Tibetan
ནི་སྤྲོས་པ་མེད་པའོ། །ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པ་མེད་པ་གང་ཞེ་ན། འདུ་ འཛི་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་སྤངས་ནས་བསམ་གཏན་གྱི་ཟས་དང་། གནས་པ་འབའ་ཞིག་ དང་། ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྙོམ་པར་འཇུག་པ་ལ་གོམས་པས་ནི་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་པ་མེད་པ་ སྟེ། ཞེས་གསུངས་སོ། །འདི་ལ་སྤྱོད་པ་གསུམ་པོ་དེ་བྱེད་པའི་གང་ཟག་གི་ཁྱད་པར་ནི་སྤྲོས་ པ་ལ་དགའ་བའི་སེམས་ཆེ་ཆུང་དང་། ན་ཚོད་དེ་ལང་ཚོ་ཁྱད་པར་དང་། ཡོ་བྱད་ཆེ་ཆུང་དང་། ཤེས་རབ་ཆེ་ཆུང་དང་། འདོད་ཆགས་ཤས་ཆེ་ཆུང་གསུམ་སྟེ། སྤྲོས་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་དགའ་བ་ དང་། ན་ཚོད་གཞོན་པ་དང་། ཡོ་བྱད་མང་བ་དང་། འདོད་ཆགས་ཤས་ཆེ་ན་སྤྲོས་བཅས་དེ་ དག་འབྲིང་ལ་སྤྲོས་མེད། སྤྲོས་པའི་བསམ་པ་སོགས་ཆུང་བ་དང་། ན་ཚོད་རྒན་པོ་ལ་ཤིན་ ཏུ་སྤྲོས་མེད་དེ་འདིའི་སྦྱོར་ཚུལ་ཡང་གཙོ་བོར་བསམ་པ་སྟེ། ཡང་རང་གི་མོས་པ་གསུམ་ པོ་འདྲ་ན། ན་ཚོད་ཡོ་བྱད་སོགས་གང་རུང་རེ་ལ་ལྟོས་ན་དེ་དང་དེ་བྱེད་པ་སྟེ། སྤྱིར་ཡོ་བྱད་ མང་བ་ལ་སྤྲོས་བཅས་ཁོ་ན་དགོས་པའི་ངེས་པ་མེད་ཀྱང་། ཡོ་བྱད་ཀྱི་ངོས་ནས་མང་བ་ལ་ སྤྲོས་བཅས་བྱེད་པ་འོས་པ་སོགས་ཀྱིས་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་བོད་སྔ་མ་རྣམས་ཀྱི་ཞལ་ནས། དེ་ རྣམས་ཐམས་ཅད་འཛོམ་ན་ངེས་པར་དེ་དག་བྱ་ཞིང་གཞན་ཕྱོགས་རེ་རེས་ཀྱང་བྱེད་པ་ཡོད། ཅེས་གསུངས་སོ། །གཞན་ཡང་གང་ཟག་དེ་དང་དེའི་རིགས་ལ་དེ་རྣམས་ཕལ་ཆེར་དུ་ལེགས་ པ་ཡིན་གྱི། ཚུལ་དེ་ལྟར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་སྤྱོད་དགོས་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །བླ་མ་གོང་མ་རྣམས་ དབང་པོ་དམན་འབྲིང་མཆོག་གསུམ་ལ་སྤྲོས་བཅས་སོགས་རིམ་པས་སྦྱོར་བར་མཛད་པ་ 9-494 ལ། དེ་མི་འཐད་དེ། བསྟན་པ་འདི་ལ་སྔགས་ཀྱི་གདུལ་བྱ་དབང་པོ་རྣོ་བའི་མཐར་ཐུག་རྒྱལ་ པོ་ཨིནྡྲ་བྷོ་ཏི་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་སངས་རྒྱས་པ་སྤྱོད་བསྡུས་ལས་བཤད་ པའི་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་ཟེར་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་ཁྱིམ་པ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལས། དགེ་སློང་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་མི་ བཟང་བར་འགྱུར་ཏེ། བསྟན་པ་འདི་ལ་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ཨིནྡྲ་བྷོ་ཏི་ཁྱིམ་པའི་ རྟེན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྤྱོད་པ་ལས་ཨིནྡྲ་བྷོ་ཏི་ལྟར་ཕུང་ པོའི་ཁོག་པ་རྗེ་བར་གསུངས་ཀྱི། ཨིནྡྲ་བྷོ་ཏིས་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཁོ་ན་མཛད་པར་ནི་ སྤྱོད་བསྡུས་ལས་ཀྱང་མ་བཤད། དེ་ཙམ་གསུངས་པས་དེར་འགྱུར་ན། དམ་ཚིག་དང་ལྡན་པ་ ལ། པདྨའི་མཚོ་ལ་ངང་པ་བཞིན་དུ་མཁའ་འགྲོ་རྣམས་འདུ་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཚེ་ངང་པ་རྣམས
Chinese
