Tibetan
་པར་བྱའོ། །རྗེས་སུ་བསྟན་པར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཆོས་གནས་པ་འདི་ནི་གནས་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་དང་། གསང་བ་འདུས་པ་ལས། སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་མི་མཉམ་མཉམ། ། 71-59-21b བསྒྲུབ་བྱ་སུ་ཞིག་སྒྲུབ་པོ་གང་། །ཞེས་དང་། དངོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་བཞིན། །སྐྱེ་དང་སྡུད་པར་མཛད་པ་པོ། །དེས་ན་དེ་ཡིས་སྡིག་མི་འགྱུར། །བསོད་ནམས་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །གང་ལ་སྡིག་དང་བསོད་ནམས་མེད། །དེ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཡིན་པར་གསུངས། ཞེས་སོགས་བཤད་ཅིང་། དེ་དག་དང་གཅིག་པར་རིག་པ་རང་ཤར་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། བདག་ཉིད་ལྷ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་རང་ལ་རང་སྣང་བས། །ལྷ་ལ་མཆོད་པ་མི་འབུལ་ཕུལ་ན་འཆིང་བར་འགྱུར། །མཆོད་པ་ཕྱག་རྒྱ་ལ་སོགས་སྐུ་ལ་སྒྲིབ་པ་ཡིན། །ཕྱག་རྒྱ་མི་བསྒྱུར་བསྒྱུར་ན་རིན་ཆེན་བརླག་པར་འགྱུར། །འཁོར་བ་མི་སྤང་སྤངས་ན་འཚང་མི་རྒྱ། །སངས་རྒྱས་གུད་ན་མེད་པས་རིག་པ་ཉིད་ལས་གང་ཡང་མེད། །འཁོར་བ་གུད་ན་མེད་དེ་རང་གི་སེམས་སུ་ཐམས་ཅད་འདུས། །འདུས་བྱས་དགེ་རྩ་མི་བྱ་བྱས་ན་འཆིང་བར་འགྱུར། །མཆོད་རྟེན་ལྷ་ཁང་ལ་སོགས་འདུ་བྱས་དགེ་རྩ་སྤང་། །བྱས་པའི་ཆོས་ནི་མི་ཟིན་བཞག་ན་ཟིན་པར་འགྱུར། །བྱ་བ་བཏང་བའི་རྣལ་འབྱོར་མི་སྤོང་སྤངས་ན་དེ་བཞིན་གཤེགས། །ཡང་དག་སངས་རྒྱས་ལམ་ནི་དེ་བཞིན་ཀུན་ལ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་གཤིས་ལ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པ་ཆེན་པོའི་དོན་ལ་གདེང་དུ་གྱུར་པའི་ལྟ་བས་ཟིན་པའི་ཚེ། འདུ་བྱས་པའི་དཀར་ནག་གི་ལས་ཀྱང་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་བསྟན་པ། བཤད་རྒྱུད་ལས། དགེ་བ་བྱར་མེད་སྡིག་པ་སྤང་དུ་མེད། །དགེ་སྡིག་གཉིས་དང་བྲལ་བའི་རིག་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །དགེ་བ་མི་བྱ་བྱས་ན་སངས་རྒྱས་མེད། །སྡིག་པ་མི་སྤང་སྤངས་ན་སངས་རྒྱས་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །ཚུལ་དེ་ལྟ་བུ་ཐོས་ནས་སྙིང་གས་ནས་སྲོག་འདོར་བ་ཙམ་དུ་བྱེད་པ་མང་མོད་ཀྱི། དེ་དག་གིས་རང་བཞིན་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས་བློར་མ་ཤོང་བ་ལ་ཁག་མེད་དེ། འདི་ལྟར་འཕགས་པ་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་བསྟན་པའི་མདོ་ལས། འཇམ་དཔལ་གྱིས་སྨྲས་པ། ལྷའི་བུ་དོན་དམ་པར་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། ཤིན་ཏུ་མི་སྐྱེ་བ་གང་དང་མཉམ་པ། དོན་དམ་པར་ན་མཚམས་མེད་པ་ལྔ་པོ་དག་ཀྱང་དེ་དང་མཉམ་མོ། །དོན་དམ་པར་ན་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་དང་། ཤིན་ཏུ་མི་སྐྱེ་བ་གང་དང་མཉམ་པ། 71-59-22a དོན་དམ་པར་ན་ལྟ་བར་གྱུར་པ་རྣམས་ཀྱང་དེ་དང་མཉམ་མོ། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་རྣམས་ཡལ་བར་འདོར་བ་མི་འགྲུབ་སྟེ། རང་ལུགས་སེམས་སྡེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལུང་རྡོ་ལ་གསེར་ཞུན་དུ། བདེ་གཤེགས་མ་ལུས་ཡུམ་དུ་གྱུར་པས་རྒྱལ་བ
Chinese
应受持，应宣说。为何如此？因为诸法之法性即是安住之故。如《密集金刚经》所云：‘有情佛陀不平等，谁为所成孰为能成？’又云：‘诸法皆如幻，生与灭之作者，彼亦不因此染罪，功德亦复如是。何者无罪亦无德，彼即名为菩提。’等等。与此相同，《大圆满自生智续》中说：‘自身即是本尊坛城，自显现故，不应供养本尊，供养则成束缚。供养手印等，乃是遮蔽本尊之物。不应改变手印，改变则失珍宝。不应舍弃轮回，舍弃则不成佛。佛不在他处，唯有自心。轮回亦不在他处，一切皆摄于自心。不应作意善行，作意则成束缚。佛塔寺庙等作意之善，皆应舍弃。已作之法不应执着，放下则得解脱。放下作为之瑜伽士不应舍弃，舍弃则远离如来。应如是了知真实佛陀之道。’如是，当以远离一切作为之法性，安住于大平等之义的见解为基础时，即使是作意的善恶之业，也如实地显现为平等性。如续部所说：‘无善可作，无恶可断。离善恶二者之智，即是法身。不应作善，作善则不成佛。不应断恶，断恶亦不成佛。’ 听闻此等教法后，有许多人甚至会因此而舍弃生命，但这并不能怪他们无法理解，因为他们并未真正领悟自性。例如，圣者在《显了世俗谛与胜义谛经》中说：‘文殊师利，于胜义谛中，何者与如来藏、法界、甚深不生相同？于胜义谛中，五无间罪亦与之相同。于胜义谛中，何者与如来藏、法界、甚深不生相同？于胜义谛中，一切见解亦与之相同。’ 如是教示，并非要舍弃修行之各方面，因为自宗心部续典《金炼于石》中说：‘一切善逝皆为母，’
