Tibetan
ལུགས་ཕྱི་མ་ཐལ་འགྱུར་བའི་གཞུང་དང་མ་མཐུན་པའོ། །དང་པོ་ནི་དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་རྣམ་པར་བསལ་ཙམ་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་བདེན་མེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་དང་། རྗེས་སུ་དཔག་པས་རང་དབང་མེད་པར་ཞེན་པ་བྱུང་མ་བྱུང་ལ་རག་མོད། དེ་འདྲ་དེ་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་གི་གྲུབ་མཐའ་མ་ཡིན་ཏེ། དགག་བྱ་བདེན་གྲུབ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས་ན་དེ་བཀག་པའི་བདེན་མེད་དང་། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཡང་གནས་ལུགས་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཉིད་དུ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་གང་དུ་ཡོད་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་བདེན་པར་རོ་ཞེས་འཆད་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱན་དང་བདེན་གཉིས་ལས། བརྟགས་པའི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡི། །བཀག་པ་བཏགས་མིན་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། དགག་བྱ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པས། །ཡང་དག་ཏུ་ན་བཀག་མེད་གསལ། །དེ་བས་འདི་ནི་ཀུན་རྫོབ་སྟེ། །ཞེས་གསུངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་འདོད་པ་དེ་ཡང་ཐལ་འགྱུར་བ་ལྟ་ཅི་སྨོས། ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བ་སུའི་ཡང་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། རྩ་ཤེར་ཐ་སྙད་དུ་དོན་དམ་བདེན་པའི་ངོས་འཛིན་ཙམ་དུ་བཤད་པའི་ཟབ་མོ་ཁྱད་པར་ལྔ་ལྡན་ལྟ་བུ་དེ་ནི་ཚད་མ་གཉིས་པོ་གང་གིས་ཀྱང་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར། དེ་འཆད་པ་ལ་གཉིས་ལས། རིགས་པ་ནི་རང་མཚན་དུ་མེད་པས་མངོན་སུམ་གྱིས་མི་འཛིན་པ་དང་། རྗེས་དཔག་གིས་བཟུང་ན་སྤྲོས་པར་སོང་བ་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་འགལ་ 24-9-6b ལོ། །ཅི་སྟེ་རང་མཚན་དུ་མེད་ན་སྤྱི་མཚན་ལས་འོས་མེད་པས་རྗེས་དཔག་གིས་མི་འཇལ་བ་འགལ་ལོ། །ཞེ་ན། གཞལ་བྱར་ཁས་ལེན་ན་དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི། ལོ་ཆེན་གྱིས་དེ་གཞལ་བྱར་མི་བཞེད་དེ། བློའི་ཡུལ་དུ་མི་བཞེད་པས་སོ། །ལུང་ནི་ཇོ་བོ་རྗེས། མངོན་སུམ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡི། །ཚད་མ་གཉིས་པོས་རྟོགས་སོ་ཞེས། །ཚུ་རོལ་མཐོང་བའི་རྨོངས་པ་སྨྲ། །ཞེས་སོགས་དང་། རྟོག་བཅས་རྟོག་པ་མེད་པ་ཡི། །ཤེས་པ་གཉིས་པོས་མི་རྟོགས་ཞེས། །སློབ་དཔོན་མཁས་པ་བྷ་བྱ་གསུང་། །ཞེས་བཤད་ནས། འོ་ན་གང་གིས་རྟོགས་ཤེ་ན། ཀླུ་སྒྲུབ་སློབ་མ་ཟླ་གྲགས་ཡིན། །དེ་ལས་བརྒྱུད་པའི་མན་ངག་གིས། །ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་དང་། རྟོགས་པའི་གོ་དོན་ཀྱང་། དེ་ཉིད་ལས། མ་མཐོང་བ་ཉིད་དེ་མཐོང་བར། །ཤིན་ཏུ་ཟབ་པའི་མདོ་ལས་གསུངས། །ཞེས་བཤད་པ་དང་། དེ་སྐབས་ཀྱི་མན་ངག་ཇོ་བོས་མཛད་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་བཤད་ལོ་ཆེན་གྱིས་མཛད་པར་ཡང་། དེ་སྐབས་ཀྱི་རིགས་པ་ནི་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པ་དང་མཐུན་པར་འཆད་དོ། །གལ་ཏེ་འོ་ན་ཟབ་མོ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་གཞན་སེལ་རྗེས་དཔག་གིས་གསལ་བར་ཁས་ལེན་དགོས་པ་མ་ཡིན་ནམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡང་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་གཞལ་བ་དེས་རྣལ་འབྱོར་འོག་མའི་དོན་དམ་གྱི་འཛིན་སྟངས་ལ་གནོད་པ་ཉིད། ཇི་སྐད་དུ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཡང་བློ་ཁྱད་ཀྱིས། །གོང་མ་གོང་མ་རྣམས་ཀྱི
