Tibetan
ག་གསོར་མི་རུང་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དང་། སེལ་བའི་རྣམ་གཞག་མི་འཆད་པས་རང་སྟོང་ཁས་ལེན་པ་དང་། ཆོས་ཅན་ཚད་གྲུབ་མི་འགལ་བའི་ཚུལ་མ་ཤེས་པས་ན་ལུགས་དེ་ཡང་བཟང་པོ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དགོངས་པའོ། ། ༈ དེ་ལ་ཡང་གཞན་གྱི་འཆད་ལུགས་མི་འཐད་པར་བཤད་པ། གཉིས་པ་ནི། པཎྜི་ཏ་ཞེས་པ་རབ་གྲགས་འདིར་འོངས་ཕལ་ཆེར་ཡང་། །གཞུང་ལུགས་མི་མཁས་རང་གི་ངན་རྟོག་གིས་ཁྲིད་ཅིང་། །མཐའ་གཉིས་ལ་འཆེལ་ཡང་དག་ལམ་ལ་སུན་འབྱིན་པས། །དེ་དག་ཚིག་གིས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་བཤད་ལམ་མི་དོར། །ཞེས་པ་འདིའི་དོན་བསམ་པ་ལ། སྤྱིར་བཏང་བ་དང་། སྐབས་ཀྱི་དོན་གང་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། བོད་འདིར་སྔོན་གྱི་བརྡའ་(བརྡ་)སྙིང་པ་ལ་ཐོས་བསམ་པས་སྟོང་ཉིད་རྗེས་དཔག་གི་ལམ་དུ་བྱེད་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་པས་སྟོང་ཉིད་མངོན་སུམ་གྱི་ལམ་དུ་བྱེད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དང་། ཡང་པཎྜི་ཏའི་དཔྱད་སྒོམ་དང་། ཀུ་ས་ལའི་འཇོག་སྒོམ་ཞེས་བྱ་བའི་བརྡ་ཆད་དང་། བྱམས་ཆོས་པ་ཉིད་ལའང་། ཐོས་བསམ་པའི་ལུགས་ལྟར་བཤད་པ་དང་། སྒོམ་ལུགས་ལྟར་འཆད་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཐ་སྙད་དང་། ཡང་ཞི་བྱེད་པ་དང་ཕྱག་རྒྱ་བ་དག ལུང་རིགས་ལ་མ་ལྟོས་(བལྟོས་)པར་མན་ངག་རྐྱང་པས་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པར་བཞེད་པ་དག་སྟེ། གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་རྟོགས་པ་ལུང་རིགས་ལ་མི་ལྟོས་པར་བཞེད་པ་དག་བྱུང་སྟེ། དེ་དག་ལ་དགོངས་ནས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་གཞུང་ལུགས་དོར་བར་མི་བྱ་ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནམ་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། དེའི་ཚེ་གངས་ཅན་པ་ཕྱི་མ་དག་གི་བསམ་པ་ལ་ནི་ཤིན་ཏུ་འབབ་པར་ 24-9-5a འགྱུར་ཏེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་རིགས་པས་ལྟ་བའི་ཕུ་ཐག་མ་བཅད་ན་ལུགས་གཞན་དེ་བླུན་བསྒོམ་(སྒོམ་)དུ་སོང་ཞེས་འཆད་པར་སྣང་བས་སོ། །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་པ་དག་ལ་ཡང་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱི་ལུང་རིགས་ལ་མ་ལྟོས་པའི་ལྟ་བ་རྟོགས་ལུགས་ཆེས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་དག་གསུངས་པས་ན། མཐའ་གཅིག་ཏུ་བརྟག་པར་དཀའོ། །གཉིས་པ་ནི། འདིར་ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་པ་ཁོ་ནའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་དེ་སྐད་གསུངས་པར་ངེས་ལ་དེའི་ཚེ་མཐའ་གཉིས་ལ་འཆེལ་ཞེས་སོགས་ཀྱི་ཉེས་པས་རེག་པའི་པཎྜི་ཏ་དང་། དེས་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི་འདི་ཡིན་ཞེས་ངོས་བཟུང་བར་དཀའ་ལ། ཇི་སྐད་དུ། མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་དགོས་པ་མེད། །ཕ་རོལ་རྒོལ་བ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་བཤད་པ་དེས་ཀྱང་ཡིད་ཆེས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་འགོག་ན་ནི་དེ་ལ་ཡང་ཟུར་གྱིས་འཕོག་པར་སོང་ཞིང་། དབུ་མ་རིགས་ཚོགས་དང་མི་བསྟུན་པའི་ངེས་དོན་འཆད་ཚུལ་ཅན་གྱི་རྒྱ་གར་བའི་གཞུང་ཕྲན་དུ་མ་པཎྜི་ཏའི་མིང་ཅན་ཁ་ཅིག་གིས་བོད་དུ་ཁྱེར་ཏེ་འོངས་པ། འགྱུར་བྱེད་དག་གིས་བསྒྱུར་བ་ལ་གསུང་བ་ཡིན་ནམ་སྟེ། དཔེར་མཚོན་ན་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བཅུ་ཡིས་འགྲེལ་པ་ལྷ