English
It should be upheld and taught. Why? Because the Dharma-nature of all dharmas is simply abiding. As stated in the Guhyasamaja Tantra: 'Sentient beings and Buddhas are not equal, who is to be accomplished and who is the accomplisher?' And: 'All things are like illusions, the maker of birth and destruction, he is not tainted by sin because of it, and merits are the same. Whoever has neither sin nor merit, that is called enlightenment.' etc. Similarly, in the Great Perfection of Self-Arisen Wisdom Tantra: 'One's own self is the mandala of the deity, because it is self-manifested, one should not offer to the deity, offering becomes a bond. Offerings, mudras, etc., are obscurations to the deity. One should not change the mudras, changing them is losing precious jewels. One should not abandon samsara, abandoning it will not lead to Buddhahood. The Buddha is not elsewhere, there is nothing other than awareness itself. Samsara is not elsewhere, everything is gathered in one's own mind. One should not engage in contrived virtuous deeds, engaging in them becomes a bond. Stupas, temples, and other contrived virtues should be abandoned. Actions that have been done should not be grasped, letting go leads to liberation. The yogi who has abandoned activity should not be abandoned, abandoning him is abandoning the Thus-Gone One. The path of the truly enlightened Buddha should be known in this way by all.' Thus, when based on a view that rests on the meaning of great equality, the Dharma-nature that is free from all activity, even contrived good and bad deeds are shown as they are, in their equality. As the explanatory tantra says: 'There is no good to do, no evil to abandon. The wisdom that is free from both good and evil is the Dharmakaya. One should not do good, doing good does not lead to Buddhahood. One should not abandon evil, abandoning evil does not lead to the attainment of Buddhahood.' Having heard such teachings, many even give up their lives because of it, but they cannot be blamed for not understanding, because they have not truly comprehended the nature. For example, the noble one in the Sutra on Revealing the Conventional and Ultimate Truths says: 'Manjushri, in the ultimate truth, what is the same as the Tathagatagarbha, the Dharmadhatu, and the profound non-arising? In the ultimate truth, the five inexpiable sins are also the same as it. In the ultimate truth, what is the same as the Tathagatagarbha, the Dharmadhatu, and the profound non-arising? In the ultimate truth, all views are also the same as it.' Such teachings do not mean that one should abandon all aspects of practice, because the self-tradition Mind Section tantra 'Gold Refining on Stone' says: 'All Sugatas are mothers,' --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