Chinese
这与后来的应成派的论典不一致。第一种观点仅仅是否定了所破的真实成立，并赋予了所立的无实有的名称，并且是否会不由自主地执着于随后的推论取决于是否已经产生。但这样的观点并非自续派中观宗的宗义，因为所破并非真实成立，因此否定了真实成立，如幻象般的事物也并非存在于实相和胜义谛中。如果存在于何处，则必须解释为存在于世俗谛中。如《庄严经论》和《二谛论》中所说：‘对所考察的自性的否定，如何能成为非实有？’以及‘因为所破并非存在，所以真实中没有破除是显而易见的。因此，这是世俗谛。’ 第二种观点，如此主张，更不用说应成派，也不是任何主张自性空性者的观点，因为如《根本慧论》中所说的，在名言中仅仅是胜义谛的认识，如具有五种殊胜的深奥之处，是任何二量（现量和比量）都无法把握的。解释这一点分为两部分：从理证上说，因为没有自相，所以现量无法把握；如果用比量来把握，则会陷入戏论，并且与胜义谛相违背。 如果说没有自相，那就只能是共相，因此用比量无法衡量是矛盾的。如果承认可以衡量，那确实如此，但罗钦（大译师）并不认为可以衡量，因为他不认为那是意识的对境。从教证上说，觉沃杰（阿底峡尊者）说：‘现量和比量，二量所能证悟，是只见此岸的愚昧之语。’等等，以及‘有分别和无分别的，二种识都无法证悟。’班智达巴瓦哈日（Bhāviveka）如此说道。’然后说：‘那么用什么来证悟呢？’龙树的弟子月称，从他那里传承下来的口诀，可以证悟法性和真理。’ 并且关于证悟的意义，也在同一部经中说：‘未见即见，在甚深经中宣说。’并且觉沃杰所作的关于那个时候的口诀，罗钦也作了关于那部经的释论，并且那个时候的理证与造《释量论》相一致。如果说，那么是否必须承认用比量可以清楚地衡量远离戏论的甚深之处呢？那是非常必要的。如此衡量会损害瑜伽下部的胜义谛的执着。正如所说：‘瑜伽士也因智慧的差异，对更高层次的事物’
English
This is inconsistent with the tenets of later Prāsaṅgikas. The first view merely negates the true establishment of what is to be refuted, and gives the name of non-inherent existence to what is to be established, and whether or not one involuntarily clings to the subsequent inference depends on whether or not it has arisen. But such a view is not the tenet of the Svātantrika-Madhyamaka school, because what is to be refuted is not truly established, therefore it negates true establishment, and things like illusions are also not existent in reality and ultimate truth. If it exists anywhere, it must be explained as existing in conventional truth. As it says in the Ornament and the Two Truths: 'How can the negation of the self-nature that is examined become non-inherent?' and 'Because what is to be refuted is not existent, it is clear that there is no negation in reality. Therefore, this is conventional.' The second view, to assert it in that way, let alone the Prāsaṅgikas, is not the view of anyone who speaks of emptiness of inherent existence, because, as it says in the Root Wisdom, in conventional terms, merely the recognition of ultimate truth, such as the five special profoundnesses, cannot be grasped by either of the two valid cognitions (perception and inference). To explain this, there are two parts: From the point of view of reasoning, because there is no self-character, it cannot be grasped by perception; if it is grasped by inference, it goes into elaboration and contradicts ultimate truth. If there is no self-character, then there can only be a universal character, therefore it is contradictory that it cannot be measured by inference. If you admit that it can be measured, then that is indeed the case, but Lotsawa Chenpo (the Great Translator) does not consider it measurable, because he does not consider it an object of consciousness. From the point of view of scripture, Jowo-je (Atiśa) said: 'The two valid cognitions, perception and inference, can realize, are the words of the foolish who only see this shore.' etc., and 'The two kinds of