Tibetan
ལྷག་མེད་ཀྱི་མྱང་འདས་ཐོབ་པ་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་བསྟན་བཅོས་འདི། མདོ་སྡེ་པས་འགོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་ལྟ་བ་དེའི་སྟེང་དུ། རྟག་མི་རྟག་ཏུའང་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་བསྣན་པ་ལྟ་བ། དེའི་ངང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པའི་མཚན་འཛིན་གྱི་བློ་སྒོམ་པ། མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤོང་ཞིང་དགེ་བ་བཅུ་རང་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་བསྒྲུབ་པ་སོགས་སྤྱོད་པ། འབྲས་བུའང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པ་ཡིན་པར་འདོད་དོ། ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལུགས་ལ་གང་ཟག་གི་བདག་དང་གཟུང་བ་ཆོས་བདག་མེད་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ལྟ་བ། དེའི་ངང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་མཚན་འཛིན་གྱི་བློ་སྒོམ་པ། རང་གཅིག་པུ་ཞི་བདེའི་དོན་དུ་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤོང་དགེ་བ་བཅུ་བསྒྲུབ་པ་སོགས་སྤྱོད་པ། རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་མྱང་འདས་ཐོབ་པ་འབྲས་བུ་ཡོད་པར་འདོད་ལ། སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་ཉན་ཐོས་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བ་དེ་འགོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཉན་ཐོས་རྣམ་གཉིས་ཀྱི་ལྟ་བ་དེའི་སྟེང་དུ་གཟུང་བ་བདེན་པ་དང༌། དེ་འཛིན་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་བདེན་པར་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ལྟ་བ། དེའི་ངང་དུ་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་སྒོམ་པ། རང་གཞན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དུ་མི་དགེ་བ་བཅུ་སྤོང་ཞིང་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་བསྒྲུབ་པ་སོགས་སྤྱོད་པ། འབྲས་བུ་ནི་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་དོ། ། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་དང་སེམས་ཙམ་གྱི་ལྟ་སྒོམ་ཁོ་ནས་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པར་འདོད་ཀྱང༌། དེ་ཁོ་ནས་སངས་རྒྱས་མི་འཐོབ་སྟེ་ཐོབ་ན་དབུ་མ་སོགས་བསྟན་མི་དགོས་པའི་ཕྱིར། དབུ་མ་སྣང་མེད་པའི་ལུགས་ལ་ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་དང༌། སེམས་ཙམ་གྱི་ལྟ་བ་དེ་རྣམས་འགོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན་བདེན་པའི་རང་བཞིན་དུ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་ལྟ་བ། དེའི་ངང་དུ་མི་རྟོག་པར་རྩེ་གཅིག་ཏུ་འཇོག་པ་སྒོམ་པ། གཞན་དོན་དུ་མི་དགེ་བ་སྤོང་ཞིང་དགེ་བ་བསྒྲུབ་པ་སོགས་སྤྱོད་པ། དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་འཐོབ་པར་འདོད་དོ། ། སྣང་བཅས་དབུ་མའི་ལུགས་ལ། ཉན་ཐོས་སྡེ་གཉིས་སུ་སེམས་ཙམ་པ་དང་སྣང་མེད་དབུ་མ་པའི་ལྟ་བ་དེ་རྣམས་འགོག་པ་མ་ཡིན་གྱི། ལྟ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྟེང་དུ། ལྷུན་གྲུབ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སྐྱེ་འཇིག་མེད་པའི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་བ་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ལྟ་བ། དེའི་ངང་དུ་ཅི་ཡང་མི་རྟོག་པ་སྒོམ་པ། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་ལ་སོགས་པ་བསྒྲུབ་པ་སྤྱོད་པ། འབྲས་བུ་སྐུ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཐོབ་པར་འདོད་ཡང་འདོད་ལ་ཐོབ་ཀྱང་འཐོབ་པོ། །ཞེས་བླ་མ་རྣམས་བཞེད་དོ། །འོ་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་བློ་ཁྱད་ཀྱིས། །གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱི་གནོད། །ཅེས་དང༌། འདིར་ལྟ་བ་གཅིག་གིས་གཅིག་འགོག་པ་མ་ཡིན་གྱི་གཅིག་ཐོག་ཏུ་གཅིག་སྣོན་པ་ཡིན་ཞེས་པ་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་གྱིས་གནོད། །ཅེས་པ་ནི་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་རྡུལ་ཕྲན་ཆ་མེད་དང༌། ཤེས་པ་སྐད་གཅིག་ཆ་མེད་དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་པ་ལ། དབུ་མ་པའི་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་གནོད་ཅིང༌། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་བློ་ལ་རང་རིག་ཁས་མི་ལེན་པ་ལ། མདོ་སེམས་དབུ་མ་རང་རིག་གྲུབ་པས་གནོད་པ་ཡིན་ལ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡང་ལས་འབྲས་བསླུ་བ་མེད་པ་ཁས་ལེན་པས་འདི་ཉིད་མདོ་སེམས་གཉིས་ཀྱང་ཁས་ལེན་ལ། དབུ་མ་པའང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ལས་འབྲས་བསླུ་མེད་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་འདོད་པའི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་དང༌། སེམས་ཙམ་པའི་འདོད་པའི་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་དོན་དམ་པར་བདེན་པ་སོགས་གྱིས། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་དེ་རྣམས་ནི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། རི་བོང་གི་རྭ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རི་བོང་གི་རྭ་ལ་གནོད་པ་མི་སྲིད་དོ། ། ཁོ་བོ་ནི་འདི་ལྟར་ཏུ་སེམས་ཏེ། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའང་གཉིས། རང་ཉིད་གཅིག་པུ་ཞི་བདེ་དོན་གཉེར་འདོད་པ་ལ། ཉན་རང་གི་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་ཀུན་རྫོབ་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན་མེད་པ་དང༌། དོན་དམ་དཔྱད་ན་ཡོད་པར་ཐོས་བསམ་སྒོམ་གསུམ་གྱི་སྒོ་ནས་རྟོགས་པའི། གང་ཟག་མ་དཔྱད་པའི་ངོ་ན་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་འཛིན་ལ་གྲགས་པ་ལྟར་ཁས་ལེན་པ་དེ་ལ་འཇིག་རྟེན་གྲགས་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཟེར་ཞིང༌། ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ལ་ཡང་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ཡོད་ཅིང་ཉན་རང་ཁོ་ནའི་ཁྱད་ཆོས་མིན་པར་སེམས་སོ། ། དེ་བཞིན་དུ་མཐར་ཐུག་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཁས་ལེན་ལ། ཐ་སྙད་དུ་མདོ་སྡེ་པའི་རྣམ་བཞག་ལྟར་བྱེད་པ་ལ་མདོ་སྡེ་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ལ། དབུ་མ་པ་དེ་བཞིན་མཐར་ཐུག་དབུ་མ་ཆེན་པོ་ཁས་ལེན་པ་ལ། ཐ་སྙད་དུ་སེམས་ཙམ་པ་ལྟར་རྣམ་བཞག་བྱེད་པ་ལ་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་པ་ཡིན་པར་སེམས་ཤིང༌། འདི་རྣམས་རྣལ་འབྱོར་པ་རྟོགས་པ་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་པའི་གནས་སྐབས་ལ། དེ་དང་དེར་གསུངས་པ་མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་རྣམ་དག་ལ་མངོན་ནོ། །འདི་རྣམས་རྒྱས་པར་བརྒལ་ལན་གྱིས་ག
Chinese
获得无余涅槃是果，说一切有部的论著，经部宗并不遮破，经部宗的观点是，在说一切有部的见解之上，加上通达不可说为常或无常的补特伽罗无我的智慧的见解，在那样的状态中一心专注地修持取相之识，断除十不善并为自他一切众生成办十善等行持，也认为果是获得佛果。声闻乘的观点是，通达人无我和所取法无我的智慧的见解，在那样的状态中一心专注地修持取相之识，独自为了寂静的利益而断除十不善，成办十善等行持，认为获得声闻乘的涅槃是果。唯识宗的观点是，并不遮破声闻二部的见解，在声闻二部的见解之上，加上所取是实有，以及能取之识非实有的智慧的见解，在那样的状态中一心专注地修持，为了自他一切众生的利益而断除十不善，成办十法行等行持，认为是获得佛果。虽然声闻二部和唯识宗认为仅凭见修行就能获得佛果，但是仅凭这些并不能获得佛果，如果能获得，就不需要宣说中观等，因此。无遮中观宗的观点是，并不遮破声闻二部和唯识宗的那些见解，在那些见解之上，观察和分析世俗的一切法，通达没有谛实自性的智慧的见解，在那样的状态中无分别地一心专注修持，为了他人的利益而断除不善，成办善事等行持，依靠它而认为能获得佛果。随相中观宗的观点是，并不遮破声闻二部、唯识宗和无遮中观宗的那些见解，在那些见解之上，通达任运自成法界，无生无灭的心之自性光明，如来藏的智慧的见解，在那样的状态中什么也不分别地修持，
English
Obtaining nirvana without remainder is the result. The treatises of the Vaibhashikas are not refuted by the Sautrantikas. According to the Sautrantikas, on top of the views of the Vaibhashikas, the view is to add the wisdom that realizes the absence of a self of a person that cannot be said to be either permanent or impermanent. In that state, to cultivate the mind of grasping at characteristics with one-pointed concentration. To abandon the ten non-virtues and accomplish the ten virtues for the benefit of oneself and all others, etc., is considered the practice. The result is also considered to be the attainment of Buddhahood. According to the Pratyekabuddhas, the view is the wisdom that realizes the absence of a self of a person and the absence of a self of phenomena that are apprehended. In that state, to cultivate the mind of grasping at characteristics with one-pointed concentration. To abandon the ten non-virtues and accomplish the ten virtues for the sake of peace for oneself alone, etc., is considered the practice. It is believed that obtaining the nirvana of a Pratyekabuddha is the result. According to the Mind-Only school, the views of the two Shravaka schools are not refuted. On top of the views of the two Shravaka schools, the view is the wisdom that what is apprehended is true and that the consciousness that apprehends it is not true. In that state, to cultivate with one-pointed concentration. To abandon the ten non-virtues and accomplish the ten practices of Dharma for the benefit of oneself and all others, etc., is considered the practice. The result is considered to be the attainment of Buddhahood. Although the two Shravaka schools and the Mind-Only school believe that Buddhahood can be attained by view and meditation alone, Buddhahood cannot be attained by these alone. If it could be attained, there would be no need to teach the Madhyamaka, etc. Therefore, according to the Apavada Madhyamaka school, the views of the two Shravaka schools and the Mind-Only school are not refuted. On top of those views, the view is the wisdom that realizes that all phenomena of conventional truth do not have true nature when examined and analyzed. In that state, to cultivate with one-pointed concentration without conceptualization. To abandon non-virtue and accomplish virtue for the benefit of others, etc., is considered the practice. Based on that, it is believed that Buddhahood can be attained. According to the Svatantrika Madhyamaka school, the views of the two Shravaka schools, the Mind-Only school, and the Apavada Madhyamaka school are not refuted. On top of those views, the view is the wisdom that realizes the spontaneously present Dharmadhatu, the clear light of the nature of mind that is without birth or death, the Sugatagarbha. In that state, to cultivate without conceptualizing anything.
