Tibetan
་ ལྟོས་རང་ངོས་མེད། །ཆོས་ཉིད་རང་ངོས་རྣམ་པར་གཞག་འཇོག་གི །རྒྱུ་འབྲས་ལྟོས་གྲུབ་ མེད་ཕྱིར་རྟེན་འབྲེལ་མིན། །ཞེས་པ་ནི་རང་སྟོང་གི་རིགས་པ་ལས་གྲོལ་བར་བསྟན་པའོ།། །། ཆོས་ཀུན་སྟོང་པ་གཞན་སྟོང་ལུགས་ཉིད་ཡིན། །ཆོས་ཀུན་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་གཞན་སྟོང་ ལུགས། །རང་སྟོང་སྨྲ་ལ་གསལ་ཆ་དང་སྣང་ཆ། །སྟོང་བར་མི་འདོད་ཕྱིར་ན་ཚིག་ཙམ་ལེན། ། བུམ་སོགས་སྣང་བ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡིན་ན། ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་དོན་དམ་བདེན་པར་འགྱུར། ། སྟོང་ཉིད་མིན་ན་ཆོས་ཀུན་སྟོང་པར་འགལ། །གཞན་སྟོང་པ་རྣམས་སྟོང་ཉིད་རྣམ་གསུམ་ དང་། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་རྣམ་པ་གསུམ་འདོད་ཅིང་། །དེ་དེ་དོན་དམ་ཁོ་ནར་མི་འདོད་པས། ། ནང་འགལ་མེད་ཅིང་གྲུབ་མཐའ་ཁྱད་འཕགས་བྱུང་། །ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ནི་སྟོང་ཆ་དོན་དམ་མིན། ། དོན་དམ་གྱི་ཡང་སྣང་ཆ་ཀུན་རྫོབ་མིན། །ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཀུན་སྟོང་ཉིད་རང་སྟོང་ཁོ་ན་དང་ འགལ་བར་བསྟན་པའོ།། །། ༄། །རང་སྟོང་དབུ་མ་མཐར་ཐུག་ཏུ་འདོད་པ་དགག་པ། རང་སྟོང་སེམས་ཙམ་ལས་ནི་འདས་པའི་ཕྱིར། །དབུ་མ་ཡིན་མོད་དབུ་མའི་མཐར་ཐུག་ མིན། །སྟོང་ཉིད་ཙམ་ཡིན་སྟོང་ཉིད་མཐར་ཐུག་མིན། །ངེས་དོན་ཡིན་ཡང་ངེས་དོན་མཐར་ ཐུག་མིན། །རྒྱུ་མཚན་རང་སྟོང་སྨྲ་རྣམས་དབུ་མ་ཡང་། །མཐར་ཐུག་ཁས་མི་ལེན་ཕྱིར་དབུ་ མ་ཅི། །རང་སྟོང་གཞུང་ལ་དཔྱད་ཚེ་དབུ་མ་མེད། །གཞན་སྟོང་པ་ནི་དཔྱད་ཀྱང་དབུ་མར་ འདོད། །རང་འདོད་མཐར་ཐུག་དབུ་མ་མི་འདོད་པའི། །དབུ་མ་ཆེན་པོ་དེ་འདྲ་མཚར་གྱི་ མེད། །དེ་ཡང་ཡོད་ན་སེམས་ཙམ་མི་འདོད་པའི། །སེམས་ཙམ་པ་དང་ཐེག་དམན་མདོ་སྡེའི་ ཚོགས། །མི་འདོད་མདོ་སྡེ་པ་དང་བྱེ་སྨྲ་ཡང་། །བྱེ་བྲག་བཤད་པ་མི་ལེན་ཡོད་དམ་ཅི། །ཀུན་ 18-110 ཏུ་རྒྱུ་མཚན་མཚུངས་པ་མ་ཡིན་ནམ། །རང་སྟོང་ལུགས་ལ་སྟོང་ཉིད་ཡོད་མི་སྲིད། །དོན་དམ་ དུ་ནི་མེད་ཕྱིར་མཐར་ཐུག་མིན། །མེད་དགག་ཙམ་ལ་མཐར་ཐུག་མ་ཐུག་དང་། །དབྱིངས་ དང་དབྱིངས་མིན་ལ་སོགས་མེད་པའི་ཕྱིར། །དོན་དམ་དབྱིངས་ཞེས་བྱ་བའང་སྲིད་མིན་ འགྱུར། །ཡང་ན་སྟོང་ཉིད་དང་ནི་དོན་དམ་དབྱིངས། །ཀུན་རྫོབ་ཉིད་དུ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མི་འགྱུར། ། རྟོག་ངོའི་ཡུལ་དང་མཐོང་བ་རྫུན་པའི་ཡུལ། །དཔྱད་ངོར་མེད་དང་བདེན་མེད་ཀུན་རྫོབ་ ཏུ། །འཇོག་བྱེད་མིན་ན་ཀུན་རྫོབ་གང་གིས་འཇོག །ཡིན་ན་དོན་དམ་དབྱིངས་ནི་བདེན་ པར་འགྱུར། །ཀུན་རྫོབ་མིན་པས་བདེན་ཡོད་དཔྱད་ངོར་ཡོད། །ཡོངས་གྲུབ་འདོད་ཕྱིར་དབུ་ མ་མིན་ན་ནི། །སྤྲོས་བྲལ་འདོད་པའང་དབུ་མ་མིན་པར་འགྱུར། །བདེན་འདོད་མི་འདོད་ ཁྱད་པར་ཡོད་ཅེ་ན། །མཚན་མ་སྤྲོས་པའི་བདེན་པར་ངེད་མི་འདོད། །སྤྲོས་པས་དབེན་པའི་ བདེན་ཚུལ་འདི་ལྟ་བུ། །རང་སྟོང་སྨྲ་བས་ཕྱོགས་ཀྱང་མ་གོ་ན། །དེ་ལ་དགག་པ་ནམ་ཡང་ བྱས་པ་མེད། །བདེན་གྲུབ་འགོག་ཚད་སྤྲོས་པའི་བདེན་འགོག་སྟེ། །ཀུན་རྫོབ་འགོག་པའི་ རིགས་པ་འདིར་སྦྱར་ཕྱིར། །དེ་ནི་ངེད་ཀྱི་ལུགས་ལའང་འདོད་པ་སྟེ། །ཡོངས་གྲུབ་དེ་ལ་ སྤྲོས་པའི་བདེན་པ་མེད། །སྤྲོས་པའི་བདེན་པ་ཡོད་ན་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །དོན་དམ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ ཅེས་བཤད་དོ། །ཉན་ཐོས་པ་རྣམས་ཐེག་གསུམ་སྤངས་པ་གཅིག །ཅེས་འདོད་ཐལ་འགྱུར་ བ་ཡང་དེ་རྗེས་འབྲང་། །རྒྱུ་མཚན་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་མཚུངས་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་ངོ་བོ་ ཉིད་སྐུ་ཉན་རང་ལ། །ཡོད་པར་ཐལ་བ་བཟློག་མེད་འཇུག་པར་འགྱུར། །ངོ་བོ་ཉིད་སྐུ་དང་ མཚུངས་དེ་མིན་པ། །སྲིད་ན་སྐུ་གསུམ་གཞན་ལའང་རིགས་པ་མཚུངས། །སངས་རྒྱས་དང་ མཉམ་སངས་རྒྱས་མིན་པ་སོགས། །ཧ་ཅང་ཐལ་བ་མང་པོ་འཇུག་པར་འགྱུར། །འདི་ཡང་ ཐེག་དམན་གྲུབ་མཐའ་འདྲེས་པའི་སྐྱོན། །ཤེས་སྒྲིབ་ཀྱི་ནི་སྤངས་པས་ཁྱད་ཅེ་ན། །འདི་ཡང་ སྤངས་པའི་ཁྱད་པར་ཉིད་བསྟན་གྱིས། །ངོ་བོ་དབྱེ་བ་མེད་ཕྱིར་ཟློག་མི་ནུས། །སྟོན་པ་ཐམས་ 18-111 ཅད་སྨོན་ལམ་དབང་གིས་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་སྣང་མེད་འདོད་པས་ལྷག་མེད་དང་། །ཁྱད་པར་ མེད་ཕྱིར་ཆོས་སྐུར་མཚུངས་པར་འགྱུར། །དམན་པས་ཆོས་ཀུན་བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ ན། །ཆོས་སྐུ་མཐོང་ཕྱིར་དེ་ནི་ཐེག་དམན་གྱི། །འཕགས་པ་རྣམས་དང་ཐུན་མོང་འབྲས་བུར་ འགྱུར། །བུམ་ལ་ཀ་བ་མེད་ཙམ་ཀ་བ་ལ། །བུམ་མེད་ཙམ་ནི་དབྱེ་བ་ཡོད་མིན་པས། །མེད་ དགག་ཙམ་གྱི་སྤངས་པ་ཀུན་གཅིག་འགྱུར། །ཀུན་གཞི་མེད་ཕྱིར་ས་བོན་འཇོག་གནས་ མེད། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་བེམ་པོའི་ཆོས་འགགས་ཕྱིར། །ཐེག་གསུམ་ལྷག་མེད་ཅི་ ཕྱིར་མཚུངས་མི་འགྱུར། །མེད་དགག་ཙམ་ལ་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པའང་ཅི། །ལུང་གསལ་མེད་ ཅིང་གཞན་ལ་ལུང་གསལ་ཡོད། །དེ་ཕྱིར་ཐེག་དམན་འཕགས་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད། །ཆོས་ བདག་མེད་པར་རྟོགས་ཞེས་འདི་མི་འཐད། །རྫས་དང་བརྟགས་ཡོད་ཀུན་རྟོག་རྒྱས་པ་སྟེ། ། དེ་མ་རྟོགས་ན་ཆོས་ཀུན་རྟོགས་པར་འགལ། །གསལ་མིན་ཞེ་ན་མངོན་སུམ་ལ་མི་འཐད། ། རྒྱུ་མཚན་མ་ཤེས་ཕྱིར་ན་དེ་མ་རྟོགས། །རྟོགས་པ་ཁྱད་ཞུགས་ཙམ་གྱིས་དབྱེར་མི་ནུས། །ཕྱི་ དོན་འདོད་དང་རྣམ་ཤེས་དྲུག་ངེས་དང་། །ཀུན་གཞི་འགོག་དང་རང
Chinese
依赖无自性。法性自性分别安立。因果依赖成立，故非缘起。此乃显示从自空之理解脱。 诸法皆空是他空之宗。诸法皆无自性是他空之宗。于说自空者，显现与光明，不欲空故，唯取词句。 瓶等显现是空性，则于汝之宗，成为胜义谛。若非空性，则诸法皆空相违。他空者们，许空性三种，与无自性之三种相，以彼等不欲其唯是胜义谛故，无有内违，且生胜妙宗派。世俗之空分非胜义谛，胜义谛之显现分亦非世俗谛。此乃显示诸法皆空唯与自空相违。 ༄། །遮破许自空为究竟中观。 自空超离唯识故，虽是中观然非中观之究竟。唯是空性，非空性之究竟。虽是了义然非了义之究竟。何以故？说自空者虽是中观，然不许究竟故，何为中观？于自空之论典观察时，无有中观。他空者纵然观察亦许为中观。不欲自许究竟中观者，如是之中观大者，无有稀奇。彼亦若有，则不欲唯识者之，唯识者与小乘经部之众，不欲经部者与毗婆沙师亦，不取分别说有耶？于一切处非是理由相同耶？于自空之宗，空性不可能有。以于胜义中无故，非究竟。唯是无遮，无有究竟不究竟，与界与非界等故，名为胜义界亦成不可能。又或空性与胜义界，为何不成为世俗谛？分别念之境与所见虚妄之境，观察时无与无实有，于世俗中，若非安立者，以何安立世俗？若是，则胜义界成为真实。以非世俗故，真实有，观察时有。以欲圆成实故，若非中观，则
English
Dependent is without self-nature. The nature of phenomena is distinctly established as self-nature. Since cause and effect are dependently established, it is not dependent origination. This shows liberation from the reasoning of self-emptiness. All phenomena are empty, which is the tenet of other-emptiness. All phenomena are without essence, which is the tenet of other-emptiness. For those who speak of self-emptiness, there is clarity and appearance, but they only take the words because they do not want emptiness. If the appearance of things like pots is emptiness, then in your system, it becomes the ultimate truth. If it is not emptiness, then it contradicts that all phenomena are empty. Those who hold other-emptiness accept the three aspects of emptiness and the three aspects of selflessness, and because they do not want them to be solely the ultimate truth, there is no internal contradiction, and a superior philosophical system arises. The empty part of conventional truth is not the ultimate truth, and the appearing part of the ultimate truth is not conventional truth. This shows that the emptiness of all phenomena contradicts only self-emptiness. ༄། །Refuting the assertion that self-emptiness is the ultimate Madhyamaka. Since self-emptiness transcends Mind-Only, although it is Madhyamaka, it is not the ultimate Madhyamaka. It is only emptiness, not the ultimate emptiness. Although it is definitive meaning, it is not the ultimate definitive meaning. The reason is that those who speak of self-emptiness, although they are Madhyamaka, do not accept the ultimate, so what is Madhyamaka? When examining the texts on self-emptiness, there is no Madhyamaka. Those who hold other-emptiness, even when examining, consider it to be Madhyamaka. Such a great Madhyamaka who does not want the ultimate that they themselves desire is not wonderful. If that exists, then the Mind-Only followers who do not want Mind-Only, and the assembly of Hinayana Sutra followers, and even the Sutra followers and Vaibhashikas who do not want them, do they not accept the Explanation of Distinctions? Is the reason not the same in all places? In the system of self-emptiness, emptiness cannot exist. Since it does not exist in the ultimate truth, it is not ultimate. There is only non-affirming negation, and there is no ultimate or non-ultimate, and because there is no realm or non-realm, it becomes impossible to call it the ultimate realm. Or why do emptiness and the ultimate realm not become conventional truth? The object of conceptual thought and the object of false seeing, non-existence and non-truth in examination, in conventional truth, if there is no establisher, by what is conventional truth established? If it is, then the ultimate realm becomes true. Since it is not conventional, it is truly existent, existent in examination. Because it desires perfect accomplishment, if it is not Madhyamaka, then
Chinese
若欲离戏亦成非中观，若谓执实不执实，有差别耶？吾人不欲名相戏论之谛实，如是远离戏论之谛实，若自空论者亦未解其宗，则彼无有能作遮破时。遮止谛实成立之量，即是遮止戏论之谛实，为此施设遮止世俗之理路，此亦是吾等之宗义，于彼圆成实无有戏论之谛实，若有戏论之谛实即是世俗，故说胜义无自性。声闻乘众舍弃三乘为一，如是应成派亦随之，以彼二者了悟二无我之因相同故。于此法身声闻独觉，有之太过，势必无可避免。若法身与彼相同，否则，若有，则余三身亦有相同之理。与佛相同，非佛等等，太多之太过将随之而来。此亦是小乘宗义相混之过失。若谓以断除智障而有差别耶？此亦唯是显示断除之差别，以体性无有差别故，不能遮止。一切导师皆由愿力所致，若谓无有智慧之显现，则与无余涅槃，以无有差别故，将成相同于法身。若劣者了悟一切法之二无我，则以见法身之故，彼将成小乘之，与圣者众共同之果。如瓶中无柱，如柱中，无瓶一般，以无有差别之故，唯是无遮之断除，一切将成一。以无有阿赖耶识之故，无有安立种子之处，以心及心所色法灭尽之故，三乘无余涅槃，为何不成相同？唯是无遮，于所知之障亦为何？无有圣教之明示，而于他则有圣教之明示，是故，小乘圣者以一切法，了悟法无我，如是之说不应理。实事与假立有，皆是分别增广，若不了悟彼，则于一切法之了悟相违。若谓不明显，则于现量不应理，以不解原因之故，则是不了悟彼。仅以悟入差别少许，不能作区分。外境之承许与六识之决定，及，遮止阿赖耶识与自
English
