Tibetan
རི་གཟར་གྱི་ཆུ་ལྟ་བུའོ༔ དེ་ནས་ཅུང་ཟད་ལྷར་གསལ་ཏེ་ལྷའི་དབྱིབས་དང་ཁ་དོག་དུས་གཅིག་ཏུ་ཝལ་ལེ་གསལ་ན་ཐོབ་པའི་ཉམས་ཏེ་རྫིང་ལྟ་བུའོ༔ དེ་ལྟར་གསལ་བ་དེ་རྒྱང་རིང་ཐུང་གང་དུ་བསྒོམས་ཀྱང་གསལ་ཞིང་ཐུན་སུམ་ཆའི་ཕྱེད་ཙམ་དུ་གནས་ནུས་ཤིང་རྟོག་པ་རགས་པ་མི་འགྱུ་ན་གོམས་པའི་ཉམས་ཏེ་ཆུ་ཀླུང་ལྟ་བུའོ༔ དེ་ལྟར་རྟོག་པ་མི་གསལ་བར་ལྷར་གསལ་བ་ལ་ཐུན་སྐྱོང་ནུས་པ་ནི་བརྟན་པའི་ཉམས་ཏེ་རི་རབ་ལྟ་བུའོ༔ དེ་ནས་ལྷའི་སྐུ་བ་སྤུ་མན་ཆད་ནས་ཕྱག་ཞབས་ཡན་ཆད་བཀྲ་ལམ་གྱིས་གསལ་ཞིང་རྟོག་པ་མི་འཕྲོ་བར་ཉིན་མཚན་ཕྱེད་བར་གནས་པ་ཡན་ཆད་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཉམས་སོ༔ ཡང་རྣལ་འབྱོར་རང་གི་ཉམས་དང་སྦྱོར་ཅིག༔ ལྷ་མི་གསལ་བ་ཡུན་རིང་ན་ཁམས་འཁྲུགས་སུན་ཕྱུང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་བོགས་མི་ཐོན་ཞིང་རྟོག་པ་སླར་ཡང་མང་དུ་འབྱུང་ངོ༔ སྤྱིར་ན་ཐུན་ཆུང་ལ་གསལ་བ་གལ་ཆེ་སྟེ༔ སྣང་བ་དང་བཅས་པའི་ཉི་མ་དང་མར་མེ་ལ་སོགས་པ་ལ་བསྒོམ༔ གཉིད་སད་མ་ཐག་དང༔ མྱས་མྱོས་དང༔ རབ་རིབ་ལ་མི་བསྒོམ༔ ནུབ་མོ་གཉིད་ཚིམས་པར་ལོག་ལ༔ ཉིན་མོ་ཐུན་ཆུང་ངུ་ཆུང་ངུ་བརྒྱད་ལ་བསྒོམ༔ སྒོམ་གཏོང་ན་ཏིང་ངེ་འཛིན་གློ་བུར་བཏང་ན་འཆོར་བས་དལ་བུས་གསལ་ བ་ལ་གཏང༔ སྒོམ་མ་ཐག་ཏུ་གསལ་ཝལ་གྱིས་འོང་ན༔ མཚན་མོ་ཡང་སྲོད་ཐོ་རངས་ལ་བསྒོམ༔ སྤྱིར་མ་སུན་ཙམ་དུ་གང་གསལ་བ་དེ་ལ་སེམས་གཏད་ལ༔ དེ་བརྟན་པར་གྱུར་པ་དང༔ སྐུ་རྫོགས་པར་གསལ་བར་བྱའོ༔ ༔སློབ་དཔོན་ལ་ཇོ་མོས་ཞུས་པ༔ ལྷར་གསལ་བའི་དུས་རིང་ཐུང་གནས་པ་ཇི་ལྟར་བགྱི་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུང་པ༔ དེ་ནི་གོང་ལྟར་གསལ་བ་ཐོབ་ནས༔ ཅུང་ཟད་བརྟན་པ་དང་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པ་བྱ༔ བཟླས་པ་དང་ཐུན་ཚོད་ནི༔ དབུགས་ཀྱི་ཐུན་ཚད་ཙམ༔ ཕྱིའི་ཐུན་ཚད་ཆུ་ཚོད་གྲངས་ཀྱིས་བརྩིའོ༔ ཉིན་གཅིག་གི་ཐུན་ཚོད་ཀྱང་འབྱུང་སྟེ་བཞི་བཞི་ཉིན་མཚན་གང་རིགས་པ་ལ་གཟུང་ངོ༔ ཐུན་ཚོད་ཀྱི་དགོས་པ་ནི༔ ཁམས་མི་འཁྲུགས་པ་དང༔ སྒོམ་པའི་ཚད་ཟིན་པ་དང༔ ཏིང་ངེ་འཛིན་བོགས་ཆེ་བ་དང༔ ཡུན་རིང་དུ་གནས་པའོ༔ གྲངས་ནི་ངག་གིས་མི་བགྲང་སྟེ༔ ཡིད་ཀྱིས་ཕྲེང་བ་ལ་གཟུང༔ དེ་ནས་རིམ་གྱིས་མང་དུ་བསྲིང་ཞིང་གྲངས་ཚད་དེའི་བར་དུ་ངལ་མི་གསོ༔ གྲངས་དེའི་བར་དུ་བསྒོམ༔ གྲིབ་མའི་ཚོད་ནི༔ ཉིན་གཅིག་ལ་ཐུན་དྲུག་བཅུ་དྲུག་གམ་བརྒྱད་དུ་བཤད་དེ༔ གྲིབ་མའི་ཆ་དེ་རེ་རེར་ཕྱིན་པའི་བར་དུ་བསྒོམ༔ དེའི་ཚད་ཙམ་དུ་ ངལ་གསོ༔ མདོར་ན་ཐུན་བརྒྱད་དུ་བསྒོམ་ཞིང་བརྒྱད་ངལ་གསོ་བ་སྤེལ་མར་ཤེས་པ
Chinese
