Tibetan
་མ་ལྟར་སྤང་དགོས༔ གཉེན་པོ་ཡེ་ཤེས་སྐྱེས་པའི་དུས་སུ༔ མིག་གི་འབྲས་བུ་ལྟར་རྒྱུད་ལ་བཙའ་དགོས༔ ཐོས་བསམ་སྒྲོ་འདོགས་གཅོད་པའི་ དུས་སུ༔ གླ་འབྲེང་ལྟ་བུའི་མཉེན་ལྕུག་གིས་བླ་མ་བསྟེན་དགོས༔ འཇིག་རྟེན་པའི་མི་ཆོས་ཀྱི་བྱ་བ་འཚོལ་ན༔ གླང་ལྟར་གྱོང་བས་གཞན་སྣང་དང་མི་བསྟུན་དགོས༔ ཚད་མེད་བཞི་རྒྱུད་ལ་སྦྱོར་བའི་དུས་སུ༔ དུད་འགྲོ་ལུག་ལྟ་བུའི་བཟོད་པས་ཕྱོགས་མེད་རོ་སྙོམས་དགོས༔ མཁས་པས་རྩོད་པ་བྱེད་དུ་བྱུང་ན༔ དཔའ་བོའི་མཚོན་ཆ་ལྟ་བུའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་གང་ལ་ཡང་ཐོགས་མེད་དུ་གཅོད་དགོས༔ བསམ་པས་དོན་འཚོལ་བའི་དུས་ན༔ རྟ་རྒོད་འདུལ་བ་ལྟར་བྱིང་རྒོད་འདུལ་དགོས༔ ཉམས་ལེན་རྒྱུད་ལ་འགེལ་བའི་དུས་ན༔ མི་གཅིག་པོ་མཛེས་ཟིན་པ་ལྟར་འཇིག་རྟེན་བྱ་བ་འབོར་དགོས༔ མྱུར་དུ་སངས་རྒྱ་བར་འདོད་ན༔ བག་མ་གསར་བུའི་སྤྱོད་པས་རྒྱུན་དུ་རང་གིས་རང་ལ་ལྟོས་དང་གསུངས༔ ༔ཡང་མངའ་བདག་གིས་ཞུས་པ༔ དེ་ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ཤིན་ཏུ་དཀའ༔ ཆོས་ཚུལ་བཞིན་དུ་སྒྲུབ་པའི་མི་མཆིའམ་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱི་ཞལ་ནས༔ ཆོས་བྱེད་ན་རང་བཞིན་གྱིས་རྒྱུད་ལ་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ་ཡང་མང་དུ་ཡོད་གསུངས༔ ཇི་ལྟར་མཆིས་ཞུས་པས༔ སྤྲོ་རིང་ལ་ངག་འཇམ་ན༔ བྱམས་པ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེ་སླ་བའི་ཡོན་ཏན་ཡོད༔ ཚོར་ངས་ཆེ་ལ་བློ་སྣ་མང་ན༔ དད་པ་གློ་བུར་དུ་སྐྱེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཡོད༔ རིགས་བཟང་ལ་ངོ་ཚ་ཆེ་ན༔ ཆོས་ལས་མི་ལྡོག་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོད༔ སྡུག་བསྔལ་དང་རྐྱེན་མང་ན༔ ཆོས་ལ་བློ་འཇུག་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོད༔ དྲང་ཆེ་ལ་རྒྱུད་བཟང་ན༔ བཟོད་པས་རྐྱེན་ཐུབ་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོད༔ ངོ་རྟག་ཅིང་གཉེན་ལ་གདུང་ན༔ བླ་མ་ལ་སྲི་ཞུ་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་ཡོད༔ མི་ཆོས་ཀྱི་ཁེ་གྲགས་ཆུང་ན༔ ཆོས་ལ་ཕྱོགས་རིས་མི་འོང་བའི་ཡོན་ཏན་ཡོད༔ མི་ཆོས་ལ་མདོ་ཆུང་ན༔ ལྷ་ཆོས་ལ་འཛིན་པ་ཆུང་བའི་ཡོན་ཏན་ཡོད༔ ཚིག་རྗེས་དོན་གྱིས་སོང་ན༔ ཆོས་དང་གང་ཟག་ཏུ་མཐུན་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོད༔ བརྣག་པ་དང་ཞེ་བཅད་ཆེ་ན༔ ཆོས་ལ་ཉམས་ལེན་བཟང་བའི་ཡོན་ཏན་ཡོད༔ ངོ་འཛུམ་ཞིང་སྤྱོད་ལམ་དེས་ན༔ མཆེད་ལྕམ་ལ་དམ་ཚིག་གཙང་བའི་ཡོན་ཏན་ཡོད༔ གཟའ་གཏད་ཆུང་ལ་སྤྱོད་ལམ་ཧར་ན༔ རང་གི་རྟོག་པ་བཙན་ཐབས་ཆོད་པའི་ཡོན་ཏན་ཡོད་གསུངས༔ ༔དེ་ཡང་སྐྱོན་དུ་མ་སོང་བ་ཞིག་དགོས་ཏེ༔ སྤྲོ་རིང་ལ་ངག་འཇམ་པའི་མི་ལ་གཡོ་སྒྱུ་ཆེ་བའི་ སྐྱོན་ཡོད༔ ཚོར་ངས་ཆེ་ལ་བློ་སྣ་མང་ན༔ ཆོས་ལས་བློ་ལྡོག་པའི་སྐྱོན་ཡོད༔ རིགས་བཟང་ལ་ངོ་ཚ་ཆེ་ན༔ མི་ཆོས་མི་སྤོང་བའི
Chinese