If desiring freedom from elaboration also becomes non-Madhyamaka, if it is said that there is a difference between adhering to truth and not adhering to truth, we do not want the truth of conceptual elaboration. Such a truth that is devoid of elaboration, if even those who speak of self-emptiness do not understand its aspect, then there is never any refutation done to it. The extent of refuting true establishment is the refutation of the truth of elaboration. Therefore, apply here the reasoning of refuting the conventional. This is also accepted in our system, that the perfectly established has no truth of elaboration. If there is truth of elaboration, it is conventional, therefore it is said that ultimate reality has no essence. The Hearers abandon the three vehicles as one, so the consequentialists also follow that, because the reason for realizing the two selflessnesses is the same. In this, the Dharmakaya for Hearers and Solitary Realizers, the fault of existence inevitably enters. If the Dharmakaya is the same, otherwise, if it exists, then the reasoning is the same for the other three bodies. Being the same as the Buddha, not being the Buddha, etc., too many absurdities will follow. This is also the fault of mixing Hinayana tenets. If it is said that there is a difference by abandoning the obscurations of knowledge, this also only shows the difference of abandonment, because there is no difference in essence, it cannot be averted. All teachers are due to the power of aspiration. If it is said that there is no appearance of wisdom, then it will be the same as nirvana without remainder, because there is no difference, it will become the same as the Dharmakaya. If the inferior ones realize the two selflessnesses of all phenomena, then because of seeing the Dharmakaya, that will become the common result of the Hinayana and the noble ones. Just as there is no pillar in a pot, just as there is no pot in a pillar, because there is no difference, the abandonment that is only a non-affirming negation will all become one. Because there is no alaya, there is no place to establish seeds. Because the mind and mental factors and material phenomena cease, why will the three vehicles' nirvana without remainder not become the same? What is the obscuration of knowledge in just a non-affirming negation? There is no clear scripture, and others have clear scriptures. Therefore, it is not reasonable to say that the noble ones of the Hinayana realize the selflessness of phenomena in all phenomena. All things, real and imputed, are the expansion of conceptualization. If that is not realized, then it contradicts the realization of all phenomena. If it is said that it is not clear, then it is not reasonable for direct perception. Because the reason is not known, then that is not realized. Just entering a little difference in realization cannot differentiate. The acceptance of external objects and the certainty of the six consciousnesses, and the cessation of the alaya and self-