Chinese
心胸要像大地一样宽广，说的是见修行三者必须结合。莲花生大师说：要修持措嘉空行母的生起次第和怖畏金刚。如果不修持，即使是佛陀也没有说过能成佛。修持不是一会儿、几天、几个月就能完成的，需要长期修持。修持要像河流一样连绵不断。修持和积累福德资粮，哪个更重要呢？修持更重要。关于这方面的可信故事是：在古印度，有个国王名叫饶囊，他有两个供养处。其中，居士尼玛沃热说，不修持就不能成佛，所以只进行修持。比丘莲花戒则说，必须积累福德资粮，所以只积累资粮。他们也这样对国王说。国王向金佛像请教哪个更重要。佛像说：通过福德资粮可以获得天界，但那也是轮回的果报。通过修持，烦恼止息，可以获得涅槃。因此，积累福德资粮可以作为修行的助缘，修持要像河流一样连绵不断。圆满了智慧资粮就能成佛。莲花生大师说：行为要像秋风一样无有执着。无论产生什么执着，都无法从中解脱。关于执着束缚的故事是：在拘萨罗国，有个国王名叫光明王，他非常富有。有个名叫德巴的穷人，非常贫穷。有一次，他找到了一颗珍贵的宝石。他说：我这个饥饿的人，没有任何依靠。如果我拥有这颗宝石，也不会成为穷人的依靠。所以，我要把它布施给世上最贫穷的人。于是他说：我要把它布施给世上最贫穷的人。所有的穷人都聚集起来说：布施给我们吧！他说：你们不是穷人，最穷的人是光明王，所以我要把它布施给国王。国王感到羞愧，对德巴说：我怎么会比你更穷呢？德巴说：我虽然一无所有，但因为知足而富有。国王虽然拥有无数的财富
English
The mind must be as vast as the earth. It is said that view, practice, and conduct must be combined. Guru Padmasambhava said: One must practice the generation stage of Tsogyal and the Vajrabhairava. If one does not practice, even the Buddha has not said that one can attain Buddhahood. Practice is not something that can be accomplished in a moment, a few days, or a few months; it requires long-term practice. Practice should be like a continuous river. Which is more important, practice or accumulating merit? Practice is more important. A credible story about this is: In ancient India, there was a king named Rabnang, who had two places of offering. Among them, the layperson Nyima Özer said that one cannot attain Buddhahood without practice, so he only practiced. The monk Kamalashila said that one must accumulate merit, so he only accumulated merit. They also told the king the same. The king asked the golden Buddha statue which was more important. The Buddha statue said: Through merit, one can attain the heavens, but that is also the result of samsara. Through practice, afflictions cease, and one can attain nirvana. Therefore, accumulating merit can become an aid to practice, and practice should be continuous like a river. When the accumulation of wisdom is complete, one will attain Buddhahood. Guru Padmasambhava said: Conduct should be like the autumn wind, without attachment. Whatever attachment arises, one cannot be liberated from it. The story of attachment binding is: In the kingdom of Kosala, there was a king named Light King, who was very wealthy. There was a poor man named Depa, who was very poor. Once, he found a precious jewel. He said: I, this hungry person, have no refuge. If I possess this jewel, it will not become a refuge for the poor. Therefore, I will give it to the poorest person in the world. So he said: I will give it to the poorest person in the world. All the poor people gathered and said: Give it to us! He said: You are not poor, the poorest person is King Light King, so I will give it to the king. The king felt ashamed and said to Depa: How can I be poorer than you? Depa said: Although I have nothing, I am rich because of contentment. The king, although he possesses countless treasures,
