Tibetan
བས་གནས་ ན། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕུང་པོ་མ་ཟད་པ་ཁོ་ན་ཡིན་པ་སོགས་ཐུན་མཚམས་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་ ནས། ཧ་ཅང་འགྱོད་པར་མི་བྱ་བ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ་ལྟུང་བ་ཡང་ཡང་བྱུང་ན། ཚུལ་ ཁྲིམས་ཡོངས་སུ་ཟད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ལ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་འཕྲལ་དུ་སྤངས་ ནས། རང་དོན་མྱང་འདས་མྱུར་དུ་ཐོབ་པར་བྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་བསླབ་པ་བཅོས་སུ་མེད་ པའོ། །ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་མ་སྤངས་ན། བསྐལ་པ་མཐའ་ ཡས་པར་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔས་བརྩེ་བར་བྱེད་ཀྱང་། ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པ་ཁོ་ན་ ཉིད་དེ། རྨི་ལམ་ན་ཡང་ཉོན་མོངས་པས་རིག་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བསླབ་པ་རིང་དུ་རྗེས་ 17-693 སུ་ཞུགས་པ་ཞེས་བྱ་ལ། ཉན་ཐོས་རྣམས་འབྲས་བུ་ཆུང་ངུ་དེ་འཕྲལ་དུ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར། ལམ་ ཆུང་ངུ་ལ་བརྩོན་འགྲུས་མྱུར་དུ་འཇུག་དགོས་པས་བསླབ་པ་མཐར་ཆགས་པ་སྟེ་མ་འདྲེས་ པར་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ནི་{ཚེགས་[ཚོགས་]ཆེན་པོས་སྒྲུབ་ དགོས་པ་ཡིན་པས། སྡུག་བསྔལ་ལ་སྐྱོ་བ་དང་ཆགས་བྲལ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཕྱོགས་པ་ཙམ་གྱིས་ འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་བ་སོགས་གསུངས་སོ། །དེ་ནས་ཉེ་བ་འཁོར་གྱིས་ཉེས་པ་ལྕི་ཡང་ཞུས་ པ་ལ། ཐེག་ཆེན་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་ནས། འདོད་ཆགས་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཉེས་པ་དུས་ མཐའ་ཡས་པར་བྱུང་བ་ལས་ཀྱང་ཞེ་སྡང་དང་མཚུངས་ལྡན་གྱི་ཉེས་པ་ལན་གཅིག་བྱུང་བ་ ཡང་ལྕི་སྟེ། ཞེ་སྡང་ནི་སེམས་ཅན་གཏོང་བ་ཡིན། འདོད་ཆགས་ནི་སེམས་ཅན་དུད་པ་ཡིན་ པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲལ་བ་བུལ་པ་སྟེ་འབྲལ་དཀའ་ཡང་། ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་ པ་ཆུང་བ་དེ་ནི། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ལ་ཉོན་མོངས་པར་མི་ཆེ་ལ། འབྲལ་བ་མྱུར་ཡང་ཁ་ ན་མ་ཐོ་བ་དང་བཅས་པ་ཆེ་བ་དེ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པ་ཡིན་པར་གསུངས་ནས། བྱང་སེམས་ ཐབས་མི་མཁས་པ་དེ་འདོད་ཆགས་ལ་འཇིགས་ཤིང་ཞེ་སྡང་ལ་མི་འཇིགས་ལ། ཐབས་ མཁས་པ་ནི་དེ་ལས་ལྡོག་པའོ། །དེ་ནས་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་འཁོར་དེར་འདུས་ནས། དུལ་བའི་ཆོས་ལ་འདུལ་བ་ཅི་ཞིག་མཆི་ཞེས་ཞུས་པ་ལ། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཤིན་ཏུ་དུལ་བ་ ཡིན་ཡང་དེ་ལྟར་མི་ཤེས་པ་ལ་འདུལ་བ་ཡང་ཡང་བསྟན་ཞེས་གསུངས་ཏེ། ཉོན་མོངས་རང་ བཞིན་གྱིས་མེད་ཀྱང་དེ་ལྟར་མ་ཤེས་པ་ལ། འདུལ་བ་བསྟན་ཞེས་པའི་དོན་ནོ། །དེ་ནས་ཉེ་ བའི་འཁོར་གྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་བརྒྱུད་ནས་འཇམ་དཔལ་ཆོས་སྟོན་པར་བསྐུལ། འཇམ་ དཔལ་གྱིས་ཀྱང་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་དུལ་བ་དང་། བདག་མི་དམིགས་པ་དང་།
Chinese