Chinese
认为不应舍弃，不阐述破斥的论式，承认自空，不了解有法成立量与不相违背之理，所以那种方式也不好。这是（宗喀巴大师的）想法。 对于此，也要说明其他人的讲解方式不合理。 第二，所谓‘班智达’（梵语：Paṇḍita，智者）之名广为人知，来到这里的多数人，不精通经论，被自己的恶劣分别念所引导，执着于二边，诽谤正确的道路，所以不要因为那些人的言论而舍弃龙树（梵语：Nāgārjuna）的讲解方式。思考这句话的含义，有 общей 含义和 конкретный 含义。 第一，在藏地，过去有通过闻思‘顿悟’（藏语：brda）的人，以推理的方式修习空性，瑜伽士以现量的方式修习空性这样的说法。还有班智达的观察修和居士的安住修这样的术语。即使在慈氏法中，也有按照闻思的方式讲解和按照禅修的方式阐述这样的说法。还有，息解派和大手印派，不依赖于经论，仅仅依靠口诀就能证悟实相的意义。对于那些认为证悟实相的意义不需要依赖经论的人，考虑到这些情况，是否说不要舍弃龙树的经论呢？需要考察。如果是那样，那么对于后来的藏人来说，就非常合乎心意了，因为他们会说，如果不以龙树菩萨的理智来确定见地的究竟，那么其他的方式就会变成愚蠢的禅修。虽然如此，对于金刚乘的人来说，也有不依赖龙树菩萨的经论，证悟见地的方式非常殊胜的说法，所以很难一概而论。 第二，这里确定是仅仅就波罗蜜多乘而言而说此话，如果是那样，那么很难确定受到执着于二边等过失影响的班智达和由他所造的论著是哪些。正如所说：‘不需要现量和比量，为了驳斥他人的辩论。’如果那样说，那么如果否定依赖于可信的理由的比量，那么也会间接地反驳自己。还有，一些不符合中观理聚，以自己的方式讲解胜义谛的印度小论典，被一些名为班智达的人带到藏地，是否是指翻译者所翻译的那些论典呢？例如，《十如是性释》等。
English
It is considered that it should not be abandoned, and since the mode of refutation is not explained, it acknowledges self-emptiness, and since it does not understand the way in which the subject of proof is established without contradiction, that method is not good either. This is the thought (of Je Tsongkhapa). Regarding this, it is also necessary to explain why the explanations of others are not appropriate. Secondly, most of those who come here under the well-known name of 'Paṇḍita' (Sanskrit: Paṇḍita, wise person), are not skilled in the scriptures, are led by their own bad thoughts, cling to extremes, and denounce the correct path. Therefore, do not abandon Nāgārjuna's (Sanskrit: Nāgārjuna) method of explanation because of their words. Thinking about the meaning of this sentence, there is a general meaning and a specific meaning. Firstly, in Tibet, in the past, there were those who 'suddenly realized' (Tibetan: brda) through hearing and thinking, and practiced emptiness through inference, and yogis practiced emptiness through direct perception. There were also terms such as the Paṇḍita's analytical meditation and the layman's abiding meditation. Even in the Maitreya teachings, there were explanations according to the method of hearing and thinking, and explanations according to the method of meditation. Furthermore, the Pacification School and the Mahāmudrā School, without relying on scriptures, believed that they could realize the meaning of reality solely through oral instructions. Considering those who believed that realizing the meaning of reality did not require reliance on scriptures, is it said that one should not abandon Nāgārjuna's scriptures? It needs to be examined. If that is the case, then it would be very agreeable to the later Tibetans, because they would say that if the ultimate view is not determined by the reasoning of Nāgārjuna, then other