Tibetan
ིས་མ་གསན་ནམ། གསན་ནས་ཤེས་ཀྱང་རྫུན་རྒྱུད་མི་འགོག་ན་རྨ་རིན་ལ་ཆད་པ་ཅི་སྟེ་འོང་། རང་ཚིག་དངོས་འགལ་འདི་འདྲ་མ་སྨྲས་ཐབས་མེད་ཅི་འདུག །པཎ་གྲུབ་ཆོས་རྒྱལ་དེ་རྣམས་ཀྱི་དུས་སུ་མ་དགོངས་པ་རྗེས་སུ་ཁྱེད་ཀྱིས་ཤེས་སོ་སྨྲས་པའི་ཚིག་དེར་བརྟག་དཔྱད་མི་ཤེས་པའི་བྱིས་པ་དག་ལས། བརྟག་དཔྱད་ཅུང་ཟད་ཡོད་པ་སུ་ཞིག་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུད་རྣམས་ཀྱང་ལོ་ཙཱ་སོ་སོས་བྱས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ནའང་མཚུངས་པས། འདི་འདྲའི་ཚིག་ཙམ་གྱིས་ཕན་ཚུན་སུན་འབྱིན་ཅི་ཡང་མི་ནུས་པས་དོན་ཅི་ཡང་མེད་དོ། ། 71-59-19a སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པའི་ཕྱིར་ནི་བཀའ་མིན་ལ་བཀར་བཏགས་ཏེ་སངས་རྒྱས་ལ་རྫུན་གྱིས་སྐུར་ཞིང་ཆོས་ལ་དབང་ཟ་བའི་དམྱལ་བའི་རྒྱུ་དེ་འདྲ། མཁས་ཤིང་གྲུབ་པ་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དག་གིས་ག་ལ་མཛད་དེ་སྐུར་འདེབས་འབའ་ཞིག་ཏུ་ངེས་ནུས་སོ། །དེ་དུས་ཀྱི་གང་ཟག་དམ་པ་དེ་དག་གིས་དེ་ལྟར་རྫུན་ཆོས་སྤེལ་ན། ཕྱིས་སུ་ཁྱོད་རྒྱ་གར་དུ་ཕྱིན་ནས་ངས་བསྒྱུར་ཟེར་བ་ཚོ་ལ་དན་དཔང་མཁས་པ་སུ་ཡོད། ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་ཆོས་གྲལ་བཞག་པའི་བཀའ་ཐེམ་མི་སྣང་། ལོ་ཙཱ་བ་དེ་ཚོས་རྫུན་ཆོས་མི་རྩོམ་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅི་ཡང་མེད་པས། སྔ་འགྱུར་བས་ཀྱང་གསར་འགྱུར་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཅིས་མི་ཟ། དེས་ན་དེ་འདྲའི་ཚིག་ཕྲག་དོག་གིས་བསླངས་ཀྱང་མཐར་རང་སྨ་འབེབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་ཁྱེད་ཅག་གི་སྨྲ་ངན་དེ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མི་སྲིད་པས་སྨྲ་བཅད་བྱིན་པ་ཡིན་ནོ་གསུངས། གསུམ་པ་གཞི་རྒྱུད་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འགལ་བ་བརྗོད་པ་བསལ་བ་ནི། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་ལེགས་བཤད་ཀྱི་བཅུད་བསྡུས་ཏེ། ཟེ་ཆེན་མ་ཧཱ་པཎྜི་ཏ་འཇམ་མགོན་བསྟན་འཛིན་འཕེལ་རྒྱས་སམ་མཐུ་སྟོབས་ཞབས་ཀྱིས་འདི་ལྟར་གསུངས་ཏེ། མདོར་ན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ནི། ལྟ་བ་ཡོངས་གྲུབ། རྒྱུ་འབྲས་དག་མཉམ། བདེན་པ་དབྱེར་མེད། གཟུང་འཛིན་རང་ཞིག །སྐྱེ་འགག་ཟང་ཐལ། སྤྲོས་མ་སྤྲོས་ཀྱི་མཐར་མ་ལྷུང་། བློས་མ་བཅོས། ཕྱིར་མི་འཕྲོ། ནང་དུ་མི་གཟུང་། བར་དུ་མི་གཞག །བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་ཚིག་དང་ཐ་སྙད་ཀྱི་སྤུན་པ། བསམ་ཚད་དཔྱད་ཚད་ཐམས་ཅད་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཁོ་ནར་སོང་བས་རང་ངོ་ཁས་ལེན་གྱི་མཐར་མི་གནས་པའི་ངང་དུ་ལ་བཟླ་བ་ཞིག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྙིང་གི་མེ་ལོང་ལས། རིག་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་རྟོག་གི་བློ་དང་བྲལ་བར་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག །ཅེས་སོ། །འོན་ཀྱང་སྔ་ཕྱི་ཅི་རིགས་པ་རྣམས་སུ་ཆོས་ཉིད་ཟབ་མོ་བློས་བྱས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་རློམ་པ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཉིད་བློ་བྲལ་གྱི་གཏམ་ཟབ་མོས་སྐྲག་པར་གྱུར་ཅིང་། འདིས་ལམ་གྱི་རིམ་པ་འོག་མ་རྣམས་སུན་ཕྱུང་བ་ལྟར་སྣང་བ་ལ་ཟབ་མོའི་ཕྱོགས་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་གནས་ལ་ཤིན་ཏུ་མཛའ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྟོག་གེའི་བློ་
Chinese
难道你没听过吗？即使听过也明白，如果不能阻止虚假的传承，那么玛仁（Rema）会受到什么惩罚呢？像这样自相矛盾的话，难道非说不可吗？班智达、成就者、法王们那个时代没有领悟到的，后来你却说你知道了，对于这样的话，除了那些不懂得考察的孩子们，有哪个稍微懂得考察的人会相信呢？即使说你们的经典也是由不同的译师翻译的，也是一样的。像这样的话语，互相之间什么也驳不倒，所以没有任何意义。 为了利益众生，把非佛语说成是佛语，用谎言诽谤佛，侵吞佛法，这是下地狱的原因。那些有学识、有成就的大人物们怎么会做这种事呢？这肯定是诽谤。如果那个时代的圣人们传播这样的虚假佛法，那么后来你去了印度，说是我翻译的，谁能证明呢？法王设立的佛法审核制度形同虚设。那些译师们没有理由不创作虚假的佛法。因此，旧译者们为什么不怀疑新译者呢？所以，这样的话语即使是出于嫉妒，最终也会变成自我贬低。因此，你们的恶语不可能有任何证据，所以才禁止你们说话。第三，驳斥说根本续与自身的体性相违背。总结了以前智者们的精妙论述，则钦玛哈班智达蒋衮丹增彭措（Jamgon Tenzin Phelgye）或称图多协巴（Thutop Zhab）这样说道：总而言之，大圆满的实相是：见解是圆满成就，因果是清净平等，真谛是无二无别，能取所取自然寂灭，生灭空寂，不落入有无两边，不为心所造作，不向外寻求，不向内执取，不滞于中间。一切言语都是词语和概念的束缚，一切思考和考察都只是分别念的假立，因此，安住于不承认自性的状态中。如金刚萨埵心镜中说：要知道一切智慧之法，都远离自我执着的分别念。然而，在各种情况下，那些自认为可以用心识来证悟深奥法性的人，会被法性离心的深奥之语所吓倒，并且认为这似乎驳斥了较低层次的道次第，对于那些不熟悉深奥和广大的境界，只是思辨的心识