་ཀུན་གྱི་ལམ་གཅིག་པུ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལམ་སྤྱོད་པ་རྒྱ་མཚོའི་གཞིར་གྱུར་པ། །ཞེས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཐབས་སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་མི་འདོར་བའི་གྲུབ་མཐའ་ཆེན་པོ་འདི་ཡོད་བཞིན། ཐབས་ལ་མཁས་པའི་ཕྱིར་གནས་སྐབས་སུ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་འདོར་བ་མ་ཡིན་མོད་ཀྱི། འོན་ཀྱང་གནས་ལུགས་བདེན་པའི་ཆོས་ཉིད་མ་འཁྲུལ་བ་རང་གི་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་ཚེ། བདེན་གཉིས་རེས་འཇོག་གི་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བར། ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་བཅུ་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཕྱོགས་སུ་གྱུར་པའི་ལམ་བདེན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀྱང་འདི་ཉིད་དུ་འདུ་བའི་ཚུལ་ནི། རང་ཤར་ལས། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་སྐུ་ཉིད། །གསལ་འགྲིབ་སྣང་བའི་མུན་པ་སངས། །རྟག་ཆད་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་ལས་འདས། །མུན་སྣང་གཉིས་ཀྱིས་གཟུང་དུ་མེད། །གཅིག་དང་དུ་མའི་ཆོས་ལས་འདས། །སྣང་དང་མི་སྣང་ཆོས་ལས་འདས། །སྐྱེ་དང་འཇིག་པའི་ཚིག་དང་བྲལ། །གོལ་སྒྲིབ་བདག་རྟོག་ག་ལ་ཡོད། བསམ་པ་ཉིད་ལ་བསལ་དུ་མེད། །ཤེས་རབ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་མཐའ། །རིག་གསལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ་འདུས། །བསམ་གཏན་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་མཐའ། །སྒྲོན་མ་ཅོག་གཞག་ངང་དུ་འདུས། །བརྩོན་འགྲུས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་མཐའ་ནི། །རྟོག་མེད་རང་བྱུང་དོན་ལ་འདུས། །བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་མཐའ། །སྣང་བ་ཐད་ཀར་གཅོད་ལ་འདུས། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་མཐའ། །གྲོགས་མེད་གཅིག་པུར་འདུག་ལ་འདུས། །སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་མཐའ། །འཁོར་བའི་འཛིན་ཆགས་ཐོངས་ལ་འདུས། །སྨོན་ལམ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་མཐའ། །སྣང་བ་རེ་དོགས་མེད་ལ་འདུས། །ཐབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་མཐའ། །རིག་པ་ཅོག་གཞག་ངང་དུ་འདུས། །སྟོབས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་མཐའ། །འཁྲུལ་སྣང་རྒྱ་ཡིས་ཐེབས་ལ་འདུས། །ཡེ་ཤེས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་མཐའ། །རྐྱེན་དང་བྲལ་བར་སྣང་ལ་འདུས། །དེ་བཞིན་ཕ་རོལ་ཕྱིན་པའི་དོན། ། 71-59-22b རང་བཞིན་ཀུན་ཁྱབ་ཡེ་ཤེས་སོ། །ཞེས་གསུངས། དེ་དང་མཚུངས་པར་ཚངས་པ་ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། གང་མི་འཛིན་པ་ནི་སྦྱིན་པ། མི་གནས་པ་ཚུལ་ཁྲིམས། མི་བསྲུང་བ་བཟོད་པ། མི་བརྩོན་པ་བརྩོན་འགྲུས། མི་སེམས་པ་བསམ་གཏན། མི་དམིགས་པ་ཤེས་རབ་བོ། །ཞེས་དང་། ཀུན་བྱེད་ལས། དོན་གྱི་སྙིང་པོ་རྣལ་མ་བྱར་མེད་ལ། །རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བ་ནི། །ཡེ་ནས་རང་རྒྱུད་དག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། །རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ལྷ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ། །བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞི་ཡིས་རྫོགས་བྱས་ཏེ། །འཕྲོ་འདུ་བདག་ཉིད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གནས། །ཞེས་སོ། །འོ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དགེ་སྡིག་བཅིང་གྲོལ་ལས་འདས་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁམས་སུ་གནས་ན་ལས་དཀར་ནག་དང་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་ཚུལ་གསུངས་པ་རྣམས་དགོས་པ་མེད་པར་
Chinese