methods would become foolish meditation. However, for Vajrayāna practitioners, there are also statements that the way of realizing the view without relying on Nāgārjuna's scriptures is very special, so it is difficult to generalize. Secondly, it is certain that this is said only in terms of the Pāramitāyāna, and if that is the case, then it is difficult to identify which Paṇḍitas and their treatises are affected by the faults of clinging to extremes, etc. As it is said: 'There is no need for direct perception and inference, in order to refute the arguments of others.' If that is said, then if it denies inference based on credible reasons, then it will also indirectly refute itself. Furthermore, some minor Indian treatises that do not conform to the Madhyamaka collections of reasoning and explain the definitive meaning in their own way were brought to Tibet by some people named Paṇḍita. Is it referring to those treatises translated by the translators? For example, the commentary on the Ten Suchnesses, etc. --------------------------------------------------------------------------------
Tibetan
ན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་རྡོ་རྗེས་མཛད་པ་ལོ་ཆེན་དུས་སུ་འགྱུར་ཡོད་པ་དེའི་ནང་ན། དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་ཤེས་འདོད་ན། །རྣམ་བཅས་མ་ཡིན་རྣམ་མེད་མིན། །ཞེས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྣམ་མེད་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་གོ་མི་ཆོད་པ་དང་། བླ་མའི་ངག་གིས་མ་བརྒྱན་པའི། །དབུ་མ་འབྲི་བ་ཙམ་ཉིད་དེ། །ཞེས་རིགས་ཚོགས་ཀྱི་དབུ་མ་དེ་དབུ་མ་ཆེན་པོར་མ་བཤད་པ་དང་། འཇམ་དཔལ་གྱི་ལྟ་བ་མདོར་བསྟན་གྱི་གཞུང་དུས་དེར་འགྱུར་མ་ཟིན་ཀྱང་། རྒྱ་དཔེ་ཡོད་པའི་ནང་ན། ཕུང་པོ་རྣམ་བཅད་སྟོང་པ་ཉིད། ། 24-9-5b ཆུ་ཤིང་བཞིན་དུ་སྙིང་པོ་མེད། །ཞེས་བཤད་པ་དེ་རྣམས་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ནམ་ཞེས་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། ཉིད་ཀྱི་སློབ་མ་ལ་གདམས་པ་ན། ཁྱེད་ཀྱང་སྡེ་སྣོད་ཆོས་ལ་སྦྱོངས་ཤིག་རིགས་པ་ཡིས། །ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ཚད་མའི་ངེས་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དགག་པ་མདོར་བསྟན་པ་དང་། དེ་ཉིད་ཅུང་ཟད་ཕྱེ་སྟེ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་རྣམས་རིགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་འགར་གནས་འདོད་དང་། །འདུས་བྱས་ལམ་འདས་དེ་ཉིད་ཚད་མས་ངེས་འཛིན་པ། །གཉིས་ཀ་དངོས་འཛིན་མི་བཟད་གདོན་ཆེན་ཁར་སོང་ནས། །ལྟ་བའི་མཆེ་བ་རྣོན་པོས་དམ་དུ་བཟུང་བ་ཡིན། །ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དབུ་མ་ཐལ་རང་སོ་སོའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ཞིང་དེ་དག་གི་ལུགས་དཔྱིས་མ་ཕྱིན་པ་དག་ལ་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་དུས་སུ་སྒྱུ་མ་རིགས་གྲུབ་པ་དང་། མེད་དགག་ཚད་འཇལ་བའམ། སྟོང་པ་ལ་མཚན་མར་ལྟ་བའི་དབུ་མ་པ་ཞེས་གྲགས་པ་དེ་དག་གིས་དེ་དང་དེར་ཞེན་པའི་བློ་གནས་ཚུལ་ལ་ཞུགས་པར་ཁས་ལེན་པ་ནི་གསོར་མི་རུང་བའི་དུག་གིས་ཟིན་པར་སོང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་འདི་ལྟར། ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པའི་དོན་རྣམས་ལ་རིགས་ཚོགས་ནས་འབྱུང་བའི་རིགས་པའི་སྟོབས་ཀྱིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་རང་རྒྱུད་པར་ཁས་ལེན་པ་དག་ནི། བསྒྲུབ་བྱ་སྣང་བ་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་མ་ཡིན་པར་དགག་པ་དེའམ། ཡང་ན་སྣང་བ་བདེན་མེད་ཅེས་བྱ་བ་མེད་པར་དགག་པའི་མིང་ཅན་དེ་རྟགས་དེ་དང་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་རྗེས་དཔག་གི་རྟོགས་པས་ན་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་ཏུ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་ཟེར་བ་དང་། ཐལ་བ་པར་ཁས་ལེན་པ་ལ་ལ་དག་གིས་ནི་འདུས་བྱས་མཐའ་དག་གི་ལམ་ལས་འདས་པ་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་མིང་ཅན་མེད་པར་དགག་པ་དེ་ཉིད་ཚད་མས་ 24-9-6a ངེས་པར་འཛིན་ཞིང་རྟོགས་དགོས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་མོ་གཤམ་གྱི་བུ་དང་མཚུངས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར། ཞེས་ཟེར་བ་འདི་ཡང་གངས་ཅན་པ་ཕྱི་མ་དག་གི་གློ་བ་ལ་ཤིན་ཏུ་འབབ་པ་ཡིན་ཏེ། དིང་སང་དབུ་མའི་ཆོས་སྐད་མཐར་ཐུག་པ་ནི་འདི་ལས་གཞན་དུ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞུང་འདིའི་ལུགས་ཀྱིས་དེ་མི་འཐད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ལུགས་སྔ་མ་རང་རྒྱུད་པའི་གཞུང་དང་འགལ་བ་དང་།
Chinese
在一位名为那吉·杰贝多杰（Na-cig skyes-pa'i rdo-rje）的译师所翻译的著作中，有这样的话：‘如果想了解真如（de-bzhin-nyid），它既不是有相（rnam-bcas）也不是无相（rnam-med）。’这表明即使是龙树（Klu-sgrub）的无相宗（rnam-med）也无法完全把握真如的含义。此外，还有‘没有上师之语庄严的，仅仅是书写中观（dBu-ma）而已。’这说明理聚（rigs-tshogs）的中观并未被阐释为伟大的中观。虽然文殊（'Jam-dpal）的见解要义在那时还未被翻译，但在现存的梵文版本中，有‘五蕴（phung-po）被彻底剖析为空性（stong-pa-nyid），如同水中的树木，毫无实质。’这些话是否是您所指的呢？我应该这样思考。当您教导您的弟子时，您说：‘你也应该通过理智来学习经藏（sde-snod chos），这样才能对法性（chos-nyid）的证悟生起可靠的定解。’ 第二部分分为两点：简要地驳斥，以及详细地解释驳斥的内容。 第一点是：‘那些想要以理智的力量来确定诸法（don-rnams）的体性，以及想要以量（tshad-ma）来确定超越世俗（'dus-byas lam-'das）的真如（de-nyid）的人，这两种执着于实有（dngos-'dzin）的观念，就像可怕的邪魔附身，被见解的利齿紧紧咬住。’这段话是针对那些追随自续派（rang-rgyud-pa）和他空派（gzhan-stong-pa）且未能深入理解其宗义的人说的。在过去，那些被称为‘以幻相成立理证’、‘以无遮遣衡量’或‘将空性执为实相’的中观行者，如果他们承认自己对这些观念的执着已经深入骨髓，那就如同中了无法医治的毒药。这是因为，对于如所有（ji-lta-ba）和尽所有（ji-snyed-pa）的诸法，那些自认为是自续派的人，当他们以理聚所出的理智力量进行分析时，他们会说：‘需要成立的显现（snang-ba）并非如幻，或者说，所谓的‘显现无自性’并非通过无遮遣的方式来成立，而是通过依赖于某个特定的因（rtags）的推理（rjes-dpag）来证悟究竟的真实。’而那些自认为是应成派（thal-ba-pa）的人则说：‘必须通过量来确定和证悟超越一切世俗，远离一切戏论（spros-pa）的真如，否则就会像石女的儿子一样毫无意义。’这些观点在后来的藏地非常流行，因为如今中观的究竟教义似乎仅限于此。 本论认为这些观点是不合理的，原因有二：前一种观点与自续派的宗义相悖；
English
In the works translated by a translator named Na-cig skyes-pa'i rdo-rje, it says: 'If you want to know the Suchness (de-bzhin-nyid), it is neither with characteristics (rnam-bcas) nor without characteristics (rnam-med).' This shows that even Nagarjuna's (Klu-sgrub) non-characterization (rnam-med) does not fully grasp the meaning of Suchness. In addition, there is 'Without the adornment of the Guru's words, it is merely writing Madhyamaka (dBu-ma).' This indicates