Tibetan
ྱེ་བསལ་མེད་པར་སངས་རྒྱས་པའི་རང་བཞིན་སྣང་སྲིད་དག་མཉམ་ཆེན་པོ་ཉིད། གཞི་རྒྱུད་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ལྟ་བས་གཏན་ལ་ཕབ་ཅིང་། སྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཀུན་ཀྱང་དེའི་ངང་དུ་ལ་བཟླས་པས། འབྲས་བུ་ཕྱི་དུས་ལ་མི་རེ་བར་ད་ལྟ་ནས་སངས་རྒྱས་པར་འདོད་པ་ཐུན་མིན་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་སྔགས་བླ་མེད་ཀྱི་གྲུབ་མཐའ་སྟེ། དེ་གཏན་ལ་འབེབ་ཚུལ་ཡང་། མཚན་ཉིད་དང་རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ལུང་གི་སྤྱི་དཔལ་གསང་བ་སྙིང་པོ་ལས། ཨེ་མ་ཧོ་ཡེ་ནས་གསང་བའི་ཆོས། །སྣ་ཚོགས་སྣང་ལ་རང་བཞིན་གསང་། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རབ་ཏུ་གསང་། །གཞན་དུ་མིན་ལས་ཤིན་ཏུ་གསང་། །ཞེས་གསུངས་པས། གཞལ་བྱ་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་གྱི་གནས་ལུགས་ལ། དོན་དམ་བདེན་པ་དཀོར་བདུན་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་རང་ཆས་སུ་ཡོད་ཀྱང་རྒྱུ་བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པས་ངེས་པའི་ཤེས་པ་མ་སྐྱེས་པས་ཡེ་ནས་གསང་། ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་ཀྱང་རྐྱེན་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པའི་མ་རིག་པས་རང་ངོ་མ་ཤེས་ཏེ་རང་སྣང་ལ་མཚན་མར་བཟུང་བས་རང་བཞིན་གྱིས་གསང་། བདེན་གཉིས་དབྱེར་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ལྷག་པའི་ཆོས་སྐུ་ཆེན་པོར་ཡེ་ནས་གནས་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་ཤེས་པས་སྣང་སྟོང་ཐ་དད་དུ་བཟུང་བས་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གསང་། 71-59-60a དབྱེར་མེད་སྤྱོད་ཡུལ་དང་བྲལ་བའི་དོན་དེ་ཡེ་ནས་རང་ཆས་སུ་ཡོད་ཀྱང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་ཐ་དད་དུ་བཟུང་བས་ཤིན་ཏུ་གསང་བ་སྟེ། དམུས་ལོང་ལ་གཟུགས་གབ་པ་བཞིན་དུ་གནས་པ། ཡང་དག་པའི་ལུང་རིགས་མན་ངག་གིས་མངོན་དུ་འབྱིན་ནས་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ལ། ཐ་སྙད་ཀྱི་རྟོག་གེའི་རིགས་པ་ལྟར་སྣང་ཙམ་གྱིས་གཏན་ལ་མི་ཕེབ་པས། དེ་གཏན་ལ་འབེབ་བྱེད་ཀྱང་། རྒྱུད་དེ་ཉིད་ལས། རྒྱུ་གཅིག་པ་དང་ཡིག་འབྲུའི་ཚུལ། །བྱིན་གྱིས་བརླབས་དང་མངོན་སུམ་པ། །རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་རྣམ་བཞི་ཡིས། །ཐམས་ཅད་མངོན་རྫོགས་རྒྱལ་པོ་ཆེ། །ཞེས་གསུངས་པས། རྒྱུ་གཅིག་པའི་གཏན་ཚིགས། སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་རྣམས་ཆོས་ཅན། དོན་དམ་དབྱིངས་ཡེ་ཟུང་འཇུག་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་རྒྱུའམ་ཚུལ་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དེའི་ངང་ཚུལ་ལས་མ་འདས་པའི་ཕྱིར། ཡིག་འབྲུའི་ཚུལ། དབྱིངས་ལས་ཤར་བའི་སྣང་བ་རྣམས་ཆོས་ཅན། དཔེ་ཡིག་འབྲུའི་ཚུལ་གྱིས་ཀུན་རྫོབ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། དབྱིངས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལས་མ་འདས་པའི་སྣང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ། ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཤིང་དབྱེར་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། ངོ་བོ་ཐ་དད་དུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། མངོན་སུམ་པའི་གཏན་ཚིགས། དབྱེར་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཅན།
Chinese