就像陡峭山上的水一样。之后稍微清晰地显现，如果本尊的形状和颜色同时清晰地显现，那就是获得的体验，就像水池一样。这样清晰地显现，无论远近，无论在哪里禅修都清晰，并且能够保持大约三分之一的时间，粗大的分别念不流动，那就是习惯的体验，就像河流一样。这样，在分别念不清晰的情况下，能够保持本尊清晰的时间，那就是稳定的体验，就像须弥山一样。之后，从本尊的毛孔开始，直到手脚都清晰明亮地显现，分别念不散乱，能够保持半天的时间，这就是圆满的体验。还有，瑜伽士要结合自己的体验。如果本尊不清晰，时间长了，就会扰乱身体，令人厌烦，禅定不会增上，分别念又会增多。一般来说，时间短而清晰很重要。要禅修带有显现的太阳和灯等。不要在刚睡醒、醉酒和模糊不清的时候禅修。晚上要睡饱，白天要禅修八次小小的时段。如果停止禅修，突然停止禅定就会消失，所以要慢慢地在清晰的状态下停止。如果刚开始禅修就清晰地显现，晚上要在前半夜和黎明时禅修。一般来说，只要不厌烦，就专注于清晰显现的事物，当它变得稳定时，就要清晰地显现圆满的身体。乔摩向老师请教：本尊清晰显现的时间长短应该如何做？老师说：那就要像上面那样获得清晰的显现，稍微稳定并保持很长时间。念诵和时段是：呼吸的时段。外部的时段用小时来计算。一天的时间也可以分为四个时段，白天和晚上都可以。时段的必要性是：不扰乱身体，掌握禅修的尺度，禅定增上，能够保持很长时间。数量不要用嘴数，要用心来持念珠。之后逐渐增加，不要在达到那个数量之前休息。要禅修到那个数量。阴影的量是：一天要禅修六、十六或八个时段。要禅修到阴影的每一部分都过去为止。要休息到那个量。总之，要知道禅修八个时段，休息八个时段是交替进行的。
English
It is like water on a steep mountain. Then, it becomes slightly clearer, and if the deity's form and color appear clearly at the same time, that is the experience of attainment, like a pond. When it appears so clearly, it is clear no matter where you meditate, whether near or far, and if you can maintain it for about one-third of the session and coarse thoughts do not move, that is the experience of familiarity, like a river. Thus, when you can maintain the deity's clarity without obscuring thoughts, that is the experience of stability, like Mount Meru. Then, from the deity's body, from the pores down to the hands and feet, it appears clearly and brightly, and without distracting thoughts, you can maintain it for up to half a day, that is the experience of completion. Also, yogis should combine it with their own experience. If the deity is not clear for a long time, it will disturb the body, become annoying, meditation will not increase, and thoughts will increase again. In general, it is important to have clarity in short sessions. Meditate on the sun and lamps, etc., which have appearances. Do not meditate when you have just woken up, are drunk, or are blurry. At night, sleep well, and during the day, meditate in eight small sessions. If you stop meditating, the samadhi will disappear if you stop suddenly, so stop slowly in a clear state. If it appears clearly as soon as you start meditating, meditate at night in the early evening and at dawn. In general, as long as you are not annoyed, focus on what appears clearly, and when it becomes stable, clearly manifest the complete body. Jomo asked the teacher: How