Tibetan
ན་པའི་ལྡོག་ ཆ་ཙམ་ནས་ས་བོན་འཇོམས་པའི་གཉེན་པོར་མི་འགྲོ་བ་དང་། བྱམས་པ་ཚད་མེད་པའི་ཏིང་ ངེ་འཛིན་གྱིས་ས་བོན་འཇོམས་ནུས་པའི་དབྱེ་བ་ཕྱེད་དགོས་པས། བྱམས་སོགས་རྨོངས་དང་ འགལ་མེད་ཕྱིར། །ཉེས་པ་ཤིན་ཏུ་ཚར་གཅོད་མིན། །ཞེས་པའི་ཚིག་རྐྱང་གི་ཁ་སྐད་རགས་ པ་སྦོམ་ཡོར་ཙམ་ཁྱར་བའི་འོལ་ཚོད་ལ་མཁས་པའི་རྣམ་དཔྱོད་ཡིན་པར་རློམ་པ་ནི། མི་ མཁས་པའི་རྣམ་ཐར་རོ། །ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཁམས་གསུམ་དུ་སྐྱེ་བའི་ཉོན་ མོངས་སྤངས་ཀྱང་། སྨོན་ལམ་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྟོབས་ཀྱིས་འཁོར་བར་སྐྱེ་བ་བླངས་ཏེ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་ཡོངས་སུ་མི་གཏོང་པའི་སྤྱོད་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། ཚད་ མེད་པ་བཞིའི་མཐུ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་ན་ཉོན་མོངས་ཉེས་དམིགས་དང་བཅས་པ་སྤོང་བ་དང་། འཕགས་མཆོག་རྣམས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ་ནི། ཕན་ཡོན་གྱི་གཙོ་བོ་སྨོས་པ་ཡིན་ནོ། ། གཞན་ཡང་ཚད་མེད་ཀྱི་བྱེད་ལས་འབྲས་བུ་ལྔའི་སྒོ་ནས་བཤད་པ་ཡང་ཕན་ཡོན་ཉིད་དེ། 4-167 ཇི་སྐད་དུ། ཚངས་པའི་གནས་པའི་གནས་པ་ཡི། །བློ་ལྡན་རྟག་ཏུ་འདོད་པར་སྐྱེ། །དེས་ནི་ ཚོགས་རྣམས་རྫོགས་བྱེད་ཅིང་། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཡོངས་སྨིན་པར་བྱེད། །ཀུན་ཏུ་ཚངས་ དང་མི་འབྲལ་ལ། །དེ་ཡི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་འབྲལ། །བག་མེད་གྱུར་ཀྱང་དེ་ཡི་རྐྱེན། །མི་ ཟད་པས་ཀྱང་མི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་སོ། །ཕན་ཡོན་ཅི་རིགས་པ་འོག་ཏུའང་འཆད་དོ། ། དོན་ཚན་གསུམ་པ་ངོ་བོ་ནི། སེམས་ཅན་རྣམས་སྔར་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་གསར་པ་དང་ཕྲད་ པར་འདོད་པ་ནི་བྱམས་པ་དང་། ད་ལྟར་ཡོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་དང་འབྲལ་ཞིང་ཕྱིན་ཆད་ཀྱང་ སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་པའི་སྒོ་འགོག་པར་འདོད་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་དང་། སེམས་ཅན་གཞན་རྣམས་ ད་ལྟར་བདེ་བ་ལ་དམིགས་ནས་དགའ་ཞིང་ཡི་རང་བས་དྲངས་པའི་ཡིད་བདེ་ནི་དགའ་བ་ དང་། དེ་གསུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་ཞེ་སྡང་མེད་པ་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་མ་ཆགས་པའི་ སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། བཏང་སྙོམས་ཡིན་པར་བཤད་དེ། དེ་ལྟར་ན་བཏང་སྙོམས་ཉིད་དགེ་ བའི་སེམས་{ལེགས་[ལ་སོགས་]པ་རྐང་ཚུགས་ཤིག་ཡིན་ཏེ། མ་ཆགས་པ་དང་མི་སྡང་བའི་ རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་ཉེ་རིང་མེད་པར་སེམས་སྙོམས་པ་ཡིན་ལ། བྱམས་སོགས་དང་པོ་གསུམ་ལ་ རྗེས་སུ་ཆགས་པའི་ཆ་ཤས་འདྲེ་བ་སྲིད་ལ་དེ་ནི་ཉོན་མོངས་ཡིན་པས་སྐྱོན་རྗེས་སུ་འབྲངས་ པ་སྟེ། བཏང་སྙོམས་ཀྱིས་སྐྱོན་དེ་སེལ་བའི་ཕྱིར་བཏང་སྙོམས་ལ་མ་ཆགས་པ་དང་། ཉོན་ མོངས་མེད་པ་དང་མ་འདྲེས་པའི་མཚ
Chinese
