Tibetan
་གཞུང་ལུགས་ཤོག་ལྡེ་གཅིག་ཀྱང་མ་མཐོང་། ཤོ་ལོ་ཀ་གསུམ་སྦྲེལ་པ་ཡང་མ་ཐོས་ བཞིན་དུ། གྲངས་ཅན་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་མཁས་གྲགས། ཧ་ཅང་ཁ་ཐལ་འདུག་པས། འོས་ མིན་གྱི་སྦད་གོག་དེ་མ་བཤད་པ་རང་དགའ་ལགས། ཆ་མེད་ཀྱི་རྒྱུས་གཏམ་བྱ་བ་དེ་ཁྱེད་ལ་ ཡོང་བ་ཡིན། གྲངས་ཅན་པ་རང་དང་ཁྱེད་ཐུག་ན་ནི་ཁྱེད་ལྐུག་པ་བཞིན་དུ་འགྲོ་ཉེན་གདོག་ གོ །དེའི་ལུགས་ལ་ནི། རྒྱུད་ལྟར་བ་ལ་མ་འོངས་འབྱུང་འགྱུར་གྱི་འབྲས་བུའི་རྫས། རང་ བཞིན་རྟག་པ་ཞིག་ད་ལྟར་ཡོད་ཅེས་སྣང་གྲགས་གཞིར་བཞག་ནས་སྨྲ་བ་ཡིན་ལ། འདིར་ ནི་སྣང་གྲགས་མ་ཡིན་རྒྱུ་འབྲས་ལས་གྲོལ། དོན་དངོས་གནས་ལ་སེམས་ཅན་གཏན་ནས་ ཀྱང་མ་གྲུབ། བློས་བདེན་གཉིས་ཐུན་མོང་དུ་རྣམ་པར་འཇོག་པའི་ཚེ། སེམས་ཅན་ལ་སངས་ རྒྱས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས་ཁྱབ་ཡོད་ཀྱང་མི་མཐོང་ལ། མཐུན་པའི་རྐྱེན་དང་འཕྲད་པ་ན་ མངོན་དུ་འགྱུར་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཅན་རྣམས་ཉིད་ལ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་ན་ཁམས་ 10-182 དང་རྒྱུའི་དོན་དུ་རྣམ་པར་བཞག་གོ །དོན་དམ་རང་གི་ངོ་བོས་ནི་ཁམས་ཀྱི་དོན་དབྱིངས་ དང་། རིགས་ཀྱི་དོན་མི་འགྱུར་བ་ཡིན་གྱི། རྒྱུའི་དོན་དང་འདྲ་བའི་དོན་མ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ གྲངས་ཅན་དང་འདི་གཉིས་འདོད་ཚུལ་གཅིག་པར་འགྱུར་བའི་གོ་སྐབས་ནམ་ཡང་མེད་པར་ གོ་ཡམ་ཨ་དགེ། དེའི་ཕྱིར་འགྲོ་འོང་ལ་སོགས་པའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་བྲལ་ཞིང་མེད་པའི། ངོ་བོ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ། ཀཧྣ་རྣལ་འབྱོར་པ་བདག་ནི་གང་སྲིད་པ་འདིར་ཡང་རོལ་པར་ བྱེད་དོ། །ཞེས་ཏེ། སྲིད་པར་གནས་ཀྱང་སྲིད་པའི་ཉེས་པས་མི་གོས་ཏེ། འགྲོ་འོང་དང་བྲལ་ བའི་དོན་རྟོགས་པས་སོ། །ཉེས་པས་མ་གོས་པ་ཙམ་དུ་མ་ཟད། ཕྱིར་ལ་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྤྱོད་པའི་རོལ་པ་ཡང་བྱེད་དོ། །ཤྲཱིཾ་ཤྲཱིཾ་ཤྲཱིཾ། ༄། །བཅུ་གསུམ་པ་མལླ་རི་གྱད་ཀྱི་ཤུགས་ཞེས་བྱ་བའི་གླུ་དབྱངས། ༈ བཅུ་གསུམ་པ་མལླ་རི་གྱད་ཀྱི་ཤུགས་ཞེས་བྱ་བའི་གླུ་དབྱངས་ནི། ཡིད་ལྗོན་དབང་ ལྔའི་ཡལ་ག་ཅན་དེ་ལ། །འདོད་པ་འབབ་པའི་ལོ་འབྲས་འབབ་པར་བྱེད། །མཆོག་གི་བླ་མའི་ གསུང་གི་སྟ་རེས་བཅད། །ཀཧྣས་སྨྲས་པ་ཤིང་ཆེན་སླར་མི་སྐྱེ། །ཤིང་དེ་དགེ་དང་མི་དགེའི་ཆུ་ ཡི་འཕེལ། །མཁས་པས་གཅོད་པ་བླ་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས། །ཤིང་གང་གཅོད་དང་གཏུབ་པ་ མི་ཤེས་ན། །རུལ་ནས་ལྟུང་ཞིང་རྨོངས་ཉིད་སྲིད་པ་མོས། །སྟོང་པའི་ཤིང་མཆོག་ནམ་མཁར་ སྟ་རེ་ཡིས། །ཤིང་དེའི་ཡག་ག་རྩ་བ་ཉིད་ནས་གཅོད། །
Chinese
一部数论的纸张也没见过，三句的诗颂也没听过，却号称精通数论派的教义，实在太过分了。不说那些不相干的废话才好。对一无所知的事情进行评论，那是你的问题。如果你和真正的数论派相遇，你可能会像个哑巴一样。按照他们的观点，就像经续所说的那样，未来将要产生的果实的物质，一种永恒的自性现在就存在，他们是基于这种显现和名声来立论的。而在这里，既不是显现也不是名声，而是从因果中解脱。实际上，众生根本没有成立。当以世俗和胜义二谛共同的方式进行安立时，虽然众生以佛性的方式普遍存在，但却看不见，当与有利的条件相遇时，因为可以显现，并且众生自身是相似的，所以才安立为界和种姓的意义。从胜义自身的角度来说，界的意义是法界，种姓的意义是不变异，而不是与因的意义相同。因此，数论派和我们二者的观点永远不可能相同，明白了吗？因此，对于所有远离来去等戏论、不存在的自性，我，卡纳瑜伽士，也如实地在此处嬉戏。也就是说，即使存在于轮回中，也不会被轮回的过患所染污，因为已经证悟了远离来去的意义。不仅没有被过患染污，而且还在外面不断地进行利益众生的嬉戏。ཤྲཱིཾ་ཤྲཱིཾ་ཤྲཱིཾ། （藏文，श्रीं श्रीं श्रीं，梵文天城体，śrīṃ śrīṃ śrīṃ，梵文罗马拟音，吉祥，吉祥，吉祥） ༄། །第十三 玛拉日 巨力之歌 ༈ 第十三 玛拉日 巨力之歌是：心识之树具有五根的枝干，使欲望流淌的果实成熟。以至高上师之语的斧头砍断，卡纳说大树不再生长。那棵树以善与非善之水滋养，智者以具足上师的特征来砍伐。如果不明白该砍伐和砍断哪棵树，就会腐烂坠落，愚痴本身就是轮回的母亲。在虚空的至高之树上，用斧头从根部砍断那棵树的枝条。