于其位，戒律之蕴未尽者，于一切时处皆可适用，故不应过于后悔。若于声闻乘屡犯堕罪，则戒律将完全耗尽。需立即舍弃三界之烦恼，为迅速获得自利之涅槃，故所学之戒律不可更改。又菩萨若未舍弃菩提心，虽以无量劫中所欲之五种功德珍爱之，然唯戒律清净，乃至梦中亦不为烦恼所染。此谓长时随学。声闻众为迅速获得小果，需于小道上精进，故所学之戒律需严谨，不可混杂。是故，圆满菩提需以大勤奋方可成就，仅以厌离痛苦及一心向往无染不足以成等，如是宣说。其后，近侍阿难请问罪之轻重。若仅就大乘而言，与贪欲相应之罪，虽于无量时中发生，然一次与嗔恨相应之罪亦重于前者。嗔恨乃舍弃众生，贪欲乃役使众生之故。如是，虽分离迟缓，即难以分离，然伴随轻微过失者，于菩萨而言，烦恼不重。虽分离迅速，然伴随重大过失者，则与前者相反。如是宣说后，不善巧之菩萨畏惧贪欲而不畏惧嗔恨，善巧者则反之。其后，圣者文殊师利于彼会众中云：“于调伏之法中，有何调伏？”佛言：“一切法皆极调柔，然于不解此理者，屡屡宣说调伏。”意即烦恼本性虽空，然于不解此理者，宣说调伏之法。其后，近侍阿难请世尊劝请文殊师利说法。文殊师利亦云：心性本自调柔，无我可见，
English
In that state, the accumulation of discipline that is not exhausted can be applied to all times and places, so there should be no excessive regret. If one repeatedly commits transgressions in the Hearer Vehicle, the discipline will be completely exhausted. One must immediately abandon the afflictions of the three realms, and in order to quickly attain nirvana for one's own benefit, the precepts that are learned cannot be altered. Furthermore, if a Bodhisattva does not abandon the mind of enlightenment, even if cherished with the five qualities desired for immeasurable eons, the discipline is only pure, and even in dreams, one is not aware of being defiled by afflictions. This is called long-term following. The Hearers, in order to quickly attain the small fruit, must diligently engage in the small path, so the precepts that are learned must be strict and not mixed. Therefore, complete enlightenment must be accomplished with great effort, and it cannot be achieved merely by being weary of suffering and solely longing for detachment, as it is said. Then, the attendant Ananda asked about the severity of offenses. If only considering the Great Vehicle, even if offenses associated with desire occur for immeasurable times, a single offense associated with hatred is heavier than the former. Hatred is abandoning sentient beings, while desire is enslaving sentient beings. Likewise, although separation is slow, that is, difficult to separate, the one with minor faults is not a great affliction for the Bodhisattva. Although separation is quick, the one with major faults is the opposite of the former. After saying this, the Bodhisattva who is unskilled fears desire but does not fear hatred, while the skilled one is the opposite. Then, the noble Manjushri gathered in that assembly and asked, "In the Dharma of taming, what is taming?" The Buddha said, "All Dharmas are extremely tame, but for those who do not understand this, taming is repeatedly taught." The meaning is that although afflictions are empty in nature, the Dharma of taming is taught to those who do not understand this. Then, the attendant Ananda requested the Blessed One to urge Manjushri to teach the Dharma. Manjushri also said that the nature of the mind is inherently tame, and there is no self to be seen.