如同毒药一般需要抛弃。当对治的智慧生起之时，如同眼珠一般需要在相续中珍重。当断除闻思的怀疑之时，需要以藤蔓一般的柔软来依止上师。如果寻求世间的人事，需要像牦牛一样顽固，不随顺他人的脸色。当将四无量心融入相续之时，需要像家畜绵羊一般的忍耐，无有偏颇地平等对待一切。如果贤者前来辩论，需要以如同勇士的兵器一般的智慧，对于任何事物都无碍地斩断。当以思维寻求意义之时，如同调伏烈马一般调伏沉掉和掉举。当将修法融入相续之时，如同独子已然长大成人一般，抛弃世间俗务。如果想要迅速成佛，需要像新娘一般的行为，恒常自己观察自己，这样说道。 再次，君主请问道：如此修持实在困难，有如法修持佛法之人吗？上师说道：如果修法，自然相续中具足功德的人也有很多。请问是怎样的呢？上师回答道：如果性格开朗且言语柔和，就具有容易在相续中生起慈心的功德。如果感觉强烈且思绪繁多，就具有容易突然生起信心的功德。如果出身高贵且有羞耻心，就具有不从佛法中退转的功德。如果痛苦和违缘众多，就具有容易对佛法生起信心的功德。如果正直且心地善良，就具有以忍耐战胜违缘的功德。如果表情严肃且对亲友关爱，就具有对上师恭敬承侍的功德。如果对世间人事的利益名声看得轻，就具有对佛法不生偏见的功德。如果对世间人事要求少，就具有对佛法的执着小的功德。如果言辞之后能以意义来落实，就具有与佛法和修行者相合的功德。如果忍耐和决心大，就具有对佛法修持精进的功德。如果面带笑容且行为端正，就具有对道友誓言清净的功德。如果贪执小且行为坦率，就具有强制断除自己分别念的功德。 还需要不变成过失，性格开朗且言语柔和的人，具有狡诈的过失。感觉强烈且思绪繁多的人，具有从佛法中退转的过失。出身高贵且有羞耻心的人，具有不舍弃世间人事的过
English
Like poison, it must be discarded. When the antidote of wisdom arises, it must be cherished in the continuum like the apple of one's eye. When cutting through the doubts of listening and contemplating, one must rely on the lama with the suppleness of a vine. If seeking worldly affairs, one must be stubborn like a yak, not conforming to the appearances of others. When applying the four immeasurables to the continuum, one must have the patience of a domestic sheep, equanimously treating all without bias. If a scholar comes to debate, one must cut through anything without obstruction with wisdom like the weapon of a hero. When seeking meaning through thought, one must tame sinking and excitement like taming a wild horse. When applying practice to the continuum, one must abandon worldly affairs as if a single son has come of age. If one wishes to quickly attain Buddhahood, one must constantly observe oneself with the conduct of a new bride, it is said. Again, the sovereign asked: It is very difficult to practice in this way. Are there people who practice the Dharma properly? The teacher said: If one practices the Dharma, there are also many who naturally possess qualities in their continuum. What are they like? He asked. The teacher replied: If one is cheerful and speaks gently, one has the quality of easily generating loving-kindness in the continuum. If one has strong feelings and many thoughts, one has the quality of easily generating faith suddenly. If one is of noble birth and has a sense of shame, one has the quality of not turning away from the Dharma. If one has much suffering and many obstacles, one has the quality of easily developing faith in the Dharma. If one is upright and has a good heart, one has the quality of overcoming obstacles with patience. If one has a serious expression and cares for relatives, one has