English
I have not seen even a single page of Samkhya philosophy, nor have I heard even three connected verses, yet he claims to be an expert in the tenets of the Samkhya school. This is too much. It would be better not to speak such irrelevant nonsense. It is your problem to comment on things you know nothing about. If you were to meet a real Samkhya philosopher, you might end up like a mute. According to their view, as stated in the tantras, the substance of the future fruit, an eternal nature, exists now, and they argue based on this appearance and reputation. But here, it is neither appearance nor reputation, but liberation from cause and effect. In reality, sentient beings are not established at all. When establishing in a common way with the two truths, although sentient beings are universally present in the manner of Buddha-nature, it is not seen, and when encountering favorable conditions, it can manifest, and because sentient beings themselves are similar, it is established as the meaning of realm and lineage. From the perspective of ultimate reality itself, the meaning of realm is the Dharmadhatu, and the meaning of lineage is unchanging, not the same as the meaning of cause. Therefore, there is never a chance for the views of Samkhya and us to be the same, do you understand? Therefore, I, Kahna the yogi, also play here as it is, in the nature that is free from all elaborations such as coming and going, and non-existent. That is to say, even though he exists in samsara, he is not stained by the faults of samsara, because he has realized the meaning of being free from coming and going. Not only is he not stained by faults, but he also constantly engages in the play of benefiting sentient beings externally. śrīṃ śrīṃ śrīṃ (藏文，श्रीं श्रीं श्रीं，梵文天城体，śrīṃ śrīṃ śrīṃ，梵文罗马拟音，Auspicious, Auspicious, Auspicious) ༄། །Thirteenth Song: The Strength of Malla Hill Giant ༈ The thirteenth song, The Strength of Malla Hill Giant, is: The tree of mind with branches of the five senses, causes the fruits of desire to ripen. Cut down with the axe of the supreme guru's words, Kahna says the great tree will not grow again. That tree is nourished by the water of virtue and non-virtue, the wise cut it down with the characteristics of a guru. If you do not know which tree to cut and chop, it will rot and fall, and ignorance itself is the mother of samsara. On the supreme tree of emptiness in the sky, cut down the branches of that tree from the root with an axe.