English
Haven't you heard? Even if you have heard and understood, if you cannot prevent false lineages, what punishment will Rema (a person's name) receive? Is it necessary to say such contradictory words? Those Panditas, Siddhas, and Dharma Kings did not realize it at that time, but later you say you know it. Who with a little discernment would believe such words, except for those children who do not know how to investigate? Even if it is said that your scriptures were translated by different translators, it is the same. Such words cannot refute each other at all, so they have no meaning. For the sake of benefiting sentient beings, to declare non-Buddha-words as Buddha-words, to falsely accuse the Buddha with lies, and to usurp the Dharma, is a cause for going to hell. How could those learned and accomplished great beings do such a thing? This is definitely slander. If those holy people of that time spread such false Dharma, then later when you go to India and say that I translated it, who can prove it? The Dharma review system established by the Dharma King is just a formality. There is no reason why those translators would not create false Dharma. Therefore, why wouldn't the old translators doubt the new translators? So, such words, even if they arise from jealousy, will eventually become self-deprecation. Therefore, your evil words cannot have any evidence, so you are forbidden to speak. Third, refuting the statement that the fundamental tantra contradicts its own nature: Summarizing the excellent discourses of the wise men of the past, Ze Chen Maha Pandita Jamgon Tenzin Phelgye or Thutop Zhab said: In short, the reality of Dzogchen (Great Perfection) is: the view is perfectly accomplished, cause and effect are pure and equal, truth is non-dual, grasping and being grasped are naturally pacified, birth and death are empty, not falling into the extremes of existence and non-existence, not fabricated by the mind, not seeking outwards, not grasping inwards, not dwelling in the middle. All words are bonds of terms and concepts, and all thoughts and examinations are merely imputed by discrimination, therefore, abiding in a state of not acknowledging self-nature. As it is said in the Vajrasattva Heart Mirror: Know that all wisdom-dharmas are free from the discriminating mind of self-grasping. However, in various situations, those who presume to realize the profound Dharmata (nature of reality) with the mind are frightened by the profound words of Dharmata being beyond the mind, and think that this seems to refute the lower stages of the path, for those who are not familiar with the profound and vast realms, but only with speculative minds. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
