Tibetan
༌། སྒྲིབ་པ་དང༌། བརྫུན་གྱི་དོན་ཡིན་པས། ཀུན་ཏུ་བརྫུན་པའོ། །འཇིག་རྟེན་ཞེས་བྱ་བ་ནི། འཇིག་རྟེན་པའི་ཚད་མས་བསྟན་པར་བྱའོ། །ཐ་སྙད་བདེན་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལས། ཐ་སྙད་ཀྱི་སྐད་དོད་བྱ་བ་ཧ་རཿ ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་བི་དག་ཨ་བ་ཧ་ར་མཚམས་སྦྱར་བའོ། །དེའི་བི་ཞེས་བྱ་བ་ལས། ཤེ་ཥ་བསྣན་ཏེ། ཁྱད་པར་རམ། བྱེ་བྲག་གམ། ཐ་དད་པར་ངེས་བཟུང་བྱེད་པའི་དོན་ཏེ། བི་ཤེ་ཥ་ཞེས་བྱའོ། །ཨ་བ་ནི་ངེས་པ། ཧ་ར་ནི་བསྡུད་ཅིང་འཛིན་པ་ཡིན་པས། སོ་སོ་ཐ་དད་པར་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཞེས་པ་སྟེ། དཔེར་ན་བུམ་པ་ཞེས་པ་ནི། ལྟོ་ལྡིར་ཞབས་ཞུམ་པ་ལ་འཇུག་གི་གཞན་ལ་མ་ཡིན་ནོ། །ཀ་བ་ཞེས་པ་ནི་གདུང་འདེབས་པའི་བྱ་བ་བྱེད་པ་ལ་འཇུག་གི་གཞན་ལ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པས་དོན་ཐ་དད་པ་མང་པོ་ལ་མིང་སྣ་ཚོགས་པ་བསྙད་ཅིག་བརྗོད་ལ་ངོས་བཟུང་བྱེད་པའི་དོན་ནོ། །ཐ་དད་ཅེས་པའི་ཐ་ཡིག་དང༌། ཐ་སྙད་ཅེས་པའི་ཡི་གེ་དང་པོ་ནི། དོན་གཅིག་སྟེ་དངོས་པོ་སོ་སོའི་མིང་ཡིན་པ་དང༌། ཐ་དད་ཅེས་པ་ཡང་སོ་སོར་གནས་པའི་དོན་ཡིན་པས་མིང་གཉིས་འདུས་པའོ། །དེའི་ཕྱིར་ཐ་དད་ལ་དགག་པའི་སྒྲ་སྦྱོར་བའི་ཚེ། མི་ཐ་དད་ཅེས་མི་ཟེར་བར། ཐ་མི་དད་ཅེས་མིང་གཉིས་ཀྱི་དབུས་སུ་འཇུག་པ་མཐོང་ངོ༌། །དོན་དམ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་པ་ར་མཱརྠ་ཞེས་བྱ་སྟེ། པ་ར་མ་ནི་མཆོག་གི་དམ་པ་སྟེ། མི་རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཨརྠ་ནི་དོན་ཏེ་དེས་རྟོགས་ཤིང་ཁོང་དུ་ཆུད་ལ། ངེས་པ་ཐོབ་པའི་རྙེད་དོན་ནོ། །དེས་ན་དངོས་ནི་གནས་ལུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཁོ་ན་ཡིན་མོད། རྗེས་མཐུན་པའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། སོ་སོ་སྐྱེ་བོའི་རིག་ཤེས་མ་ནོར་ བ་དང༌། གནས་ལུགས་ལ་དམིགས་པའི་ལྷག་མཐོང་ཕལ་པ་རྣམས་ལ་ཡང༌། ཡེ་ཤེས་དང༌། དོན་དམ་དང༌། འཕགས་པའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་ཡོད་དོ། །འོ་ན་ཡོད་དང་མེད་དེ་ཁོ་ན་སྟེ། ཞེས་པའི་གཞུང་ཁས་ལེན་དགོས་པས། གཟུང་འཛིན་མེད་པ་དང༌། རྣམ་རིག་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་གནས་ལུགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་གཉིས་སུ་འགྱུར་བས། དོན་དམ་གཉིས་སུ་མེད་པ་དང་འགལ་ལོ་སྙམ་ན། སྤྱིར་ནི་གནས་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་དང་དོན་དམ་དངོས་ནི་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡིན་གྱི། དོན་དམ་ཙམ་དང༌། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཙམ་པོ་ནི། གནས་སྐབས་སུ་དགོས་པའི་དབང་གིས་གཞག་པའི་ཕྱིར་གཉིས་སུ་མ་ཟད་མཐའ་ཡས་པའི་བར་དུ་ཡང་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་གཟུང་འཛིན་མེད་པ་ཞེས་པ་དེ་ཡོད་པ་ལས་ལོག་ཙམ་ལ་མི་འཇོག་པས་གཟུང་འཛིན་མེད་པ་དང༌། ཡེ་ཤེས་ཡོད་པ་ནི་གཅིག་ཁོ་ནར་འགྱུར་གྱི་གཉིས་
Chinese
是遮蔽和虚假之义，所以是完全虚假的。所谓“世间”，应以世间的量来指示。从“世俗谛”来说，“世俗”的梵语是vyavahāraḥ，这是vi+ava+hāra组合而成。其中的“vi”加上śeṣa，表示特殊、差别或确定把握之义，即viśeṣa。ava是确定，hāra是收集和执持，所以是确定地执持各个差别，例如“瓶子”是指腹部膨胀、底部收缩的东西，而不是指其他。“柱子”是指做支撑梁木的事情，而不是指其他，就像这样，通过分别念对许多不同的事物施加各种名称，进行称说和确定。 “差别”的“差”字和“世俗”的第一个字，意义相同，都是指各个事物的名称，而且“差别”也是指各自存在的意思，所以是两个名称的结合。因此，在“差别”上加上否定词时，不说“不差别”，而是说“非差别”，放在两个词的中间，这是可以见到的。所谓“胜义”，梵语是paramārtha。parama是至上的、殊胜的，即无分别智。artha是意义，通过它来理解、领会，并获得确定的证悟之义。因此，实际上实相只是实相的智慧，但随顺相似的说法，对于凡夫没有错乱的明觉，以及缘于实相的普通胜观，也安立为智慧、胜义和圣者的名称。如果这样，就必须承认“有和无就是唯一”的宗义，像无能取所取和有能知，这样实相本身就变成两种了，这样就与胜义无二相违背了，如果这样想。一般来说，究竟的实相和真实的胜义是无二的，但仅仅是胜义和仅仅是真如，是由于暂时的需要而安立的，因此不仅会变成两种，甚至会变成无边。然而，所谓的无能取所取，并不是仅仅安立为从有上返回，所以无能取所取和有智慧就变成唯一的，而不是两种。