the quality of great service to the lama. If one takes little interest in worldly gains and fame, one has the quality of not being biased towards the Dharma. If one has few demands in worldly affairs, one has the quality of having little attachment to the Dharma. If words are followed by meaning, one has the quality of being in harmony with the Dharma and practitioners. If one has great perseverance and determination, one has the quality of good practice of the Dharma. If one has a smiling face and upright conduct, one has the quality of pure samaya with fellow practitioners. If one has little attachment and frank conduct, one has the quality of forcibly cutting off one's own thoughts. It is also necessary that it does not become a fault. A person who is cheerful and speaks gently has the fault of being very deceitful. A person who has strong feelings and many thoughts has the fault of turning away from the Dharma. A person who is of noble birth and has a sense of shame has the fault of not abandoning worldly affai
Tibetan
་སྐྱོན་ཡོད༔ སྡུག་བསྔལ་དང་རྐྱེན་མང་ན༔ ཆོས་བྱ་བར་འདོད་ཀྱང་བྱ་ལོང་མི་འོང་བའི་སྐྱོན་ཡོད༔ དྲང་ཆེ་ལ་རྒྱུད་བཟང་ན༔ ཆོས་ལ་གོ་བ་ཆུང་བའི་སྐྱོན་ཡོད༔ ངོ་རྟག་ཅིང་གཉེན་ལ་གདུང་ན༔ མི་ཆོས་དང་འབྲེལ་མི་ཆོད་པའི་སྐྱོན་ཡོད༔ མི་ཆོས་དུས་ན་ཁེ་གྲགས་ཆུང་ན༔ ལྷ་ཆོས་ཀྱི་གཉེན་པོ་ཆུང་བའི་སྐྱོན་ཡོད༔ མི་ཆོས་ལ་མདོ་ཆུང་ན༔ ཆོས་མཐར་མི་ཕྱིན་པའི་སྐྱོན་ཡོད༔ བརྣག་པ་དང་ཞེ་བཅད་ཆེ་ན༔ འདོད་ཆགས་སྤང་དཀའ་བའི་སྐྱོན་ཡོད༔ ཚིག་རྗེས་དོན་གྱིས་སོང་ན༔ ཚིག་རྩུབ་ལ་འཐབ་རྩོད་འོང་བའི་སྐྱོན་ཡོད༔ ངོ་འཛུམ་ཞིང་སྤྱོད་ལམ་དེས་ན༔ ཚུལ་འཆོས་དང་བུད་མེད་ལ་དགའ་བའི་སྐྱོན་ཡོད༔ གཟའ་གཏད་ཆུང་ཞིང་སྤྱོད་པ་ཧར་ན༔ ཆོས་སྤྱོད་ལ་མི་རེམ་རྣམ་སྨིན་ལ་མི་འཛེམ་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པས༔ ཆོས་སྒོར་ཞུགས་པ་རྣམས་ཀྱང་སྐྱོན་དེ་དག་སྤངས་ནས༔ ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པར་བྱས་ན༔ ཆོས་སྒྲུབ་པ་ལ་དཀའ་བ་མེད་གསུངས༔ ༔ཡང་མངའ་བདག་གིས་ཞུས་པ༔ ཆོས་བྱེད་ན་ཆོས་སུ་མི་འགྲོ་བ་མཆིས་སམ་ཞུས་པས༔ སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུང་པ༔ ཆོས་སྒོར་ཞུགས་ཀྱང་ཆོས་སུ་མ་སོང་བ་མང་དུ་ཡོད་པས་དེར་མ་སོང་བར་བྱ་དགོས་གསུངས༔ དེ་ཡང་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་བྱས་ཀྱང་འཚོ་སྐྱོང་དང་ཡོ་བྱད་ཁྱིམ་པ་དང་མཉམ་ན་ཆོས་པ་མ་ཡིན༔ མི་ཆོས་ཀྱི་བྱ་བ་བཞག་ཀྱང་ཐ་མལ་གྱི་ལོང་ གཏམ་མ་སྤང་ན་ཆོས་པ་མ་ཡིན༔ དགོན་པར་གནས་ཀྱང་བྱ་བ་འཇིག་རྟེན་པ་དང་མཉམ་ན་ཆོས་པ་མ་ཡིན༔ རང་ཡུལ་བོར་ཀྱང་འཇིག་རྟེན་པ་དང་འདྲིས་འབྲེལ་མ་སྤང་ན་ཆོས་པ་མིན༔ ཉམས་ལེན་བྱས་ཀྱང་འདོད་པ་ལས་བློ་མ་ལོག་ན་ཆོས་པ་མིན༔ དཀའ་ཐུབ་སྣ་ཚོགས་བྱེད་ཀྱང་གཞན་གྱི་གནོད་པ་མ་བཟོད་ན་ཆོས་པ་མིན༔ བསྐྱེད་རྫོགས་སྒོམ་ཡང་དམ་ཚིག་མ་བསྲུང་ན་ཆོས་པ་མིན༔ གཉིས་མེད་སྒོམ་ཡང་ལྷ་འདྲེ་ལ་ཕན་གནོད་རེ་ན་ཆོས་པ་མིན༔ ཐེག་ཆེན་ལ་ཞུགས་ཀྱང་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པ་མི་བསྒྲུབ་ན་ཆོས་པ་མིན༔ འགྲོ་དོན་བྱེད་ཀྱང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་པར་ཞེ་འདོད་དང་མ་བྲལ་ན་ཆོས་པ་མིན༔ ལྟ་བ་རྟོགས་ཀྱང་རྣམ་སྨིན་ལ་མི་འཛེམ་ན་ཆོས་པ་མིན༔ ཐེག་པ་རིམ་དགུ་ཤེས་ཀྱང་རང་རྒྱུད་ཆོས་དང་མ་འདྲེས་ན་ཆོས་པ་མིན༔ རྟག་ཏུ་རྩེ་གཅིག་བསྒོམས་ཀྱང་སྣང་བའི་དངོས་འཛིན་མ་ཞིག་ན་ཆོས་པ་མིན༔ བསླབ་པ་གསུམ་དང་ལྡན་ཡང་རློམས་སེམས་ཀྱི་དམིགས་པ་སྤྱོད་ན་ཆོས་པ་མིན༔ དགེ་སྦྱོར་ཅི་བྱེད་ཀྱང་སྦྱོར་དངོས་མཇུག་གསུམ་གྱིས་མ་ཟིན་ན་ཆོས་པ་མིན༔ ལུས་ངག་གི་སྤྱོད་ལམ་བཟང་བ་རང་བཞིན་བྱེད་ཀྱང་སེམས
Chinese
有缺点。痛苦和障碍多的时候，想修行也没有空闲的缺点。过于正直且心性善良，对佛法的理解小的缺点。如果总是照顾亲戚，有和世俗之事无法断绝的缺点。如果世俗之事上的利益名声小，有对佛法不亲近的缺点。如果对世俗之事不精通，有无法完成佛法的缺点。如果执着和嗔恨心大，有难以舍弃贪欲的缺点。如果说话不算数，有言语粗暴而发生争斗的缺点。如果总是面带笑容且行为不端，有虚伪和喜欢女人的缺点。如果星相占卜不精且行为粗鲁，有不敬畏佛法修行，不畏惧业果的缺点。因此，进入佛门的人们，如果断除这些缺点，并具备功德，修行佛法就没有困难，（佛）这样说。 再次，（有人）请问盟主：修行佛法却不能成为佛法的情况有吗？ 导师回答说：进入佛门却没有成为佛法的人很多，所以必须避免成为那样的人。 也就是说，即使出家了，如果生活和用具和在家人一样，就不是修行人。即使放弃了世俗的事情，如果不舍弃无意义的闲聊，就不是修行人。即使住在寺庙里，如果所作所为和世俗之人一样，就不是修行人。即使离开了家乡，如果不舍弃和世俗之人的交往，就不是修行人。即使进行了实修，如果心意没有从欲望中转变过来，就不是修行人。即使进行了各种苦行，如果不能忍受他人的伤害，就不是修行人。即使修习生起次第和圆满次第，如果不守护誓言，就不是修行人。即使修习无二，如果还希望神鬼带来利益或损害，就不是修行人。即使进入大乘，如果不为利益众生而努力，就不是修行人。即使利益众生，如果没有以菩提心摄持，并且没有脱离自私的欲望，就不是修行人。即使证悟了见解，如果不畏惧业果，就不是修行人。即使了解九乘佛法，如果自己的心性没有与佛法融合，就不是修行人。即使总是专注地禅修，如果对外境的执着没有消失，就不是修行人。即使具备三学，如果以傲慢心为目标而行事，就不是修行人。无论做什么善行，如果没有以加行、正行、结行三者摄持，就不是修行人。即使身语的行为善良且自然，心……
English
There are shortcomings. When there is much suffering and many obstacles, there is the shortcoming of wanting to practice Dharma but not having the time. If one is too upright and has a good nature, there is the shortcoming of having little understanding of the Dharma. If one is always taking care of relatives, there is the shortcoming of not being able to sever ties with worldly affairs. If worldly affairs bring little profit and fame, there is the shortcoming of not being close to the Dharma. If one is not skilled in worldly affairs, there is the shortcoming of not being able to complete the Dharma. If attachment and hatred are great, there is the shortcoming of finding it difficult to abandon desire. If words are not followed by actions, there is the shortcoming of harsh words leading to conflict. If one always smiles and behaves improperly, there is the shortcoming of being hypocritical and liking women. If astrology is not accurate and behavior is rough, there