Tibetan
ང་བའི་གཞི་གང་ལ་དམིགས་ཏེ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ནི། གནས་ལུགས་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་འདི་ལྟར་ངེས་དགོས་ཏེ། སེམས་མ་རིག་པའི་འཁྲུལ་པས་ཡོངས་སུ་བསྐྱེད་དེ། རྨི་ལམ་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་ཀུན་རྫོབ་ཁམས་གསུམ་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་འདི་དག་ཐམས་ཅད། དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ལ་གདོད་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་ཞིང༌། འཁྲུལ་པའི་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་ལ་ནི། རང་རང་གི་རྒྱུ་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་བུ་བསླུ་བ་མེད་པར་འབྱུང་སྟེ། ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་འཁྲུལ་སྣང་ཙམ་མ་གཏོགས། གདོད་མ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་བ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟར་མེད་ཀྱང༌། ཇི་སྲིད་འཁྲུལ་པའི་སྣང་བ་མ་དག་གི་བར་དུ། འཁྲུལ་ངོ་ཉིད་དུ་རྒྱུ་འབྲས་ཕྲ་ ཞིང་ཕྲ་བ་རྣམས་ཀྱང་མ་འཁྲུགས་པར་འབྱུང་བ་འདི་ནི། དང་པོ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་བསྐྱེད་པའི་དམིགས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་བསླུ་བ་མེད་པ་ལ་ངེས་ཤེས་སྐྱེས་ནས། སྤངས་བླང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སྤྱད་པས། འཇིག་རྟེན་པའི་ཡང་དག་པའི་ལྟ་བ་ལ་གནས། ངན་སོང་གི་སྒོ་ཁེགས། མཐོ་རིས་ཀྱི་སྒོ་ཕྱེད་པར་འགྱུར་ཞིང༌། སྣང་བ་འདི་དག་འཁྲུལ་པ་ཙམ་མ་གཏོགས། གདོད་མ་ནས་ཡོད་མ་མྱོང་པར་རྟོགས་པས། དངོས་པོར་འཛིན་པ་དང༌། མཚན་མར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་དབྱིངས་སུ་དག་སྟེ། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡང་དག་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། ཉོན་མོངས་པའི་ས་བོན་རྣམས་ཀྱང་སྤོང་བར་བྱེད་དོ། །དེ་ལྟར་ན། ཀུན་རྫོབ་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གདོད་མ་ནས་མ་གྲུབ་ཀྱང༌། དོན་དམ་ཡང་དག་པའི་དབྱིངས་ཆོས་ཉིད་རང་རིག་རང་གསལ་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་ཡེ་ཤེས་འདི་ནི། ཡང་དག་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་དང༌། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དང༌། རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དང༌། བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དུ་གདོད་མ་ནས་གྲུབ་ཅིང༌། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉམས་སུ་མྱོང་བྱ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བདེན་པ་ཡིན་ལ། འགྱུར་བ་མེད་པའི་ ཕྱིར་རྟག་ཅིང་བརྟན་པ་དང༌། གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་ཉིད་དང༌། མ་ནོར་བ་དེ་བཞིན་ཉིད་དོ། །དེ་ལྟར་གནས་ལུགས་ད་ནི། བདེན་གྲུབ་དང༌། རྟག་བརྟན་གཡུང་དྲུང་ཡིན་ཀྱང། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་ཞིང༌། ཚིག་གིས་བརྗོད་དུ་མེད། བློས་བཟུང་དུ་མེད་པ་ཡིན་པས། མཉམ་བཞག་གི་ཚེ། འདི་བདེན་པ་ཡིན་ནོ་རྟག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བློས་བརྟགས་ནས་ནི་མི་སྒོམ་སྟེ། མཉམ་བཞག་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ་གང་དུ་ཡང་འཛིན་པ་མེད་པ། བཟོ་བཅོས་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་འཇོག་དགོས་པས་སོ། །གཞི་ཤེས་བྱའི་གནས་ལུགས་དེ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་གནས་ཤིང༌། དེ་ཉིད་སེམས་ཀྱིས་རང་བཞིན་ཡིན་ལ། དེ་ཁོ་ན་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་ཤིང་ཡོད་པ་ཡིན། དེ་ལས་གཞན་འཁོར་བ་པ་ལ་ཇི་ལྟར་སྣང་ཞིང༌། གྲགས་པ་འདི་དག་ཐམས་ཅད་དང༌། ལམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོའི་གནས་ཚུལ་ལ་མ་གྲུབ་པ་གློ་བུར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞི་དེ་ལྟར་ཡིན་པའི་གནད་ཀྱིས། ལམ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ། རེ་ཞིག་འཁྲུལ་ངོ་དང་བསྟུན་ཏེ། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་མི་རྟག་ཅིང་མི་བརྟན་ལ་འཇིག་པ། ང་དང་ང་ཡིར་འཛིན་པའི་ཡུལ་བདག་ཅེས་བྱ་བ་གྲུབ་པ་མེད་པ། ཆོས་འདི་རྣམས་ལ་བྱེད་པོས་སྟོང་པ། རྒྱུ་རྐྱེན་སྣ་ཚོགས་པ་འཕྲད་པ་ལས་འབྱུང་བར་ཤེས་ནས། དེ་ཉིད་ཀྱི་དོན་ཡང་ཡང་བསྒོམས་པས། འཁོར་བའི་བདེ་བ་ཐམས་ཅད་སྙིང་པོ་མེད་པས། འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱུང་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང༌། དེའི་རྗེས་སུ་དེ་ལྟར་མི་རྟག་ཅིང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སྙིང་པོ་མེད་པའི་འཁོར་བ་ལས་བདག་ཉིད་གཅིག་པུར་མ་ཟད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་འདོན་དགོས་པའི་བསམ་པ་ཁྱད་པར་ཅན་བསྐྱེད་ནས། བྱམས་སྙིང་རྗེ་དང་འབྲེལ་བར་དེ་ཉིད་ཡང་ཡང་བསྒོམས་པས། བསམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་བཅོས་མ་མ་ཡིན་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་ལ་སྙིང་རྗེ་དང༌། བདེ་བ་ལ་འགོད་འདོད་ཀྱི་བྱམས་པ་དང༌། །དེ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དེ་ཡང་བདག་ཉིད་གཅིག་པུས་ཁུར་དུ་བླངས་ནས་སྒྲུབ་འདོད་ཀྱི་སྙིང་སྟོབས་དང༌། གཞན་དོན་འབའ་ཞིག་གི་སྙིང་ཁོངས་སུ་བཅུག་ནས། སངས་རྒྱས་སྒྲུབ་འདོད་ཀྱི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཏེ། དེ་དག་སྟོབས་དང་ལྡན་པར་གྱུར་པ་ན། ཐེག་ཆེན་གྱི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པའི། ལམ་འགོ་ཟིན་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་དེ་ལྟ་བུའི་ གང་དུ་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བའི་ས་ཕྱོགས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་དང༌། སུ་ཞིག་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བའི་སེམས་ཅན་རྣམས་དང༌། རྒྱུ་གང་གིས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འགྱུར་བའི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམས་དང༌། ཇི་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བའི་ཚུལ་སྐྱེ་རྒ་ན་འཆི་དང༌། འགྲོ་དྲུག་སོ་སོའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་དེ་ཐམས་ཅད། སོ་སོའི་སེམས་རྒྱུད་ལ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཡོད་པས། འཁྲུལ་བའི་སྣང་བར
Chinese
思维的所缘，应当以何为目标而修习呢？即是实相的真如。对此，必须如此确定：心由无明的错觉所完全产生，如梦一般显现的，包含于世俗三界的一切法，就事物本身的实况而言，本来就不曾存在过。但在错觉的心识显现中，各自从其因缘聚合而产生不虚的果，因此，包含于世俗能取所取的诸法，只不过是错觉显现而已，本来就不曾存在过。虽然如此不存在，但在错觉的显现未清净之前，在错觉的自性中，极其微细的因果也无错乱地产生。这乃是最初生起正确见解的目标。即是对因果不虚产生定解之后，如理取舍，安住于世间正确的见解，能遮止恶趣之门，开启善趣之门。并且，由于了知这些显现只不过是错觉，本来就不曾存在过，因此，执实和执相的分别念于法界中清净，将生起超世间的智慧，也能舍弃烦恼的种子。如是，虽然世俗能取所取的诸法，本来就不成立，但胜义真实的法界，法性自知自明，远离戏论的智慧，即是真实的空性，以及一切所知的事物之实相，和自性光明，以及如来藏，此乃一切法的法性，本来就已成立，并且是圣者们以智慧所体验的对境，因此是真实的。由于不变异的缘故，是常恒稳固的。由于实相未颠倒的缘故，是真如，是不错乱的真如。如是，实相现在，虽然是真实成立，以及常恒不变，但却远离一切戏论，是言语道断，心识无法执取的。因此，在等持之时，不应以心识去思量“这是真实的，这是常恒的”，不应如此修习。等持是无
English
What should be the object of meditation, focusing on what basis? It is the suchness of reality. And it must be determined as follows: The mind is completely generated by the delusion of ignorance. All these phenomena, included in the three realms of conventionality, which appear like a dream, have never existed in the reality of things. But in the appearance of the deluded mind, each arises infallibly from the assembly of its own causes and conditions. Therefore, the phenomena included in conventional grasping and being grasped are merely illusory appearances, and have never existed from the beginning. Although they do not exist in this way, until the appearance of delusion is purified, even the subtle causes and effects arise without confusion in the very nature of delusion. This is the object of generating the correct view from the very beginning. That is, after gaining certainty about the infallibility of cause and effect, by practicing acceptance and rejection as it is, one abides in the correct view of the world, blocks the door to bad destinies, and opens the door to higher realms. Furthermore, since one realizes that these appearances are merely delusions and have never existed from the beginning, the thoughts of grasping at reality and grasping at characteristics are purified in the realm of reality, and transcendental wisdom will arise correctly, and the seeds of afflictions will also be abandoned. Thus, although all the phenomena of conventional grasping and being grasped are not established from the beginning, this wisdom of the ultimate, true realm of reality, the