Tibetan
་པའོ། །གང་མི་འཁྲུགས་པ་དེ་ཆོས་སོ། །ཆོས་གང་ཡིན་པ་དེ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་སོ། །གང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་པ་དེ་བདེན་པའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་བདེན་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཡོད་པའོ། །ཡོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་བརྫུན་མ་ཡིན་པའོ། །གང་བརྫུན་མ་ཡིན་པ་དེ་ཡང་དག་པའོ། །ཡང་དག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་དོ། །ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་མི་རྟོག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའོ། །གང་མི་རྟོག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་དེ་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་པ་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་ཏེ། ཆོས་ཉིད་དེ་ནི་དངོས་པོ་ལས་གྲོལ་ཞིང༌། ཇི་ལྟར་གནས་པའི་གནས་ཚུལ་ཡང་ཡིན་ལ། མི་འཁྲུགས་པ་སྟེ་མི་འཇིག་པ་དང༌། སངས་རྒྱས་ཐོབ་མཁན་རྣམས་ཀྱི་ཐོབ་བྱ་སངས་རྒྱས་དངོས་དང༌། བདེན་གྲུབ་དང༌། ཡོད་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་རྣམས་ཡིན་པར་གསུངས་ཤིང༌། གདགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཅེས་སྒྲ་དང་རྟོག་པའི་ཡུལ་ལས་འདས་པ་དང༌། མི་གདགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཅེས་པ། སྒྲ་དོན་འདྲེས་འཛིན་མ་ཡིན་པར་རྣམ་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་ངོ་བོར་ཡང་མེད་ཅེས་པ་སྟེ། ཀུན་བཏགས་དང་གཞན་དབང་གི་མཚན་ཉིད་བཀག་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལ་ཀུན་བཏགས་པའི་མཚན་ཉིད་ནི། ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་ཐམས་ཅད་ཡིན་མོད་ཀྱི། གཟུང་འཛིན་རྒྱང་ཆད་དུ་སྣང་བའམ། ཡུལ་སེམས་ཐ་དད་དུ་སྣང་བའི་སྣང་ཆ་དང༌། མིང་དོན་འབྲེལ་བར་སྣང་བའི་སྣང་ཆ་དང༌། མི་དང་དུད་འགྲོ་དང་རི་དང་ཁང་ཁྱིམ་ལ་སོགས་པ་རགས་པར་འཛིན་ པའི་བློ་དང༌། རྣམ་རྟོག་གི་བཏགས་ཆ་དོན་སྤྱི་ཐམས་ཅད་དེ། མདོར་ན་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱི་གཟུང་བྱ་ཐམས་ཅད་དག དངོས་སུ་རྣམ་ཤེས་ལ་སྣང་བ་ཡིན་ཡང༌། གཉིས་འཛིན་གྱི་རྟོག་པའི་བག་ཆགས་ལས་སྣང་བའི་ཁྱད་པར། དངོས་སུ་སྒྲ་དོན་ཅན་གྱི་རྟོག་པས་མ་བཞག་ཀྱང་ཕྱི་དོན་དུ་སྣང་བ་ལྟ་བུ་བཏགས་པར་བྱ་བ་ཀུན་བཏགས་དངོས་ཡིན་ལ། འདོགས་མཁན་ནི་འཛིན་པ་རྣམ་རྟོག་ཡིན་ཏེ། རྣམ་རྟོག་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་ནི་གཞན་དབང་ཡིན་ཀྱང༌། བཏགས་ཆའི་རྣམ་པས་ཤེས་པ་འགྱུར་བའི་ཆ་དེ་ཡང་ཀུན་བཏགས་སོ། །གཞན་གྱི་དབང་གི་མཚན་ཉིད་ནི། ཀུན་བཏགས་ཀྱི་སྣང་ཆ་དེ་ཁོ་ན་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་ཉིད་ཡིན་ལ། ངོ་བོ་སྣང་བ་དེ་འདྲ་འཆར་དུ་རུང་བའི་གཞི་ཤེས་རིག་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཙམ་སྟེ། དེ་ལ་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་འཆར་བ་ནི། བག་ཆགས་ཀྱི་གཞན་དབང་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་པ་དང༌། རྣམ་ཤེས་དེ་ཉིད་རང་ཡང་ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཞན་བག་ཆགས་
Chinese
。不紊乱的就是法。凡是法，就是如来现证圆满正觉。凡是如来现证圆满正觉，那就是真谛。种姓之子，凡是真谛，那就是存在。凡是存在，那就是非虚假。凡是非虚假，那就是真实。凡是真实，那就是法性。凡是法性，那就是不分别，完全不分别。凡是不分别，完全不分别，那就是智慧。如是等等广说。法性是从事物中解脱的，也是如其所是的实情，是不紊乱，即不坏灭，是欲得佛者所要获得的真实佛，是真实成立，是存在，是智慧。说“假立的无自性”是超离言语和分别的境域，“非假立的无自性”是说，不是声义混杂执取，也不是显现于名言识的体性。这是遮止了遍计所执和依他起的体性。其中，遍计所执的体性是，一切颠倒的世俗谛都是，显现为能取所取遥远的，或者境心各异的显现分，显现为名义相关的显现分，以及粗略执取人、畜生、山、房屋等等的心，以及分别念的假立分，一切义共相。总之，一切分别念的执著方式的所取都是，虽然实际上显现于名言识，但是从二取分别的习气显现的差别，实际上虽然不是具有声义的分別念所安立，却像是显现为外境一样，这是应当假立的真实遍计所执。而能安立者是执著分别念，虽然分别念本身的体性是依他起，但是以假立分的方式，知识转变的部分也是遍计所执。依他起的体性是，仅仅与遍计所执的显现分相关联，体性能容许显现那样的显现，仅仅是作为基础的识，即执持的阿赖耶识。其中，显现各种各样的显现，是从习气的依他起产生的，而且名言识本身也是从无始的习气形成的缘故，其他的习气