གྲོས་ལྟར་སྣང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་དུས་སྔ་ཕྱི་ཙམ་ལའང་ཕྲག་པ་དོག་པའི་དཀའ་ཐུབ་རེས་འགའ་མ་ཡིན་པར་ལྷུར་ལེན་པ་དག་བྱུང་མོད་ཀྱི། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས། 71-59-19b བྱ་བ་རྣམས་ལ་རྣལ་འབྱོར་པ། ལམ་ཆེན་དག་ཏུ་ཡོངས་འཛིན་པ། །རི་དྭགས་སྨིག་རྒྱུ་སྙེགས་པ་ལྟར། །རྟག་ཏུ་སྣང་ཡང་མི་ཟིན་ནོ། །དེ་བས་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །ཡང་དག་མིན་པའི་བློ་དང་བཅས། །འོག་མ་འོག་མའི་རྣལ་འབྱོར་བློ། །གོང་མ་གོང་མ་ཁྱད་པར་འཕགས། །འོག་མའི་བློ་ནི་གོང་མ་ཡི། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་སུན་འབྱིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ཤེས་པར་བྱ་ཞིང་། རྩོད་པའི་ཀུན་སློང་ཆོས་ཉིད་བསམ་མི་ཁྱབ་པའི་ངང་དུ་ཞི་བ་ལ་མཁས་པར་བྱའོ། །དེ་ཡང་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གཤིས་ལ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་གྲུབ་མཐའ་རྒྱུ་རྐྱེན་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཁམས་སུ་མི་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་པ་དྲང་ཐད་དུ་སྟོན་པའི་སྐབས། དཀར་ནག་རྒྱུ་འབྲས་ལ་འབད་རྩོལ་གྱིས་བྱས་ཆོས་ལ་ལྟོས་འཆའ་མི་དགོས་པར་བཤད་པ་ལ། བོད་འགའ་ཞིག་གིས་སྤྱོད་ཕྱོགས་སྤངས་པའི་ཧཱ་ཤང་དང་མཐུན་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་བྱུང་མོད། ལར་བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གསུམ་བསྐོར་བའི་རིམ་པ་དང་པོ། དགེ་མི་དགེའི་རྒྱུ་འབྲས་མི་བསླུ་བར་སྟོན་པ་དེ་ཡང་། འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོ་ལ་ལྟོས་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དྲང་དོན་དུ་བཞག་པ་ཡིན། བར་ཐ་གཉིས་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་དོན་གྱིས་མི་མཐུན་པ་མེད་ལ། ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་གནས་ལུགས་སྟོན་པ་ཟབ་པ་དང་། ཆེས་ཟབ་པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་ཡོད། དྲང་ངེས་ཀྱི་དོན་དེ་ཡང་འདུས་བྱས་དང་། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་ཅིང་། བརྗོད་བྱ་དེ་དག་ཤས་ཆེ་ཆུང་གི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ཡིན་པར་མཁས་པ་ཀུན་ལ་གྲགས་ཤིང་གྲུབ་མོད། དེ་ལྟ་ཉིད་ཀྱིས་རེ་ཞིག་བཀའ་བར་པར་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་ཁས་བླངས་ནས། དེ་ངེས་དོན་དུ་འཆད་པའི་སྐབས། གང་ལ་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ། གང་ལ་བླང་བ་དང་དོར་བར་བྱ་བའི་ཆོས་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ། 71-59-20a མདོར་ན་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་གནས་ལུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་གནས་པའི་ཕྱིར། རྫོགས་ཆེན་པས་གཞིའི་དུས་སུ། འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བས་རྒྱུ་འབྲས་ཐ་དད་དུ་མི་འབྱེད། ལམ་གྱི་དུས་སུ་ཅི་ལའང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་བླང་བ་དང་དོར་བའི་མཐའ་མི་དཔྱོད། འབྲས་བུའི་དུས་སུ་འཐོབ་བྱ་རེ་དོགས་དང་བྲལ་བའི་གདེང་ཆོས་ཀུན་ཟད་སར་འཁྱོལ་བ་ལ་གྲུབ་མཐའི་སྙིང་པོར་བྱེད་དེ། ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ལས། ཡོ་ག་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་ཆེན་ལ།
Chinese
虽然有时会有人认真地进行一些狭隘的苦行，但与正确的观点相比，这些苦行在时间上或重要性上都相形见绌。正如圣者妙吉祥（梵文：Manjushri，文殊菩萨）所说： ‘瑜伽士们忙于各种事务，如同在广阔的道路上寻找海市蜃楼，虽然总是显现，却无法抓住。因此，所有这些人都怀有不正确的见解。较低层次的瑜伽智慧，被较高层次的智慧所超越。较低层次的智慧，会被较高层次的智慧所驳斥。’ 因此，我们应当明白这一点，并且要善于平息争论的根源，使其消融于不可思议的法性之中。当开示大圆满（藏文：Dzogchen）的本质时，会直接揭示远离作为的见地，以及不依赖因缘和合的自生智慧的究竟意义。在这种情况下，会阐述无需努力于因果，无需执着于人为之法。然而，一些藏人却抱怨说，这与放弃行为的汉和尚（藏文：Hwashang）的观点相似。 事实上，如来（梵文：Tathagata，佛陀）初转法轮时，所宣说的善与非善的因果不虚，是考虑到世俗的层面而设立的权宜之说（藏文：Drangdon）。中间和最后的法轮在本质上与解脱三门（藏文：Namthar Gosum）的特征并无冲突，只是在揭示甚深意义的实相时，有深浅程度的差别。权宜之说和究竟之说的区别，在于是否为因缘和合之法和非因缘和合之法，以及所强调的内容侧重不同。这一点为所有智者所熟知和认可。 正因为如此，在暂时承认中期法轮所摄的一切法皆自性空，并以此作为究竟之义来阐释时，就会发现它远离了一切所缘，舍弃了一切概念和分别，没有任何需要接受或抛弃的对境。总之，它超越了能取所取之法的范畴，安住于非因缘和合的实相之中，而解脱三门的特征也存在于其中。因此，大圆满行者在基础阶段，视轮回与涅槃为平等，不区分因果的差别；在道（藏文：Lam）的阶段，对任何事物都不分别，不执着于取舍的极端；在果（藏文：Drebu）的阶段，将远离希求和恐惧的证悟，以及一切法皆消融于尽地作为见地的核心。正如《普贤王如来根本续》（藏文：Kunjed Gyalpo）所说：‘瑜伽中最极的瑜伽，大圆满中……’