Chinese
修持十度等行，希求获得果位二身双运，然欲得亦可得。诸位上师如是认为。若瑜伽士亦以智慧之别，以上以上皆为损害。如是说，此处非一见遮止一见，而是一上加一，如是相违。若问：以上以上皆为损害。所谓此句，是说分别部主张极微无分之尘，以及意识刹那无分是胜义谛，然中观应成派以胜义谛之理可害之。分别部不承认意识有自证分，然经部唯识中观成立自证分，故可害之。分别部亦承认业果不虚，故亦承认经部唯识二者。中观亦承认世俗中业果不虚故。经部所许之义为潜隐，以及唯识宗所许之能取所取二取无别之识为胜义谛等。此等不能损害分别部之宗义，以彼等存在之故。兔子之角不存在，故不能损害兔子之角。我如是思维：分别部亦有二，自身独自欲求寂静安乐者，声闻缘觉之分别部，若于世俗谛观察则无，若于胜义谛观察则有，以闻思修三者之门而证悟之。于未观察之补特伽罗前，执持分别部之宗义，如是承许，是名行持世间名言之应成派中观。大乘亦有世俗谛之分别部，思之并非唯是声闻缘觉之特点。如是，承许究竟之中观大乘，然于名言中如经部之安立而行持者，是名经部行持之中观。中观者亦如是，承许究竟之中观大乘，然于名言中如唯识宗之安立而行持者，是名瑜伽行持之中观。此等是瑜伽士证悟由上而上增上之位次，于此等而宣说之经续论典皆是清净显现。此等以辩论问答而广说之
English
Practicing the ten perfections and so forth, desiring to attain the fruit of the union of the two bodies, yet desiring to attain is indeed attainable. The lamas hold this view. If yogis, too, through the distinction of intelligence, harm those above and above. If it is said, "Here, one view does not negate another, but one is added upon another," is this contradictory? If asked, "Those above and above harm," this refers to the Vaibhashikas, who assert that indivisible particles of dust and momentary indivisible consciousness are ultimately true, but the Madhyamaka-Prasangikas harm this with reasoning that examines ultimate truth. The Vaibhashikas do not accept self-awareness in consciousness, but the Sutra, Mind-Only, and Madhyamaka schools establish self-awareness, thus harming them. The Vaibhashikas also accept that the law of karma is infallible, so they also accept the Sutra and Mind-Only schools. The Madhyamikas also accept the infallibility of karma in conventional truth. The meaning desired by the Sautrantikas is hidden, and the Mind-Only school asserts that the consciousness that is the non-duality of the apprehended and the apprehender is ultimately true, and so forth. These do not harm the tenets of the Vaibhashikas, because they exist. Since a rabbit's horn does not exist, it is impossible to harm a rabbit's horn. I think in this way: there are also two kinds of Vaibhashikas. Those who desire peace and happiness alone, the Vaibhashikas of the Shravakas and Pratyekabuddhas, if examined in conventional truth, are non-existent, and if examined in ultimate truth, they exist, realized through the three doors of hearing, thinking, and meditating. Before an unexamined individual, holding the tenets of the Vaibhashikas, accepting them as they are known, is called a Prasangika-Madhyamaka who practices worldly conventions. In the Mahayana, too, there is a Vaibhashika in conventional truth, and I think it is not a characteristic only of the Shravakas and Pratyekabuddhas. Similarly, accepting the ultimate Great Madhyamaka, but acting according to the tenets of the Sautrantikas in conventional terms, is called a Sautrantika-Madhyamaka. The Madhyamaka is also like this, accepting the ultimate Great Madhyamaka, but acting according to the tenets of the Mind-Only school in conventional terms, is called a Yogachara-Madhyamaka. These are the stages in which the realization of yogis increases from above and above, and the pure Sutras, Tantras, and Shastras that are taught in those stages are manifest. These are extensively discussed through debate and answers.