is the shortcoming of not respecting Dharma practice and not fearing karmic consequences. Therefore, those who enter the Dharma gate, if they abandon these shortcomings and possess virtues, there will be no difficulty in practicing Dharma, (the Buddha) said. Again, (someone) asked the lord: Is there a situation where one practices Dharma but it does not become Dharma? The teacher replied: There are many who enter the Dharma gate but do not become Dharma, so one must avoid becoming like that. That is to say, even if one is ordained, if one's livelihood and possessions are the same as those of a householder, one is not a practitioner. Even if one gives up worldly affairs, if one does not abandon meaningless idle talk, one is not a practitioner. Even if one lives in a monastery, if one's actions are the same as those of worldly people, one is not a practitioner. Even if one leaves one's homeland, if one does not abandon association with worldly people, one is not a practitioner. Even if one engages in practice, if one's mind has not turned away from desire, one is not a practitioner. Even if one performs various austerities, if one cannot tolerate harm from others, one is not a practitioner. Even if one practices the generation stage and completion stage, if one does not keep vows, one is not a practitioner. Even if one practices non-duality, if one still hopes for benefit or harm from gods and demons, one is not a practitioner. Even if one enters the Mahayana, if one does not strive to benefit sentient beings, one is not a practitioner. Even if one benefits sentient beings, if it is not accompanied by bodhicitta and one has not separated from selfish desires, one is not a practitioner. Even if one realizes the view, if one does not fear karmic consequences, one is not a practitioner. Even if one knows the nine vehicles of Dharma, if one's own mind is not integrated with the Dharma, one is not a practitioner. Even if one always meditates single-pointedly, if the clinging to the reality of appearances has not disappeared, one is not a practitioner. Even if one possesses the three trainings, if one acts with arrogance as the goal, one is not a practitioner. Whatever virtuous deeds one does, if it is not accompanied by the three aspects of preparation, main practice, and conclusion, one is not a practitioner. Even if the actions of body and speech are good and natural, the mind...