Tibetan
ྟན་པ་ཕྱི་དར་གྱི་ཐོག་མར། གླང་དར་གྱིས་བསྟན་པ་བསྣུབས་རྗེས། ཀླུ་མེས་སོགས་ཀྱིས་དགེ་འདུན་གྱི་སྡེ་ཚུགས། སོ་ཐར་སྡོམ་པའི་བཀའ་མ་ཆད་ཀྱང་། དགེ་འདུན་རྣམས་རང་རང་གི་རྟོག་ཆོས་འཆད། ལྟ་བ་ཐ་དད་མི་མཐུན་པར་གྱུར། ཤམ་ཐབས་སྔོན་པོ་ཅན་དང་། ཨཱ་ཙཱཪྻ་དམར་པོའི་ཞབས་ཀྱིས་ཆགས་ལམ་བསྒྱུར་པས་མངའ་རིས་སྟོད་ཀྱི་དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་ཆགས་ལམ་དར། སྔགས་པ་རྣམས་ཀྱང་སློབ་དཔོན་མེད་པར་རང་བློས་གཞལ་བའི་རྟོག་ཆོས་འཆད། སྦྱོར་སྒྲོལ་སོགས་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་སྤྱོད་པའི་སྔགས་འཆལ་མང་པོ་བྱུང་བས་བོད་ཕལ་ཆེར་ཡིད་སུན། སྐབས་དེར་ལྷ་བླ་མ་ཡེ་ཤེས་འོད་ཀྱིས་སྔགས་པ་རྣམས་ལ་བཀའ་ཤོག་བརྫང་བར་མཛད་དེ། དེའི་ནང་ན་ཐུན་མོང་མདོ་ཡི་ལམ་རིམ་བཤད་ནས། དེ་དང་མི་ལྡན་པའི་སྔགས་སུ་ཁས་བླངས་ནས་སྦྱོར་སྒྲོལ་སོགས་བག་མེད་བྱེད་པ་བཀག་འདུག །འདི་ལན་བཏབ་པའི་གནས་མིན་གདམས་པ་ཡིན། ལོ་ཆེན་རིན་ཆེན་བཟང་པོའི་སྔགས་ལོག་སུན་འབྱིན་ཡང་འདི་དང་འདྲ་སྟེ་རྙིང་མ་བཀག་པ་མེད་མོད། 71-59-16b སྐབས་འདི་ཙམ་ནས་གསར་ལོ་རྣམས་རིམ་པར་བྱུང་སྟེ། དེ་རྣམས་རྒྱ་གར་དུ་སོང་ཆོས་ཅི་རིགས་བསྒྱུར། དེར་རྒྱ་གར་ན་ཡོངས་སུ་གྲགས་པ་རྣམས་བཟུང་། མ་གྲགས་པ་གསང་རྒྱ་ཅན་རྣམས་མ་ཐོབ་པས་ས་བོན་བྱས། གསར་རྙིང་ཕན་ཚུན་ཆགས་སྡང་གིས་ང་བཟང་ང་ཆེའི་སྐབས་ཤིག །ཆོས་དང་གང་ཟག་གི་བར་དུ་བདུད་ཀྱིས་དཀྲུགས་པའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས། ནང་རྒྱུད་ཕལ་ཆེར་བོད་རྩོམ་ཡིན་ཞེས་བསྒྲགས། དེ་སྒྲོག་མི་འགོས་ལྷས་བཙས་ཀྱིས་མཛད་དོ་ཟེར་བའི་འབྱམས་ཡིག་བཏང་། དེའི་ཚིག་ལ་བརྟག་ན། ལོ་ཙཱ་ཚོས་བརྩམས་ཆོས་ཡིན། རྒྱ་གར་ན་མི་འདུག །པཎྜི་ཏ་ལ་དྲིས་ཀྱང་། བུ་མི་བདེན་ཟེར། ཞེས་པ་ཙམ་ཕྲག་དོག་གི་བླུན་ཚིག་འདི་ལས་གཞན་རྒྱུ་མཚན་ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་མི་སྣང་། དེ་ནས་ཞི་བ་འོད་ཀྱི་བཀའ་ཤོག་སོགས་དང་། དཔལ་འཛིན་སོགས་ཀྱིས་དགག་པ་རྩོམ་པ་ས་བོན་ཡིན། དེ་ལས་འཕྲོས་ཏེ་ཆགས་སྡང་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་སྔ་ཆོས་ལ་ཁ་ཟེར་ཞིང་། མི་ཤེས་པ་དག་གཡོམ་རྒྱུག་གིས་ཆོས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་སྙམ་དུ་འཛིན་པ་འདི་བྱུང་བ་ཡིན། སྨྲ་བ་འདི་དོན་གནས་ཡིན་མིན་ཁོ་བོས་ཅུང་ཟད་དཔྱད་ཀྱི། བློ་ལྡན་གཟུ་བོར་གནས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སུ་བདེན་ལེགས་པར་དཔྱོད་ཅིག །གལ་ཏེ་ཆོས་མིན་ཞིག་ན་དེ་ཤེས་ན་ལོས་དགག །མིན་ན་ཆོས་སྤང་གི་ལས་གསག་པར་མི་རུང་བས། དེ་ལ་རྒྱ་གར་དུ་མེད་ཅེས་པ། བོད་ལོ་ཐག་རིང་རྐང་ཐང་ཞིག་གིས་རྒྱ་གར་ས་རྒྱ་ཐམས་ཅད་ཇི་ལྟར་ཆུམ་སྟེ། བོད་ས་རྒྱ་ཆུང་ངུའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རྐང་ཐང་རེ་ཟུང་གིས་ཨེ་ཆོད་སོམས། ནཱ་ལེནྡྲ་སོགས་ཆོས་སྡེ་ཆེ་བ་རྣམས་སུ་རྒྱལ་བཀའ་མཐའ་དག་ཕྱོགས་གཅིག་ཡོད་པའི་ངེས་པ་མེད་དེ། སྤྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མདོ་རྒྱུད་ལ་ཚད་མེད། བྱེ་
Chinese
在后弘初期，朗达玛（藏：གླང་དར་，佛教的破坏者）灭佛之后，鲁梅（藏：ཀླུ་མེས་）等人建立了僧团。虽然别解脱戒（藏：སོ་ཐར་སྡོམ་པ）的传承没有中断，但僧侣们各自宣讲自己的臆想之法（藏：རྟོག་ཆོས），导致见解各异，互不相同。穿着蓝色下裙（藏：ཤམ་ཐབས་སྔོན་པོ་ཅན）和阿阇黎（梵：Ācārya，藏：ཨཱ་ཙཱཪྻ་，梵文罗马拟音：Ācārya，汉语字面意思：轨范师）红色之足改变了行事方式，导致阿里上部（藏：མངའ་རིས་སྟོད）的僧侣们盛行这种行事方式。密咒师们也在没有上师的情况下，凭自己的想法宣讲臆想之法。许多密咒师不加选择地按照字面意思实践双运（藏：སྦྱོར་སྒྲོལ）等法，导致大多数藏人感到厌恶。当时，拉喇嘛益西沃（藏：ལྷ་བླ་མ་ཡེ་ཤེས་འོད་）向密咒师们颁布了一道命令，其中阐述了共同显宗（藏：ཐུན་མོང་མདོ་）的道次第，并禁止那些不符合此道次第，却自称是密咒师，肆意进行双运等行为的人。这并非是答复，而是一种忠告。大译师仁钦桑波（藏：ལོ་ཆེན་རིན་ཆེན་བཟང་པོ）对密咒邪说的驳斥也与此类似，但并没有禁止宁玛派（藏：རྙིང་མ་）。 大约在这个时候，新译师（藏：གསར་ལོ་）们陆续出现，他们前往印度翻译各种经典。他们选取了在印度广为人知的经典，但没有获得那些不为人知的、有保密印章的经典，因此只得到了种子。新旧译师之间互相憎恨，争论谁更好、谁更伟大。由于恶魔在佛法和修行者之间挑拨离间，许多人宣称大部分内续（藏：ནང་རྒྱུད）都是藏人自己编造的。据说米果·洛扎瓦（藏：མི་འགོས་ལྷས་བཙས）写了一封诽谤信，信中说：‘这些都是译师们自己编造的，印度根本没有。即使问了班智达（梵：Paṇḍita），他们也说这不是真的。’除了这种出于嫉妒的愚蠢言论外，没有任何其他理由。之后，希瓦沃（藏：ཞི་བ་འོད་）的命令等，以及贝坚（藏：དཔལ་འཛིན་）等人所作的驳斥，都是这种争论的开端。由此，那些心怀憎恨的人诽谤旧法，而那些无知的人则被谣言所迷惑，认为佛法不是真实的。我想稍微考察一下这些说法是否属实，希望有智慧且公正的人们仔细辨别谁是谁非。如果确实不是佛法，那么了解之后当然应该驳斥。否则，如果造下舍法的罪业，那就不好了。至于说印度没有这些法，一个徒步走了很长时间的藏族译师怎么可能走遍整个印度呢？想想看，即使是西藏这么小的地方，徒步一两个人就能走遍吗？那烂陀寺（梵：Nālandā，藏：ནཱ་ལེནྡྲ་）等大型寺院也未必将所有佛经都收集在一起。总的来说，佛陀的教言，无论是经还是续，都是无量无边的。个别...