仅仅从相反的一面，并不能成为摧毁种子的对治。因此，必须区分慈无量定的禅定能够摧毁种子。因为慈等与愚痴不相违背，所以不能彻底断除罪过。认为仅仅凭借粗略的口语和肤浅的猜测，就自诩为精通的智慧，这是不智者的行径。此外，菩萨们虽然断除了在三界中产生的烦恼，但凭借愿力和禅定的力量，仍然受生于轮回，他们不舍弃利益众生的行为，这一切都是四无量的力量。因此，断除烦恼及其过患，以及圣者们利益众生的事业，都是主要利益的阐述。此外，从五种果的角度阐述无量心的作用，也是利益的体现。如经中所说：‘安住于梵住的住所，具慧者恒常乐意受生。彼能圆满一切眷属，亦能令诸有情成熟。恒常不离于梵天，远离彼之相违品。纵然放逸亦由彼，无尽亦不能令变。’各种利益将在下文阐述。第三个要点是体性：希望众生获得前所未有的新乐是慈爱；希望脱离现在所受的痛苦，并且阻止未来产生痛苦之门是悲心；缘于其他众生现在的安乐而欢喜和随喜，由此产生的内心安乐是喜心；由前三者所引发的，与无嗔等同的，具有不执著之心的差别是舍心。因此，舍心本身就是善心{好[等等]是立足点}，是从不执著和不嗔恨的因中产生的，对亲疏没有偏颇的平等心。慈等前三者有可能混杂着执著的成分，这便是烦恼，是过患相随。因此，为了消除这种过患，舍心具有不执著和不与烦恼混杂的特
English
Merely from the opposite side, it does not become an antidote to destroy the seeds. Therefore, it is necessary to distinguish that the Samadhi of immeasurable love can destroy the seeds. Because love and so on are not contrary to ignorance, they cannot completely eliminate faults. To assume that one is proficient in wisdom merely by relying on rough speech and superficial guesses is the conduct of the unwise. Furthermore, although Bodhisattvas have abandoned the afflictions that arise in the three realms, they still take birth in Samsara by the power of aspiration and Samadhi. They do not abandon the actions of benefiting sentient beings, and all of this is the power of the four immeasurables. Therefore, abandoning afflictions and their faults, and the deeds of the noble ones benefiting sentient beings, are the main benefits explained. Furthermore, explaining the function of immeasurable mind from the perspective of the five fruits is also a manifestation of benefit. As it is said in the sutra: 'Abiding in the abode of Brahma's dwelling, the wise are always pleased to be born. He perfects all retinues, and also matures all sentient beings. He is always inseparable from Brahma, and separated from his opposing qualities. Even if he becomes negligent, it is by him, and the inexhaustible cannot change him.' Various benefits will be explained below. The third point is the nature: wishing sentient beings to encounter new happiness that they have never had before is love; wishing to be separated from the suffering they are currently experiencing, and to prevent the door of future suffering from arising, is compassion; rejoicing and being pleased with the present happiness of other sentient beings, and the mental happiness that arises from this, is joy; the distinction of a non-attached mind, which is induced by the previous three and is equivalent to non-hatred, is equanimity. Therefore, equanimity itself is a virtuous mind {good [etc.] is a foothold}, which arises from the cause of non-attachment and non-hatred, and is an equal mind without bias towards near or far. The first three, such as love, may be mixed with elements of attachment, which is affliction, and faults follow. Therefore, in order to eliminate this fault, equanimity has the characteristic of non-attachment and non-mixing with afflictions.
