Tibetan
ཆོས་འདི་ 5-141 རྣམས་འཕགས་པ་ཡབ་སྲས་འཛམ་བུ་གླིང་དུ་དངོས་སུ་བཞུགས་པའི་དུས་སུ་ཐུན་མོང་དང་ ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་སློབ་མ་རྣམས་ལ་མངོན་མཚན་དུ་རྒྱ་ཆེར་དར་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་ ནི་མདོ་ལུགས་ཉིད་ཤིན་ཏུ་གསལ་བར་མཛད་པ་དང་། གསང་སྔགས་སྤྱོད་པ་ཡང་བྱ་བ་དང་ སྤྱོད་པའི་རྒྱུད་ཉིད་ཅི་རིགས་པར་གསལ་བར་མཛད་དོ། །དེས་ནས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཏམ་ཚོགས་ དང་རིག་ཚོགས་དང་བསྟོད་ཚོགས་བཞིན་དུ་དེ་སྐབས་དར་བར་གྱུར་བ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དེ་བཞིན་དུ་སྒྲོན་གསལ་ཡང་། ཟླ་གྲགས་དངོས་སུ་མི་ཡུལ་དུ་སྤྱོད་པའི་ཚེ་མཛད་ཅིང་ དར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་འདི་དག་ནི་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དངོས་སློབ་སློབ་དཔོན་ཀླུའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱིས་ འཇའ་ལུས་རྡོ་རྗེའི་སྐུ་བརྙེས་ནས། འགྲོ་བའི་དོན་དུ་དཔལ་གྱི་རི་བོར་བཞུགས་ཤིང་། དེ་ ལས་བརྒྱུད་དེ་ཕྱིས་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་མངོན་མཚན་དུ་སྤྱོད་ཅིང་དར་བའི་ཚེ། ཆོས་སྐོར་འདི་ རྣམས་ཀྱང་མི་ཡུལ་དུ་དར་བར་གྱུར་ཏོ། །དེས་ན་ཡབ་སྲས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་སྔོན་གྱི་དུས་ཉིད་ དུ་བསྟན་བཅོས་འདི་དག་མཛད་ནས། མ་འོངས་པ་ན་ཆོས་འདིའི་གདུལ་བྱ་དག་བྱུང་བ་ན་ སྤེལ་ཞིག་བར་གདམས་ཏེ་བཞག་པའམ། རྐང་ཡང་གདུལ་བྱ་དུས་ལ་བབ་པ་ཉིད་ན། རིག་ པ་འཛིན་པའི་ལུས་ཉིད་ཀྱིས་བསྟན་བཅོས་དེ་དག་མཛད་དེ། སྐལ་ལྡན་རྣམས་ལ་བསྟན་པ་ ཡང་ཡིན་སྲིད་དེ། གང་ལྟར་ཡང་ཡབ་སྲས་དེ་རྣམས་ཀྱིས་མཛད་པར་རྩོད་པ་མེད་ལ། ལམ་ འདི་ལ་བརྟེན་ནས་མཆོག་གམ་ཐུན་མོང་གི་དངོས་གྲུབ་གྲུབ་པས་གོ་འཕང་མཐོན་པོར་ གཤེགས་པ་དང་། སྒོམ་བྱུང་གི་ཡོན་ཏན་ཁྱད་པར་ཅན་ཐོབ་པའི་སྒྲུབ་པ་པོ་མཐའ་ཡས་པ་ ཞིག་བྱུང་བ་དང་། རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་ལ་གཅེས་སྦྲས་སུ་མཛད་པའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཐམས་ ཅད་ཀྱིས་ཆོས་འདི་རྩལ་འདོན་དུ་མཛད་དེ། བཤད་སྒྲུབ་ཀྱི་རྐང་བཙུགས་པའི་ཕྱིར། རྩོད་པ་ དང་བྲལ་བའི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །སྤྱིར་ཕྱོགས་འདི་ན་ཆོས་འདི་ལ་བརྟེན་པའི་ རྒྱ་གཞུང་དུ་གྲགས་པ་ལྔ་བཅུ་ཙམ་ཡོད་མོད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་སྒྲུབ་ཐབས་ལ་སོགས་པ་ཟླ་ 5-142 གྲགས་ལ་ཁ་འཕངས་ཏེ་བརྩམས་པ་དང་། འཕགས་པ་ལྷ་དང་ཀླུ་བྱང་ལ་ཁ་འཕངས་པའི་ གཞུང་འགྲེལ་ཡང་མང་དུ་ཡོད་པ་དང་། རྒྱུད་ཕྱི་མའི་འགྲེལ་པ་ནཱ་རོ་པས་མཛད་ཟེར་བ་བོད་ ཀྱི་མཁས་པ་ཞིག་གིས་བརྩམས་པ་སོགས་གཞུང་འགྲེལ་གཞན་རྣམས་ནི་ལེགས་བཤད་ཀྱང་ མང་དུ་ཡོད་མོད། ཚད་ལྡན་ཁོ་ནར་ཁས་བླང་དུ་བཏུབ་པ་ཡང་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་རྣམས་ལས་ སྐབ
Chinese