consciousness, conceptual and non-conceptual, cannot realize.' The scholar Bhāviveka said. Then he said: 'Then what realizes it?' The student of Nāgārjuna, Candrakīrti, from the oral instructions transmitted from him, the nature of reality can be realized.' And regarding the meaning of realization, it also says in the same text: 'Seeing what has not been seen, is spoken of in the very profound sūtras.' And the oral instructions of that time made by Jowo, Lotsawa Chenpo also made a commentary on that text, and the reasoning of that time is explained to be consistent with making the Commentary on Valid Cognition. If you say, then is it not necessary to admit that the other-elimination of the profound, free from elaboration, is clearly measured by inference? That is very necessary. Measuring in that way harms the grasping of ultimate truth in the lower yogas. As it is said: 'Yogis also, due to the difference in intelligence, of the higher and higher ones' --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ས་གནོད། །ཅེས་པའི་གཞུང་དོན་དུ་ལོ་ཆེན་གྱི་བཤད་དོ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་གཞན་སེལ་དེ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པར་འཆད་པས་ཉེས་པ་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་། བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པའི་སྐབས་འདིར། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་དུ་འཆད་དགོས་པ་ 24-9-7a དེའི་ཚེ་ན་རྟགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་དང་ཚུལ་གསུམ་ངེས་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་སོགས་ཇི་ལྟར་ཁས་ལེན་སྙམ་པ་ལ། དབུ་མ་རྣམ་མེད་པར་གྲགས་པའམ། ཐལ་བ་པའི་ཕྱོགས་འཛིན་གྱིས་ནི་འདུ་བྱེད་ཀྱི་ཚོགས་འདི་ཐམས་ཅད་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མེད་དོ་ཞེས་ཐག་བཅད་ནས་གནས་ཚུལ་སེམས་བྱེད་ཀྱི་ཡིད་ལ་མི་གནས་པ་སྟེ་མི་སྣང་བར་བྱས་ནས་སྣང་དོན་ཉིད་རང་སྤྱི་ཙམ་ནས་འགོག་དགོས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་མ་བཀག་ན་སྣང་བའི་མཚན་མ་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པས་སྣང་མེད་དུ་གནས་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་བ་དང་། སྣང་བཅས་པའམ། རང་རྒྱུད་པའི་རྗེས་འབྲང་དག་ནི་སྣང་ཙམ་བཀག་ན་ཆོས་ཅན་མེད་པས་རྟགས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཉམས་པར་ཐལ་བས་དེ་མི་འགོག་ལ། དགག་བྱ་བདེན་པ་བཀག་ནས་བདེན་མེད་བསྒྲུབ་པའི་ཆོས་སུ་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་རྟགས་ཆོས་ཀྱི་ལོག་ཕྱོགས་བདེན་པ་དང་། དེའི་གཅིག་དང་དུ་མ་སོགས་ནི་གནས་ཚུལ་སེམས་བྱེད་ཀྱི་ཡིད་ལ་མི་གནས་པར་བྱེད་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་བདེན་པའི་མཚན་མ་ཟིལ་གྱིས་མི་ནོན་པས་བདེན་མེད་དུ་འཇལ་བའི་བློ་ལ་གེགས་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ། །དེ་སྐད་དུ་སྨྲ་བའི་མི་དེ་གཉིས་ཀྱང་རིགས་ཤེས་ཚད་མ་བསྐྱེད་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པའི་ལམ་ཆེན་པོ་དེ་ལས་ཉམས་ནས་ལོག་པར་ལྟ་བའི་འབྲོག་མྱ་ངན་གྱི་ཐང་ཆེན་པོར་ལྷུང་བ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཤེས་བྱེད་ལ་གཉིས་ལས། སྤྱིར་མི་འཐད་པ་ནི། སྔ་རྒོལ་དབུ་མ་པས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་སྟོང་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ཟིན་ཀྱང་། ཕྱི་རྒོལ་གྱི་ལོག་རྟོག་སེལ་བའི་ཚེ་རྟགས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀྱི་བློ་ཡུལ་དུ་སྣང་བར་བྱེད་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཅིར་ཡང་ཡིད་ལ་མ་བྱས་པས་ཀུན་ཏུ་རྨོངས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་དང་། རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་གྱི་རྣམ་གཞག་ཇི་སྙེད་པ་ཉམས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ། 