English
It is the meaning of obscuration and falsehood, so it is completely false. The so-called "world" should be indicated by the measure of the world. From the perspective of "conventional truth," the Sanskrit word for "conventional" is vyavahāraḥ, which is a combination of vi+ava+hāra. The "vi" in it, plus śeṣa, means special, different, or certain grasp, that is, viśeṣa. ava is certain, and hāra is collecting and holding, so it is to hold each difference with certainty. For example, "vase" refers to something with a bulging belly and a shrunken bottom, not something else. "Pillar" refers to the act of supporting beams, not something else. Like this, through conceptualization, various names are applied to many different things, and they are named and determined. The word "difference" in "difference" and the first word in "conventional" have the same meaning, both referring to the names of individual things, and "difference" also refers to the meaning of existing separately, so it is a combination of two names. Therefore, when adding a negative word to "difference," one does not say "not different," but says "non-different," placing it in the middle of the two words, which can be seen. The so-called "ultimate meaning" is paramārtha in Sanskrit. parama is the supreme, the excellent, that is, non-conceptual wisdom. artha is the meaning, through which one understands, comprehends, and obtains the meaning of certain realization. Therefore, in reality, reality is only the wisdom of reality, but following similar statements, the non-erroneous clarity of ordinary people, and the ordinary vipassanā that focuses on reality, are also established as the names of wisdom, ultimate meaning, and noble ones. If so, one must admit the doctrine that "existence and non-existence are the only one," like the absence of grasper and grasped and the presence of knower, so reality itself becomes two, which contradicts the non-duality of ultimate meaning, if you think like this. Generally speaking, the ultimate reality and the true ultimate meaning are non-dual, but only ultimate meaning and only suchness are established due to temporary needs, so they will not only become two, but will even become infinite. However, the so-called absence of grasper and grasped is not merely established as returning from existence, so the absence of grasper and grasped and the presence of wisdom become one, not two.