Tibetan
ན་ཉིད་ཅན་ཞེས་གསུངས་སོ། །སྙིང་རྗེ་ནི་གཞན་བདེ་ བ་ལ་བར་ཆད་སེལ་བའི་རྣམ་པ་ཅན་དང་། བྱམས་པ་དང་དགའ་བ་གཉིས་སེམས་ཅན་བདེ་ བ་འདོད་པ་དངོས་ཡིན་པས། དེ་གསུམ་ཆར་བདེ་བའི་བསམ་པ་ཙམ་ཡིན་ལ། བཏང་སྙོམས་ ནི། ཞེ་སྡང་མེད་པའི་ཕྱོགས་ནས་བདེ་བ་བསམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་ཡོད་ལ། བདག་ཉིད་མ་ ཆགས་ཤིང་སེམས་ཅན་རྣམས་མ་ཆགས་མི་སྡང་བ་ལ་འགོད་པའི་བསམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ཕན་ པའི་བསམ་པ་ཉིད་ཡིན་པས། བཏང་སྙོམས་ནི་ཕན་བདེ་གཉིས་ཅར་གྱི་བསམ་པའོ། །བྱམས་ 4-168 སོགས་བཞིའི་ངོ་བོ་ནི་དེ་ལྟར་ཡིན་ལ། ཚད་མེད་པར་འགྱུར་བ་ལ་ཡུལ་སེམས་ཅན་དཔག་ཏུ་ མེད་པ་ལ་དམིགས་ཤིང་། རྣམ་པ་བདེ་བ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་འགོད་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ དཔག་ཏུ་མེད་པ་འབྲལ་བར་འདོད་པ་སོགས་དང་། [ཡུལ་སེམས་ཅན་དཔག་མེད་ཀྱི་བདེ་བ་ དཔག་མེད་ལ་དམིགས་ནས་དགའ་ཞིང་ཡིད་རངས་པས་དྲངས་པའི་ཡིད་བདེ་དང་།] ངོ་བོ་ དགྲ་གཉེན་བར་མའི་བྱེ་བྲག་མེད་པ་ཐམས་ཅད་མཉམ་སྙོམས་པར་བདེ་བ་འདོད་པ་སོགས་ དགོས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་བྱམས་པ་ཚད་མེད་སོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་འདྲ་ཡིན་ལ། དམིགས་ རྣམ་དེ་འདྲ་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་སེམས་རྩེ་གཅིག་པར་གནས་པ་ནི་ཚད་མེད་བཞིའི་ཏིང་ངེ་ འཛིན་ནོ། །ཚད་མེད་འདི་རྣམས་མོས་པ་ཡིད་བྱེད་ཙམ་ཡིན་ཀྱང་། དགེ་བ་བླ་ན་མེད་པ་ཡིན་ ཏེ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ཕན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། དོན་ཚན་བཞི་པ་དབྱེ་བ་ནི། བརྟན་པ་རྣམས་ཀྱི་དེ་དག་བདེ་འདོད་དང་། །སྡུག་བསྔལ་ གྱི་ཉམ་ཐག་དང་བདེ་བ་དང་། །ཉོན་མོངས་ཅན་དང་དེ་དག་བསྟན་བཅོས་དང་། །དེ་ཡི་དེ་ བཞིན་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག །ཅེས་གསུངས་ཏེ། ཚད་མེད་བཞི་པོ་རེ་རེ་ཡང་སེམས་ཅན་ལ་ དམིགས་པ་དང་། ཆོས་ལ་དམིགས་པ་དང་། དམིགས་པ་མེད་པ་གསུམ་གསུམ་དུ་དབྱེའོ། ། ཉོན་མོངས་ཅན་དང་ཞེས་པ་ཡན་ཆད་སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་སྟེ། བདག་དང་སེམས་ཅན་དང་གང་ཟག་ཏུ་འཛིན་པ་ཆེད་དུ་བཀག་པ་མ་ཡིན་པར། སེམས་ ཅན་རྣམས་བདེ་བར་འདོད་པ་ནས། སེམས་ཅན་ཆགས་སྡང་གི་ཉོན་མོངས་ཅན་རྣམས་ཉོན་ མོངས་མེད་པ་ལ་འགོད་པར་འདོད་པའི་བར། སེམས་ཅན་ལ་དམིགས་པའི་བྱམས་སོགས་ བཞི་སྟེ། འདི་ལ་ཁ་ཅིག་སེམས་ཅན་བདེན་པར་འཛིན་པ་དགོས་པར་འདོད་པ་ནི་མི་འཐད་ དོ། །ད་ལྟ་སེམས་ཅན་དུ་སྣང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཤུལ་ན་སེམས་ཅན་རྗེས་སུ་མེད་པར། ཕུང་ཁམས་ སྐྱེ་མཆེད་ཙམ་ཞིག་སྟེ་ཕུང་སོགས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ལ་སེམས་ཅན་དུ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་ཤེས་ 4-169 ནས། དམིགས་ཡུལ་ཕུ
Chinese
名为具彼性。慈悲是遣除他人安乐之障碍的相状，慈爱和欢喜二者是希求有情安乐的真实，因此这三者都是安乐的意念而已。舍，从无嗔恨的方面也有思惟安乐的体性，并且因为是将自己不贪执且将有情安置于不贪不嗔的意念之故，是利益的意念之故，舍是利益安乐二者的意念。慈等四者的本体是如此，成为无量之量，所缘是缘于无量之有情，相状是安立于无量之安乐，以及想要远离无量之痛苦等等。[所缘缘于无量有情的无量安乐，由欢喜和心满意足所引生的心安乐，]本体是需要没有怨亲中立的差别，一切平等地想要安乐等等。这样慈无量等等的体性是如此，以具有如此所缘相状的方式，心一缘安住是四无量的等持。这些无量即使只是信解作意，也是无上的善，因为是利益一切有情之故。 第四个意义是 “烦恼者与”之前是就缘于有情而说的，并非特意遮止执著我与有情和补特伽罗，从希求有情安乐开始，到希求将具有贪嗔烦恼的有情安置于无烦恼为止，是缘于有情的慈等四者。对此，有些人认为需要执著有情为真实，这是不应理的。现在显现为有情的这些的遗迹中，没有有情之后，只是蕴界处而已，知道只是假立于蕴等等的集合为有情， 4-169 之后，所缘完