24-9-7b གཉིས་པ་ལ་ལུགས་དང་པོ་མི་འཐད་པ་དང་། ཕྱི་མ་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི་གནས་ཚུལ་སེམས་པ་ལ་ཞུགས་པའི་ཚེ་ཆོས་གང་ཡང་མེད་པས་རྟགས་རྗེས་དཔག་ཚད་མའི་རྣམ་གཞག་ཁས་མི་ལེན་པ་འདི་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་མཛད་པའི་ལུགས་བཟང་པོ་དེ་ཉིད་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས་ནོངས་པ་ཡིན་ཏེ། ལུགས་དེར་འཆད་པ་ན་སྣང་ངོའི་རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་མ་དམིགས་ཀྱང་། སེལ་ངོའི་ཆོས་གསུམ་པོ་སོགས་དགག་བསྒྲུབ་ཀྱི་རྟེན་དུ་གཙོ་ཆེ་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། ཕྱི་རོལ་རྟེན་མིན་སྒྲ་དོན་ལ། །བརྟེན་ནས་འདིར་ནི། ཞེས་སོགས་དང་། སྒྲ་དོན་འདི་དང་གཞི་མཐུན་ཉིད། །ཅེས་པ
Chinese
关于‘地损’（sa gnod）的论点，大学者（lo chen）如是说。即使如此，由于遣除他者被解释为世俗谛，所以没有过失。第二部分分为两点：详细解释和简要说明。第一点是，在讨论自性空（ngo bo nyid med pa）时，所有所知（shes bya）都必须被解释为空性（stong pa）。 在这种情况下，有人会问：如何承认作为推理依据的特征（rtags）的分类、三相（tshul gsum）以及决定性的量（tshad ma）等？对此，那些持有无相中观（dbu ma rnam med pa）观点或偏袒随理行中观（thal ba pa）的人会断言：‘所有这些现象的集合都不是由量所证实的。’他们不会将实情放在心上，而是忽略它，仅仅从现象的共相和自相层面进行否定。如果不这样否定，现象的特征就无法被克服，从而阻碍了对无相的理解。’ 而那些持有有相中观（snang bcas pa）观点或追随自续中观（rang rgyud pa）的人则认为：‘如果仅仅否定现象，作为推理基础的法（chos can）就不存在了，这将导致推理依据的分类崩溃，因此不能否定现象。’当否定所破的真实存在（bden pa），并将其作为证明非真实存在（bden med）的法时，也必须忽略作为推理依据的法（rtags chos）的反面——真实存在，以及真实存在的单一性和多样性等，因为如果不这样做，真实的特征就无法被克服，从而阻碍了对非真实存在的理解。 如是说的人，他们两人都偏离了产生正量（tshad ma）的伟大推理之路，陷入了邪见的巨大悲伤荒野。为了理解这一点，有两点：一般的不合理性和具体的不合理性。首先，一般的不合理性是：即使前述论者已经确定一切法皆为空性，但在遣除后述论者的邪见时，也必须使推理依据的三相显现在双方的意识中，否则，由于没有任何概念，就会完全陷入困惑，并且推理依据和有法的所有分类都将崩溃。 第二点分为：第一种观点的不合理性和后一种观点的不合理性。首先，第一种观点的不合理性是：当专注于实情时，由于没有任何法存在，因此不承认推理依据、推论和量的分类，这是因为没有理解《释量论》（rnam 'grel）作者的良好体系而造成的错误。因为在该体系中，即使现象层面的推理依据的三相没有被观察到，作为否定对象的三个法等，也是否定和确立的基础。正如所说：‘外境非基础，声义，依赖于此。’以及‘声义与此，基础相同。’
English
Regarding the point of 'Ground Damage' (ས་གནོད།, sa gnod), the great translator (lo chen) explained it as such. Even so, since the elimination of others is explained as conventional truth, there is no fault. The second part has two points: detailed explanation and concise presentation. The first point is that in the context of discussing emptiness of inherent existence (ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པ།, ngo bo nyid med pa), all knowable objects (ཤེས་བྱ།, shes bya) must be explained as empty (སྟོང་པ།, stong pa). In that case, one might ask: How can one accept the classification of characteristics (རྟགས།, rtags) as the basis of inference, the three modes (ཚུལ་གསུམ།, tshul gsum), and the valid cognition (ཚད་མ།, tshad ma) that determines them? To this, those who hold the view of non-apprehending Madhyamaka (དབུ་མ་རྣམ་མེད་པ།, dbu ma rnam med pa) or favor the Prasangika (ཐལ་བ་པ།, thal ba pa) school would assert: 'All these collections of phenomena are not established by valid cognition.' They do not keep the reality in mind, but rather ignore it, negating it merely from the level of the general and specific characteristics of phenomena. If this is not negated, the characteristics of phenomena cannot be overcome, thus hindering the understanding of non-apprehension. And those who hold the view of apprehending Madhyamaka (སྣང་བཅས་པ།, snang bcas pa) or follow the Svatantrika (རང་རྒྱུད་པ།, rang rgyud pa) school would argue: 'If one merely negates phenomena, the subject of the inference (ཆོས་ཅན།, chos can) would not exist, which would cause the collapse of the classification of the basis of inference, so one cannot negate phenomena.' When negating the truth of what is to be negated (བདེན་པ།, bden pa) and making it the dharma for proving non-truth (བདེན་མེད།, bden med), one must also ignore the opposite of the dharma (རྟགས་ཆོས།, rtags chos) that is the basis of inference—truth, and the oneness and multiplicity of truth, because if one does not do so, the characteristics of truth cannot be overcome, thus hindering the mind that measures non-truth. Those two people who speak in this way have fallen away from the great path of reasoning that generates valid cognition and have fallen into the great sorrowful wilderness of wrong views. To understand this, there are two points: general unreasonableness and specific unreasonableness. First, the general unreasonableness is: Even though the former proponent has already established that all dharmas are empty, when refuting the wrong views of the latter proponent, one must make the three modes of the basis of inference appear in the minds of both proponents, otherwise, because there is no concept at all, they will become completely confused, and all classifications of the basis of inference and the subject of inference will collapse. The second point is divided into: the unreasonableness of the first view and the unreasonableness of the latter view. First, the unreasonableness of the first view is: When engaging in contemplating reality, since there is no dharma whatsoever, one does not accept the classification of the basis of inference, inference, and valid cognition, which is a mistake caused by not understanding the good system of the author of the Commentary on Valid Cognition (རྣམ་འགྲེལ།, rnam 'grel). Because in that system, even if the three characteristics of the basis of inference on the phenomenal level are not observed, the three dharmas that are the object of negation, etc., are the main basis for negation and establishment. As it is said: 'External objects are not the basis, sound and meaning, relying on this.' and 'Sound and meaning are the same basis as this.' --------------------------------------------------------------------------------