无须断除，本自成佛之自性，显现世间万法皆为清净平等之大境界。观一切法皆为基之自性，本自俱足之坛城而得定解。修持一切道、行、果之法，皆安住于此境界而修习。不期待未来成佛，而是当下即证悟成佛，此乃无上瑜伽密续之独特见解。而对此进行确立的方法是： 依据所有经部和续部的总纲——《秘密藏续》所说：‘唉玛火！乃至秘密之法，万象纷呈而自性隐秘，本体自性极度隐秘，非他之故而极其隐秘。’因此，对于可度量之轮回与涅槃诸法之实相，胜义谛（藏文：དོན་དམ་བདེན་པ་，梵文天城体：परमार्थसत्य，梵文罗马拟音：paramārthasatya，汉语字面意思：胜义谛）本自俱足七宝之本体，然因同一自性之无明，未生起决定之智慧，故本自隐秘。世俗谛（藏文：ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་，梵文天城体：संवृतिसत्य，梵文罗马拟音：saṃvṛtisatya，汉语字面意思：世俗谛）于身与智慧之坛城中，自性安住，然因遍计所执之无明，未能认识自性，执著于自显现之相，故自性隐秘。二谛无别之实相，本自安住于殊胜之法身（藏文：ཆོས་སྐུ་，梵文天城体：धर्मकाय，梵文罗马拟音：dharmakāya，汉语字面意思：法身）大境界中，然因未能如是了知，执著显现与空性为二，故本体自性隐秘。 无别离之行境，此意义本自俱足，然因执著能境与所境为二，故极其隐秘，如盲人不见色法般存在。需以正确之经论和窍诀开启并展示，然仅凭名言之分别念无法确定。因此，确立此理之方法，如续部所云：‘一因与文字之相，加持与现量，以及极度了悟四者，一切皆为圆满之大王。’因此，一因之理是： 包含轮回与涅槃万法之诸法，皆以胜义谛（藏文：དོན་དམ་བདེན་པ་，梵文天城体：परमार्थसत्य，梵文罗马拟音：paramārthasatya，汉语字面意思：胜义谛）法界（藏文：དབྱིངས་，梵文天城体：धातु，梵文罗马拟音：dhātu，汉语字面意思：界）本初双运（藏文：ཟུང་འཇུག་，梵文天城体：युगनद्ध，梵文罗马拟音：yuganaddha，汉语字面意思：双运）之自生智慧为因或为相，因为一切法皆未超出此境界之故。文字之相：从法界（藏文：དབྱིངས་，梵文天城体：धातु，梵文罗马拟音：dhātu，汉语字面意思：界）显现之诸法，如文字般显现为世俗谛（藏文：ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་，梵文天城体：संवृतिसत्य，梵文罗马拟音：saṃvṛtisatya，汉语字面意思：世俗谛）之身与智慧，因为是从法界（藏文：དབྱིངས་，梵文天城体：धातु，梵文罗马拟音：dhātu，汉语字面意思：界）自性中显现之故。加持：世俗谛（藏文：ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་，梵文天城体：संवृतिसत्य，梵文罗马拟音：saṃvṛtisatya，汉语字面意思：世俗谛）与胜义谛（藏文：དོན་དམ་བདེན་པ་，梵文天城体：परमार्थसत्य，梵文罗马拟音：paramārthasatya，汉语字面意思：胜义谛）二者，互相加持且无别，因为本体未成立为二之故。现量之理：无别之实相。
English
Without needing to eliminate anything, the nature of Buddhahood is inherently present, and all phenomena of existence and samsara are the great state of pure equality. By viewing all phenomena as the mandala of the basis's nature, spontaneously accomplished, definitive understanding is attained. By practicing all the teachings of the path, practice, and result while abiding in this state, one aspires to attain Buddhahood not in the future but in the present. This is the unique view of the unsurpassable Vajrayana mantra. The way to establish this is: According to the essence of all sutras and tantras, the 'Guhyagarbha Tantra' states: 'Emaho! And so forth, the secret teachings, various appearances with hidden nature, the essence itself is extremely hidden, not from other causes but exceedingly hidden.' Therefore, regarding the reality of all phenomena of measurable samsara and nirvana, the ultimate truth (Tibetan: དོན་དམ་བདེན་པ་, Sanskrit Devanagari: परमार्थसत्य, Sanskrit Romanization: paramārthasatya, Literal meaning: ultimate truth) inherently possesses the seven treasures of its essence, but due to the ignorance of the same self-nature, the wisdom of certainty has not arisen, hence it is inherently hidden. The relative truth (Tibetan: ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་, Sanskrit Devanagari: संवृतिसत्य, Sanskrit Romanization: saṃvṛtisatya, Literal meaning: relative truth) abides naturally in the mandala of body and wisdom, but due to the ignorance of