English
. That which is not confused is Dharma. Whatever is Dharma, that is what the Tathagata has manifestly, completely, and perfectly awakened to. Whatever the Tathagata has manifestly, completely, and perfectly awakened to, that is the truth. Son of good family, whatever is the truth, that is existence. Whatever is existence, that is non-false. Whatever is non-false, that is reality. Whatever is reality, that is the nature of Dharma. Whatever is the nature of Dharma, that is non-conceptual, completely non-conceptual. Whatever is non-conceptual, completely non-conceptual, that is wisdom. Thus, and so on, it is extensively taught. That nature of Dharma is free from things, and it is also the actual state of how things abide. It is non-confusion, that is, non-destruction, and it is the actual Buddha that those who seek to attain Buddhahood are to attain. It is true establishment, it is existence, and it is wisdom. It is said that "the imputed absence of self-nature" transcends the realm of sound and conception, and "the non-imputed absence of self-nature" means that it is not a mixture of sound and meaning, nor is it present as a nature appearing to consciousness. This is the negation of the characteristics of the completely imputed and the dependent. Among these, the characteristic of the completely imputed is that all false conventional truths are, whether they appear as grasping and being grasped at a distance, or as appearances where object and mind are distinct, appearances where name and meaning appear to be related, and minds that coarsely grasp beings, animals, mountains, houses, and so on, as well as all conceptual constructs of imputation. In short, all objects of grasping of the modes of grasping of conceptual thought, although they actually appear to consciousness, are distinctions that appear from the habits of dualistic conception. Although they are not actually established by conceptual thoughts with sound and meaning, they appear as external objects. This is the actual completely imputed that is to be imputed. The imputor is the grasping conceptual thought. Although the nature of that conceptual thought itself is dependent, the part of knowledge that changes in the form of imputation is also completely imputed. The characteristic of the dependent is that it is only related to the appearance of the completely imputed. The basis for the appearance of such a nature is merely the consciousness that is the basis, the alaya-consciousness that holds the mind. The appearance of various appearances arises from the dependence on habits, and since the consciousness itself is formed from beginningless habits, other habits