Tibetan
བླང་དོར་ མེད་པ་དང་། ནམ་མཁའི་མཐའ་ལ་གནས་པ་དང་། དུས་གསུམ་མི་དམིགས་པ་ལ་སོགས་པ་ སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བཤད་ནས། ཆོས་ཉིད་འདི་ལ་མི་མོས་ན་བསླབ་པ་ལས་རིང་དུ་གྱུར་ཞེས་ 17-694 བཤད་དོ། །དེ་ནས་ཉེ་བ་འཁོར་གྱིས་འཇམ་དཔལ་ནི་ཆོས་གང་སྟོན་ཡང་བསམ་གྱིས་མི་ ཁྱབ་པ་ལས་བརྩམས་ཏེ་སྟོན་ཏོ། །ཞེས་ཞུས་པ་ལ། སྟོན་པས་བསམ་མི་ཁྱབ་ལ་མ་བརྟེན་ན་ རྣམ་པར་གྲོལ་བ་མེད་པས། འཇམ་དཔལ་ཡང་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་དང་། ལྷག་པའི་ ང་རྒྱལ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ་བདེན་པར་ ཞེན་པས་སྤོང་སེམས་དང་། རྣམ་པར་བྱང་བའི་ཆོས་ལ་བདེན་པར་ཞེན་ནས་ཐོབ་འདོད་དང་། ཟབ་མི་ཟབ་བམ། ཐེག་པ་གསུམ་མམ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བ་ལ་ བདེན་ཞེན་གྱིས་དབྱེ་འབྱེད་དང་། ཐ་ན་བསམ་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་དོ། །ཞེས་སེམས་ཀྱང་། དེ་ཐམས་ཅད་ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་སྤྱོད་པ་ཡིན་ཅིང་། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཉིད་ལ་མངོན་པར་ མ་ཞེན་ན་ལྷག་པའི་ང་རྒྱལ་མེད་དོ་ཞེས་གསུངས། དེ་ནས་སྟོན་པས་ཆེད་དུ་བརྗོད་པའི་ཚུལ་ གྱིས་ཚིགས་བཅད་རྒྱས་པར་གསུངས་ཏེ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་གནས་དང་། དེ་ཉིད་ལ་ མངོན་པར་ཞེན་པ་མེད་པའི་ཚུལ་དེ་ཉིད། གཞི་ལམ་འབྲས་གསུམ་གྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་ སྦྱར་ནས། གདམས་པ་དང་བཅས་ཏེ་ཟབ་རྒྱས་སུ་གསུངས་སོ། །སྐབས་འདིར། ཤེས་རབ་ ཆོས་རྣམས་ཤེས་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས། །ཤེས་རབ་ལྷག་མཐོང་བློ་གྲོས་བློ་བརྟན་ཡང་། །རང་ བཞིན་རང་བཞིན་མེད་པ་ནམ་དུ་ཡང་། །ཤེས་པར་མི་ནུས་དེ་ཡང་ངེས་པར་བསྟན། །ཞེས་ རང་བཞིན་ཡོད་མེད་ཀྱི་དབྱེ་བ་དང་། སེམས་དམྱལ་འཇིགས་པ་ང་ཡིས་བསྟན་བྱས་ཏེ། ། སེམས་ཅན་སྟོང་ཕྲག་དུ་མ་སྐྱོ་བས་ཀྱང་། །གང་དག་ཤི་འཕོས་ངན་སོང་དྲག་འགྲོ་བའི། ། འགྲོ་བ་དེ་དག་ནམ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་གཙོ་བོར་ བསྟན་ཅིང་། གང་དག་རལ་གྲི་མདའ་ཆེན་མཚོན་འཛིན་པའི། །གནོད་པ་བྱེད་པ་ཡོད་པ་མ་ ཡིན་ཏེ། །རྟོག་པའི་དབང་གིས་ངན་སོང་དེ་དག་ན། །ལུས་ལ་བབས་མཐོང་དེ་ན་མཚོན་ཆ་ མེད། །ཅེས་ཕྱི་རོལ་ཀྱི་དོན་མེད་ཅིང་སེམས་སུ་བསྟན་པ་དང་། སྣ་ཚོགས་ཡིད་དགའ་མེ་ཏོག་ 17-695 ཁ་ཕྱེ་ཞིང་། གསེར་གྱི་ཁང་མཆོག་འབར་བ་ཡིད་འོང་པ། །འདི་ན་དེ་ལའང་བྱེད་པ་འགའ་ མེད་དེ། །དེ་དག་རྟོག་པའི་དབང་གིས་བཞག་པ་ཡིན། །ཞེས་བྱེད་པོ་གཞན་མེད་ཀྱི་རྟོག་པ་ ཉིད་ཡིན་པས། སྣང་བ་དེ་ཡང་སེམས་ལས་གཞན་མིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན
Chinese
取舍 没有取舍，安住于虚空边际，对三时不可得等 宣说空性之义后，说若不信此法性，则远离于学处。 17-694 如是说。之后，近侍阿难请问：文殊菩萨所开示的法，都是从不可思议处开始开示的吗？世尊回答说：若不依靠不可思议，则无解脱。文殊菩萨也因为舍弃一切分别念，舍弃增上慢而说法。同样，因为对贪欲等执著为真实而生起舍弃之心，对清净之法执著为真实而生起获得之欲， 深不深，三乘，以及杂染和清净，以真执而作区分，乃至心中没有任何可思之事。 所有这些都是行持增上慢，若不执著于不可思议，则无增上慢。如是说。之后，世尊以偈颂的形式广说，即不可思议之处，以及不执著于彼之理，将此应用于基、道、果三法的一切法上，并以教诫的方式深广地宣说。此时说：智慧 当知诸法，智慧、胜观、聪慧、坚固之智， 自性、无自性，无论何时， 都无法了知，这也必定要开示。如是开示自性有无之差别，以及我已开示心识地狱之恐怖， 众多有情因厌离， 死亡、转生恶趣剧烈之处的， 那些众生也从未存在过。如是主要开示人无我，以及那些手持刀剑弓箭兵器之， 加害者并不存在， 以分别念的力量，在那些恶趣中， 见到落在身上的身体，那里没有武器。如是开示外境无有，唯是心识，以及各种悦意鲜花 17-695 绽放，黄金宫殿燃烧，令人心生欢喜， 于此于彼，都没有任何作者， 那些都是以分别念的力量安立的。如是说没有其他作者，唯是分别念本身，所以显现也是不离心识之义。
