀྱང་དོན་ཚན་ཕྱི་མའི་སོ་སོའི་འོག་རྩོམ་བྱེད་དུ་གསལ་བ་དང༌། གཞུང་ཚིག་སྡེ་ཚན་གསུམ་པོ་མང་ཉུང་ཆེས་མི་སྙོམས་པ་མེད་པ་སོགས་ཀྱི་ལུགས་འདི་ལེགས་པར་མཐོང་སྟེ། ཐོག་མའི་སྐྱབས་འགྲོ་ནི་ཡོན་ཏན་དྲན་པའི་ཕྱིར་བྱུང་བ་ཡིན་པས། ཕྱག་འཚལ་བའི་སྡེ་ཚན་ཡིན་ལ། བཤགས་པ་འོག་མ་མན་ཆད་རྣམ་གྲངས་གཞན་གྱི་སྒོ་ནས་བསྟན་པའོ། །གཉིས་པ་སྟོབས་བཞིའི་བསྡུ་ཚུལ་འཆད་ཚུལ་ལ། འཆད་ཚུལ་མི་འདྲ་བ་མང་དུ་སྣང་ཡང༌། བསྡུས་པའི་དོན་འདི་ལྟར་བྱ་སྟེ། བཤགས་པ་དངོས་དང༌། བཤགས་པའི་ཡན་ལག་སྟོབས་བཞི་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡིག་པ་མི་དགེ་བའི་ལས་ཞེས་པ་ནས། འཇུག་པ་ལ་རྗེས་སུ་ཡི་རང་བའམ་ཞེས་པའི་བར་དང༌། དེ་དག་གི་སྤྱན་སྔར་སོགས་དང༌།
Chinese
还宣说了思也思不及的功德。然后宣说了这个法类，二百位具有增上慢的比丘获得了阿罗汉果位，六万菩萨获得了不生之法的忍耐。之后宣说了此经的名称类别，以及眷属们欢喜信受等等。如此，此常忏从何处产生的经典安住之方式作了阐述，大小乘的罪过堕落的差别，以及大乘本身的堕落轻重，最终是否能圆满的差别等，对于稀有的法会生起定解。现在开始进入常忏的真实正文，此正文以三蕴、四力和无上供养七支所摄。如是宣说。初者，有些解释为忏悔、随喜、回向的三蕴，而此的注释中有一种解释为忏悔、善根、祈请的蕴。然而，顶礼和忏悔以及完全回向的三蕴来认定的方式，如果按照分段剖析正文的词义来做的话，我认为是很好的。这样的话，从顶礼山王到顶礼，是顶礼的蕴；从祈请垂念到之后也受持，是忏悔罪业的蕴；从诸佛薄伽梵请诸位垂念我开始，是完全回向的蕴。此处，祈请垂念二者也在后面的意义段落中各自的下面明确地作为造句成分出现，并且正文词句的三个部分多少不是很均衡等等，这种方式我认为是很好的。最初的皈依是为了忆念功德而产生的，所以是顶礼的段落，忏悔以下是从其他方面来显示的。第二，四力的摄集方式的解说方式，虽然出现了很多不同的解说方式，但总的来说应该这样做：真实的忏悔，以及忏悔的支分四力的解说。第一是，从罪业不善业开始，到对于趣入随喜之间，以及那些的面前等等，
English
It also proclaimed the qualities of inconceivable thought. Then, by proclaiming this category of Dharma, two hundred monks with excessive pride attained the Arhat fruit, and sixty thousand Bodhisattvas attained forbearance of the Dharma of non-origination. Afterwards, it explained the categories of names of this sutra, and the retinue rejoiced and believed. Thus, this continuous confession explains the way this sutra arises and abides, the differences between the faults and downfalls of the Greater and Lesser Vehicles, as well as the severity of the downfalls of the Great Vehicle itself, and the differences in whether or not it ultimately becomes complete, etc., so that one gains certainty in the rare Dharma. Now, let us enter the actual text of the Continuous Confession, which is summarized by the three aggregates, the four powers, and the sevenfold unsurpassed offering. This is how it is explained. Firstly, some explain it as the three aggregates of confession, rejoicing, and dedication, while one commentary on this explains it as the aggregates of confession, virtue, and supplication. However, it seems good to identify it as the three aggregates of prostration, confession, and complete dedication, if one divides the words and meanings of the text into sections. In that case, from prostrating to the King of Mountains up to prostration is the aggregate of prostration; from requesting mindfulness to also upholding from then on is the aggregate of confessing sins; from "May all those Buddhas, Bhagavadatas, be mindful of me" onwards is the aggregate of complete dedication. Here, the two, mindfulness and request, also clearly appear as sentence-making components under their respective later meaning sections, and the three sections of the text are not very unbalanced in terms of quantity, etc., so this method seems good. The initial refuge is for the sake of remembering qualities, so it is the section of prostration, and the confession below is shown from other aspects. Secondly, regarding the way to explain the collection of the four powers, although many different ways of explaining appear, the summary should be done like this: the actual confession, and the explanation of the four powers as branches of confession. The first is: from the sins and non-virtuous actions, to rejoicing in entering, and in front of them, etc.,