Tibetan
ཅེས་པ་སྟེ། ཐོག་མ་མེད་པའི་དུས་ ནས་སྲིད་པའི་བག་ཆགས་ཀྱི་ཡལ་ག་མཐའ་མེད་པ་མངོན་པར་འཕེལ་བའི་ཡིད་དེ་སེམས་ ཀྱི་ལྗོན་ཤིང་དབང་པོ་ལྔའི་ཡལ་ག་ཅན་དེ་ནི་སྔོན་གྱི་བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་རང་སེམས་ ལ་རང་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་འཆར་བ་ནི། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་འབབ་ཅིང་འབྱུང་བ་སྟེ། དབང་པོ་འདོད་ཡོན་དང་བཅས་པའི་ལོ་མ་རྣམ་རྟོག་དང་། འབྲས་བུ་རྣམ་ཤེས་རྣམས་འབབ་ པར་བྱེད་དོ། །འབབ་པའི་དོན་ནི་འབྱུང་བའོ། །དབང་པོ་དང་འདོད་ཡོན་རྣམས་ཡིད་ཀྱི་ཡལ་ ག་དང་། ཡིད་ལས་བྱུང་བར་བཤད་པས། བག་ཆགས་ཀྱི་སྟོབས་ལས་བྱུང་བའི་སེམས་སྣང་ 10-183 ཡིན་པར་འགྱུར་ཞིང་། བག་ཆགས་མཐའ་ཡས་པ་ཞིག་ཡོད་པའི་ནང་ནས། དབང་ཡུལ་གྱི་ བག་ཆགས་སྨིན་པ་ལས། དབང་ཤེས་དང་དབང་ཤེས་ཀྱི་བག་ཆགས་སྨིན་པ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། དེའི་སྣང་ཆ་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སྣང་ངོར། དབང་ཡུལ་གཉིས་བྱུང་ཞིང་། དེ་ལས་རྣམ་རྟོག་ དང་རྣམ་ཤེས་འབྱུང་ངོ་། །རྣམ་རྟོག་ནི་སེམས་ལས་འབྱུང་བ་སྟེ། རྣམ་ཤེས་སོ་སོའི་འཁོར་རྣམ་ པར་རྟོག་པ་ཡང་། རང་གི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྔ་རོལ་དང་། དུས་མཉམ་དང་། ཕྱིས་འབྱུང་ བ་དག་ཡོད་དེ། ལོ་མ་མཐོ་དམན་བར་གསུམ་གྱིས། མེ་ཏོག་དང་འབྲས་བུ་ལ་ཕན་འདོགས་ པ་དང་འདྲའོ། །ཚིགས་བཅད་འདི་ལ་དྷྲུའི་རྐང་པ་ནི། མཆོག་གི་བླ་མའི་ཞེས་སོགས་ཡིན་ཏེ་ འབབ་པར་བྱེད་ཅེས་པའི་མཐའ་དང་། མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཞེས་པའི་མཐའ་དང་། སྲིད་པར་མོས་ ཞེས་པའི་མཐའ་དང་། ཉིད་ནས་སྤྱོད་ཅེས་པའི་མཐའ་རྣམས་སུ་དྷྲུའི་རྐང་པ་སྦྱར་བས། ཚིག་ དོན་འབྲེལ་ཆགས་པའི་གོ་བ་བསྐྱེད་པར་གྱུར་པ་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་སྔ་མ་རྣམས་ལའང་། དྷྲུའི་ རྐང་པ་གང་ཡིན་བརྟག་དགོས་སྟེ། མ་བརྟགས་པར་རྐང་པ་གཉིས་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ། དྷྲུའི་ རྐང་པར་སྔ་ཕྱི་ཐམས་ཅད་དུ་ངོས་བཟུང་ན། འགའ་ཞིག་ཚིག་འབྲེལ་མེད་དུ་འགྲོ་ཉེན་ཡོད་ དོ། །མཆོག་གི་བླ་མའི་གསུང་མན་ངག་གི་སྟ་རེས་ཡིད་ཀྱི་ལྗོན་པ་བཅད་ཟིན་གྱི་ཤིང་ལྗོན་པ་ དེ་སླར་ཡང་མི་སྐྱེའོ་ཞེས་ཀཧྣས་སྨྲས་སོ། །དེ་ཡང་ལམ་གྱི་སྟ་རེས་སྤང་བྱ་བག་ཆགས་ཅན་ གྱི་ཡིད་སྤང་བ་ནི། ལམ་གྱི་ཆེ་བ་དང་། ཀུན་རྫོབ་ཐ་སྙད་ཀྱི་ཚུལ་ལས་ཡིན་ཅིང་། སླར་ཡང་ མི་སྐྱེ་བ་ནི། གདོད་མ་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དོན་དམ་པ་འགོག་བདེན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཏེ། དངོས་པོ་ ཞིག་གདོན་ནས་ཡོད་ན། ལན་འགའ་སྤངས་ཀྱང་། སྣང་བ་དེ་སླར་འབྱུང་བ་སྲིད་དེ། གདོད་ ནས་གྲུབ་པའི་ས་བོན་སྤོང་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། ག
Chinese
如是说，从无始以来，由有之习气所生的无尽枝桠显现增长的意，即心的树木，具有五根的枝桠，那是由于往昔习气的力量，自心显现自心的景象，即五种妙欲降临并生起。具有根和妙欲的叶子是分别念，果实是诸识，令其降临。降临之义即生起。根和妙欲是意的枝桠，并说是从意所生。因此，成为由习气之力所生的心之显现。在无边习气中，由根境之习气成熟，生起根识和根识之习气成熟。因此，在众生的显现中，根境二者生起，由此生起分别念和诸识。分别念是从心所生，也是对各自识之眷属进行分别，即自己的识之先前、同时和后来的生起，如同叶子高低中三种，对花朵和果实有所助益一般。此偈的“持”足是“至上之师”等，即在“令其降临”之末尾，以及“体性之”末尾，以及“信有”之末尾，以及“自性而行”之末尾等处，加上“持”足，从而生起词义连贯的理解。因此，对于先前的那些，也需要考察哪个是“持”足。如果不考察，而像第二个足一样，将一个足在所有前后都认定为“持”足，则有些会面临词义不连贯的危险。卡纳说：以至上之师的教言窍诀之斧，砍断意的树木后，那树木就不会再生长了。也就是说，以道的斧头舍弃应舍弃的具有习气的意，是道的伟大和世俗名言之理。不再生起，是因为本来就没有生起，是胜义谛灭谛的理由。如果事物本来就存在，即使多次舍弃，那种显现也可能再次出现，因为无法舍弃本来就存在的种子。