English
Abandoning and Adopting Without abandoning or adopting, abiding at the edge of the sky, and without focusing on the three times, etc., After explaining the meaning of emptiness, it is said that if one does not believe in this Dharma nature, then one is far from the training. 17-694 Thus it is said. Then, the attendant Ananda asked: "Does Manjushri always teach the Dharma starting from the inconceivable?" The Teacher replied: "If one does not rely on the inconceivable, there is no liberation. Manjushri also teaches the Dharma because he has abandoned all conceptual thoughts and abandoned excessive pride." Similarly, because one clings to desires, etc., as being true, one develops the mind of renunciation; and because one clings to pure Dharma as being true, one develops the desire to attain it; Whether it is profound or not profound, the three vehicles, or defilement and purification, one differentiates them with clinging to truth, and there is even nothing to think about. All of these are practicing excessive pride, and if one does not cling to the inconceivable itself, there is no excessive pride. Thus he spoke. Then, the Teacher spoke extensively in verses in the form of a special statement, namely, the state of inconceivability, and the manner of not clinging to it, applying this to all the Dharmas of the three bases, paths, and results, and teaching them profoundly and extensively with instructions. At this time, it is said: Wisdom Know the Dharmas, wisdom, insight, intelligence, steadfast mind, Self-nature, no self-nature, at any time, Cannot be known, this must also be shown. Thus, the distinction between the existence and non-existence of self-nature is shown, and I have shown the fear of the hell of the mind, Many sentient beings, even with weariness, Those who die and transmigrate to fierce evil realms, Those beings have never existed. Thus, the selflessness of the individual is mainly shown, and those who hold swords, bows, arrows, and weapons, The harm-doers do not exist, By the power of conceptual thought, in those evil realms, Seeing the body falling upon them, there are no weapons there. Thus, it is shown that external objects do not exist, but are only mind, and various pleasing flowers 17-695 Blooming, a golden palace burning, pleasing to the mind, Here and there, there is no maker, Those are established by the power of conceptual thought. Thus, it is said that there is no other maker, but only conceptual thought itself, so the appearance is also not separate from the mind.