Tibetan
་ཆོག་མི་ཤེས་པས་དབུལ་པོ་འོ་ཞེས་སྨྲས་པས༔ དེ་ལྟར་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་སངས་རྒྱས་ལ་དྲིས་པས༔ བཀའ་བསྩལ་པ༔ ཟང་ཟིང་ནོར་ལ་ཆོག་ཤེས་སེམས་མེད་ན༔ ཇི་སྙེད་ཡོད་ཀྱང་དེ་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ༔ ཆོག་ཤེས་ཕྱུག་ཅིང་ཆོག་ཤེས་མེད་པ་དབུལ༔ ཞེས་གསུངས་སོ༔ རིན་པོ་ཆེ་རྒྱལ་པོ་ལ་བྱིན༔ དབུལ་པོས་ཟས་རང་ཉིད་འཚོ་ནུས་པ་ཙམ་རྒྱལ་པོ་ལ་བླངས་ནས་ཆོས་བྱས་པས་གྲོལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་བོ༔ དེས་ན་གང་ལ་ཡང་ཞེན་པ་དང་ཆགས་པ་དེས་འཆིང་བས་སྤྱོད་པ་ཞེན་མེད་ཆགས་མེད་དུ་སྐྱི་སེར་གྱི་རླུང་ལྟར་སྤྱོད་གསུངས་སོ༔ ༔སློབ་དཔོན་པདྨའི་ཞལ་ནས༔ མཚོ་རྒྱལ་འབྲས་བུ་དགོས་འདོད་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པས་རང་དོན་དང་གཞན་དོན་འགྲུབ་པ་ཡིད་བཞིན་གྱི་ནོར་བུ་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས༔ དེ་གཞན་ན་མེད་པས་རང་གི་སེམས་ཉིད་རྟོགས་པ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡིན་ནོ༔ དེ་ཡང་ཡིད་ཆེས་པའི་གཏམ་རྒྱུད་ནི༔ ཡུལ་མ་ག་དྷ་ན་རྒྱལ་པོ་གཟུགས་ཅན་སྙིང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ལ་མཆོད་གནས་གཉིས་ཡོད་དེ༔ རི་ཁྲོད་པ་སེམས་དཔའ་སེང་གེ་ནི་སེམས་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་སངས་རྒྱའོ་ཞེས་ཟེར་ནས་སེམས་སངས་རྒྱས་སུ་ངོ་སྤྲོད༔ ཧང་བུ་བདེ་བའི་རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སངས་རྒྱས་འོག་མིན་གྱི་གནས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ན་བཞུགས་སོ་ཞེས་ཟེར་ནས་དུས་རྟག་ཏུ་སྤྱན་འདྲེན་མཆོད་པ་འབུལ་ལོ༔ དེ་གཉིས་གང་ལགས་རྒྱལ་པོས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པས༔ ཆོས་སྐུ་སྤྲོས་བྲལ་དག་པ་ནི༔ རང་སེམས་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཡིན༔ གཞན་ན་ཡོད་པར་འདོད་པ་ནི༔ བྱེ་མ་དག་ལ་མར་འཚིར་འདྲ༔ ཞེས་གསུང་ངོ་སྐད༔ ད་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་སྒོམ་པ་རྨོངས་པ་སྤྲོ་བ་སྐྱེད་ཅིང་བློ་སྦྱོང་སེམས་འབྲིད་པ་ཡིན༔ དེ་བས་ན་སངས་རྒྱས་ནི་རང་སེམས་རྟོགས་པ་ཁོ་ན་ཆོས་སྐུ་ཡིན༔ སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུམ་ཐུགས་ཕྲད་དུ་ཤེས་པ་གལ་ཆེ་སྟེ༔ སེམས་སྐྱེ་མེད་ཆོས་སྐུ༔ འགག་མེད་ལོངས་སྐུ༔ གཉིས་མེད་སྤྲུལ་སྐུ༔ རྟོག་མེད་ཆོས་སྐུ༔ བདེ་བ་ལོངས་སྐུ༔ གསལ་བ་སྤྲུལ་སྐུ་ཡིན་གསུངས་སོ༔ ༔སློབ་དཔོན་པདྨའི་ཞལ་ནས༔ མཚོ་རྒྱལ་སེམས་ལས་སུ་རུང་ཞིང་བློ་བཀོལ་དུ་འདོད་པས༔ གཞན་གྱི་ཤེས་པ་འགྱུར་བར་ནུས་ལ༔ རང་གི་ཤེས་པ་གཞན་ལ་འཇུག་པར་ནུས་པ་ལ་སོགས་པའི་རྫུ་འཕྲུལ་ དང་ལྡན་པ༔ རྣལ་འབྱོར་གྱི་དབང་ཕྱུག་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་གསུངས༔ དེ་ཡང་རྒྱ་གར་གྱི་ཡུལ་ནགས་ཁྲོད་ཅིག་ན་རྣལ་འབྱོར་པ་དཔོན་གཡོག་གཉིས་སྒོམ་ཞིང་གནས་པ་ལ༔ དུས་ནམ་ཞིག་གི་ཚེ་གྲོང་ཁྱེར་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་ཕྱིན་པ
Chinese
说：“因为不懂得知足，所以贫穷啊！”问佛陀是否如此，佛陀开示说：“对于世俗财物，若无知足之心，无论有多少，那都是痛苦之源；知足者富有，不知足者贫穷。”这样说了。把珍宝献给了国王，穷人只从国王那里拿了能够维持自己生活的食物，然后修行佛法，因此解脱并获得了菩提。因此，对于任何事物，执着和贪恋都会束缚，所以行为要无执无恋，像秋风一样行事。莲花生大师说：措嘉，因为需要果实，需要圆满具足，所以需要像如意宝珠一样，能够成办自利和他利。因为其他地方没有，所以证悟自己的心性就是成佛。这也有一个令人信服的故事：在摩揭陀国，有一位名叫具相心的国王，他有两位供养处：一位是住在山洞里的菩萨狮子，他说：“仅仅是证悟心性就是成佛”，并把心性介绍为佛；另一位名叫欢喜自在王，他说：“佛陀住在圆满具足的色究竟天”，并总是迎请和供养。国王问世尊，这两位哪位正确？世尊说：“法身是离戏清净的，仅仅是证悟自心；认为在其他地方存在，就像从沙子里榨油一样。”据说这样说的。现在瑜伽士们观修佛像，也是徒劳地制造戏论，扰乱心智，迷惑心意。因此，佛陀就是证悟自心，这才是法身。重要的是要了解佛陀的三身融为一体：心无生是法身，无灭是报身，无二是化身，无分别是法身，安乐是报身，光明是化身。莲花生大师说：措嘉，因为想要随心所欲地运用心，所以需要像瑜伽自在者一样，能够改变他人的意识，也能够将自己的意识注入他人，并具有神通。那是在印度的某个森林里，有两位瑜伽士师徒在那里修行，某天，他们去城里乞食。