English
In the early period of the Later Propagation, after Langdarma (Tibetan: གླང་དར་, the destroyer of Buddhism) suppressed Buddhism, Lume (Tibetan: ཀླུ་མེས་) and others established the monastic community. Although the lineage of Pratimoksha vows (Tibetan: སོ་ཐར་སྡོམ་པ) was not interrupted, the monks each preached their own fabricated Dharma (Tibetan: རྟོག་ཆོས), leading to different and conflicting views. Those wearing blue lower garments (Tibetan: ཤམ་ཐབས་སྔོན་པོ་ཅན) and Ācāryas (Sanskrit: Ācārya, Tibetan: ཨཱ་ཙཱཪྻ་, Romanized Sanskrit: Ācārya, Literal meaning: Teacher of conduct) with red feet changed the way of practice, causing this way of practice to flourish among the monks of Upper Ngari (Tibetan: མངའ་རིས་སྟོད). The mantra practitioners also preached fabricated Dharma based on their own ideas without a teacher. Many immoral mantra practitioners practiced union and liberation (Tibetan: སྦྱོར་སྒྲོལ) and other practices literally, causing most Tibetans to be disgusted. At that time, Lha Lama Yeshe-Ö (Tibetan: ལྷ་བླ་མ་ཡེ་ཤེས་འོད་) issued an order to the mantra practitioners, in which he explained the common Sutra path and forbade those who did not conform to this path from claiming to be mantra practitioners and recklessly engaging in union and liberation and other practices. This is not a reply, but an admonition. The Great Translator Rinchen Zangpo's (Tibetan: ལོ་ཆེན་རིན་ཆེན་བཟང་པོ) refutation of mantra heresies was similar to this, but did not prohibit the Nyingma (Tibetan: རྙིང་མ་) school. Around this time, the New Translators (Tibetan: གསར་ལོ་) gradually appeared, and they went to India to translate various scriptures. They took what was widely known in India, but did not obtain those secret and sealed scriptures, so they only got the seeds. The New and Old Translators hated each other, arguing about who was better and who was greater. Because demons stirred up trouble between the Dharma and practitioners, many people claimed that most of the Inner Tantras (Tibetan: ནང་རྒྱུད) were fabricated by Tibetans themselves. It is said that Migö Lhatse (Tibetan: མི་འགོས་ལྷས་བཙས) wrote a letter of slander, saying, 'These were all fabricated by the translators themselves, and they do not exist in India. Even if you ask the Panditas (Sanskrit: Paṇḍita), they will say it is not true.' Apart from this foolish statement out of jealousy, there is no other reason. Later, the orders of Zhiwa-ö (Tibetan: ཞི་བ་འོད་) and the refutations written by Paljin (Tibetan: དཔལ་འཛིན་) and others were the beginning of this dispute. From