这些法 5-141 在圣父子于赡部洲真实住世之时，并非对共同和不共同的弟子们公开广泛弘扬，因为当时 主要是显扬经部之理，而密咒行持方面，也只是随宜阐明事部和行部的续典。 因此，不像龙树的语集、理集和赞集那样，在当时得以弘扬。 同样，《明灯论》也是，月称亲自在人间行持时所著述和弘扬的，并非如此。这些法，是龙树的真实弟子，导师龙菩提通过 虹身金刚身成就之后，为了利益有情而住在吉祥山，从此 辗转相传，后来密咒乘公开行持和弘扬之时，这些法类 也才在人间得以弘扬。因此，圣父子们在往昔之时 就已造作这些论典，并教诫说，未来若有此法的所化机出现时，就加以传播，或者 干脆就是，当所化机时机成熟之时，由持明者的身体 亲自造作这些论典，并传授给具缘者，也是有可能的。无论如何，圣父子们所造是无可争辩的。依靠此道，成就殊胜或共同的悉地，从而登上高位 ，以及获得修生功德的特殊修行者，也出现了无量无数。 所有珍爱佛陀教法的伟大车乘们，都运用此法，为了建立讲修之基，所以，这是 无可争辩的无上法门。总的来说，在此地，依靠此法而被称为是印度论典的，大约有五十部左右，其中金刚萨埵的修法等，是假托月称之名而著。 5-142 还有许多假托圣天和龙菩提之名的论著和注释。据说《后分续》的注释是那若巴所著，也有说是藏地的一位智者所著。其他论著和注释中，虽然也有许多善说， 但也不能全部都认为是可靠的。在这些之中，
English
These teachings, 5-141 Were not widely propagated openly to both common and uncommon disciples during the time when the noble father and sons were actually living in Jambudvipa. At that time, they mainly elucidated the principles of the Sutra system, and in terms of mantra practice, they only clarified the Kriya and Charya tantras as appropriate. Therefore, they were not propagated at that time like Nagarjuna's collections of words, collections of reasoning, and collections of praises. Similarly, the Lamp for Wisdom is also said not to have been composed and propagated when Chandrakirti was actually practicing in the human realm. These teachings were transmitted from Nagarjuna's direct disciple, the teacher Naga Bodhi, who, after attaining the rainbow body of Vajra, resided on Mount Shri for the benefit of beings. From there, they were passed down, and later, when the Mantrayana was openly practiced and propagated, these Dharma cycles also became prevalent in the human realm. Therefore, the noble fathers and sons composed these treatises in ancient times and instructed that when disciples of these teachings appeared in the future, they should be propagated. Or, when the disciples' time had come, the Vidyadhara's body itself composed these treatises and taught them to the fortunate ones. In any case, there is no dispute that they were composed by the noble fathers and sons. By relying on this path, countless practitioners have attained supreme or common siddhis, ascended to high positions, and obtained special qualities arising from meditation. All the great chariots who cherished the Buddha's teachings utilized these teachings to establish the foundation of teaching and practice. Therefore, it is an undisputed and supreme Dharma gate. In general, in this region, there are about fifty texts said to be Indian treatises based on these teachings, including the Vajrasattva sadhana, which was composed under the name of Chandrakirti. 5-142 There are also many treatises and commentaries attributed to Aryadeva and Naga Bodhi. It is said that the commentary on the Uttaratantra was written by Naropa, but some say it was written by a Tibetan scholar. Although there are many well-spoken words in other treatises and commentaries, not all of them can be considered reliable. Among these,