Tibetan
་ཞེས་པས་ཐུགས་དང་རང་གི་སེམས་ དབྱེར་མེད། ཆོས་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ་ཞེས་པས་གསུང་དང་རང་གི་ངག་དབྱེར་མེད། དགེ་ འདུན་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ་ཞེས་བརྗོད་པས་བླ་མའི་སྐུ་དང་རང་གི་ལུས་དབྱེར་མེད། སངས་ རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ངོ་བོ་བླ་མ་དམ་པ་ལ་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། །ཞེས་བརྗོད་པས། བླ་མའི་སྐུ་ གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་རང་གི་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་དབྱེར་མེད་རོ་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ ངང་ལ་མཉམ་པར་བཞག ༈ དངོས་གཞི་སྤྲོས་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་བྱེད་པ། གཉིས་པ་སྤྲོས་མེད་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ནི། ལུས་རྣམ་སྣང་གི་ཆོས་བདུན་བཅས། ངག་རླུང་རང་སོར་བཞག སེམས་ནམ་མཁའ་ལ་ཆལ་ཏེ་སྒྱུར། ལས་སོང་བ་འདྲ་གཅིག་ལ་ སེམས་དང་རྣམ་རྟོག་དང་ནམ་མཁའ་དབྱེར་མེད་སྟོང་ཉིད་རང་བཞིན་གྱི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་ དང་བྲལ་བའི་ངང་ལ་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་ཆམ་མེ་སོ་ཁད་དེ་མཉམ་པར་བཞག དམིགས་ སྐོར་གཅིག གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་གི་སྤུན་ལངས་ན། རབ་ཀྱི་གང་ཤར་དེའི་རང་བཞིན་ལྟ་ཤེས་པར་བྱས་ པའི་ངང་ལ་བཟོ་བཅོས་མེད་པའི་ཚུལ་དུ་རང་སོར་བཞག རྣམ་རྟོག་གང་བྱུང་ཡང་དེའི་རང་ བཞིན་སྟོང་གསལ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་འདུག་པར་དེ་ལ་བཟོ་བཅོས་མེད་པར་ སོར་འཇོག་ཏུ་བསྐྱངས། འདི་ཅུང་ཟད་མྱོང་བ་སྐྱེས་ནས་ངོ་སྤྲད་དེ་སྒོམ་པ་ཡིན་གྱི། ཐོག་མར་ སྒོམ་ཐུབ་པ་དཀོན་པས། འདིར་དམིགས་པ་སྤོང་མི་དགོས། སྐབས་འདིས་ཚིག་གི་འབྲེལ་ ཆགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བྲིས་པ་ཡིན། འབྲིང་དེ་ལྟར་མངོན་དུ་བྱེད་མི་ནུས་པས། རྣམ་རྟོག་ གི་ངོ་བོ་ལ་ཆེར་ཏེ་བལྟས་པས། དེ་ཉིད་རང་ལོག་ལ་སོང་སྟེ། ཤེས་པ་གསལ་སྟོང་དུ་འཆར་ བ་དེའི་ངང་ལ་བཞག དམིགས་སྐོར་གཉིས། 6-329 དབང་པོ་ཐ་མས་ནི་རྣམ་རྟོག་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་ལ་བརྟགས་ཏེ། དང་ པོར་སྐྱེ་བའི་ཚུལ་ཇི་ལྟ་བུ། གནས་པའི་ཚེ་ཡུལ་དུས་ཁ་དོག་དབྱིབས་ལ་སོགས་པ་ཇི་ལྟར་ གནས་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་ཡོད་སྙམ་ནའང་ཇི་ལྟར་འདུག འགག་པའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་འགག ཅེས་ བཙལ་ཞིང་བརྟགས་པས་ཅི་ཡང་མ་རྙེད་པ་དེ་ཁའི་ངང་ལ་རང་བཞིན་གསལ་སྟོང་ངོས་ཟིན་ པར་བྱས་ཏེ་མཉམ་པར་བཞག དམིགས་སྐོར་གསུམ་མོ། ། དེ་ཡང་སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཡིན་པས། དེ་ལ་གང་ དུ་ཡང་མ་བཅོས་པར་བཞག་ན། རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་མངོན་དུ་འགྱུར་ཞིང་། བློས་བྱས་ཀྱི་ བཟང་ངན་ཇི་ལྟར་བཅོས་ཀྱང་། གདོད་མའི་གནས་ལུགས་རྟོགས་པའི་ཐབས་ལས་ཕྱིན་ཅི་ ལོག་ཏུ་འགྲོ་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་
Chinese
以“……”之语，上师之意与自心无别。以“皈依佛法”之语，上师之语与自语无别。以“皈依僧伽”之语，上师之身与自身无别。皈依上师，彼乃一切佛之本体。如是语毕，上师之身语意之智慧，与自身语意无别，安住于融为一体之状态。 正行，显现离戏之智慧。 第二，安住于离戏之状态：身结跏趺坐七支坐法，语气归于本位，心如虚空般放任自流。如过去所为一般，心与念头及虚空无别，于空性自性之离戏状态中，不加造作，坦然安住。此为第一种观修方式。 若生起念头之纷扰，当知彼之自性，于不加造作之状态中，安住于本位。无论生起何种念头，皆应安住于空明离戏之自性中，不加造作，任其自然。若对此稍有体验，则可于认识之后进行修习。初学者难以做到，故此处不必舍弃观修之所缘。此处乃依文句之关联而书写。中等根器者若无法如是显现，则应专注观察念头之本体。如是观之，则念头自会消退，于觉性之光明空性中安住。此为第二种观修方式。 下等根器者，则应观察念头之生、住、灭三者。首先，念头生起之方式如何？住留之时，其处所、时间、颜色、形状等又如何？若以为知晓其住留之本体，然其又是如何住留？灭去之时，又是如何灭去？如是寻觅观察，却一无所获，于此空性之状态中，了知自性光明空性，并安住其中。此为第三种观修方式。 是故，心之本性乃是远离一切戏论。若不加任何造作，安住于此，则自性离戏便会显现。无论以分别念如何造作善恶，皆是背离了证悟原始本性之道。因此，