self-knowing, self-illuminating nature of reality, free from elaboration, is the true emptiness, the reality of all knowable things, the naturally luminous, and the Tathagatagarbha. This is established from the beginning as the nature of all phenomena, and because it is the object of experience of the wisdom of the noble ones, it is true. Because it is immutable, it is constant and stable. Because the reality is not inverted, it is suchness, the unerring suchness. Thus, the reality now, although it is truly established, and constant and unchanging, is free from all elaboration, and cannot be expressed in words, and cannot be grasped by the mind. Therefore, at the time of equipoise, one should not meditate by thinking, "This is true, this is constant." Equipoise is non-
Chinese
不于任何处执著念头，必须以不造作的方式安住。基，所知之实相，如是法性圆成，如来藏存在于一切有情心中。彼即是心之自性，唯其安住并存在于事物之实相中。除此之外，轮回者所见所闻之所有显现，以及所有道之法，皆非事物之实相，而是暂时的。以基如是之要点，于修持道时，暂时随顺错乱之相，知晓三界轮回皆为痛苦之自性，无常、不稳固且坏灭。 我与我所执著之境，所谓“我”并不成立，知晓此等法无作者，由各种因缘聚合而生。如是再三修习其义，轮回之所有安乐皆无实义，因此生起欲从轮回中解脱之殊胜心念。继而生起不仅要从如是不稳固、痛苦且无实义之轮回中解脱自己，也要救度一切有情之特别心念。与慈悲相应，如是再三修习，于相续中生起无有造作之菩提心。如是，对有情所受之痛苦生起悲悯，以及欲令安乐之慈爱。并且，将如是有情之利益，亦由自己一人承担而欲成办之勇气。将唯有利益他众之心纳入心怀，欲成就佛果之菩提心。当彼等变得强大时，即已于相续中生起大乘之不共之法，是为已开始入道。自此之后，如是 何处感受痛苦之方所，即世间界。谁感受痛苦，即有情众生。以何因感受痛苦，即业与烦恼。如何感受痛苦之方式，即生老病死，以及六道各自之痛苦自性。所有这些，皆因各自心续中存在无明之习气，而于错乱之显现中
English
Without clinging to any thought anywhere, one must abide in a non-contrived manner. The basis, the reality of what is knowable, is such that the Dharmata-parinishpanna, the Tathagatagarbha, abides in all sentient beings. That itself is the nature of mind, and it alone abides and exists in the reality of things. Other than that, all appearances and sounds perceived by samsaric beings, and all the dharmas of the path, are not established in the reality of things but are temporary. Because of the key point that the basis is such, when practicing the path, temporarily conforming to the face of delusion, knowing that all of the three realms of samsara are of the nature of suffering, impermanent, unstable, and decaying. The object of clinging to "I" and "mine," the so-called "self," is not established. Knowing that these dharmas are empty of an agent, arising from the meeting of various causes and conditions. By repeatedly meditating on that meaning, all the pleasures of samsara are without essence. Therefore, a complete thought of wanting to definitely escape from samsara will arise. Following that, generating the special thought of not only liberating oneself from such an impermanent, suffering, and meaningless samsara, but also liberating all sentient beings. In conjunction with love and compassion, by repeatedly meditating on that, a non-artificial Bodhicitta will arise in the mindstream. Thus, compassion arises for sentient beings experiencing suffering, and loving-kindness arises wishing to establish them in happiness. Furthermore, taking the benefit of such sentient beings upon oneself and wishing to accomplish it with courage. Placing the sole intention of benefiting others in one's heart, the Bodhicitta wishing to attain Buddhahood. When these become strong, then the uncommon Dharma of the Mahayana has arisen in the mindstream, which is the beginning of entering the path. From then on, such as The place where suffering is experienced, which is the realm of the world. Who experiences suffering, which is sentient beings. By what cause is suffering experienced, which is karma and afflictions. How is suffering experienced, which is birth, old age, sickness, and death, and the nature of suffering of each of the six realms. All of these, because there are imprints of ignorance in their respective mindstreams, in the deluded appearance