是无所事事。什么是真正的无所事事呢？就是完全放弃一切喧嚣，习惯于禅定的食物、唯一的住所、智慧的手印和等持，这就是真正的无所事事。如是说。对此，行持这三种行为之人的差别在于，喜欢闲事的心的大小，年龄即青春的差别，资具的大小，智慧的大小，以及贪欲的轻重这三者。非常喜欢闲事，年龄小，资具多，贪欲重，则为有事，那些中等则为无事。闲事的想法等小，年龄大则为非常无事，此之修法也主要在于想法。又，如果自己的三种意乐相同，则看年龄、资具等任何一个，就做那个。一般来说，资具多并不一定需要有事，但从资具的角度来说，资具多则适合做有事等。因此，以前的藏人说，如果那些全部具备，则必须做那些，其他方面各自也有做的。如是说。另外，对于那个和那个种类的人来说，那些大多是好的，但并非必须完全按照那种方式行持。上师们对于根器下、中、上三种，依次进行有事等修法。 9-494 对此，这是不合理的。因为，对于此教法，密咒的所化，根器敏锐的极致，国王因扎菩提（Indrabodhi）依靠有事的行为而成就佛陀，这是在《行集》（Caryasamgraha）中所说的。如是说。如果是那样，那么在家金刚持比出家金刚持更好，因为此教法中，金刚持之殊胜者因扎菩提（Indrabodhi）是具有在家相的缘故。又，从行持有事的行为来说，因扎菩提（Indrabodhi）如是说身蕴清净，但因扎菩提（Indrabodhi）仅仅做了有事的行为，这在《行集》（Caryasamgraha）中也没有说。仅仅说了那些就变成那样的话，对于具有誓言者，如莲花池中的天鹅一样，空行母们聚集，当说之时，天鹅们
English
is being without elaborations. What is truly without elaborations? It is completely abandoning all clamor, being accustomed to the food of meditation, a solitary dwelling, the mudra of wisdom, and meditative absorption; this is truly being without elaborations. Thus it is said. Regarding this, the differences among individuals who engage in these three practices lie in the magnitude of their fondness for elaborations, the distinction of age or youth, the extent of their resources, the degree of their wisdom, and the intensity of their desires. Those who greatly enjoy elaborations, are young in age, possess abundant resources, and have strong desires are considered elaborate; those of middling degree are considered without elaborations. Those with minimal inclination towards elaborations, and who are of advanced age, are considered extremely without elaborations; the method of application here primarily lies in one's intention. Furthermore, if one's three inclinations are similar, then depending on age, resources, or any other factor, one acts accordingly. Generally, it is not necessarily the case that abundant resources require elaborations, but from the perspective of resources, it is appropriate to engage in elaborations when resources are plentiful, and so forth. Therefore, the earlier Tibetans said, "If all of those are present, then one must certainly do those; others also do them individually." Thus it was said. Moreover, for that and that type of person, those are mostly good, but it is not necessary to practice in that manner exclusively. The former lamas applied elaborate practices to those of inferior faculties, intermediate practices to those of middling faculties, and superior practices to those of superior faculties. 9-494 This is unreasonable. For, in this doctrine, the ultimate disciple of mantra, the king Indrabodhi, who had the sharpest faculties, attained enlightenment by relying on elaborate practices, as stated in the Caryasamgraha. Thus it is said. If that were the case, then a householder vajra-holder would be superior to a monastic vajra-holder, because in this doctrine, the most excellent of vajra-holders, Indrabodhi, possessed the attributes of a householder. Moreover, it is said that Indrabodhi purified the aggregates through the practice of elaborate conduct, but it is not stated in the Caryasamgraha that Indrabodhi engaged solely in elaborate practices. If merely stating that were to make it so, then regarding those who possess vows, the dakinis gather like swans in a lotus pond, when it is said, the swans