should I practice to maintain the deity's clear appearance for a long or short time? The teacher said: That is, after obtaining the clear appearance as above, make it slightly stable and maintain it for a long time. Recitation and sessions are: the length of a breath. External sessions are calculated in hours. One day's sessions can also be divided into four sessions, which can be taken during the day or night as appropriate. The necessity of sessions is: not disturbing the body, grasping the measure of meditation, increasing samadhi, and being able to maintain it for a long time. Do not count the number with your mouth, but hold the rosary with your mind. Then gradually increase it, and do not rest until you reach that number. Meditate up to that number. The measure of shadows is: it is said that one day should be divided into six, sixteen, or eight sessions. Meditate until each part of the shadow has passed. Rest for that amount of time. In short, know that meditating for eight sessions and resting for eight sessions are done alternately.
Tibetan
ར་བྱའོ༔ དེ་ནས་བརྟན་པ་དང་ཐུན་ཆུང་གཉིས་གཉིས་བསྲིངས་ཏེ་སྒོམ༔ དེ་ནས་ཉི་མ་དང་ཉིན་ཞག་དང་ཟླ་བ་ཕྱེད་ལ་སོགས་པ་གནས་ནུས་སོ༔ མདོར་ན་ཐུན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཡང་མ་སུན་ཞིང་གསལ་ལ་རྟོག་པ་མེད་པ་མི་རྒྱུ་བ་དེའི་ངང་ལ་བགས་ཀྱིས་ཡུན་རིང་དུ་བསྲིང་ངོ༔ དེ་ནི་ལྷ་གསལ་བ་ཡུན་རིང་བར་བྱ་བའི་མན་ངག་གོ༔ ༔སློབ་དཔོན་ལ་ཇོ་མོས་ཞུས་པ༔ ལྷ་བཅོས་པ་དེ་ལ་འགྱུར་བའི་སྐྱོན་ཇི་ལྟར་བཅོས་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་གདམས་པ༔ དེ་ལ་སྐྱོན་ངོས་གཟུང་བ་དང༔ བཅོས་ཐབས་གཉིས་སོ༔ ངོས་གཟུང་བ་ལ་སྤྱི་སྐྱོན་དང༔ ཁྱད་པར་གྱི་སྐྱོན་གཉིས་ལས༔ དང་པོ་སྤྱི་སྐྱོན་ལ༔ དམིགས་པ་བརྗེད་ངས་པ་དང༔ ལེ་ལོ་དང༔ དོགས་པ་དང༔ བྱིང་བ་དང༔ རྒོད་པ་དང༔ རྩོལ་བ་དང༔ མི་རྩོལ་བའོ༔ དེ་ལ་བརྗེད་ངས་པ་ནི་སྒོམ་པ་ཡེངས་པའོ༔ ལེ་ལོ་ནི་སྙོམས་ལས་སུ་བཞག་པའོ༔ དོགས་པ་ནི་གོལ་སར་ལྟུང་གི་དོགས་པའོ༔ བྱིང་བ་ནི་རྐྱེན་གྱིས་བྱིང་བ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་བྱིང་བའོ༔ རྒོད་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་རྒོད་པ་དང་རྐྱེན་གྱིས་རྒོད་པ་དང་ཆེད་དུ་བྱས་པའི་རྒོད་པ་འོ༔ རྩོལ་བ་ནི་ལྷར་ གསལ་བཞིན་དུ་ཆོག་མ་ཤེས་ཏེ་གསལ་བཏབ་པས་སླར་རྟོག་པ་སྐྱེ་བའོ༔ མི་རྩོལ་བ་ནི་ལྷ་མི་སྤང་པར་སྒོམ་བློ་མེད་པའོ༔ གཉིས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་སྐྱོན་ལ་ནི་ལྷ་སྒོམ་པའི་ཚེ་རབ་རིབ་ཀྱི་སྐྱོན་དང༔ མགོ་མཇུག་ལོག་པ་དང༔ གྲིབ་མ་དང༔ སྐུའི་ཚད་འགྱུར་བ་དང༔ ཆ་ལུགས་འགྱུར་བ་དང༔ དབྱིབས་འགྱུར་བ་དང༔ གྲངས་འགྱུར་བ་དང༔ བཞུགས་ཚུལ་འགྱུར་བ་དང༔ སྐུ་མདོག་འགྱུར་བ་དང༔ ཁ་དོག་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་བ་དང༔ དབྱིབས་འབའ་ཞིག་ཏུ་སྣང་བ་དང༔ འཕྲེད་ལ་འདུག་པ་དང༔ རིམ་པས་ནུབ་པ་དང་སྐྱོན་བཅུ་གཉིས་ཡོད་གསུངས༔ ༔དེ་ལ་སྐྱོན་དེ་དག་བཅོས་པའི་ཐབས་བསྟན་པ་ནི༔ སྤྱི་སྐྱོན་བདུན་ལ་སྤོང་བའི་འདུ་བྱེད་བརྒྱད་པ་བརྟེན་ཏེ༔ དམིགས་པ་བརྗེད་པ་ལ་དྲན་པ་བརྟེན༔ ལེ་ལོའི་གཉེན་པོར་དད་པ་དང་བརྩོན་འགྲུས་བརྟེན༔ དོགས་པའི་གཉེན་པོར་མི་རྟོག་པ་བརྟེན༔ བྱིང་བའི་གཉེན་པོར་བྲོད་པ་བསྐྱེད་ཁྲུས་བྱ་ལུས་བཅག༔ རྒོད་ན་འཁོར་བ་ལ་སྐྱོ་བ་བསྐྱེད༔ སེམས་དྲན་པའི་ཐག་པས་བཅིངས་ལ་དམིགས་པའི་སྡོང་པོ་ལ་གདགས་སོ༔ མདོར་ན་བྱིང་རྒོད་ལ་ཤེས་བཞིན་གྱི་བྱ་ར་བ་བརྟེན༔ རྩོལ་འདོད་ན་བཏང་སྙོམས་བརྟེན༔ མི་རྩོལ་ན་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས་ གསལ་གདབ༔ ཁྱད་པར་ལྷའི་སྐྱོན་བཅོས་པ་ནི་རབ་རིབ་མག་མོག་གྲིབ་མ་ལྟར་སྣང་བ་གསུམ་ལ༔ སྟོང་ཉིད་མི་རྟོག་པ་བསྒོམས་པའི
Chinese
如此行之。之后，将稳固和短座各延长两次来修习。之后，就能安住于如日、日夜、半月等等的时长。总之，无论一座如何，都不要厌烦，要在清晰且无念、不散乱的状态中，逐渐地延长时日。这是使本尊清晰持久的窍诀。乔摩向阿阇黎请教：本尊修习中出现的变异之过患，应如何对治？阿阇黎教导说：对此，有认识过患和对治方法两种。认识过患又分为共同过患和特殊过患两种。首先，共同过患有：忘失所缘、懈怠、疑惑、昏沉、掉举、勤作、不勤作。其中，忘失所缘是修习时散乱。懈怠是安于庸碌。疑惑是担心堕入歧途。昏沉是因缘引起的昏沉和自性昏沉。掉举是自性掉举、因缘掉举和特意造成的掉举。勤作是本尊已经清晰，却不知满足，继续努力使其清晰，反而生起分别念。不勤作是不舍弃本尊，却没有修习的意念。其次，特殊过患有：修习本尊时，出现模糊不清的过患、头尾颠倒、出现影子、身量改变、装束改变、形状改变、数量改变、坐姿改变、身色改变、仅显现颜色、仅显现形状、横卧、逐渐消失等十二种过患。阿阇黎说：对此，讲述对治这些过患的方法：对于七种共同过患，依靠八种对治的行持：对于忘失所缘，依靠正念。对于懈怠，依靠信心和精进作为对治。对于疑惑，依靠无分别作为对治。对于昏沉，生起振奋、沐浴、挺直身体。如果掉举，则生起对轮回的厌离。以正念的绳索系缚心，并系于所缘的树干上。总之，对于昏沉和掉举，依靠正知的守卫。如果想要勤作，则依靠舍弃。如果不勤作，则以精进使其清晰。特殊的本尊过患的对治是，对于模糊不清、昏暗、如影子般显现这三种情况，修习空性无分别。
English
Thus it should be done. Then, extend both the stable and short sessions twice each to practice. After that, one can abide for durations such as a day, a night, half a month, and so on. In short, no matter what the session is like, do not be weary, but gradually extend the time in a state that is clear, without thought, and non-distracting. This is the pith instruction for making the deity clear and lasting. Jomo asked the master: How should one remedy the faults of alteration that occur in deity practice? The master instructed: There are two aspects to this: recognizing the faults and the methods of remedy. Recognizing the faults is twofold: general faults and specific faults. First, among the general faults are: forgetting the object of focus, laziness, doubt, dullness, excitement, effort, and non-effort. Among these, forgetting the object of focus is distraction during practice. Laziness is settling into mediocrity. Doubt is the fear of falling into error. Dullness is dullness caused by circumstances and inherent dullness. Excitement is inherent excitement, excitement caused by circumstances, and deliberately created excitement. Effort is when the deity is already clear, but one is not satisfied and continues to try to make it clearer, which in turn gives rise to conceptual thoughts. Non-effort is not abandoning the deity but lacking the intention to practice. Second, the specific faults are: when practicing the deity, there are faults such as blurriness, inversion of beginning and end, appearance of shadows, changes in the size of the body, changes in attire, changes in shape, changes in number, changes in posture, changes in body color, appearance of only color, appearance of only shape, lying sideways, gradual disappearance, and twelve faults in total. The master said: Regarding this, the method for remedying these faults is taught: For the seven general faults, rely on the eightfold antidote of abandonment: For forgetting the object of focus, rely on mindfulness. For laziness, rely on faith and diligence as antidotes. For doubt, rely on non-conceptualization as an antidote. For dullness, generate vigor, bathe, and straighten the body. If there is excitement, generate renunciation of samsara. Bind the mind with the rope of mindfulness and attach it to the trunk of the object of focus. In short, for dullness and excitement, rely on the guard of awareness. If you want to make effort, rely on equanimity. If you do not make effort, then clarify it with diligence. The remedy for the specific faults of the deity is, for the three situations of blurriness, dimness, and appearance like a shadow, practice emptiness and non-conceptualization.