English
It is said to be endowed with that nature. Compassion is characterized by removing obstacles to the happiness of others. Loving-kindness and joy are the actual desire for the happiness of sentient beings. Therefore, all three are merely thoughts of happiness. Equanimity, from the aspect of non-hatred, also has the characteristic of contemplating happiness. Moreover, because it is the very thought of placing oneself without attachment and sentient beings in non-attachment and non-hatred, it is the very thought of benefit. Therefore, equanimity is the thought of both benefit and happiness. The essence of the four, such as loving-kindness, is like that. To become immeasurable, the object is to focus on immeasurable sentient beings, the aspect is to establish immeasurable happiness, and to desire to separate immeasurable suffering, and so on. [The object is to focus on the immeasurable happiness of immeasurable sentient beings, and the mental happiness drawn from joy and contentment.] The essence is that there should be no distinction between enemies, friends, and neutrals, and that all equally desire happiness, and so on. Thus, the characteristics of immeasurable loving-kindness and so on are like that. Remaining with one-pointed mind through having such an object and aspect is the samadhi of the four immeasurables. These immeasurables, even if they are just aspiration and mental activity, are unsurpassed virtue, because they benefit all sentient beings. The fourth meaning is the division: As it is said, "The steadfast ones' desire for happiness, and the distress of suffering and happiness, the afflicted ones and their treatises, and the suchness of that are fully entered." It is said that each of the four immeasurables can be divided into three: focusing on sentient beings, focusing on Dharma, and having no focus. "The afflicted ones and" up to that point is spoken of in terms of focusing on sentient beings. Without specifically prohibiting the grasping of self, sentient beings, and persons, from the desire for sentient beings to be happy, up to the desire to place sentient beings with afflictions of attachment and aversion in non-affliction, are the four, such as loving-kindness, that focus on sentient beings. Some people think that it is necessary to grasp sentient beings as real, but this is unreasonable. Now, in the traces of those who appear as sentient beings, after there are no sentient beings, there are only aggregates, elements, and sense bases. Knowing that it is only imputed as sentient beings to the collection of aggregates and so on, 4-169 After that, the object is complete.