Tibetan
་ མཁའ་འགྲོ་མ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ནམ། དཔེ་དོན་མ་བྱེད་པའི་གཏམ་ཚོགས་སུ་དབྱུང་བྱ་མ་ ཡིན་པ་འདི་ལྟ་བུ་ཤ་སྟག་རང་ཉིད་ཀྱིས་སྨྲ་ནས། སྔོན་གྱི་མཁས་པ་རྣམས་ཀྱི་མ་ནོར་བར་ གསུངས་པ་ལ། འདི་འདྲ་མཁས་པའི་ཚོགས་སུ་དབྱུང་མི་རུང་ངོ་། །ཞེས་སྐུར་བ་ཡང་ཡང་ འདེབས་པ་ནི། ལོང་བས་མིག་ལྡན་ལ་ཁྱོད་ནི་ལོང་བ་སྟེ། མི་གྲལ་དུ་མི་ཆུད་དོ་ཞེས་ཟེར་བ་ དང་འདྲའོ། །དེས་ན་འདིར་རིག་མའི་ཚོགས་དང་ལྷན་ཅིག་ཁོག་པ་རྗེས་པ་སྟེ། ལུས་གནས་ འགྱུར་བའི་དཔེར་རྒྱལ་པོ་ཨིནྡྲ་བྷུ་ཏི་བླངས་ཀྱི། སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་དཔེར་བླངས་པ་ནི་ མ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་ཡང་འཕགས་པའི་གང་ཟག་དེ་དག་གི་ཚད་འཛིན་པ་ལ་དགའ་བར་ཡང་ མ་བྱེད་ཅིག ཁྱེད་ཉིད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཡང་ཟུང་འཇུག་གི་སྒོམ་བསམ་ལ་ཤིན་ཏུ་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་ ཁྱབ་མཐའ་འཆའ་ཞིང་། དེ་ལ་དབང་པོ་རྣོ་བ་ལ་ཡང་མེད་ལ། སྒྱུ་ལུས་ཀྱི་སྒོམ་བསམ་ལ་ སྤྲོས་མེད་དེ། སྐྱེད་རིམ་གྱི་སྒོམ་བསམ་ལ་སྤྲོས་བཅས་ཀྱིས་ཁྱབ་ཅིང་། དེ་དག་སྔ་མ་ལ་ལྟོས་ ནས་དབང་པོ་འབྲིང་དང་རྟུལ་པོ་ཡང་ཡིན་ཅིང་། ཁྱད་པར་ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་དབང་པོ་རྣོ་ རྟུལ་ཕལ་ཆེར་སྐྱེས་ཐོབ་ལ་མི་འཇོག་པར། སྦྱངས་མ་སྦྱངས་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་བཞིན་དུ་དེ་ལྟར་ 9-495 དགག་པ་བྱེད་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་དྲན་པ་མ་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱེད་ཀྱི་ལུགས་ལ་ཡང་སྒོམ་བསམ་ གྱི་སྤྱོད་པ་གསུམ། དབང་པོ་རིམ་པ་གསུམ་ལ་སྦྱོར་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་སྤྲོས་ བཅས་ལ་ཡོ་བྱད་མང་པོ་དགོས་པ་དང་། ལུས་ཀྱི་བྱ་བ་མང་པོ་ཡོད་པ་དང་། དམིགས་པ་རྒྱ་ ཆེ་བ་དང་། འདོད་ཡོན་དང་རིག་མ་མང་པོ་དགོས་པས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཡོ་བྱད་ཆེ་བ་དང་། ན་ཚོད་གཞོན་པ་དང་། ཤེས་རབ་ཆེ་བ་དང་། འདོད་ཆགས་ཆེ་བ་ལ་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ ཞེས་གསུངས་ཏེ། གཞན་གཉིས་ལའང་། དེས་རིགས་འགྲེ་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྤྱོད་པ་གསུམ་ པོ་དེ་ལ་དབྱེ་ན། ཆོ་གའམ་བྱ་བ་ལ་ལྟོས་པའི་སྤྱོད་པ་གསུམ་དང་། སྒོམ་བསམ་ལ་ལྟོས་པའི་ སྤྱོད་པ་གསུམ་དང་། དུས་ལ་ལྟོས་པའི་སྤྱོད་པ་གསུམ་མོ། །དང་པོ་ནི་གོང་དུ་བཤད་པ་དེའོ། ། གཉིས་པ་ནི་བསྐྱེད་རིམ་པའི་སྐབས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་རྟོག་གིས་བསྐྱོད་པའི་ སྒོམ་བསམ་འབའ་ཞིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒོམ་བསམ་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་སྤྱོད་པའོ། །འདི་ལ་སྟོང་ པ་ཡང་རྣམ་རྟོག་དང་འདྲེ་བ་དང་། བདེ་བ་ཡང་ཉི་ཚེ་ཙམ་ལས་མེད་དོ། །རྫོགས་རིམ་ཁྱད་ པར་ཅན་ཐོབ་པ་ནས་བརྩམ་སྟེ་མཉམ་བཞག་ཏུ་བདེ་སྟོང་སྒོམ་པ་
Chinese