Tibetan
སུ་མི་འགྱུར་རོ། །དཔེར་ན་སྐྱེས་བུ་ཞིག་མིའི་ངོ་བོ་ཡོད་པ་དང༌། འགྲོ་བ་གཞན་དུ་མེད་པ་གཉིས། གནས་ལུགས་སོ་སོ་མ་ཡིན་པར་བཞིན་ནོ། །མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་དང༌། ཁྱད་ཆོས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་བསྟན་ན་ནི། བསྐལ་པ་འབྱམས་ཀླས་པར་ཡང་ཟད་པ་མེད་མོད་ཀྱི། དེ་ཙམ་གྱིས་གནས་ལུགས་མང་པོར་མི་འགྱུར་བས། འདི་ལ་བསམ་ནས་དགག་པ་ཐན་ཐུན་སྨྲ་ཞིང༌། མུ་ཅོར་གྱི་ང་རོ་སྒྲོག་པར་བྱེད་པ་ལ་སྙིང་པོ་མེད་དོ། །བདེན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་པོ་འདི་ནི། ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དབང་བསྐུར་བ་ཞེས་བྱ་བ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་གསང་བའི་མདོའམ་རྒྱུད་ལས་འདི་སྐད་ཅེས་གསུངས་ཏེ། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ནི་རྣམ་པ་གཉིས་ཏེ། འདུས་བྱས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ དང༌། འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའོ། །དེ་ལ་འདུས་བྱས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བ་ནི། སྤྱོད་པའི་ངོ་བོའོ། །འདུས་མ་བྱས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱེ་བའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་ནི། ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་གཞན་ཡང་འདུས་བྱས་ནི་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་པ་སྟེ། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བའི་མཚན་ཉིད་དོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་འདུས་མ་བྱས་ནི་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཉིད་དོ། །སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་གི་ངོ་བོའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་གཞན་ཡང་སྤྱོད་པའི་ངོ་བོའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་གང་ཞེ་ན། སྟོང་པ་ཉིད་མངོན་དུ་བྱས་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་དབང་གིས་སེམས་ཅན་འདུལ་བའི་དབང་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ། བྱ་བ་དང་ལས་ཀྱིས་ཀུན་ཏུ་བསླངས་བའི་ཚུལ་གྱིས་འདོགས་པ་སྟེ། རིགས་ཀྱི་བུ་འདི་ནི་སྤྱོད་པའི་ངོ་བོའི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ལ་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཉིད་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་གང་ཞེ་ན། ཇི་ལྟར་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་ཇི་ལྟར་གནས་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་འདི་ནི། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་བླ་དྭགས་སོ། །བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་འདུས་མ་བྱས་པའོ། །འདུས་མ་བྱས་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི། མཐའ་གཉིས་ལ་མི་བལྟོས་པ་སྟེ། དེ་ལ་གདགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཅིང༌། མི་གདགས་པའི་ངོ་བོ་ཡང་མེད་དོ། །གང་ལ་གདགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཅིང༌། མི་གདགས་པའི་ངོ་བོ་མེད་པ་དེ་ལ་སྤྱོད་པ་མེད་དོ། །གང་ལ་སྤྱོད་པ་མེད་པ་དེ་ནི་བརྗོད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ། །གང་བརྗཽད་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་དེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ བའོ། །གང་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་དེ་ནི་མི་འཁྲུགས
Chinese
谁也不会改变。例如，一个人具有人的本性，并且没有其他的存在方式，这二者在本质上并不是不同的。如果要说明特性的种类和特征的种类，即使经过无数的劫，也无法穷尽。然而，仅仅因为这样，本质也不会变得多种多样。因此，思考这一点，说出一些零碎的驳斥，并发出无意义的叫嚣，是没有意义的。这两种真理，正如《金刚手灌顶》这部大乘秘密经或续中所说：“大乘有两种，即由有为所区分的和由无为所区分的。其中，由有为所区分的，是行为的本性。由无为所区分的大乘本身，就是大乘。善男子，此外，有为是由因缘所生的，是依赖和关联而产生的性质。善男子，无为是不生之法性，是空性的自性。善男子，此外，什么是行为本性的大乘？即证悟空性后，如来、应供、正等觉的诸佛，根据时间和地点的力量，为了调伏众生而掌握方便，以行为和事业来普遍地引导。善男子，这就是行为本性的大乘。善男子，那么，什么是无为的大乘本身的大乘呢？即如实安住的法性的术语。善男子，所谓如实安住的法性，是不可思议性的术语。什么是不可思议的法性？那就是无为。什么是无为？那就是不依赖于两个极端，在那里没有施设的自性，也没有不施设的自性。在没有施设的自性，也没有不施设的自性的地方，就没有行为。在没有行为的地方，就不可言说。不可言说之处，即是远离一切事物的。远离一切事物之处，即是不混乱。
English
No one will change. For example, a person has the nature of a human being, and there is no other way of being, these two are not different in essence. If we want to explain the kinds of characteristics and the kinds of features, even after countless eons, it is impossible to exhaust them. However, just because of this, the essence will not become diverse. Therefore, thinking about this, saying some piecemeal refutations, and making meaningless clamors, is meaningless. These two truths, as stated in the Mahayana secret sutra or tantra called "Vajrapani Empowerment": "The Mahayana is of two kinds, namely, that which is distinguished by the conditioned and that which is distinguished by the unconditioned. Among them, that which is distinguished by the conditioned is the nature of action. The Mahayana itself, which is distinguished by the unconditioned, is the Mahayana. Son of good family, moreover, the conditioned is produced by causes and conditions, and is the nature of dependent arising. Son of good family, the unconditioned is the nature of non-arising, the self-nature of emptiness. Son of good family, moreover, what is the Mahayana of the nature of action? That is, after realizing emptiness, the Tathagatas, Arhats, perfectly enlightened Buddhas, according to the power of time and place, in order to tame sentient beings, grasp the means, and universally guide them with actions and deeds. Son of good family, this is the Mahayana of the nature of action. Son of good family, then, what is the Mahayana itself of the unconditioned Mahayana? That is the term for the nature of reality as it is. Son of good family, the so-called nature of reality as it is, is the term for inconceivability. What is the inconceivable nature? That is the unconditioned. What is the unconditioned? That is, it does not depend on the two extremes, where there is no self-nature of imputation, nor is there a self-nature of non-imputation. Where there is no self-nature of imputation, nor is there a self-nature of non-imputation, there is no action. Where there is no action, it is unspeakable. Where it is unspeakable, it is separated from all things. Where it is separated from all things, it is not confused.