English
He said, "Because I don't know contentment, I am poor!" When asked the Buddha if this was so, the Buddha taught, "If there is no contentment in worldly wealth, no matter how much there is, it is the source of suffering. The contented are rich, and the discontented are poor." So he said. He offered jewels to the king. The poor man only took from the king enough food to sustain himself, and then practiced the Dharma, thus liberating himself and attaining enlightenment. Therefore, attachment and clinging to anything will bind you, so act without attachment or clinging, like the autumn wind. Guru Padmasambhava said: TsoGyal, because you need the fruit, you need completeness and perfection, so you need something like a wish-fulfilling jewel that can accomplish both self-benefit and the benefit of others. Because it is not found elsewhere, realizing one's own mind is Buddhahood. There is also a convincing story about this: In the land of Magadha, there was a king named Zungchen Nyingpo (Gzugs can snying po), who had two objects of veneration: One was the hermit Sempa Senge (Sems dpa' seng ge), who said, "Merely realizing the mind is Buddhahood," and introduced the mind as the Buddha; the other was named Hangbu Dewai Gyalpo (Hang bu bde ba'i rgyal po), who said, "The Buddha resides in the perfect Akaniṣṭha heaven," and always invited and offered to him. The king asked the Bhagavan which of the two was correct. The Bhagavan said, "The Dharmakaya is free from elaboration and pure, it is merely the realization of one's own mind; to believe that it exists elsewhere is like trying to extract butter from sand." It is said that he said this. Now, even yogis meditate on the form of the Buddha, which is a foolish way of creating elaboration, disturbing the mind, and deceiving the mind. Therefore, the Buddha is the realization of one's own mind, which is the Dharmakaya. It is important to understand that the three bodies of the Buddha are inseparable: the unborn mind is the Dharmakaya, the unceasing is the Sambhogakaya, the non-dual is the Nirmanakaya, the non-conceptual is the Dharmakaya, bliss is the Sambhogakaya, and clarity is the Nirmanakaya. Guru Padmasambhava said: TsoGyal, because you want to be able to manipulate the mind at will, you need something like a master of yoga, who is able to transform the consciousness of others, and also able to inject his own consciousness into others, and possesses magical powers. That was in a forest in India, where two yogi master and disciple were practicing, and one day, they went to the city for alms.