English
Thus it is said that from beginningless time, the mind, the tree of mind with branches of five faculties, which manifests and grows endlessly from the branches of the habits of existence, is that from the power of past habits, the appearance of one's own mind arises in one's own mind, that is, the five objects of desire descend and arise. The leaves with faculties and objects of desire are conceptual thoughts, and the fruits are consciousnesses, causing them to descend. The meaning of descending is arising. The faculties and objects of desire are the branches of the mind, and it is said that they arise from the mind. Therefore, it becomes a mental appearance arising from the power of habits. Among the infinite habits, from the ripening of the habits of the root object, root consciousness and the ripening of the habits of root consciousness arise. Therefore, in the appearance of sentient beings, the two root objects arise, and from this, conceptual thoughts and consciousnesses arise. Conceptual thought arises from the mind, and it is also the discrimination of the retinue of each consciousness, that is, the previous, simultaneous, and subsequent arising of one's own consciousness, just as the three high, low, and middle leaves benefit the flowers and fruits. The 'holding' foot of this verse is 'Supreme Teacher' etc., that is, at the end of 'causing to descend', and at the end of 'of the nature', and at the end of 'believing in existence', and at the end of 'acting from self-nature', adding the 'holding' foot, thereby creating a coherent understanding of the meaning of the words. Therefore, for the previous ones as well, it is necessary to examine which is the 'holding' foot. If one does not examine, and like the second foot, identifies one foot as the 'holding' foot in all before and after, then some may face the danger of incoherent meaning. Kahna said: With the axe of the supreme teacher's instruction and pith instructions, after cutting down the tree of mind, that tree will not grow again. That is to say, abandoning the mind with habits to be abandoned with the axe of the path is the greatness of the path and the reason for conventional terms. Not arising again is because it has never arisen from the beginning, it is the reason for the ultimate truth of cessation. If something exists from the beginning, even if it is abandoned many times, that appearance may appear again, because it is impossible to abandon the seed that exists from the beginning.