难道你承认不是空行母吗？像这样自己说出不作例证、不应列入谈话集的内容，还屡次指责说，以前的智者们毫无错误地说过，这种内容不应列入智者之列，这就像瞎子对有眼人说，你是瞎子，不能算作人一样。因此，这里是与明妃众一起享受，以国王因陀罗菩提为身体转化的例子，而不是以有为的行持为例子。总的来说，也不要喜欢去衡量那些圣者。在您自己的宗派中，也认为双运的禅修是极其无为的，并且认为这与根器敏锐无关，幻身的禅修是无为的，而生起次第的禅修则是有为的，并且相对于前者来说，这些禅修也属于根器中等和迟钝的。特别是，在您的宗派中，几乎不认为根器的敏锐和迟钝是天生的，而仅仅取决于是否修习，像这样进行驳斥，是非常不谨慎的，因为在您的宗派中，也需要将禅修的三种行持与根器的三种层次相结合。此外，有为需要许多物品，有许多身体活动，目标广大，需要许多欲妙和明妃，因此依次说，需要大的物品、年轻的年龄、大的智慧和大的贪欲才是有为的行持。对于另外两种，也应该知道以此类推。如果对这三种行持进行区分，则有三种行持，即相对于仪轨或行为的行持三种，相对于禅修的行持三种，以及相对于时间的行持三种。第一种是上面所说的。第二种是因为生起次第时的所有行持都仅仅是由分别念驱动的禅修，所以是禅修有为的行持。在这种行持中，空性也与分别念混杂，而乐也仅仅是暂时的。从获得特殊的圆满次第开始，在等持中修习乐空
English
Do you admit that you are not a dakini? Like this, you yourself speak of content that does not serve as an example and should not be included in a collection of talks, and repeatedly accuse, saying that the wise ones of the past have said without error that such content should not be included among the wise, this is like a blind person saying to a sighted person, you are blind, you cannot be counted as a person. Therefore, here, enjoying together with the assembly of vidyādharas, King Indrabhuti is taken as an example of the transformation of the body, not as an example of active conduct. In general, do not be fond of measuring those noble beings either. In your own system, you also consider the meditation of union to be extremely non-elaborate, and consider that it has nothing to do with sharp faculties, the meditation of the illusory body is non-elaborate, while the meditation of the generation stage is elaborate, and relative to the former, these meditations also belong to the medium and dull faculties. In particular, in your system, you almost do not consider the sharpness and dullness of the faculties to be innate, but only dependent on whether or not they are practiced, to refute in this way is very imprudent, because in your system, it is also necessary to combine the three conducts of meditation with the three levels of faculties. Furthermore, the elaborate requires many objects, has many bodily activities, the object is vast, and requires many desirable qualities and vidyādharas, therefore it is said in order that the elaborate conduct requires large objects, young age, great wisdom, and great desire. For the other two, one should also know to infer by analogy. If these three conducts are distinguished, then there are three conducts, namely three conducts relative to ritual or action, three conducts relative to meditation, and three conducts relative to time. The first is what was said above. The second is because all the conduct at the time of the generation stage is merely meditation driven by conceptual thought, therefore it is the elaborate conduct of meditation. In this conduct, emptiness is also mixed with conceptual thought, and bliss is only temporary. Starting from obtaining the special completion stage, practicing bliss and emptiness in equipoise.