English
Although some people diligently engage in narrow ascetic practices, these pale in comparison to the correct view, both in terms of time and importance. As the noble Manjushri (文殊菩萨) said: 'Yogis are busy with various activities, like pursuing a mirage on a vast road. Although it always appears, it cannot be grasped. Therefore, all these people have incorrect views. Lower yogic wisdom is surpassed by higher wisdom. Lower wisdom is refuted by higher wisdom.' Therefore, we should understand this and be skilled in pacifying the root of disputes, dissolving them into the inconceivable nature of reality. When revealing the nature of Dzogchen (大圆满), it directly reveals the view that is free from action and the ultimate meaning of self-arisen wisdom that does not abide in the realm of causes and conditions. In this case, it is explained that there is no need to strive for cause and effect, and no need to cling to artificial dharmas. However, some Tibetans complain that this is similar to the view of the Hwashang (汉和尚) who abandoned practices. In fact, when the Tathagata (如来) first turned the wheel of Dharma, the teaching that the cause and effect of virtue and non-virtue are infallible was established as provisional meaning (Drangdon) in consideration of the worldly level. The middle and final turnings of the wheel are not inherently inconsistent with the characteristics of the three doors of liberation (Namthar Gosum), but there is only a difference in the depth of revealing the reality of profound meaning. The distinction between provisional and definitive meaning lies in whether they are conditioned or unconditioned, and in the emphasis of the content. This is well known and recognized by all wise people. Precisely because of this, when temporarily acknowledging that all dharmas included in the middle wheel of Dharma are empty of self-nature, and explaining this as the ultimate meaning, it is found to be free from all objects of focus, abandoning all concepts and discriminations, and having no objects to be accepted or rejected. In short, it transcends the realm of grasping and the grasped, and abides in the unconditioned reality, in which the characteristics of the three doors of liberation also reside. Therefore, Dzogchen practitioners, in the ground phase, view samsara and nirvana as equal, and do not distinguish the differences between cause and effect; in the path (Lam) phase, they do not discriminate anything, and do not cling to the extremes of acceptance and rejection; in the fruit (Drebu) phase, they make the core of their view the realization that is free from hope and fear, and that all dharmas dissolve into the exhaustion of all things. As the Kunjed Gyalpo (普贤王如来根本续) says: 'The most supreme yoga, in Dzogchen...' --------------------------------------------------------------------------------