是所有道路的唯一途径，是作为戒律等到达彼岸的修行之道的海洋的基础。虽然存在着这种不舍弃作为智慧之分支的方便修行之方的伟大宗派，但为了精通方便，并非暂时舍弃世俗谛。然而，当毫不错乱地现量证悟实相真理的自性时，不落入真俗二谛相互取舍的偏颇，包括十度等菩提之道的真理之法也全部汇集于此的道理，如《自显》中所说： ‘任运成就的法身，驱散了光明消逝的黑暗，超越了常断二边的边际，无法被黑暗光明二者所执取，超越了一和多的法，超越了显现和不显现的法，脱离了生和灭的言辞，哪里会有过失和迷惑的自我想象？在念头本身中也无法去除。般若波罗蜜多的究竟，汇集于明智的光明法身中。禅定波罗蜜多的究竟，汇集于灯置于座上的状态中。精进波罗蜜多的究竟，汇集于无念的自生义中。忍辱波罗蜜多的究竟，汇集于直接斩断显现中。持戒波罗蜜多的究竟，汇集于无伴独处中。布施波罗蜜多的究竟，汇集于放舍轮回的执着中。愿波罗蜜多的究竟，汇集于对显现没有希望和恐惧中。方便波罗蜜多的究竟，汇集于明智置于座上的状态中。力量波罗蜜多的究竟，汇集于以迷惑之网覆盖中。智慧波罗蜜多的究竟，汇集于远离因缘的显现中。’ 同样，如《梵天殊胜心请问经》中所说：‘不执着是布施，不住留是持戒，不守护是忍辱，不精进是精进，不思虑是禅定，不缘说是智慧。’ 《总集经》中说：‘在无为法的界中，没有造作，是真实义的精华，伟大的瑜伽士们所见到的，是本初自性清净的坛城，因地的果报是天神的坛城，通过亲近修持四支圆满，任运成就地安住于摄集和融入的自性中。’ 那么，如果一切法的实相都安住在超越善恶、束缚解脱的无为法界中，那么所说的黑白业和因果关系等就没有必要了吗？
English
It is the sole path for all, the foundation of the ocean of practices such as discipline and other perfections. Although this great doctrine exists, which does not abandon the means of practice as a branch of wisdom, it does not temporarily abandon the conventional truth for the sake of being skilled in means. However, when one directly realizes the nature of the ultimate truth without error, without falling into the bias of alternately adopting the two truths, the manner in which all the truths of the path to enlightenment, such as the ten perfections, are gathered into this very nature, as stated in Rangshar: 'The spontaneously accomplished Dharmakaya, dispels the darkness of diminishing light, transcends the extremes of permanence and annihilation, cannot be grasped by darkness or light, transcends the dharma of one and many, transcends the dharma of appearance and non-appearance, is free from the words of birth and death, where would there be error and obscuration of self-grasping? It cannot be removed even in thought itself. The ultimate of Prajnaparamita, gathers into the clear and luminous Dharmakaya. The ultimate of Dhyana Paramita, gathers into the state of placing a lamp on a stand. The ultimate of Virya Paramita, gathers into the self-born meaning of non-thought. The ultimate of Kshanti Paramita, gathers into directly cutting through appearances. The ultimate of Shila Paramita, gathers into dwelling alone without companions. The ultimate of Dana Paramita, gathers into releasing the clinging to samsara. The ultimate of Pranidhana Paramita, gathers into having no hope or fear in appearances. The ultimate of Upaya Paramita, gathers into the state of placing awareness on a stand. The ultimate of Bala Paramita, gathers into being covered by a web of delusion. The ultimate of Jnana Paramita, gathers into appearing without conditions.' Similarly, as stated in the Sutra of Brahma's Special Mind Questioning: 'Non-grasping is generosity, non-abiding is discipline, non-guarding is patience, non-exertion is diligence, non-thinking is meditation, non-objectifying is wisdom.' And in the Kunje (Kun byed): 'In the realm of uncreatedness, where the essence of meaning is truly without action, seen by the great yogis, in the mandala of primordial self-purification, the mandala of deities, the fruit from the cause, is perfected by the four branches of approach and accomplishment, and abides spontaneously in the nature of gathering and integration.' If the nature of all phenomena abides in the unconditioned realm beyond good and evil, bondage and liberation, then are the teachings on white and black karma and the principle of cause and effect unnecessary? --------------------------------------------------------------------------------