that the Madhyamaka of the collections of reasoning (rigs-tshogs) has not been explained as the great Madhyamaka. Although the essence of Manjushri's ( 'Jam-dpal) view was not translated at that time, in the existing Sanskrit versions, it says, 'The aggregates (phung-po) are completely analyzed as emptiness (stong-pa-nyid), like trees in the water, without essence.' Are these the things you are referring to? I should think so. When you taught your disciples, you said, 'You should also study the Tripitaka (sde-snod chos) through reason, so that a reliable understanding of the nature of reality (chos-nyid) will arise.' The second part is divided into two points: briefly refuting and explaining the refutation in detail. The first point is: 'Those who want to determine the nature of phenomena (don-rnams) by the power of reason, and those who want to ascertain the Suchness (de-nyid) that transcends the mundane ( 'dus-byas lam-'das) with valid cognition (tshad-ma), both of these clinging to substantiality (dngos-'dzin) are like being possessed by a terrible demon, tightly gripped by the sharp teeth of views.' This passage is addressed to those who follow the Svatantrika (rang-rgyud-pa) and Shentong (gzhan-stong-pa) schools and have not deeply understood their tenets. In the past, those Madhyamikas who were known as 'establishing reasoning through illusion,' 'measuring through negation,' or 'taking emptiness as a characteristic,' if they admit that their clinging to these concepts has become deeply ingrained, it is like being poisoned by an incurable poison. This is because, for all phenomena of suchness (ji-lta-ba) and all phenomena of extent (ji-snyed-pa), those who consider themselves Svatantrikas, when they analyze with the power of reason from the collections of reasoning, they will say: 'The appearance (snang-ba) that needs to be established is not like an illusion, or that the so-called 'appearance is without inherent existence' is not established through negation, but through the realization of ultimate truth through inference (rjes-dpag) relying on a specific cause (rtags).' And those who consider themselves Prasangikas (thal-ba-pa) say: 'It is necessary to ascertain and realize the Suchness that transcends all mundane things and is free from all elaboration (spros-pa) through valid cognition, otherwise it would be as meaningless as the son of a barren woman.' These views are very popular in later Tibet, because the ultimate teachings of Madhyamaka today seem to be limited to this. This treatise considers these views to be unreasonable for two reasons: the former view contradicts the tenets of the Svatantrika school; --------------------------------------------------------------------------------