this, those who harbored hatred slandered the old Dharma, and those who were ignorant were misled by rumors, thinking that the Dharma was not authentic. I would like to examine whether these statements are true or not, and I hope that those who are wise and impartial will carefully discern who is right and who is wrong. If it is indeed not the Dharma, then of course it should be refuted after understanding it. Otherwise, it would be bad to accumulate the karma of abandoning the Dharma. As for saying that these Dharmas do not exist in India, how could a Tibetan translator who walked a long distance on foot have traveled all over India? Think about it, even if it is a small place like Tibet, can one or two people on foot travel all over it? The large monasteries such as Nālandā (Sanskrit: Nālandā, Tibetan: ནཱ་ལེནྡྲ་) do not necessarily have all the Buddha's teachings collected in one place. In general, the Buddha's teachings, whether Sutras or Tantras, are immeasurable. Individual... --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
བྲག་ཕལ་ཆེན་དཀོན་བརྩེགས་སོགས་ཀྱི་མ་དཔེ་ཆོས་མངོན་པ་ལ་དགྲ་ལན་གསུམ་བྱུང་བ་ན་ནུབ་ཚུལ་དང་། འབུམ་རྒྱས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀླུ་ཡུལ་ནས་གདན་དྲངས་པ་ཡིན་ན། 71-59-17a བོད་ལོ་སླེབ་པའི་གཙུག་ལག་ཁང་གཅིག་ན་མེད་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མིན་ངེས་འདི་བློ་རྒྱ་ཤིན་ཏུ་ཆུང་བ་བྱིས་པའི་ཅ་ཅོ་སྟེ། རྒྱ་གར་ན་ཡོད་པ་འདི་ཙམ་ཞེས། བོད་ཀྱི་བཀའ་བསྟན་ལྟར་དཀར་ཆག་ནི་ཡོད་པར་མ་བཤད། པར་འཁོད་དེ་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པའང་ཡོད་པར་མ་གྲགས། གལ་ཏེ་ཅི་རིགས་བསྡུས་ཀྱང་མཐའ་དག་བསྡུ་ག་ལ་ནུས་ཏེ། བྲམ་ཟེའི་རྒྱལ་པོ་རྒྱལ་བཤེས་ཀྱིས་བསྟན་པ་ཉམས་དམས་པར་བྱས་པའི་རྗེས། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཡུལ་དང་གནས་སྣ་ཚོགས་པ་ནས། སྡེ་སྣོད་གསུམ་གྱི་གླེགས་བམ་བསྡུས་ནས། ཡུལ་བཅོམ་བརླག་ཏུ་ཡང་དག་པར་བསྡུ་བ་བྱས་པའི་ཚེ། གཞུང་བླ་མའི་གཞུང་མ་རྙེད་ནས་བསྡུ་བའི་གཞི་ཉམས་པར་བཤད་པ་དང་། གསང་སྔགས་ལའང་བདེ་མཆོག་འབུམ་པ་སོགས་མི་ཡུལ་དུ་མ་དར་བ་སོགས། བྱ་སྤྱོད་རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་ཚད། བདེ་མཆོག་སྡོམ་འབྱུང་དང་། ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོ་ཀུན་ལས་བཏུས་སོགས་ལས་བཤད་པ་དེ་རྣམས་རྒྱ་གར་ནའང་དཔེར་འཁོད་པ་ཡང་དཀའ་ཞིང་མེད་ན། དེ་ཐམས་ཅད་རྒྱ་གར་ནས་མཐོང་བའི་ལོ་ཙཱ་བ་སུ་ཡང་མི་སྣང་ཞིང་། སྔ་འགྱུར་དུ་བསྒྱུར་བའི་སྡེ་སྣོད་ཀྱི་ཆོས་ལའང་རྒྱ་དཔེར་བལྟས་ནས་འདྲ་བསྡུར་ནུས་མཁན་སུ་ཡང་མ་བྱུང་། རྒྱ་དཔེ་ཀློག་ནུས་མཁན་ཡང་དཀོན་ན་གསང་སྔགས་ཀྱི་བཀའ་ཐམས་ཅད་ཡོད་མེད་ག་ལ་ཤེས། སྔགས་ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་དུས་ནས་པུསྟི་བྱས་ནས་གཙུག་ལག་ཁང་རེ་ན་བརྩེགས་ཡོད་པ་མ་རེད། གསང་སྔགས་ཕྱིས་འབྱུང་བར་ལུང་བསྟན་པ་ལྟར། སྡུད་པ་པོ་ཕྱག་ན་རྡོ་རྗེ་དང་དབྱིངས་ཀྱི་མཁའ་འགྲོའི་བཀའ་རྒྱ་དུས་སུ་ཁྲོལ་བའི་ཚེ། གྲུབ་པའི་དབང་ཕྱུག་རྣམས་ཀྱིས་རིམ་པར་སྤྱན་དྲངས་པ་ཡིན་ཏེ། གསང་འདུས་རྒྱལ་པོ་ཨིནྡྲ་བྷཱུ་ཏི་ལས་བརྒྱུད་དེ་ཨོ་རྒྱན་གྱི་ཡུལ་ནས་འཕགས་ཡུལ་དུ་དར་ཚར་རྗེས། རྡོ་རྗེ་འཇིགས་བྱེད་ལཱ་ལི་ཏས་བཙལ་བའི་ལོ་རྒྱུས་དང་། དེའི་ཕྱིས་ཞིག་ན་དུས་ཞབས་པས་དུས་འཁོར་དྲངས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཤེས་ནུས་ལ། དེས་ན་གཙིགས་ཀ་ཆེ་བ་ཐམས་ཅད་དེ་དུས་ཡོད་ཀྱང་མི་སྟོན་པའི་བཀའ་རྒྱ་ཡོད་པས་མི་བསྒྲག་པའང་སྲིད་དོ། ། 71-59-17b དེའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་གསུང་ལ་ལོ་ཙཱ་རྐང་འཁྱམས་ཚོས་གཙུག་ལག་ཁང་གཅིག་ན་གང་མཐོང་བ་དེ་ལས་གཞན་རྣམས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་མིན་པར་ཐག་བཅད་པ་ནི་ཁྲོན་པའི་རུས་སྦལ་གྱི་རྣམ་ཐར་ཏེ། ས་པཎ་གྱིས། འདི་མཐའ་འདི་ཙམ་ཁོ་ནར་གནས་སོ་ཞེས། །དེ་མཐའ་དེ་ཙམ་ཁོ་ནར་རྗེས་དཔག་ནས། །འགྲོ་བའི་བླ་མའི་གསུང་ལས་བརྒལ་བ་སྟེ། །དེས་ན་མཐའ་མིན་དགོངས་པ་དཔྱད་པར་བྱ། །ཞེས་དང་། ལེགས་པར་བརྟ
Chinese
如果说《大品般若》（Bum）是由龙树（Klu sgrub）从龙宫迎请而来，那么《大般若经》（Bum rgyas pa），以及《积宝》（dkon brtsegs）等其他梵文原本在论藏（chos mngon pa）中经历了三次辩论失败后是如何消失的呢？ 如果在西藏的某座寺庙里找不到，就断定它不是佛陀的教诲，这种观点非常狭隘，简直是小孩子的胡言乱语。仅仅因为在印度存在，就说“只有这些”，但实际上，藏文的《甘珠尔》（bka' 'gyur）和《丹珠尔》（bstan 'gyur）并没有像目录那样说明。也没有听说过将印刷品收集在一起。即使收集了各种各样的，又怎么可能全部收集到呢？在婆罗门国王胜友（rgyal bshes）使佛法衰落之后，比丘们从各个地方收集了三藏的经卷，并在国家被摧毁时进行了彻底的收集。据说，由于没有找到根本的论典，收集的基础受到了损害。此外，密法中，《胜乐根本续》（bde mchog 'bum pa）等在人间没有弘扬的，以及行续、事续、瑜伽续的尺度，如《胜乐轮根本续释》（bde mchog sdom 'byung）和《集一切续》（ye shes snying po kun las btus）等所说的那样，即使在印度也很难找到范本，甚至没有。因此，没有一位译师见过所有这些。即使在早期翻译的论藏中，也没有人能对照梵文原本进行比较。如果连能阅读梵文原本的人都很少，又怎么知道所有的密法是否存在呢？并非所有的密法都从佛陀时代起就被写成书本，并堆放在每个寺庙里。正如预言所说，当集结者金刚手（phyag na rdo rje，梵文：Vajrapāṇi，梵文天城体：वज्रपाणि，梵文罗马拟音：vajrapani，金刚持）和法界空行母（dbyings kyi mkha' 'gro）开启封印时，成就自在者们才逐渐迎请出来。例如，《密集根本续》（gsang 'dus rgyal po）是从国王因陀罗菩提（Indra bhūti）传承下来，并在邬金（o rgyan）地区弘扬后才传入印度的。后来，金刚怖畏（rdo rje 'jigs byed）是由拉里塔（lA li tas）寻找到的。之后，时轮金刚（dus zhabs pas）迎请了时轮金刚法等事迹都可以作为佐证。因此，所有重要的法门，即使当时存在，也可能因为有封印而没有公开宣扬。 因此，那些只看到一座寺庙里有什么，就断定其他佛陀的教诲不是佛陀所说的游方译师们，就像井底之蛙一样。萨迦班智达（sa paN）说：‘认为真理只存在于此，并以此来推断，超越了众生导师的教诲，因此，应该研究非极端的中道。’要好好研究。
English
If the 'Bum' (Perfection of Wisdom Sutra) was brought from the Naga realm by Nagarjuna (Klu sgrub), then how did the 'Extensive Perfection of Wisdom Sutra' (Bum rgyas pa), and other Sanskrit originals like the 'Heap of Jewels' (dkon brtsegs) disappear after failing three times in debates in the Abhidharma (chos mngon pa)? To assert that something is definitely not the Buddha's teaching if it is not found in a single temple in Tibet is extremely narrow-minded, like childish babble. Just because it exists in India, saying 'only this much' is like that. The Tibetan Kangyur (bka' 'gyur) and Tengyur (bstan 'gyur) do not state it like a catalog. Nor is it said that printed copies were collected in one place. Even if various things were collected, how could everything be collected? After the Brahmin king Royal Friend (rgyal bshes) degraded the teachings, the monks collected the volumes of the three pitakas from various countries and places, and when they were thoroughly collected in a destroyed country, it is said that the basis of collection was damaged because the original higher texts were not found. Also, in the Secret Mantra, the 'Hundred Thousand of Chakrasamvara' (bde mchog 'bum pa) and others that were not prevalent in the human realm, and the extent of the tantras of Action, Performance, and Yoga, as explained in the 'Source of Chakrasamvara Vows' (bde mchog sdom 'byung) and the 'Collected Essence of Wisdom' (ye shes snying po kun las btus), are difficult to find examples of even in India, and if they do not exist, then no translator has seen all of them from India. Even in the translated Tripitaka of the Early Translation School, no one has been able to compare and contrast with the Sanskrit originals. If even those who can read Sanskrit originals are rare, how can one know whether all the Secret Mantras exist or not? Not all mantras were made into books from the time of the Buddha and piled up in each temple. As prophesied, when the collector Vajrapani (phyag na rdo rje, Sanskrit: Vajrapāṇi, Devanagari: वज्रपाणि, Romanization: vajrapani, meaning: Vajra in hand) and the Dakinis of Space (dbyings kyi mkha' 'gro) released the seal, the accomplished masters gradually invited them. For example, the Guhyasamaja Tantra (gsang 'dus rgyal po) was transmitted from King Indrabhuti and spread from the land of Oddiyana to India. Later, Vajrabhairava (rdo rje 'jigs byed) was found by Lalita. After that, the Kalachakra (dus zhabs pas) brought the Kalachakra teachings, and so on. Therefore, all the important teachings, even if they existed at that time, might not have been proclaimed because there was a seal not to show them. Therefore, those wandering translators who only see what is in one temple and decide that other teachings of the Buddha are not the Buddha's words are like the story of the frog in the well. Sakya Pandita (sa paN) said, 'Thinking that the truth exists only here, and inferring from this, is to go beyond the teachings of the teachers of beings. Therefore, one should examine the non-extreme Middle Way.' Study well. --------------------------------------------------------------------------------