English
With the words "...", the guru's mind and one's own mind are inseparable. With the words "I take refuge in the Dharma", the guru's speech and one's own speech are inseparable. With the words "I take refuge in the Sangha", the guru's body and one's own body are inseparable. I take refuge in the noble guru, who is the essence of all Buddhas. By saying this, the wisdom of the guru's body, speech, and mind, and one's own body, speech, and mind become inseparable and of one taste, and one rests in that state. * The main part: Manifesting the wisdom free from elaboration. Secondly, resting in the state free from elaboration: The body is arranged in the seven-point posture of Vairochana. The breath is left in its natural state. The mind is released and transformed into the sky. Like the actions of the past, the mind, thoughts, and sky are inseparable. In the state free from all elaborations of emptiness and self-nature, one rests naturally and without fabrication. This is the first method of focus. If a swarm of thoughts arises, one should recognize the nature of whatever arises and rest in its natural state without fabrication. Whatever thought arises, one should rest in its nature, which is empty, clear, and free from all elaborations, without fabrication, allowing it to remain as it is. This is practiced after one has gained a little experience and recognition. It is difficult for beginners to meditate in this way, so here it is not necessary to abandon the object of focus. This section is written based on the connection of the words. If a person of middling capacity cannot manifest it in that way, then by looking intently at the essence of the thought, it will turn back on itself, and one rests in the state where awareness arises as clear and empty. This is the second method of focus. A person of lesser capacity examines the three aspects of the thought itself: its arising, abiding, and ceasing. First, how does it arise? When it abides, what are its place, time, color, shape, and so on? Even if one thinks one knows how it abides, how does it actually abide? How does it cease when it ceases? By searching and examining in this way, one finds nothing. In that state of emptiness, one recognizes the clear and empty nature and rests in it. This is the third method of focus. Furthermore, the nature of the mind is free from all elaborations. If one rests in it without any fabrication, the self-nature free from elaboration will be manifested. No matter how one fabricates good or bad with the intellect, it goes in the opposite direction from the means of realizing the primordial nature. Therefore,