imputation, one does not recognize one's own nature and grasps at the appearances as signs, hence the nature is hidden. The reality of the inseparability of the two truths inherently abides in the great state of the supreme Dharmakaya (Tibetan: ཆོས་སྐུ་, Sanskrit Devanagari: धर्मकाय, Sanskrit Romanization: dharmakāya, Literal meaning: Dharma Body), but because it is not understood as such, appearance and emptiness are grasped as different, hence the essence itself is hidden. The realm of non-separation, this meaning is inherently present, but because the grasper and the grasped are held as different, it is exceedingly hidden, existing like a form hidden from a blind person. It needs to be opened and shown by correct scriptures, reasoning, and pith instructions, but it cannot be determined by mere conceptual thoughts. Therefore, the method to establish this is, as the tantra says: 'One cause and the nature of letters, blessing and direct perception, and the fourfold complete understanding, all are the great king of complete perfection.' Therefore, the reason of one cause is: All phenomena encompassed by samsara and nirvana, the subject of all phenomena, have the same cause or nature in the ultimate truth (Tibetan: དོན་དམ་བདེན་པ་, Sanskrit Devanagari: परमार्थसत्य, Sanskrit Romanization: paramārthasatya, Literal meaning: ultimate truth) of the Dharmadhatu (Tibetan: དབྱིངས་, Sanskrit Devanagari: धातु, Sanskrit Romanization: dhātu, Literal meaning: realm) and the self-arisen wisdom of union (Tibetan: ཟུང་འཇུག་, Sanskrit Devanagari: युगनद्ध, Sanskrit Romanization: yuganaddha, Literal meaning: union), because all phenomena do not transcend its state. The nature of letters: the appearances that arise from the Dharmadhatu (Tibetan: དབྱིངས་, Sanskrit Devanagari: धातु, Sanskrit Romanization: dhātu, Literal meaning: realm) appear as the relative truth (Tibetan: ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་, Sanskrit Devanagari: संवृतिसत्य, Sanskrit Romanization: saṃvṛtisatya, Literal meaning: relative truth) of body and wisdom, like letters, because they are appearances that do not transcend the nature of the Dharmadhatu (Tibetan: དབྱིངས་, Sanskrit Devanagari: धातु, Sanskrit Romanization: dhātu, Literal meaning: realm). Blessing: the relative truth (Tibetan: ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་, Sanskrit Devanagari: संवृतिसत्य, Sanskrit Romanization: saṃvṛtisatya, Literal meaning: relative truth) and the ultimate truth (Tibetan: དོན་དམ་བདེན་པ་, Sanskrit Devanagari: परमार्थसत्य, Sanskrit Romanization: paramārthasatya, Literal meaning: ultimate truth) are mutually blessed and inseparable, because the essence is not established as two. The reason of direct perception: the state of inseparability. --------------------------------------------------------------------------------